Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 5:26

Επομένως, θα υψώσει σημείο ανάμεσα στα έθνη, σε όσα βρίσκονται μακριά και σε όσα είναι κοντά, και θα τα καλέσει από την άκρη της γης. Και ιδού, έρχονται γρήγορα και ανάλαφρα. Σύμφωνα με το γράμμα του κειμένου, ο λόγος φαίνεται να προφητεύει τη ρωμαϊκή δύναμη που επήλθε κατά την έσχατη πολιορκία της Ιερουσαλήμ. Διότι τότε συμπληρώνονταν οι στρατιωτικοί κατάλογοι, τόσο από τα μακρινά έθνη όσο και από τα κοντινά, από εκείνα γύρω από τη Συρία και την Αραβία, και από άλλα έθνη, όσα γειτνίαζαν με την Ιουδαία και στρατολογούνταν από τους Ρωμαίους. — Το σημείο, λοιπόν, υψώθηκε ανάμεσα στα έθνη, δηλαδή το σημείο του σταυρού που φανερώθηκε. Και τα μεν έθνη κλήθηκαν στην πίστη, η δε Ιερουσαλήμ παραδόθηκε στην καταστροφή.

Εάν όμως αποσύρει το χέρι Του και δεν ανέχεται πλέον να μας σώζει, τότε θα σωριαστούμε, και σαν την κοπριά θα βρεθούμε κάτω από τα πόδια των εχθρών μας. <Με όλα αυτά δεν αποστράφηκε ο θυμός Του, αλλά ακόμα το χέρι Του είναι υψωμένο. Γι' αυτό θα υψώσει λάβαρο στα έθνη που βρίσκονται μακριά, και θα τους καλέσει με σφύριγμα από την άκρη της γης. Και ιδού, έρχονται γρήγορα και ελαφρά· δεν θα πεινάσουν ούτε θα κοπιάσουν, ούτε θα νυστάξουν ούτε θα κοιμηθούν, ούτε πρόκειται να λύσουν τις ζώνες τους από τη μέση τους, ούτε πρόκειται να κοπούν τα λουριά των υποδημάτων τους, των οποίων τα βέλη είναι αιχμηρά, και τα τόξα τους τεντωμένα. Οι οπλές των αλόγων τους λογίστηκαν σαν σκληρή πέτρα· οι τροχοί των αρμάτων τους σαν καταιγίδα. Ορμούν σαν λιοντάρια, και παραστέκουν έτοιμοι σαν τα μικρά του λιονταριού.

Διότι πάντοτε, κατά κάποιον τρόπο, υψώνεται ψηλά το χέρι εκείνου που χτυπά. Έπειτα, το ποιος ή πόσος θα είναι ο παροξυσμός των ορέων, και ποιοι θα είναι εκείνοι που θα υπηρετήσουν τον θυμό τους, και με πόση ανδρεία και ευτολμία θα έλθουν, καθώς και με ασυνήθιστη ωμότητα προς τους ανθρώπους, το φανερώνει λέγοντας: «Γι' αυτό θα υψώσει σημείο στα μακρινά έθνη». Διότι εκείνοι που ερήμωσαν την ιουδαϊκή χώρα και κατέκαψαν τα Ιεροσόλυμα, καθώς και όλες τις πόλεις των Ιουδαίων, δεν ήταν όμοροι και γείτονες αυτής, αλλά είχαν συγκεντρωθεί από μακρινές χώρες και από ολόκληρη τη γη. Διότι ήταν πάρα πολλοί· ή μάλλον ίσως και να ξεπερνούσαν κάθε αριθμό εκείνοι που συμπολέμησαν με τον Ουεσπασιανό και τον Τίτο.

Και θα δοθεί σύνθημα, λέει, όπως σε καιρό πολέμου και μάχης. Διότι συνηθίζουν οι στρατηγοί, όταν πρόκειται να εξοπλίσουν για παράταξη το πλήθος που έχουν υπό τις διαταγές τους, να δίνουν συνθήματα, υψώνοντας ψηλά τις λεγόμενες σημαίες. Τις οποίες μνημονεύει και ο προφήτης Ησαΐας λέγοντας: «Θα εγκαταλειφθεί σαν ιστός σε όρος, και σαν σημαιοφόρος σε λόφο». Διότι, στήνοντας ιστούς σε ψηλούς λόφους, είτε τους ορθώνουν, είτε τους γέρνουν, είτε και κρεμούν από αυτούς κάποια αντικείμενα, προς τα οποία βλέπει το μάχιμο στράτευμα. Και καταλαβαίνει έτσι ποια είναι η απόφαση του στρατηγού. Υψώνει λοιπόν το σύνθημα, λέει, και θα τους σφυρίξει. Παραλαμβάνει δε και αυτό πάλι, από τη συνήθεια σχετικά με τις μύγες. Διότι είναι συνήθεια των μελισσοκόμων να τους σφυρίζουν· και έτσι να τις απομακρύνουν από τις κυψέλες προς τα άνθη και τα χόρτα, καθώς και να τις επαναφέρουν από τους αγρούς, και να τις κάνουν να αναπαύονται στην κατοικία τους. Θα σφυρίξει λοιπόν, λέει. Και αυτοί θα φτάσουν πετώντας και ελαφροί, αψηφώντας την πείνα, μη φοβούμενοι τους κόπους, άυπνοι και ταχύτατοι, άρτια εξοπλισμένοι στρατιωτικά, ιππεύοντας ακούραστα άλογα, ορμώντας σαν καταιγίδα, ίσοι με λιοντάρια, και καταβροχθίζοντας σαν θηρία.

