Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 36:5

Όταν ο Άχαζ τερμάτισε τον ανθρώπινο βίο του, βασίλευσε αντ' αυτού ο Εζεκίας, ο οποίος, μολονότι ήταν γιος του, ήταν άνδρας θεοφιλής και περιβεβλημένος με τα καυχήματα της ύψιστης δικαιοσύνης και ευσέβειας. Αυτός αθέτησε τη συμφωνία, λέγει, με τον βασιλιά των Ασσυρίων. Διότι δεν ανέχθηκε να αφήσει τη βασιλεία του να καταστεί υποτελής σε φόρους, όπως ακριβώς έπραξε ο Άχαζ. Εξαιτίας αυτής της αιτίας, ο Σενναχειρείμ, ο βασιλιάς των Ασσυρίων, θεωρώντας ότι όφειλε να έχει υποτελή σε φόρους και ολόκληρη την Ιουδαία και το ίδιο το βασίλειό τους, φλεγόταν από οργή. Αφού λεηλάτησε τη Σαμάρεια, εξαπέλυσε τον στρατό και εναντίον των πόλεων της Ιουδαίας, και αφού κυρίευσε πολλές, έστειλε τελικά στα ίδια τα Ιεροσόλυμα τον Ραψάκη, όχι για να κινήσει προς το παρόν τα όπλα κατά τον νόμο του πολέμου, αλλά μάλλον για να δελεάσει τον λαό με απειλές και υποσχέσεις επιείκειας. <Και εξήλθε προς αυτόν ο Ελιακείμ, ο γιος του Χελκία, ο οικονόμος, και ο Σομνάς ο γραμματέας, και ο Ιωάχ, ο γιος του Ασάφ, ο υπομνηματογράφος. Και τους είπε ο Ραψάκης: Πείτε στον Εζεκία: Αυτά λέγει ο βασιλιάς, ο μέγας βασιλιάς των Ασσυρίων: Μήπως με βουλές ή με λόγια των χειλιών στήνεται η παράταξη;

Και τώρα σε ποιον έχεις στηρίξει την πεποίθησή σου, ώστε να με παρακούς; Ιδού, έχεις στηρίξει την πεποίθησή σου σε αυτήν την καλαμένια, σπασμένη ράβδο, την Αίγυπτο· όποιος στηριχθεί σε αυτήν, θα εισχωρήσει στο χέρι του. Τέτοιος είναι ο Φαραώ, ο βασιλιάς της Αιγύπτου, και όλοι όσοι έχουν στηρίξει την πεποίθησή τους σε αυτόν. Ενώ λοιπόν οι πύλες ήταν κλειστές και στα τείχη βρισκόταν ασφαλώς το πιο μαχητικό πλήθος, εκπληρώνοντας την ανάγκη της πρεσβείας βγήκαν προς τον Ραψάκη οι εκλεκτοί του βασιλιά και οι εξέχοντες μεταξύ των ιερουργών. Εκείνος δε, έχοντας περσική ωμότητα και στόμα που λαλούσε μεγάλα και αλαζονικά λόγια, κατά το γεγραμμένο, αυθαδίαζε καταφρονώντας τη δόξα του Θεού. Και τον μεν Εζεκία τον ονομάζει με το απλό του όνομα, χωρίς να προσθέσει τον τίτλο του βασιλιά, ούτε κανένα άλλο από τα προσωνύμια που αρμόζουν κατεξοχήν σε τέτοια αξιώματα. Τον δε βασιλιά των Ασσυρίων δεν τον ονομάζει απλώς έτσι, αλλά τον αποκαλεί και μέγα. Λέει λοιπόν: Μήπως με βουλή ή με λόγια των χειλιών γίνεται η πολεμική παράταξη; Επειδή, δηλαδή, οι Ιουδαίοι, έχοντας τον νόμο μέσω του Μωυσή, θεωρούνταν σοφότεροι από τα άλλα έθνη, και βεβαίως έλεγαν «Μακάριοι είμαστε, Ισραήλ, διότι τα αρεστά στον Κύριο μας είναι γνωστά», ο Ραψάκης εκμηδενίζει το καύχημά τους σε αυτό, λέγοντας ότι, εφόσον ενέσκηψαν πόλεμος και μάχη, θα τους είναι εντελώς ανώφελα ως προς τη βοήθεια και η γνώση των νόμων, και η σύνεση αποκλειστικά με βουλές, καθώς και η όποια ευχέρεια στους λόγους.

