Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 57:2

Διότι έτσι εξέπεσαν και στα εγκλήματα της Κυριοκτονίας, και ετράπησαν, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο, στον δικό του δρόμο. Διότι υπήρξαν φιλήδονοι μάλλον παρά φιλόθεοι, και εύρισκαν μεγαλύτερη απόλαυση στους περισπασμούς του παρόντος βίου, αδιαφορώντας εντελώς για την έννομη και άριστη ζωή. <Δείτε πώς χάθηκε ο δίκαιος, και κανείς δεν το λαμβάνει στην καρδιά του, και άνδρες δίκαιοι απομακρύνονται, και κανείς δεν το κατανοεί. Διότι εξαιτίας της αδικίας απομακρύνθηκε ο δίκαιος, η ταφή του θα γίνει εν ειρήνη, απομακρύνθηκε από το μέσον.> Αφού αποφάνθηκε ότι έγιναν σκυλιά βουβά και ακόρεστα για φιλοκέρδεια, αποδεικνύει επιπρόσθετα σε αυτά ότι είναι ράθυμοι και περιφρονητές, ώστε να παραμένουν σκληρόκαρδοι ακόμη και στα έσχατα αμαρτήματα, και να μην έχουν τη διάθεση ούτε καν να βάλουν στον νου τους ότι πρέπει να μετανοήσουν. Διότι χάθηκε, λέει, ο δίκαιος, και κανείς δεν το λαμβάνει στην καρδιά του, και άνδρες δίκαιοι απομακρύνονται, και κανείς δεν το κατανοεί.

Φαίνεται δε ότι μέσω αυτών υποδηλώνει τα τολμήματα της αγέλης των Ιουδαίων κατά του Χριστού, και όσα έπραξαν εναντίον των αγίων αποστόλων. Διότι σκότωσαν τον Ιησού, σχεδόν κραυγάζοντας εκείνο το προφητικό λόγιο και λέγοντας: «Ας δέσουμε τον δίκαιο, επειδή μας είναι ενοχλητικός», και, όσον αφορούσε τον σκοπό τους, χάθηκε ενώ ήταν δίκαιος, δηλαδή χωρίς να γνωρίζει αμαρτία. Διότι δεν τον σκότωσαν με εύλογες κατηγορίες, και δίκαιους άνδρες, αυτούς που τους κήρυτταν τον θείο και ευαγγελικό λόγο και τους καλούσαν σε μετάνοια για την έμφυτη σκληρότητά τους, τους υπέβαλαν ανελέητα σε δοκιμασίες. Σκοτώθηκε βέβαια από αυτούς ο θεσπέσιος Στέφανος, αφού εκφώνησε σε αυτούς μακροσκελή λόγο, και με τα ίδια τα λόγια που ήταν φυσικό να τους ελκύσουν προς μετάνοια, με αυτά ακριβώς παροξύνθηκαν σε έχθρα. Αφαιρούνται λοιπόν δίκαιοι άνδρες, λέει, και κανείς δεν το λαμβάνει στην καρδιά του, δηλαδή, δεν καταδέχεται να βάλει στον νου του το μέγεθος της ασέβειας. Καταπολέμησαν τους δικαίους, και οι πονηροί επικράτησαν αυτού που δεν γνώριζε να αμαρτάνει. Η ταφή του λοιπόν θα γίνει εν ειρήνη. Απομακρύνθηκε από τη μέση. Παρατήρησε όμως πάλι το σχήμα του λόγου. Διότι καταδεικνύει τον σκοπό των δολοφόνων, και καθόλου δεν φανερώνει την πραγματική κατάληξη του γεγονότος έτσι όπως διατυπώνεται.

