Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 39:1

Διότι το χέρι του Παντοδύναμου πάντοτε θαυματουργεί· και ο τρόπος της βοήθειας έρχεται μέσω των απροσδόκητων· είναι δε προφανές ότι πρόκειται για τη δική του βοήθεια. «Λιώσε λοιπόν», λέει, «μια μάζα από σύκα, βάλ' την ως κατάπλασμα, και θα γίνεις καλά». Και από αυτό θα ανέμενε κανείς, όπως είπα, να προκληθεί βλάβη ή μάλλον να μην ωφεληθεί καθόλου η πληγή. Επειδή όμως ο Θεός ήταν αυτός που έδινε την προσταγή, ο Εζεκίας, όντας πάνσοφος, θεωρεί το πράγμα ως ένα ισχυρό σημείο, και λέει: Αν και πρόκειται να θεραπευτώ μέσω της μάζας των σύκων, αυτό θα είναι για μένα ένα βέβαιο και αληθινό σημείο ότι θα ανεβώ στον οίκο του Θεού, προφανώς για να του προσφέρω θυσία και να προσευχηθώ, εφόσον η αρρώστια θα έχει παύσει, και κάθε πόνος θα έχει πλέον καταπραϋνθεί μέσα μου. <Εκείνον τον καιρό έστειλε ο Μερωδάχ, ο γιος του Λαδάμ, ο βασιλιάς της Βαβυλωνίας, επιστολές, και πρέσβεις, και δώρα στον Εζεκία· διότι άκουσε ότι αρρώστησε μέχρι θανάτου, και ανέρρωσε.>

«Και χάρηκε γι' αυτούς ο Εζεκίας με χαρά μεγάλη· και τους έδειξε τον οίκο των αρωμάτων, και της στακτής και των θυμιαμάτων, και του μύρου, και του αργυρίου και του χρυσίου, και όλους τους χώρους των σκευών του θησαυροφυλακίου, και όλα όσα υπήρχαν στους θησαυρούς του, και δεν υπήρχε τίποτα που δεν τους έδειξε ο Εζεκίας στον οίκο του.» Αφού πέθανε ο Σενναχηρείμ από τα ίδια του τα παιδιά, το ιερό Γράμμα λέει ότι βασίλευσε στη θέση του ο γιος του Νεχορδάν. Αλλά, όπως φαίνεται, όταν εκείνος βγήκε από τη μέση, τους θρόνους της βασιλείας κληρονόμησε ο Μερωδάχ του Λααδάν. Αυτός λέγεται ότι έστειλε στον Εζεκία δώρα και επιστολές μαζί, και πρέσβεις· και ποια είναι η αφορμή γι' αυτό, είναι αναγκαίο να το πούμε. Διότι άκουσε, λέει, ότι αρρώστησε μέχρι θανάτου και συνήλθε· αλλά δεν ήταν μόνο αυτό που κατέπληξε τον Βαβυλώνιο, εννοώ το ότι αρρώστησε ο Εζεκίας και ύστερα επανήλθε σε καλή υγεία, αλλά κυρίως εκείνο το μεγάλο και αληθινά εξαίσιο σημείο: με άρρητο και θεοπρεπές νεύμα διατάχθηκε ο ήλιος να παλινδρομήσει και να πάει προς τα πίσω, ώστε και η σκιά να ανεβεί τις δέκα βαθμίδες.

Ορθά, λοιπόν, επισήμανε λέγοντας: «εκείνο τον καιρό αρρώστησε ο Εζεκίας έως θανάτου», ή σύμφωνα με τον Ακύλα: «ώστε να πεθάνει», ή σύμφωνα με τους υπολοίπους: «προς θάνατον». Διότι «εκείνο τον καιρό», κατά τον οποίο οι Ασσύριοι έπαθαν τα προαναφερθέντα, έφτασε και για τον Εζεκία ο καιρός του θανάτου. Επειδή όμως ο Θεός ήθελε να τον σώσει, δεν άφησε άγνωστο το τέλος που επρόκειτο να διαδεχθεί την αρρώστια του. Γι' αυτό, παρέχοντάς του αφορμές σωτηρίας, του κατέστησε φανερό το τέλος της αρρώστιας του μέσω του προφήτη, ώστε, αφού το μάθαινε, να προσευχηθεί, και προσευχόμενος να λάβει παράταση ζωής ακόμη και μετά τον θάνατο που είχε οριστεί για εκείνον. Με αυτό, ο λόγος μας διδάσκει ότι η ανθρώπινη ζωή δεν καθορίζεται από κάποια αναγκαιότητα της μοίρας, ούτε έχει οριστεί για τους ανθρώπους ένας αμετάκλητος χρόνος θανάτου. Αντιθέτως, ο ίδιος ο Θεός κυβερνά τα πάντα και είναι ο κύριος της ζωής και του θανάτου· για λόγους που μόνος Εκείνος γνωρίζει, φέρνει στη ζωή τον καθένα σε αυτές ή σε εκείνες τις εποχές, για τόσα ή για τόσα χρόνια, και τον οδηγεί στο τέλος με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θανάτου. Μόνο σε Αυτόν είναι δυνατόν να επαναφέρει στη ζωή ακόμη και όσους έχουν βρεθεί, τρόπον τινά, «στις πύλες του θανάτου»· όπως ακριβώς στην προκειμένη περίπτωση διέσωσε τον Εζεκία από μια θανατηφόρα αρρώστια και του χάρισε παράταση ζωής συνολικά «δεκαπέντε ετών», ενώ άλλους τους έκανε να αναστηθούν ακόμη και μετά τον θάνατό τους, όσους δηλαδή παρουσιάζει η θεία Γραφή.