Περιγράφει την πολεμική παράταξη και την έφοδο των εθνών εναντίον του λαού που δεν αποδέχθηκε τον καινό «νόμο» και «τον λόγο του Κυρίου Σαβαώθ», και παρουσιάζει πώς «τα όρη παροξύνθηκαν», ή μάλλον «κλονίστηκαν» σύμφωνα με τον Ακύλα, και «ταράχθηκαν» σύμφωνα με τον Σύμμαχο. Και εξηγεί πώς «τα πτώματά τους έγιναν σαν κοπριά στη μέση του δρόμου», διδάσκοντας ότι όλα αυτά τους συνέβησαν εξαιτίας της επιδρομής των εχθρών, την οποία δεν έκαναν από μόνοι τους, αλλά ο Θεός τους οδηγούσε, σχεδόν σύροντας και ελκύοντάς τους, προς την πολιορκία των κατηγορουμένων. Διότι αυτό σημαίνει ο λόγος όταν αναφέρει: «Γι' αυτό θα υψώσει σημείο στα έθνη που βρίσκονται μακριά και θα τους σφυρίξει από την άκρη της γης». Με αυτά υποδηλώνει το ρωμαϊκό στρατόπεδο που όρμησε από τα δυτικά μέρη εναντίον της Ιερουσαλήμ. Εάν, δηλαδή, ήθελε ποτέ να αναφερθεί στους Βαβυλωνίους ή τους Ασσυρίους, συνηθίζει να τους μνημονεύει ονομαστικά ή τους αποκαλεί αυτούς που έρχονται «από βορρά», επειδή κατοικούν στα βορειότερα της χώρας των Ιουδαίων, ενώ τώρα, σαν να πρόκειται για εξιστόρηση της ρωμαϊκής παράταξης, αποκαλεί το πλήθος «έθνη» που βρίσκονται «μακριά» και κατοικούν «στα άκρα της γης». Έπειτα, περιγράφει τον θυμό των πολεμιστών και παρουσιάζει εμφατικά την ετοιμασία των δοράτων, των ξιφών και των λοιπών πολεμικών όπλων, καθώς και των «ίππων» και των «αρμάτων».

Και παρατήρησε πώς κατέστησε τον λόγο του αυστηρότερο. Διότι δεν είπε ότι δεν ετάφησαν, αλλά ότι οι νεκροί είχαν ριχθεί στο έδαφος πιο ατιμωτικά από κάθε λογής κοπριά, γεγονός που στους ζώντες φαντάζει ως το φρικτότερο όλων και χειρότερο και από τον ίδιο τον θάνατο. Και το χειρότερο βέβαια είναι, όπως λέει, ότι μολονότι συνέβαιναν αυτά, δεν έγιναν πιο συνετοί, αλλά εμμένουν στα ίδια. Επειδή, λοιπόν, δεν βελτιώθηκαν καθόλου, τους απειλεί και πάλι με εκείνη τη σκληρότατη πληγή των βαρβάρων. Γι' αυτό και προσθέτει λέγοντας: Επομένως, θα υψώσει σημείο στα έθνη που βρίσκονται μακριά.

«Και θα τους καλέσει με σφύριγμα από την άκρη της γης». Και μην απορήσεις αν, ενώ ομιλεί περί του Θεού, χρησιμοποιεί τόσο παχυλές εκφράσεις· διότι προσαρμόζει τα λόγια του στην αδυναμία κατανόησης των ακροατών, θέλοντας να καταδείξει ένα πράγμα μέσα από όλα αυτά: ότι και για τον Θεό αυτό είναι εύκολο και ότι εκείνοι εξάπαντος θα καταφθάσουν. Γι' αυτό και πρόσθεσε λέγοντας: «Και ιδού, έρχονται γρήγορα και ανάλαφρα. Δεν θα πεινάσουν ούτε θα κοπιάσουν, ούτε θα νυστάξουν ούτε θα κοιμηθούν».