Διότι δεν έχει αφαιρεθεί από το μέσον ο Χριστός, ούτε βέβαια εκείνοι που πρεσβεύουν τα δικά του, όντας και οι ίδιοι δίκαιοι, καθώς δικαιώνονται από αυτόν· έγιναν όμως σαν να έχουν εξαλειφθεί από το μέσον, αναφέρομαι βέβαια στο εγχείρημα των δολοφόνων τους. Και ότι η κατηγορία βαρύνει όλους ανεξαιρέτως τους δολοφόνους, και ότι δεν υπήρχε κανείς ανάμεσα στους Ιουδαίους που να μείνει εκτός της ευθύνης, το υποδήλωσε λέγοντας: «Θα είναι εν ειρήνη η ταφή του». Και ως ταφή ονομάζει τον θάνατο, ενώ προσθέτοντας το «εν ειρήνη», υποδήλωσε ότι δεν υπήρχε απολύτως κανείς στις τάξεις των Ιουδαίων που να αντιστέκεται στις ανόσιες βουλές τους, δηλαδή να αντιτίθεται και να επιτιμά εκείνους που ήθελαν να πράττουν ανόσια έργα· διότι όλοι με μία βουλή και γνώμη τόλμησαν να στραφούν κατά του Χριστού, και έχοντας ειρήνη μεταξύ τους τον σκότωσαν. <Εσείς όμως πλησιάστε εδώ, υιοί άνομοι, σπέρμα μοιχών και πόρνης. Σε ποιον εντρυφήσατε; Και εναντίον ποιου ανοίξατε το στόμα σας; Και εναντίον ποιου αφήσατε ελεύθερη τη γλώσσα σας; Δεν είστε εσείς τέκνα απωλείας, σπέρμα άνομο;> Από υπερβολική φιλοθεΐα ο θεσπέσιος προφήτης επιτίθεται στην αθυροστομία των Ιουδαίων, και πονάει βαθύτατα για τις ανόσιες φωνές τους, τις οποίες εκστόμισαν κατά του Χριστού. Διότι εξακολουθούσαν μέχρι τέλους σαν να αφήνουν ελεύθερη εναντίον του τη γλώσσα τους, και με ανοιχτά όλα τα πανιά επιτίθεντο στην ενυπάρχουσα σε αυτόν ανεξικακία. Διότι ποιο από τα άτοπα δεν θα αποδειχθεί ότι είπαν εναντίον του;

Ότι, λοιπόν, ετάφη ο Σωτήρας, το ακούσατε σαφώς στην προηγούμενη ομιλία από τον Ησαΐα που λέει: «η ταφή του θα είναι εν ειρήνη» (διότι ειρηνοποίησε κατά την ταφή του τον ουρανό και τη γη, προσάγοντας τους αμαρτωλούς στον Θεό), και ότι «από το πρόσωπο της αδικίας έχει αρθεί ο δίκαιος, και η ταφή του θα είναι εν ειρήνη, και θα παραδώσω τους πονηρούς αντί της ταφής του». Επίσης και η προφητεία του Ιακώβ που λέει στις Γραφές: «αφού ξάπλωσε, κοιμήθηκε σαν λιοντάρι και σαν σκύμνος· ποιος θα τον εγείρει;» Και το παρόμοιο χωρίο στο βιβλίο των Αριθμών: «αφού κατακλίθηκε, αναπαύθηκε σαν λιοντάρι και σαν σκύμνος». Και ακούσατε πολλές φορές τον ψαλμό που λέει: «και στο χώμα του θανάτου με κατέβασες». Ακόμη, επισημάναμε τον τόπο, λέγοντας: «κοιτάξτε την πέτρα την οποία λατομήσατε». Στη συνέχεια, λοιπόν, ας ακολουθήσουν οι μαρτυρίες σχετικά με την ίδια την ανάστασή του.

εμφανίστηκε στη γη, έφτασε ο καιρός του κλαδέματος. 〈οα〉 Ότι θα ταφεί — ο Ησαΐας λέει: Από το πρόσωπο της αδικίας απομακρύνεται ο δίκαιος· εν ειρήνη θα είναι η ταφή του.

