Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 5:28

Έρχονταν, λοιπόν, τόσο γρήγορα και ανάλαφρα, έχοντας τόση προθυμία για να πολεμήσουν, ώστε λησμονούσαν ακόμη και τις τροφές τους και ούτε τα σιτηρέσια περίμεναν, ούτε είχαν ανάγκη από ανάπαυση, ούτε απέβαλαν την πολεμική τους περιβολή. Αυτοί λογίστηκαν ως στερεός βράχος και τα άρματά τους ως καταιγίδες· όμοιοι με λέοντες κατά τη δύναμη, και με σκύμνους λεόντων κατά την ορμή· η βοή τους ήταν σαν της κυματισμένης θάλασσας, όταν πλέον ο λαός που δεχόταν την επίθεση δεν έβλεπε τίποτε άλλο, παρά μόνο ένα σκληρό σκοτάδι πάνω στη γη...

Εάν όμως αποσύρει το χέρι Του και δεν ανέχεται πλέον να μας σώζει, τότε θα σωριαστούμε, και σαν την κοπριά θα βρεθούμε κάτω από τα πόδια των εχθρών μας. <Με όλα αυτά δεν αποστράφηκε ο θυμός Του, αλλά ακόμα το χέρι Του είναι υψωμένο. Γι' αυτό θα υψώσει λάβαρο στα έθνη που βρίσκονται μακριά, και θα τους καλέσει με σφύριγμα από την άκρη της γης. Και ιδού, έρχονται γρήγορα και ελαφρά· δεν θα πεινάσουν ούτε θα κοπιάσουν, ούτε θα νυστάξουν ούτε θα κοιμηθούν, ούτε πρόκειται να λύσουν τις ζώνες τους από τη μέση τους, ούτε πρόκειται να κοπούν τα λουριά των υποδημάτων τους, των οποίων τα βέλη είναι αιχμηρά, και τα τόξα τους τεντωμένα. Οι οπλές των αλόγων τους λογίστηκαν σαν σκληρή πέτρα· οι τροχοί των αρμάτων τους σαν καταιγίδα. Ορμούν σαν λιοντάρια, και παραστέκουν έτοιμοι σαν τα μικρά του λιονταριού.

Και θα δοθεί σύνθημα, λέει, όπως σε καιρό πολέμου και μάχης. Διότι συνηθίζουν οι στρατηγοί, όταν πρόκειται να εξοπλίσουν για παράταξη το πλήθος που έχουν υπό τις διαταγές τους, να δίνουν συνθήματα, υψώνοντας ψηλά τις λεγόμενες σημαίες. Τις οποίες μνημονεύει και ο προφήτης Ησαΐας λέγοντας: «Θα εγκαταλειφθεί σαν ιστός σε όρος, και σαν σημαιοφόρος σε λόφο». Διότι, στήνοντας ιστούς σε ψηλούς λόφους, είτε τους ορθώνουν, είτε τους γέρνουν, είτε και κρεμούν από αυτούς κάποια αντικείμενα, προς τα οποία βλέπει το μάχιμο στράτευμα. Και καταλαβαίνει έτσι ποια είναι η απόφαση του στρατηγού. Υψώνει λοιπόν το σύνθημα, λέει, και θα τους σφυρίξει. Παραλαμβάνει δε και αυτό πάλι, από τη συνήθεια σχετικά με τις μύγες. Διότι είναι συνήθεια των μελισσοκόμων να τους σφυρίζουν· και έτσι να τις απομακρύνουν από τις κυψέλες προς τα άνθη και τα χόρτα, καθώς και να τις επαναφέρουν από τους αγρούς, και να τις κάνουν να αναπαύονται στην κατοικία τους. Θα σφυρίξει λοιπόν, λέει. Και αυτοί θα φτάσουν πετώντας και ελαφροί, αψηφώντας την πείνα, μη φοβούμενοι τους κόπους, άυπνοι και ταχύτατοι, άρτια εξοπλισμένοι στρατιωτικά, ιππεύοντας ακούραστα άλογα, ορμώντας σαν καταιγίδα, ίσοι με λιοντάρια, και καταβροχθίζοντας σαν θηρία.

Περιγράφει την πολεμική παράταξη και την έφοδο των εθνών εναντίον του λαού που δεν αποδέχθηκε τον καινό «νόμο» και «τον λόγο του Κυρίου Σαβαώθ», και παρουσιάζει πώς «τα όρη παροξύνθηκαν», ή μάλλον «κλονίστηκαν» σύμφωνα με τον Ακύλα, και «ταράχθηκαν» σύμφωνα με τον Σύμμαχο. Και εξηγεί πώς «τα πτώματά τους έγιναν σαν κοπριά στη μέση του δρόμου», διδάσκοντας ότι όλα αυτά τους συνέβησαν εξαιτίας της επιδρομής των εχθρών, την οποία δεν έκαναν από μόνοι τους, αλλά ο Θεός τους οδηγούσε, σχεδόν σύροντας και ελκύοντάς τους, προς την πολιορκία των κατηγορουμένων. Διότι αυτό σημαίνει ο λόγος όταν αναφέρει: «Γι' αυτό θα υψώσει σημείο στα έθνη που βρίσκονται μακριά και θα τους σφυρίξει από την άκρη της γης». Με αυτά υποδηλώνει το ρωμαϊκό στρατόπεδο που όρμησε από τα δυτικά μέρη εναντίον της Ιερουσαλήμ. Εάν, δηλαδή, ήθελε ποτέ να αναφερθεί στους Βαβυλωνίους ή τους Ασσυρίους, συνηθίζει να τους μνημονεύει ονομαστικά ή τους αποκαλεί αυτούς που έρχονται «από βορρά», επειδή κατοικούν στα βορειότερα της χώρας των Ιουδαίων, ενώ τώρα, σαν να πρόκειται για εξιστόρηση της ρωμαϊκής παράταξης, αποκαλεί το πλήθος «έθνη» που βρίσκονται «μακριά» και κατοικούν «στα άκρα της γης». Έπειτα, περιγράφει τον θυμό των πολεμιστών και παρουσιάζει εμφατικά την ετοιμασία των δοράτων, των ξιφών και των λοιπών πολεμικών όπλων, καθώς και των «ίππων» και των «αρμάτων».