Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 5:29

Έρχονταν, λοιπόν, τόσο γρήγορα και ανάλαφρα, έχοντας τόση προθυμία για να πολεμήσουν, ώστε λησμονούσαν ακόμη και τις τροφές τους και ούτε τα σιτηρέσια περίμεναν, ούτε είχαν ανάγκη από ανάπαυση, ούτε απέβαλαν την πολεμική τους περιβολή. Αυτοί λογίστηκαν ως στερεός βράχος και τα άρματά τους ως καταιγίδες· όμοιοι με λέοντες κατά τη δύναμη, και με σκύμνους λεόντων κατά την ορμή· η βοή τους ήταν σαν της κυματισμένης θάλασσας, όταν πλέον ο λαός που δεχόταν την επίθεση δεν έβλεπε τίποτε άλλο, παρά μόνο ένα σκληρό σκοτάδι πάνω στη γη...

Και θα δοθεί σύνθημα, λέει, όπως σε καιρό πολέμου και μάχης. Διότι συνηθίζουν οι στρατηγοί, όταν πρόκειται να εξοπλίσουν για παράταξη το πλήθος που έχουν υπό τις διαταγές τους, να δίνουν συνθήματα, υψώνοντας ψηλά τις λεγόμενες σημαίες. Τις οποίες μνημονεύει και ο προφήτης Ησαΐας λέγοντας: «Θα εγκαταλειφθεί σαν ιστός σε όρος, και σαν σημαιοφόρος σε λόφο». Διότι, στήνοντας ιστούς σε ψηλούς λόφους, είτε τους ορθώνουν, είτε τους γέρνουν, είτε και κρεμούν από αυτούς κάποια αντικείμενα, προς τα οποία βλέπει το μάχιμο στράτευμα. Και καταλαβαίνει έτσι ποια είναι η απόφαση του στρατηγού. Υψώνει λοιπόν το σύνθημα, λέει, και θα τους σφυρίξει. Παραλαμβάνει δε και αυτό πάλι, από τη συνήθεια σχετικά με τις μύγες. Διότι είναι συνήθεια των μελισσοκόμων να τους σφυρίζουν· και έτσι να τις απομακρύνουν από τις κυψέλες προς τα άνθη και τα χόρτα, καθώς και να τις επαναφέρουν από τους αγρούς, και να τις κάνουν να αναπαύονται στην κατοικία τους. Θα σφυρίξει λοιπόν, λέει. Και αυτοί θα φτάσουν πετώντας και ελαφροί, αψηφώντας την πείνα, μη φοβούμενοι τους κόπους, άυπνοι και ταχύτατοι, άρτια εξοπλισμένοι στρατιωτικά, ιππεύοντας ακούραστα άλογα, ορμώντας σαν καταιγίδα, ίσοι με λιοντάρια, και καταβροχθίζοντας σαν θηρία.

Στα οποία προσθέτει σχετικά μεν με τους πολιορκητές: «ορμούν σαν λιοντάρια και στέκονται σαν μικρά του λιονταριού· και θα αρπάξει και θα βουήξει σαν φωνή φουρτουνιασμένης θάλασσας». Εδώ αρμόζει να επιστήσουμε την προσοχή μας στο ότι παρομοιάζει το πλήθος των εχθρών με «φωνή φουρτουνιασμένης θάλασσας», ώστε, αν ποτέ αναφέρονται τέτοια πράγματα που μοιάζουν να αφορούν τη «θάλασσα», να μπορούμε να αντλούμε από εδώ τη μαρτυρία για την ερμηνεία. Αυτά λοιπόν έχουν ειπωθεί για τους πολιορκητές, ενώ για εκείνους που πρόκειται να πολιορκηθούν λέει: «και θα στρέψουν το βλέμμα προς τη γη, και ιδού σκοτάδι σκληρό μέσα στην απόγνωσή τους». Και αυτό είναι το τέλος της προφητείας επί του βασιλιά Οζία, η οποία άρχισε με το: «Άκουε, ουρανέ, και δώσε προσοχή, γη, διότι ο Κύριος μίλησε», και διήρκεσε μέχρι την παρούσα περικοπή, μέσω της οποίας απειλείται ο τελευταίος πόλεμος εναντίον τους και το σκοτάδι που επήλθε «σε αυτούς που παρόξυναν τον λόγο του Κυρίου και δεν θέλησαν να αποδεχτούν τον νόμο» της καινής Του διαθήκης. Τα όσα δε ακολουθούν και παρατίθενται μετά τον θάνατο «του βασιλιά Οζία» θεωρείται ότι ανήκουν στην εποχή «του Ιωαθάμ»· διότι αυτός ιστορείται ότι διαδέχτηκε τη βασιλεία «του Οζία».