Διότι, εάν δεν βρίσκονταν σε αυτήν την κατάσταση, θα έβλεπαν τον δίκαιο και θα κατανοούσαν την κατ' αυτόν οικονομία, αλλά αυτοί μεν, όντας τυφλοί και αναιδείς κύνες, τολμούσαν τέτοιες πράξεις εναντίον των δικαίων, οι δε παραλαμβάνονταν εν ειρήνη από τον Θεό. Και η ταφή του δε είχε αρθεί από το μέσον. Θα μπορούσε δε να πει κανείς ότι αυτά δύνανται να αρμόζουν και στον Σωτήρα και στους μαθητές Του, οι οποίοι υπέστησαν τις επιβουλές του ιουδαϊκού έθνους, αλλά το ρητό λέει ότι υπαινίσσεται και την ανάσταση του Σωτήρος ημών· του μεν θανάτου δηλουμένου μέσω της ταφής Του, της δε αναστάσεως μέσω του ότι «έχει αρθεί από το μέσον η ταφή Του». Αλλά αυτός μεν ήρθη εκ μέσου της αδικίας και βρέθηκε εν ειρήνη, και η ταφή του εκ μέσου έγινε αφανής, επειδή δεν παρέμεινε ο ίδιος στον τόπο της ταφής· γι' αυτό και ο άγγελος, παρουσιαζόμενος στις γυναίκες, έλεγε: «Ποιον ζητάτε; Τον Ιησού;»

Δεν είστε εσείς τέκνα απωλείας; Διότι αυτός μεν απομακρύνθηκε από το μέσο της αδικίας και βρέθηκε εν ειρήνη, και η ταφή του αφαιρέθηκε από το μέσο· εσείς όμως άρα ήσασταν τέκνα της απωλείας και το άνομο σπέρμα.

Συνεπώς, δίδαξε ότι η αιτία της πτώσης του λαού και της έσχατης αποβολής του από τον Θεό δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι αμαρτίες· το δε είδος αυτών το απαριθμεί στη συνέχεια λέγοντας: «τα χέρια σας είναι μολυσμένα με αίμα και τα δάχτυλά σας με αμαρτίες, και τα χείλη σας μίλησαν ανομία». Και δες πώς δεν τους κατηγορεί σε αυτά για ειδωλολατρία ούτε για κάποια άλλη παράνομη πράξη, αλλά για τη μιαιφονία διά των χειρών και την παρανομία διά του στόματος, μέσω των οποίων υπαινίχθηκε την εξέγερσή τους εναντίον του Σωτήρα και την επιβουλή τους εναντίον των δίκαιων ανδρών. Περί αυτών άλλωστε και στα προηγούμενα δήλωνε λέγοντας: «Δείτε πώς ο δίκαιος χάνεται, και κανείς δεν το κατανοεί, και άνδρες δίκαιοι απομακρύνονται, και κανείς δεν το αναλογίζεται στην καρδιά του. Διότι εξαιτίας της ανομίας απομακρύνθηκε ο δίκαιος· ειρηνική θα είναι η ταφή του, απομακρύνθηκε από το μέσο». Και αν δεν σκότωσαν τον Σωτήρα με τα ίδια τους τα χέρια, ζητώντας όμως να πέσει «το αίμα του πάνω σε αυτούς και στα παιδιά τους» και βγάζοντας άθεες κραυγές, απέδειξαν έμπρακτα ότι έχουν τα «χέρια μολυσμένα με αίμα», και τα «χείλη» τους έχουν «μιλήσει ανομία» και η «γλώσσα» τους έχει «μελετήσει αδικία». Γι' αυτό λέει ο προφήτης: «κανείς δεν μιλάει δίκαια, ούτε υπάρχει αληθινή κρίση».

