Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 16:3

Κεφάλαιο 16. Μήπως είναι έρημος βράχος το όρος της θυγατέρας Σιών; Διότι θα γίνεις σαν τον αρπαγμένο νεοσσό του πτηνού που πετάει· έτσι θα γίνεις, θυγατέρα του Μωάβ. Έπειτα δε, Αρνών, πάρε περισσότερες αποφάσεις. Κάνετε παντοτινή σκέπη πένθους για αυτήν. — Μέσα σε μεσημβρινό σκοτάδι θα τραπούν σε φυγή· τρόμαξαν. Μην παρασυρθείς· θα κατοικήσουν κοντά σου οι φυγάδες του Μωάβ. Θα αποτελέσουν σκέπη για εσάς από το πρόσωπο εκείνου που σας καταδιώκει, διότι καταργήθηκε η συμμαχία σου, και χάθηκε ο άρχοντας που καταπατούσε τη γη. Και θα ανορθωθεί θρόνος με έλεος, και θα καθίσει σε αυτόν με αλήθεια μέσα στη σκηνή του Δαβίδ, κρίνοντας και αναζητώντας το δίκαιο, και σπεύδοντας να αποδώσει δικαιοσύνη.

Έπειτα δε, Αρνών, βουλεύσου περισσότερα. Επειδή σε τίποτα δεν σε ωφέλησαν τα προηγούμενα βουλεύματα, ω Αρνών, ούτε το να φιλοσοφήσεις εκτενώς περί των δογμάτων, τα οποία συμπλέκονται σύμφωνα με κάθε φιλοσοφία, πρόσθεσε, εάν νομίζεις, κι άλλα στα βουλεύματα. —Φαίνεται ότι με κάποια χλεύη και ειρωνεία προκαλεί την Αρνών στα ανώφελα βουλεύματα, ώστε, αφού κορεστεί από τα μάταια βουλεύματά της και γνωρίσει το ανωφελές αυτών, να προσέλθει έτσι στην υγιαίνουσα διδασκαλία.

Έπειτα προτρέπει: Να δημιουργείτε σκέπη πένθους για αυτήν διαπαντός. Ο Ναδάβ και ο Αβιούδ, επειδή προσέφεραν αλλότριο πυρ στο θυσιαστήριο, καταφλέχθηκαν. Και εκείνοι που δεν δέχθηκαν το αληθινό φως, αλλά υποδέχθηκαν αυτόν που μετασχηματίζεται σε άγγελο φωτός, εάν αντιληφθούν ότι βρίσκονταν μεν σε φαντασίωση γνώσης, αλλά είχαν πλανηθεί ως προς την αλήθεια, αναγκαστικά θα πενθήσουν βαθιά τους εαυτούς τους. Γι' αυτό ο λόγος μετέφερε την προτροπή σε εκείνους που τους επιμελούνται, και λέει: Να δημιουργείτε σκέπη πένθους για αυτήν διαπαντός. Διότι εκείνοι που καλλιεργούν τη λύπη για τα αμαρτήματα, είτε αυτά αφορούν τον βίο είτε τη γνώση, ώστε να φθάσουν κάποιοι στο μακάριο πένθος, αυτοί δημιουργούν τη σκέπη του πένθους. Είδα εγώ κάποιους από εκείνους που κατέχονταν από άκρατη λύπη να κλείνουν τους εαυτούς τους σε ένα μικρό οίκημα και να φράζουν κάθε δίοδο του φωτός, τιμωρώντας τρόπον τινά τους εαυτούς τους με τη διαβίωση μέσα στο σκοτάδι.

Για να μην ενοχλεί λοιπόν τις αισθήσεις τους η συνηθισμένη οίηση της σοφίας, που εξαπατά τη διάνοιά τους και η οποία στην πραγματικότητα είναι σκότος ενώ φαντάζει ότι είναι φως, «Κάντε» (λέει) «σκέπη πένθους για αυτούς, ώστε, αποκλείοντας την απάτη των ετεροδόξων, να δώσετε χώρο στο αληθινό φως να ελλάμψει στις καρδιές εκείνων που έχουν πιστέψει σε αυτό». —Πριν έλθει λοιπόν η ημέρα του Κυρίου, κατά την οποία θα κόπτονται θρηνώντας όλες οι φυλές της γης, σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στον Ζαχαρία (ότι «Θα μεγαλυνθεί ο κοπετός στην Ιερουσαλήμ, όπως ο κοπετός του ροώνος· και θα κόπτεται η γη κατά φυλές· η φυλή του οίκου Δαβίδ από μόνη της, και οι γυναίκες τους μόνες τους· η φυλή του οίκου Νάθαν από μόνη της, και οι γυναίκες τους μόνες τους· όλες οι εναπομείνασες φυλές, κάθε φυλή από μόνη της, και οι γυναίκες τους μόνες τους»), εσείς, που διδάσκετε τον λαό και επιστρέφετε σε μετάνοια όσους έχουν αμαρτήσει σε κάθε περίοδο της ζωής τους, να κάνετε σκέπη πένθους για αυτήν, ώστε μέσα από τον δικό σας λόγο, εκείνοι που προηγουμένως είχαν κακωθεί από την κακία, να οδηγηθούν στο να πενθούν μακαρίως.