Επομένως, κατά το δέκατο τέταρτο έτος είχε ασθενήσει, και όλα τα υπόλοιπα πριν από την ασθένεια συντελέστηκαν κατά την ίδια περίοδο. Η φήμη λοιπόν όλων αυτών μαζί ώθησε τον βασιλιά των Βαβυλωνίων να επιδιώξει τη φιλία του Εζεκία, ώστε 〈να στείλει〉 σε αυτόν 〈δώρα και πρέσβεις και επιστολές〉. Για τα πράγματα αυτά, ο Εζεκίας, υποκύπτοντας σε μια ανθρώπινη αδυναμία, αφενός 〈χαίρεται〉 για την υποδοχή τους, αφετέρου, κυριευμένος από υπερβολική ματαιοδοξία, αποκαλύπτει στους απεσταλμένους τους θησαυρούς του και 〈τον οίκο του νεχωθά〉, το οποίο ο Ακύλας και ο Σύμμαχος το απέδωσαν ως 〈τον οίκο των αρωμάτων〉. Αλλά τους δείχνει 〈και το ασήμι και το χρυσάφι και τα ηδύσματα και το καλό μύρο και όλες τις αποθήκες των σκευών του〉· διότι έτσι ακριβώς το μετέφρασε ο Σύμμαχος.

Διότι και τότε, επί Εζεκία, έχοντας εκπλαγεί ομοίως για το γεγονός, ο Μαρωδάχ ο Χαλδαίος, ο βασιλιάς της Βαβυλωνίας, επειδή ασκούσε την αστρολογική τέχνη και καταμετρούσε με ακρίβεια την πορεία τους, όταν έμαθε την αιτία, έστειλε «επιστολές και δώρα» στον Εζεκία. Με τον ίδιο τρόπο έπραξαν και οι μάγοι που ήρθαν από την ανατολή· διότι, όταν «γεννήθηκε ο Κύριος στη Βηθλεέμ» και εμφανίστηκε το άστρο στον ουρανό σύμφωνα με ό,τι είχε προφητευτεί, οι μάγοι παραξενεύτηκαν από το σημείο που συνέβη και ήρθαν στα Ιεροσόλυμα λέγοντας: «Πού είναι ο τεχθείς βασιλιάς των Ιουδαίων; Διότι είδαμε το άστρο του στην ανατολή και ήρθαμε να τον προσκυνήσουμε». Παρόμοια, λοιπόν, και οι Χαλδαίοι τότε, μη βρίσκοντας τη συνήθη πορεία του ήλιου, τίμησαν τον Εζεκία με δώρα και επιστολές ως άνδρα θεοσεβή και δίκαιο, θαυμάζοντας το σημείο που του δόθηκε από τον Θεό. Με αυτά χάρηκε ο Εζεκίας και τους έδειξε όλους τους θησαυρούς που υπήρχαν στον οίκο του Κυρίου. Έπειτα όλο τον πλούτο και τη δόξα του. Στη συνέχεια, λοιπόν, όταν ο προφήτης Ησαΐας ρώτησε: «Ποιοι είναι αυτοί οι άνδρες και από πού ήρθαν σε σένα;», ο Εζεκίας απάντησε: «Από μακρινή γη ήρθαν σε μένα, από τη γη της Βαβυλώνας». Είπε προς αυτόν ο Ησαΐας: «Τι είδαν στον οίκό σου;»;