Όπως ακριβώς έγινε σαν αβοήθητος άνθρωπος, έτσι έγινε και «σαν τραυματίες που κοιμούνται στον τάφο, τους οποίους δεν θυμήθηκες πια». Μέσω αυτών υποδηλώνεται και η ταφή του, την οποία και ο θείος Απόστολος μνημονεύει γράφοντας στους Κορινθίους, λέγοντας: «Σας παρέδωσα, λοιπόν, πρώτα από όλα, αυτό που και εγώ παρέλαβα: ότι ο Χριστός πέθανε για τις αμαρτίες μας σύμφωνα με τις Γραφές, και ότι ετάφη». Και ο Ησαΐας επίσης μνημονεύει την ταφή του λέγοντας: «Εν ειρήνη η ταφή του, έχει αφαιρεθεί από τη μέση». Αντί δε του «Σαν τραυματίες», ο μεν Ακύλας λέει: «Όμοιος με θανατωμένους»· ο δε Σύμμαχος: «Σαν πληγωμένοι»· και είναι σαφές ότι κατά κάποιον τρόπο και αυτό εκπληρωνόταν, όταν ο στρατιώτης τραυμάτισε με λόγχη την πλευρά του. Το ότι, βέβαια, έγινε τραυματίας και βρέθηκε στον τάφο, παρουσιάζεται με σαφήνεια· πλην όμως, αν και λέει ότι έχει γίνει σαν τραυματίας και όμοιος με αυτούς που κοιμούνται στον τάφο, δεν σταματά μέχρις εδώ· αλλά αν ενώσεις το όλο, θα δεις το βαθύτερο νόημα του λόγου. Διότι λέει: «Έγινα σαν τραυματίες, τους οποίους δεν θυμήθηκες πια».

Και ποιες γραφές; Εκείνες που αναφέρουν ότι «εξαιτίας των ανομιών του λαού μου οδηγήθηκε στον θάνατο, και εν ειρήνη έγινε η ταφή του»; Όμως δεν αφαιρέθηκε από το μέσο της αδικίας μόνο ο δίκαιος που προαναφέραμε, αλλά, λέει, και δίκαιοι άνδρες αφαιρούνται, οι οποίοι θα μπορούσαν να είναι οι ιεροί απόστολοι του Χριστού και οι θαυμαστοί του μάρτυρες, που και οι ίδιοι ονομάζονται δίκαιοι λόγω της μετοχής τους στη δική του δικαιοσύνη. Και ενώ επιτελούνταν αυτά, κανείς, λέει, δεν έβλεπε και κανείς δεν κατανοούσε, προφανώς από εκείνους των οποίων η καρδιά είχε παχυνθεί και είχαν κλείσει τα μάτια τους για να μη βλέπουν· προς αυτούς λέγονται και τα επόμενα της προφητείας, που ξεκινούν από το: «Εσείς όμως πλησιάστε εδώ, άνομοι γιοι, σπέρμα μοιχών και πόρνης».

Κάποτε πάλι έλεγαν ότι το σώμα δεν ανασταίνεται, αλλά ότι η ανάσταση είναι ο καθαρμός της ψυχής. Αντιστεκόμενος, λοιπόν, σε αυτές τις δοξασίες, παρατήρησε πώς από την αρχή έδειξε ότι δεν εισάγει τίποτα το καινούργιο, ούτε το ξένο. Διότι εκείνο που ήδη είχε γίνει γνωστό και έπειτα έπεσε στη λήθη, αυτό τους κάνει γνωστό, επαναφέροντάς το πάλι στη μνήμη. Και πολύ εύστοχα χρησιμοποίησε τον όρο «Ευαγγέλιο». Διότι αυτό, δηλαδή η ανάσταση, είναι το κεφάλαιο των ευαγγελίων. «Μέσω του οποίου και σώζεστε». Δείχνει το κέρδος τού να πιστεύει κανείς στην ανάσταση. «Με ποιον λόγο σας το ευαγγελίσθηκα, αν τον κατέχετε· εκτός...». Δεν χρειάζεται, λέει, να μάθετε εξ αρχής το δόγμα, αλλά μόνο να σας υπενθυμιστεί. «Εκτός αν πιστέψατε μάταια. Διότι σας παρέδωσα εν πρώτοις, αυτό που και εγώ παρέλαβα». Επειδή είπε, «στο οποίο και στέκεστε», για να μην τους κάνει πιο ράθυμους, τους φοβίζει πάλι. «Ότι ο Χριστός πέθανε υπέρ των αμαρτιών μας». Δεν είπε ευθέως ότι υπάρχει ανάσταση των σωμάτων, αλλά θεμελιώνει μεν αυτό το επιχείρημα, και συγχρόνως τους υπενθυμίζει την πολλή αγάπη που έδειξε ο Θεός, ότι δηλαδή έδωσε τον Υιό του για χάρη τους. «Σύμφωνα με τις Γραφές». Διότι ο Θεός λέει μέσω του προφήτη: «Από τις ανομίες του λαού μου οδηγήθηκε στον θάνατο»· και, «Ο Κύριος τον παρέδωσε για τις αμαρτίες μας»· και, «Τραυματίστηκε για τις αμαρτίες μας». «Και ότι ετάφη, και ότι αναστήθηκε την τρίτη ημέρα, σύμφωνα με τις Γραφές». Και πάλι ο Ησαΐας μαρτυρεί, ότι «αφαιρέθηκε από τη μέση η ταφή του».

