Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 34:1

Διότι θα κερδίσουν τα δώρα του Θεού, νικώντας τον Σατανά. Και ότι, αποβάλλοντας το δυσβάσταχτο φορτίο της αμαρτίας, θα έχουν πνευματική ανάπαυση, το διατρανώνει λέγοντας: Δεν θα πει «Κοπιάζω» ο λαός που κατοικεί ανάμεσά τους, διότι τους συγχωρέθηκε η αμαρτία. Διότι, εκείνοι που κατάγονται από το αίμα του Ισραήλ, επειδή ακριβώς αυξήθηκε σε αυτούς η αμαρτία - αφού δεν δέχθηκαν καθόλου τη χάρη που δικαιώνει - δικαιολογημένα έχουν παραδοθεί ως λεία και έγιναν σαν αιχμάλωτοι στον εφευρέτη της αμαρτίας. Όσοι όμως έγιναν ανώτεροι από το να κατηγορούνται για την αμαρτία (διότι αυτή έχει αφαιρεθεί καθώς ο Χριστός τους καθαρίζει), θα βρεθούν μέσα σε κάθε χαρά και θα απαλλαγούν από κάθε κόπο, αποβάλλοντας αυτό που τους λυπεί. Αυτά θυμάται και ο μακάριος Δαβίδ λέγοντας: «Μακάριοι εκείνοι των οποίων συγχωρέθηκαν οι ανομίες, και των οποίων σκεπάστηκαν οι αμαρτίες. Μακάριος ο άνθρωπος στον οποίο ο Κύριος δεν θα λογαριάσει αμαρτία.» Αν και εκείνος που συνηθίζει να αμαρτάνει λέει ότι «Οι ανομίες μου ξεπέρασαν το κεφάλι μου, σαν βαρύ φορτίο με βάρυναν.» Δυσβάσταχτος δε ήταν και ο άνομος [ή ο νόμος κατά την ανάγνωση του Rumfr.]. Γι' αυτό εξάλλου είπε ο Χριστός: «Ελάτε προς εμένα, όλοι οι κοπιάζοντες και πεφορτισμένοι, κι εγώ θα σας αναπαύσω.» <Πλησιάστε, έθνη, και ακούστε, άρχοντες.

Ας ακούσει η γη και εκείνοι που βρίσκονται σε αυτήν· η οικουμένη και ο λαός που κατοικεί σε αυτήν. Διότι ο θυμός του Κυρίου στρέφεται εναντίον όλων των εθνών, και η οργή του ενάντια σε όλο το πλήθος τους, για να τους εξολοθρεύσει και να τους παραδώσει σε σφαγή. Οι δε τραυματίες τους θα ριφθούν, καθώς και οι νεκροί τους, και θα αναδυθεί η δυσωδία τους, και θα βραχούν τα όρη από το αίμα τους. Και θα τυλιχθεί ο ουρανός σαν ειλητάριο, και όλα τα άστρα θα πέσουν όπως τα φύλλα από το κλήμα, και όπως πέφτουν τα σύκα από τη συκιά. Μέθυσε η μάχαιρά μου στον ουρανό.> Αφού, λοιπόν, προείπε πολύ καθαρά ότι η Συναγωγή των Ιουδαίων θα περιπέσει σε ναυάγιο, και ότι θα παραδοθεί σε εκείνους που τη λεηλατούν προς διαρπαγή και άλωση· και προσθέτοντας σε αυτά την κλήση των εθνών (διότι «πολλοί χωλοί», λέει, «θα κάνουν διαρπαγή»), καθιστά αναγκαία την κατήχηση σε εκείνους που κάποτε είχαν χωλαίνουσα διάνοια, αλλά έμαθαν να ορθοποδούν μέσω της πίστεως στον Χριστό. Υπενθυμίζει, λοιπόν, την καθολική κρίση που πρόκειται να επέλθει για μικρούς και μεγάλους. Γι' αυτό λέει στα έθνη, σαν να βρίσκονται ακόμη μακριά: «Πλησιάστε, έθνη, και ακούστε, άρχοντες». Και το ρήμα «προσαγάγετε» (πλησιάστε) το έθεσε αντί του «προσεγγίσατε». Διότι, για όσο διάστημα βρίσκονται τυχόν στην πλάνη και λατρεύουν την κτίση παρά τον Κτίστη, παραμένουν κάπου μακριά από τον Θεό.

