Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 20:1

Γι' αυτό, λέει ο Θεός των όλων: Ευλογημένος ο λαός μου, που βρίσκεται στην Αίγυπτο και στους Ασσυρίους· και συναριθμείται τρίτος ο Ισραήλ. Διότι προσθέτει ότι «Και κληρονομιά μου ο Ισραήλ». Και την αιτία αυτού μας την έχει ήδη αποδείξει ο λόγος· διότι έγινε κυριοκτόνος και τοποθετήθηκε στα νώτα, καθώς λέει ο Δαβίδ. Και μεταξύ των υπολοίπων βρέθηκε ο πρωτότοκος. <Το έτος που εισήλθε ο Ταναθάν στην Άζωτο, όταν απεστάλη από τον Αρνά, βασιλιά των Ασσυρίων, και πολέμησε την Άζωτο και την κατέλαβε, τότε μίλησε ο Κύριος προς τον Ησαΐα λέγοντας: Πήγαινε και βγάλε τον σάκο από την οσφύ σου, και λύσε τα σανδάλια από τα πόδια σου· και αυτός έπραξε έτσι, περπατώντας γυμνός και ανυπόδητος. Και είπε ο Κύριος: Όπως ακριβώς περπάτησε ο δούλος μου Ησαΐας γυμνός και ανυπόδητος, τρία έτη θα αποτελεί σημεία και τέρατα για τους Αιγυπτίους και τους Αιθίοπες· διότι έτσι θα οδηγήσει ο βασιλιάς των Ασσυρίων τους αιχμαλώτους της Αιγύπτου και των Αιθιόπων, νέους και γέροντες, γυμνούς και ανυπόδητους, με ανακαλυμμένη την αισχύνη της Αιγύπτου.> Αφού ολοκλήρωσε με εξαιρετικό τρόπο τον λόγο σχετικά με τους Αιγυπτίους, και έχοντας προφητεύσει τον τρόπο με τον οποίο θα κληθούν μέσω της πίστεως στην επίγνωση της αλήθειας, οικονομεί και πάλι κάποια από όσα ήταν χρήσιμα και αναγκαία για την ωφέλεια των Ισραηλιτών· και ποια ακριβώς είναι αυτά, θα τα αναφέρω με συντομία.

«Διότι είναι πολλά, και το πλήθος των ίππων είναι τεράστιο· και δεν στήριξαν την πεποίθησή τους στον Άγιο του Ισραήλ, ούτε αναζήτησαν τον Θεό· Εκείνος όμως, όντας σοφός, επέφερε σε αυτούς συμφορές, και ο λόγος Του δεν πρόκειται ποτέ να αθετηθεί.» Όταν λοιπόν ο Ταναθάν, ο οποίος ήταν στρατηγός του βασιλιά των Ασσυρίων, πολέμησε την Άζωτο και την κυρίευσε κατά κράτος (η οποία ήταν γειτονική προς τη χώρα των Ιουδαίων), περίμεναν οι Ισραηλίτες ότι πάρα πολύ σύντομα και αυτοί θα πάθαιναν τα ίδια, και μάλιστα εντελώς αμαχητί. Για τον λόγο αυτόν, μισθώνοντας τη βοήθεια των Αιγυπτίων για να τους υπερασπιστούν, ήθελαν να τους παρατάξουν απέναντι στις ασσυριακές φάλαγγες. Την ελπίδα τους λοιπόν αυτή ο Θεός την αποδεικνύει μάταιη· και προαναγγέλλει σαφώς ότι και αυτοί θα γίνουν έργο [λεία] της δύναμης των Ασσυρίων, θα κυριευθούν στην πορεία του χρόνου και θα βρεθούν στη θέση των αιχμαλώτων πολέμου. Διότι λέγεται ότι και η χώρα των Αιγυπτίων έπεσε σε κάποια χρονική περίοδο στα χέρια του βασιλιά των Ασσυρίων· ο οποίος, αφού εγκαταστάθηκε σε αυτήν για τρία μόλις χρόνια και την κυρίευσε ολόκληρη κατά κράτος, πήρε τεράστιο αριθμό αιχμαλώτων και επέστρεψε στη δική του χώρα.