ΤΙΤΛΟΣ ΚΘ΄. — Περί των δικαίων· ότι είναι τίμιος ενώπιον του Κυρίου ο θάνατός τους. «Είθε να πεθάνει η ψυχή μου στις σκηνές των δικαίων.» «Τίμιος ενώπιον του Κυρίου είναι ο θάνατος των οσίων του.» «Η μνήμη των δικαίων συνοδεύεται από εγκώμια.» «Όταν εγκωμιάζεται ο δίκαιος, θα ευφρανθούν πολλοί λαοί.» «Από το πρόσωπο αυτού που αδικεί απομακρύνεται ο δίκαιος, και η ταφή του θα γίνει με ειρήνη.» Τιμούμε τις λάρνακες των αγίων, και για την τόσο λαμπρή γενναιότητά τους, καταθέτοντας σε αυτούς ως βραβείο και ανταμοιβή την αμάραντη μνήμη. Τιμούμε τους άγιους άνδρες που τιμούν την πίστη, και είναι επάξια στεφανωμένοι με τα καυχήματα της γενναιότητας, οι οποίοι αγωνίστηκαν δίνοντας την ψυχή και το αίμα τους, μαρτύρησαν για τη δόξα του Χριστού, και έλαμψαν με τα ανδραγαθήματα της ευσέβειας.

Για το ότι προφητεύθηκε πως ο δικός μας Χριστός θα θεραπεύσει όλες τις ασθένειες και θα αναστήσει νεκρούς, ακούστε τα όσα έχουν ειπωθεί. Είναι δε τα εξής: «Κατά την παρουσία του θα πηδήξει ο κουτσός σαν το ελάφι και θα γίνει καθαρή η γλώσσα των μογιλάλων. Τυφλοί θα αναβλέψουν, και λεπροί θα καθαριστούν, και νεκροί θα αναστηθούν και θα περπατήσουν». Και ότι αυτά τα έπραξε, μπορείτε να το μάθετε από τα Πεπραγμένα που συντάχθηκαν επί Ποντίου Πιλάτου. Ακούστε επίσης από τα όσα ειπώθηκαν μέσω του Ησαΐα, πώς προαναγγέλθηκε από το προφητικό πνεύμα ότι επρόκειτο να θανατωθεί μαζί με τους ανθρώπους που ελπίζουν σε αυτόν. Είναι δε τα εξής: «Δείτε πώς χάθηκε ο δίκαιος, και κανείς δεν το παίρνει κατά καρδιά, και δίκαιοι άνδρες εξαλείφονται, και κανείς δεν το κατανοεί. Εξαιτίας της αδικίας απομακρύνθηκε ο δίκαιος, και θα βρίσκεται σε ειρήνη· η ταφή του απομακρύνθηκε από το μέσο». Και πάλι, πώς μέσω του ίδιου του Ησαΐα έχει ειπωθεί ότι οι λαοί των εθνών που δεν τον περίμεναν θα τον προσκυνήσουν, ενώ οι Ιουδαίοι που πάντα τον περίμεναν θα τον αγνοήσουν όταν έρθει. Οι λόγοι αυτοί ειπώθηκαν σαν από το πρόσωπο του ίδιου του Χριστού. Και είναι οι εξής: «Έγινα φανερός σε εκείνους που δεν ρωτούσαν για εμένα· βρέθηκα από εκείνους που δεν με ζητούσαν. Είπα, Ιδού, εγώ είμαι, σε έθνος που δεν επικαλέστηκε το όνομά μου. Άπλωσα τα χέρια μου προς έναν λαό απειθή και αντιδραστικό, προς αυτούς που πορεύονται σε δρόμο που δεν είναι καλός, αλλά ακολουθούν τις αμαρτίες τους. Είναι ο λαός που με παροργίζει κατά πρόσωπο».

