Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 36:3

Όταν ο Άχαζ τερμάτισε τον ανθρώπινο βίο του, βασίλευσε αντ' αυτού ο Εζεκίας, ο οποίος, μολονότι ήταν γιος του, ήταν άνδρας θεοφιλής και περιβεβλημένος με τα καυχήματα της ύψιστης δικαιοσύνης και ευσέβειας. Αυτός αθέτησε τη συμφωνία, λέγει, με τον βασιλιά των Ασσυρίων. Διότι δεν ανέχθηκε να αφήσει τη βασιλεία του να καταστεί υποτελής σε φόρους, όπως ακριβώς έπραξε ο Άχαζ. Εξαιτίας αυτής της αιτίας, ο Σενναχειρείμ, ο βασιλιάς των Ασσυρίων, θεωρώντας ότι όφειλε να έχει υποτελή σε φόρους και ολόκληρη την Ιουδαία και το ίδιο το βασίλειό τους, φλεγόταν από οργή. Αφού λεηλάτησε τη Σαμάρεια, εξαπέλυσε τον στρατό και εναντίον των πόλεων της Ιουδαίας, και αφού κυρίευσε πολλές, έστειλε τελικά στα ίδια τα Ιεροσόλυμα τον Ραψάκη, όχι για να κινήσει προς το παρόν τα όπλα κατά τον νόμο του πολέμου, αλλά μάλλον για να δελεάσει τον λαό με απειλές και υποσχέσεις επιείκειας. <Και εξήλθε προς αυτόν ο Ελιακείμ, ο γιος του Χελκία, ο οικονόμος, και ο Σομνάς ο γραμματέας, και ο Ιωάχ, ο γιος του Ασάφ, ο υπομνηματογράφος. Και τους είπε ο Ραψάκης: Πείτε στον Εζεκία: Αυτά λέγει ο βασιλιάς, ο μέγας βασιλιάς των Ασσυρίων: Μήπως με βουλές ή με λόγια των χειλιών στήνεται η παράταξη;

Επειδή ο Σομνάς και ο Ελιακείμ, οι οποίοι αναφέρονται στο προκείμενο χωρίο, υπήρξαν σύγχρονοι του βασιλιά Εζεκία, όπως μαρτυρεί η ιστορική διήγηση, αλλά και ο ίδιος ο προκείμενος προφήτης, διδάσκοντας μέσω των όσων παρατίθενται στη συνέχεια, ότι όταν ο Ασσύριος έφτασε στην πόλη και «στεκόταν μπροστά στο υδραγωγείο της άνω δεξαμενής, στον δρόμο του αγρού του γναφέα, βγήκαν προς αυτόν ο Ελιακείμ, ο γιος του Χελκία, ο οικονόμος, και ο Σομνάς ο γραμματέας», είναι επόμενο να εφαρμόσουμε τα προκείμενα στην ιστορία. Έλεγε λοιπόν ο Εβραίος ότι ο Σομνάς είχε γίνει αρχιερέας, ένας άνθρωπος τρυφηλός και με άσεμνο βίο· ότι μάλιστα πρόδωσε τον λαό και αυτομόλησε στον Σενναχειρείμ, τον βασιλιά των Ασσυρίων, προς τον οποίο διατάσσεται να μεταβεί ο προφήτης «στο παστοφόριο», ή σύμφωνα με τον Σύμμαχο: «προς αυτόν που κατασκευάζει σκηνή», ή σύμφωνα με τον Ακύλα: «προς αυτόν που κατοικεί σε σκηνή» —διότι έτσι ερμήνευσαν αυτοί το «παστοφόριο»— και να του πει: Μάταια, άνθρωπέ μου, και περιττά λατόμησες εδώ για τον εαυτό σου μνημείο στον «υψηλό βράχο», χαράσσοντας σε αυτό με γράμματα τα σύμβολα της δικής σου μνήμης, αγνοώντας ότι έχει εκδοθεί απόφαση εναντίον σου από τον «Κύριο Σαβαώθ», η οποία διατάσσει, αφού καθαιρεθείς από το αξίωμα το οποίο απολαμβάνεις επί του παρόντος, και αφού απογυμνωθείς από τη «στολή» που σε περιβάλλει, «από το στεφάνι» και από την υπόλοιπη δόξα, να πεθάνεις πολύ μακριά από τη γη αυτή, σε κάποια ξένη και πολύ απομακρυσμένη «χώρα».

Και με αυτά τα λόγια συμφωνούν, όταν ερμηνεύονται, τα ονόματα των αρχόντων. Άρχοντες του Εζεκία εκείνον τον καιρό ήταν ο Ελιακίμ, ο γιος του Χελκία, ο οικονόμος, ο Σομνάς ο γραμματέας και ο Ιωάχ, ο γιος του Ασάφ, ο υπομνηματογράφος. Ερμηνεύεται δε ο μεν Ελιακίμ ως «ανάσταση Θεού», και ο πατέρας του Χελκίας ως «μερίδα Θεού». Επομένως, της θείας μερίδας, δηλαδή της αληθινής γνώσης, πρώτος και μόνος γιος είναι ο σύμφωνα με την πίστη λόγος της θείας ανάστασης μέσα μας, ο οποίος, με την πρέπουσα κατά τη γνώση οικονομία, δηλαδή διάκριση, διαχειρίζεται καλώς τις επιθέσεις τόσο των εκούσιων όσο και των ακούσιων πειρασμών.