Επομένως, τα προκείμενα δεν ήταν αντίθετα προς όσα είχαν προφητευθεί προηγουμένως· διότι τα μεν παρέπεμπαν στους μελλοντικούς χρόνους, τα δε προανήγγειλαν όσα επρόκειτο να συμβούν στο άμεσο μέλλον. Διότι κατά τους χρόνους του προφήτη Ησαΐα, όταν ζούσε ο βασιλιάς των Ασσυρίων, ο οποίος έχοντας εισβάλει στο έθνος των Παλαιστινίων κατέλαβε την Άζωτο, που ήταν τότε η μεγαλύτερη και η πιο επιφανής από τις πόλεις της περιοχής, μετά την άλωση της οποίας ο προφήτης προστάζεται –ο οποίος χρησιμοποιούσε ένα μόνο ένδυμα λόγω της ακρότητας της φιλοσοφίας του, και μάλιστα αυτό δεν ήταν υφασμένο από μαλλί, αλλά από τρίχες αιγών– να το αποβάλει και αυτό, ώστε να μείνει εντελώς γυμνός, επειδή δεν είχε δεύτερο ρούχο πάνω στο σώμα του, και να βγάλει επίσης και τα σανδάλια του ή τα υποδήματα σύμφωνα με τους άλλους ερμηνευτές. Και αφού τα έπραξε αυτά, ο Θεός λέει ότι παρόμοια με την εμφάνιση του προφήτη θα πάθουν και οι Αιγύπτιοι αφού πολεμηθούν από τους Ασσυρίους· διότι θα οδηγηθούν αιχμάλωτοι γυμνοί και ανυπόδητοι, όχι μόνο αυτοί αλλά και οι Αιθίοπες που ήλπιζαν ότι θα τους βοηθήσουν και θα συμμαχήσουν μαζί τους· επειδή οι Αιγύπτιοι, παίρνοντας θάρρος από το πλήθος των Αιθιόπων και από τη δύναμή τους, που εκείνο τον καιρό ήταν πολύ μεγάλη, αντιμετώπιζαν με περιφρόνηση τους Ασσυρίους. Αλλά ο Θεός προαναγγέλλει το μέλλον λέγοντας: «Όπως ακριβώς περπάτησε ο δούλος μου Ησαΐας γυμνός και ανυπόδητος επί τρία έτη, έτσι θα γίνουν σημεία και τέρατα στους Αιγυπτίους».

Και τούτο δεν θα γίνει σε εμάς ξεκάθαρο και σαφές μόνο από αυτό, αλλά και από το γεγονός ότι, προχωρώντας, επισημαίνει και τους καιρούς, λέγοντας τη μία: «Το έτος κατά το οποίο εισήλθε ο Νάθαν στην Άζωτο»· και λέγοντας την άλλη: «Και συνέβη το έτος που πέθανε ο βασιλιάς Οζίας, είδα τον Κύριο να κάθεται σε θρόνο υψηλό και υπερυψωμένο». Διότι οι προφητείες δεν συντάχθηκαν μονομιάς ως ενιαίο σύνολο, όπως ακριβώς οι Επιστολές του Παύλου και τα Ευαγγέλια, αλλά, όπως ήδη προείπα, σε διαφορετικούς καιρούς. Γι' αυτό και αρχίζει τον λόγο από διαφορετική αφετηρία. Και όχι μόνο γι' αυτό, αλλά και διότι το θέμα για το οποίο πρόκειται να ομιλήσει είναι εντελώς ανεξάρτητο από τα προηγούμενα και πολύ πιο υψηλό. Διότι μας ομιλεί περί της κλήσεως των εθνών, περί της περιφάνειας του κηρύγματος, περί της γνώσεως που εξαπλώθηκε παντού στην οικουμένη και περί της ειρήνης που πρόκειται να κυριεύσει τη γη. Και εάν, ενώ πρόκειται να θίξει τέτοια δόγματα, μνημονεύει την Ιουδαία και την Ιερουσαλήμ, δεν είναι καθόλου παράξενο. Διότι αυτό που λεγόταν ήταν προφητεία, συγκαλυμμένη προς το παρόν κάτω από την ονομασία αυτών των λέξεων. Επειδή και ο Δαβίδ, όταν επρόκειτο να συνθέσει τον εβδομηκοστό πρώτο ψαλμό, τον επιέγραψε στον Σολομώντα, αλλά προχωρώντας έψαλλε πράγματα πολύ ανώτερα από την αξία του Σολομώντα, και μάλιστα ανώτερα ακόμη και από τη φύση όλων των ανθρώπων.