Αφού δε εξαλειφθεί η αιτία, εξαιτίας της οποίας λέγεται ότι βρίσκονται μακριά, γίνονται οικείοι με τον Θεό και νοείται ότι έχουν έρθει κοντά, έχοντας γίνει μέτοχοί του, μέσω της συμμετοχής τους στο Άγιο Πνεύμα. Πλησιάστε λοιπόν, λέει, έθνη και άρχοντες. Ας ακούσει δε και η γη, και όσοι βρίσκονται σε αυτήν, η οικουμένη, και ο λαός που είναι μέσα σε αυτήν. Και ποιο είναι άραγε το δηλούμενο;

Και όπως στα προηγούμενα, όπου η προφητεία προανήγγειλε την πολιορκία της Ιερουσαλήμ, στη συνέχεια επέφερε την κρίση εναντίον όλων των εθνών, διότι, όπως έχει ειπωθεί σε άλλα σημεία: «από τους αγίους μου αρχίστε»· έτσι και στο παρόν, έχοντας προείπει τη λεηλασία της Ιερουσαλήμ και την πτώση της, συνδέει με αυτήν την κρίση εναντίον όλων των εθνών· διότι βεβαίως δεν απειλούσε ο λόγος με αυτά μόνο την Ιερουσαλήμ, εξαιρώντας τα υπόλοιπα έθνη που επέμεναν στις αθέμιτες και ασεβείς πράξεις τους. Γι' αυτό ακριβώς, ο λόγος προσκαλεί τα 〈έθνη〉 μαζί με τους 〈άρχοντές〉 τους και τους λαούς, και ολόκληρη 〈τη γη και όλους όσους βρίσκονται σε αυτήν〉, και πάλι ιδιαιτέρως την 〈οικουμένη〉. Και η μεν γη νοείται, σαν να έλεγε κανείς, ως ολόκληρο το στοιχείο της ξηράς και όσων κατοικούν σε αυτό, στις ερήμους και στους άγνωστους στους πολλούς τόπους, κάποιων ανήμερων και εξαγριωμένων ανθρώπων, ενώ η οικουμένη νοείται ως η περιοχή των δικών μας εθνών που εγκαθιστούν τις κατοικίες τους σε πόλεις και οικοδομήματα. Γι' αυτό και ονομάζει 〈λαό〉 αυτούς που βρίσκονται στην 〈οικουμένη〉.

Κεφάλαιο 50. Προφητεία για τη συντέλεια της ορατής κτίσης, κατά την οποία εξαφανίζονται από την οργή του Θεού μαζί με την ασέβεια όσοι προσχώρησαν σε αυτήν, ενώ στους ευσεβείς δίνεται κληρονομιά. Πλησιάστε, έθνη, και ακούστε άρχοντες· ας ακούσει η γη και εκείνοι που κατοικούν σε αυτήν ... διότι ο θυμός του Κυρίου είναι στραμμένος ενάντια σε όλα τα έθνη και η οργή του ενάντια σε όλο το πλήθος τους ... οι δε τραυματίες τους θα πεταχτούν μαζί με τους νεκρούς, και θα αναδυθεί η δυσοσμία τους, και θα βραχούν τα όρη από το αίμα τους. ... και όλα τα άστρα θα πέσουν σαν φύλλα από το αμπέλι, και όπως πέφτουν τα φύλλα από τη συκιά. Μέθυσε η μάχαιρά μου στον ουρανό ... η μάχαιρα του Κυρίου γέμισε αίμα, πύκνωσε από το λίπος των αρνιών και από το λίπος των τράγων και των κριαριών. Διότι υπάρχει θυσία στον Κύριο στη Βοσόρ, και μεγάλη σφαγή στην Ιδουμαία, και θα πέσουν μαζί τους οι δυνατοί και τα κριάρια και οι ταύροι, και θα μεθύσει η γη από το αίμα, και θα χορτάσει από το λίπος τους. Διότι είναι ημέρα κρίσεως του Κυρίου, και έτος ανταπόδοσης για την κρίση της Σιών. Και θα μετατραπούν οι φάραγγές της σε πίσσα, και το χώμα της σε θειάφι· και η γη της θα καίγεται σαν πίσσα νύχτα και μέρα, και δεν θα σβήσει ποτέ στον αιώνα, και ο καπνός της θα ανεβαίνει ψηλά ...