Λένε δε οι Εβραίοι ότι ο Σομνάς αυτός αυτομόλησε προς τον Ασσύριο, αφού αργότερα του έδωσε το δεξί χέρι της συμφωνίας, μαζί με άλλους, εξαιτίας του φόβου προς αυτόν. Και για αυτόν τον λόγο ειπώθηκαν τα όσα προφητεύτηκαν προηγουμένως γι' αυτόν. Το δε πόσο γεμάτη από αλαζονεία και παραφροσύνη ήταν η φωνή του εχθρού, φαίνεται όταν λέει: «Αυτά λέει ο βασιλιάς ο μέγας, ο βασιλιάς των Ασσυρίων», σαν κάποια αντίπαλη δύναμη προς τον προφητικό λόγο που λέει: «Αυτά λέει ο Κύριος», έτσι και αυτός φώναζε: «Αυτά λέει ο βασιλιάς ο μέγας, ο βασιλιάς των Ασσυρίων». Έπειτα, επειδή ακριβώς δεν αγνοούσαν οι εχθροί ότι ο Εζεκίας και οι συν αυτώ υπερίσχυαν μέσω προσευχών και μέσω θεοσεβών λόγων, αυτά ακριβώς διαβάλλει ο στρατηγός του Ασσυρίου λέγοντας προς τον Εζεκία σαν να ήταν παρών: «Σε τι έχεις στηρίξει την πεποίθησή σου; Μήπως με βουλές και με λόγια των χειλέων στήνεται πολεμική παράταξη;» Έπειτα, τον προκαλεί σε ένοπλη σύγκρουση, προς τον οποίο θα μπορούσαν να απαντήσουν ο Εζεκίας και οι συν αυτώ: «Αυτοί στηρίζονται σε άρματα και αυτοί σε άλογα, εμείς όμως το όνομα του Κυρίου του Θεού μας θα επικαλεστούμε». Κατά δε τον Σύμμαχο, αντί του: «Σε τι έχεις στηρίξει την πεποίθησή σου;», το χωρίο έχει διατυπωθεί με αυτόν τον τρόπο: «Τι είναι το θάρρος αυτό που επέδειξες;»

Είπα· «όμως τα λόγια των χειλέων μου είναι για συμβουλή, και η δύναμη για πόλεμο». Ο εχθρός, επειδή είναι συκοφάντης, λέει ψέματα κατά του Εζεκία λέγοντας· «ιδού, έχεις στηρίξει την πεποίθησή σου στην Αίγυπτο και στον Φαραώ, τον βασιλιά της Αιγύπτου», ο οποίος, για όσους στηρίζονται και ελπίζουν σε αυτόν, γίνεται χειρότερος από κάθε εχθρό, καθώς δεν γνωρίζει να τηρεί τις συνθήκες με όσους καταφεύγουν σε αυτόν. Επομένως, μοιάζει με «καλαμένια ράβδο», η οποία έχει ταυτόχρονα και το εκ φύσεως σαθρό και το βλαβερό για εκείνους που στηρίζονται πάνω της. Έχοντας θέσει πρώτα το ζήτημα της συμμαχίας των Αιγυπτίων, ο ίδιος αναφέρει παρεμπιπτόντως τη βοήθεια από τον Θεό, στην οποία είχε εναποθέσει τις ελπίδες του και ο ίδιος ο Εζεκίας και όλος ο λαός μαζί του· επιπλέον, επειδή δεν γνώριζε ότι ο Θεός του Ισραήλ είναι ο Θεός των πάντων, νόμιζε ότι η καθαίρεση της ειδωλολατρικής πλάνης που πραγματοποιήθηκε από τον Εζεκία, αφορούσε τον ίδιο τον Θεό του σύμπαντος. Γι' αυτό λέει ότι μάταια ελπίζει στον Θεό, «εκείνον που κατέστρεψε τα υψώματα και τα θυσιαστήριά του», όντας σε πλάνη και αγνοώντας ότι όσα καθαιρέθηκαν από τον Εζεκία ήταν αλλότρια (ξένα) προς τον Θεό.