Διότι δεν αρμόζει βέβαια να χαιρόμαστε με τις συμφορές των άλλων, ούτε να κάνουμε αφορμή χαράς αυτό που συνέβη στον πλησίον, ακόμη κι αν είναι τυχόν από εκείνους που συνηθίζουν να μας προξενούν λύπη, αλλά μάλλον να τον συμπονούμε και, στρέφοντας το βλέμμα στα δικά μας σφάλματα, να φοβόμαστε πολύ μήπως τυχόν έλθει και σε εμάς ο θυμός εκείνου που καταφέρει τα πλήγματα. <Έπειτα, Αρνών, σκέψου περισσότερο, και κάνε σε αυτήν σκέπη πένθους για πάντα· φεύγουν μέσα στο μεσημεριανό σκοτάδι, τα έχασαν. Μήπως από την αρχή θα κατοικήσουν οι φυγάδες του Μωάβ; Θα γίνουν σκέπη για εσάς από το πρόσωπο αυτού που σας καταδιώκει, διότι άρθηκε η συμμαχία σου, και χάθηκε ο άρχοντας που καταπατά τη γη.> Το νόημα των προκειμένων είναι εξαιρετικά δυσκολοερμήνευτο, τόσο λόγω των μεταβάσεων από πρόσωπο σε πρόσωπο, όσο και λόγω της τραχύτητας της σύνταξης που δεν είναι προσιτή σε κάθε νου. Πλην όμως, όσο μπορώ, θα προσπαθήσω να το εξηγήσω.

Εσύ όμως, λέει, μετά από αυτό, ω Αρνών, να συλλογίζεσαι περισσότερα. Εξέταζε, λέει, με ποιον τρόπο θα μπορέσεις να διασώσεις αυτούς που έχουν απομείνει και όσους κατόρθωσαν να διαφύγουν από την αγριότητα των κατακτητών. Και να αποτελείς πάντοτε για αυτήν σκέπη μέσα στο πένθος. Ναι, λέει, να σκεφθείς κάτι το φιλάνθρωπο, γίνε καταφύγιο για εκείνους που έχουν κυριευθεί από αφόρητο πένθος. Διότι φεύγουν μέσα σε μεσημεριανό σκοτάδι, δηλαδή, ενώ είναι ημέρα και ο ήλιος μεσουρανεί, αυτοί έχουν σκοτάδι στον νου τους. Επειδή ο φόβος του θανάτου είναι απολύτως ικανός να θολώσει την ψυχή, και να επιφέρει στον νου, σαν κάποια νύχτα, την έφοδο της ακραίας απελπισίας. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο λέει: Και βγήκαν εκτός εαυτού.

Θα στείλω σαν ερπετά πάνω στη γη· μήπως το όρος Σιών είναι έρημος βράχος; Διότι θα γίνεις, θυγατέρα του Μωάβ, σαν αρπαγμένος νεοσσός πτηνού που πετάει. Έπειτα, Αρνών, πάρε περισσότερες αποφάσεις και φτιάξε σκέπη πένθους· αυτοί φεύγουν διαρκώς στο σκοτάδι του μεσημεριού, έχασαν τα λογικά τους. Μην ταραχθείς, κοντά σου θα κατοικήσουν οι φυγάδες του Μωάβ· διότι θα γίνουν για εσάς σκέπη από το πρόσωπο εκείνου που σας καταδιώκει, επειδή η συμμαχία σου καταλύθηκε, η ταλαιπωρία ολοκληρώθηκε και ο άρχοντας που καταπατούσε τη γη χάθηκε. Και θα ανορθωθεί με έλεος ένας θρόνος, και θα καθίσει πάνω σε αυτόν με αλήθεια στη σκηνή του Δαβίδ... Ακούσαμε την αλαζονεία του Μωάβ, είναι πολύ υβριστής, την υπερηφάνεια σου ύψωσες. Δεν είναι έτσι η μαντεία σου, δεν είναι έτσι. Θα θρηνήσει ο Μωάβ· διότι στη χώρα του Μωάβ όλοι θα θρηνήσουν· θα μελετήσεις για όσους κατοικούν στη Σηθ, και δεν θα ντραπείς για τις πεδιάδες της Εσεβών. Θα πενθήσει η άμπελος της Σεβαμά· καταπίνοντας τα έθνη καταπατήσατε τα αμπέλια της μέχρι την Ιαζήρ· δεν θα έρθετε σε επαφή, περιπλανηθείτε στην έρημο, εσείς που σταλθήκατε από αυτήν· εγκαταλείφθηκαν, διότι διέβησαν τη θάλασσα. Γι' αυτό θα κλάψω με τον κλαυθμό της Ιαζήρ για την άμπελο της Σεβαμά· τα δέντρα σου τα έριξε κάτω η Εσεβών και μίλησε: Στον θερισμό σου και στον τρύγο σου θα καταπατήσω, και όλα θα πέσουν. ... Στους αμπελώνες σου δεν θα ευφρανθούν και δεν θα πατήσουν σταφύλια στα πατητήρια για κρασί· διότι αυτό έχει σταματήσει.