Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 36:7

Επειδή δε κάποιοι από αυτούς που βασίλευσαν στην Ιουδαία κάλεσαν σε βοήθεια το χέρι των Αιγυπτίων, αν και το έκαναν αυτό ανάρμοστα, νόμισε και τώρα ο Ασσύριος ότι ο Εζεκίας δεν έχει εμπιστευθεί στον Θεό, αλλά σε κάποιους άλλους, και μάλλον σε αυτούς που κατέχουν τη γη των Αιγυπτίων. Γι' αυτόν τον λόγο την ονομάζει καλαμένια ράβδο. Διότι, λέει, η ελπίδα σε αυτούς είναι κατά κάποιον τρόπο σαθρή και πάντοτε εύθραυστη, και περισσότερο βλάπτει παρά μπορεί να ωφελήσει αυτούς που τη χρησιμοποιούν. Όπως ακριβώς συμβαίνει με μια καλαμένια ράβδο, πάνω στην οποία, αν κάποιος στηριχθεί, οπωσδήποτε θα τη συντρίψει, και αυτή με τη σειρά της θα βλάψει εκείνον που πήρε θάρρος στηριζόμενος πάνω της. <Εάν δε λέτε: Στον Κύριο τον Θεό μας έχουμε εναποθέσει την ελπίδα μας, τώρα αναμετρηθείτε με τον κύριό μου, τον βασιλιά των Ασσυρίων, και θα σας δώσω δύο χιλιάδες άλογα, εάν θα μπορέσετε να βρείτε αναβάτες για αυτά. Και πώς μπορείτε να αποκρούσετε το πρόσωπο έστω και ενός τοπάρχη;> Αθυροστομεί πάλι, και υψώνει το κέρας του στα ύψη, και λαλεί αδικία εναντίον του Θεού. Διότι, λέει, εάν πράγματι έχετε εμπιστευθεί σε Αυτόν, αναμετρηθείτε με τον κύριό μου, δηλαδή, εξοπλιστείτε και σταθείτε για μάχη.

Είπα· «όμως τα λόγια των χειλέων μου είναι για συμβουλή, και η δύναμη για πόλεμο». Ο εχθρός, επειδή είναι συκοφάντης, λέει ψέματα κατά του Εζεκία λέγοντας· «ιδού, έχεις στηρίξει την πεποίθησή σου στην Αίγυπτο και στον Φαραώ, τον βασιλιά της Αιγύπτου», ο οποίος, για όσους στηρίζονται και ελπίζουν σε αυτόν, γίνεται χειρότερος από κάθε εχθρό, καθώς δεν γνωρίζει να τηρεί τις συνθήκες με όσους καταφεύγουν σε αυτόν. Επομένως, μοιάζει με «καλαμένια ράβδο», η οποία έχει ταυτόχρονα και το εκ φύσεως σαθρό και το βλαβερό για εκείνους που στηρίζονται πάνω της. Έχοντας θέσει πρώτα το ζήτημα της συμμαχίας των Αιγυπτίων, ο ίδιος αναφέρει παρεμπιπτόντως τη βοήθεια από τον Θεό, στην οποία είχε εναποθέσει τις ελπίδες του και ο ίδιος ο Εζεκίας και όλος ο λαός μαζί του· επιπλέον, επειδή δεν γνώριζε ότι ο Θεός του Ισραήλ είναι ο Θεός των πάντων, νόμιζε ότι η καθαίρεση της ειδωλολατρικής πλάνης που πραγματοποιήθηκε από τον Εζεκία, αφορούσε τον ίδιο τον Θεό του σύμπαντος. Γι' αυτό λέει ότι μάταια ελπίζει στον Θεό, «εκείνον που κατέστρεψε τα υψώματα και τα θυσιαστήριά του», όντας σε πλάνη και αγνοώντας ότι όσα καθαιρέθηκαν από τον Εζεκία ήταν αλλότρια (ξένα) προς τον Θεό.

Είτε, λοιπόν, τα έλεγε αυτά με βάση την πιθανότητα, εικάζοντας επειδή είχε υποτάξει τον λαό που ονομαζόταν λαός του Θεού, δηλαδή τον Ισραήλ, είτε και πραγματικά αισθάνθηκε τον Θεό να υποβάλλει στους λογισμούς του να επιτεθεί στη χώρα των Ιουδαίων εξαιτίας των παρανομιών που αυτοί είχαν διαπράξει, αυτό θα το κρίνεις εσύ ο ίδιος. Διότι, αφού 〈είπε ο Ραψάκης〉 αυτά στην αρχή, στο τέλος του λόγου του προτρέπει με υποσχέσεις τα πλήθη που στέκονταν στα 〈τείχη〉 και στους πύργους της πόλεως να παραδώσουν την πόλη, βασιζόμενος στις υποσχέσεις που έδωσε. Και επειδή η θεοσέβεια του Εζεκία ήταν ξακουστή σε όλους, προσπαθεί να τον διαβάλει στα πλήθη λέγοντας: 〈Ας μην σας εξαπατά ο Εζεκίας λέγοντας: "Ο Θεός θα σας γλιτώσει"〉. Και πιο πάνω έλεγε: «αυτός που αφαίρεσε τους ψηλούς τόπους [της λατρείας] του και τα θυσιαστήριά του». Διότι δεν αγνοούσε ότι τα πλήθη χαίρονταν με αυτά στο παρελθόν, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Άχαζ. Γι' αυτό, θεωρώντας ότι αυτοί εξακολουθούσαν να έχουν την ίδια διάθεση απέναντι σε αυτά, διέβαλλε τον Εζεκία, παρέχοντας μέσα από εκείνα για τα οποία τον κατηγορούσε τη μεγαλύτερη μαρτυρία της θεοσέβειάς του στην πραγματικότητα. Διότι είναι καλό να διαβάλλεται κανείς από τους εχθρούς για τέτοια πράγματα, για τα οποία θα μπορούσε να καυχηθεί κατά Θεόν. Έπειτα προσθέτει: 〈Μήπως οι θεοί των εθνών έσωσαν καθένας τη δική του χώρα;〉. Και συμπληρώνει: 〈Πού είναι ο θεός της Αιμάθ και της Αρφάδ; Και πού είναι ο θεός της πόλεως Επφαρουέμ; Μήπως μπόρεσαν να γλιτώσουν τη Σαμάρεια από τα χέρια μου;〉. Με αυτά κατέδειξε την αιτία για την οποία είχαν παραδοθεί σε αυτόν η Σαμάρεια και ο Ισραήλ.