Διότι σκοτώσατε τον Δίκαιο και πριν από αυτόν τους προφήτες του· και τώρα όσους ελπίζουν σε αυτόν και σε εκείνον που τον έστειλε, τον παντοκράτορα και δημιουργό των όλων Θεό, τους απορρίπτετε και, όσο εξαρτάται από εσάς, τους ατιμάζετε, καταρώμενοι στις συναγωγές σας εκείνους που πιστεύουν στον Χριστό. Διότι δεν έχετε την εξουσία να μας σκοτώσετε με τα ίδια σας τα χέρια, εξαιτίας αυτών που κυβερνούν τώρα· όσες φορές όμως μπορέσατε, το κάνατε και αυτό. Γι' αυτό και ο Θεός σας φωνάζει δυνατά μέσω του Ησαΐα, λέγοντας: «Δείτε πώς χάθηκε ο δίκαιος, και κανείς δεν το κατανοεί. Διότι εξαιτίας της αδικίας έχει απομακρυνθεί ο δίκαιος. Θα αναπαυθεί εν ειρήνη· η ταφή του έχει απομακρυνθεί από τη μέση. Εσείς πλησιάστε εδώ, άνομοι γιοι, σπέρμα μοιχών και τέκνα πόρνης. Σε ποιον βρήκατε ικανοποίηση και εναντίον ποιου ανοίξατε το στόμα και εναντίον ποιου ελευθερώσατε τη γλώσσα σας;»

Διότι ούτε το γεγονός ότι ο προφήτης Μωυσής παρέμεινε μέχρι το βράδυ σε αυτό το σχήμα, όταν ο Ωρ και ο Ααρών υποβάσταζαν τα χέρια του, συνέβη τυχαία. Διότι και ο Κύριος παρέμεινε σχεδόν μέχρι το βράδυ πάνω στο ξύλο, και προς το βράδυ τον έθαψαν· έπειτα αναστήθηκε την τρίτη ημέρα. Αυτό είχε προφητευθεί μέσω του Δαβίδ ως εξής: «Με τη φωνή μου έκραξα προς τον Κύριο, και με εισάκουσε από το άγιο όρος του. Εγώ κοιμήθηκα και αποκοιμήθηκα· εξυπνήθηκα, διότι ο Κύριος με αντιλήφθηκε». Και μέσω του Ησαΐα ομοίως ειπώθηκε για αυτό, σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο επρόκειτο να πεθάνει, ως εξής: «Άπλωσα τα χέρια μου σε λαό απειθή και αντιλέγοντα, σε αυτούς που πορεύονται σε οδό που δεν είναι καλή». Και για το ότι επρόκειτο να αναστηθεί, ο ίδιος ο Ησαΐας είπε: «Η ταφή του έχει αρθεί από το μέσο, και θα δώσω τους πλουσίους αντί του θανάτου του». Και πάλι με άλλα λόγια ο Δαβίδ για το πάθος και τον σταυρό, με μυστηριώδη παραβολή, είπε τα εξής στον εικοστό πρώτο ψαλμό: «Τρύπησαν τα χέρια μου και τα πόδια μου, εξαρίθμησαν όλα τα οστά μου· αυτοί δε με παρατήρησαν και με περιεργάστηκαν. Διαμοιράστηκαν τα ιμάτιά μου μεταξύ τους, και για τον ιματισμό μου έβαλαν κλήρο». Διότι όταν τον σταύρωσαν, μπήγοντας τα καρφιά, τρύπησαν τα χέρια και τα πόδια του, και αυτοί που τον σταύρωσαν διαμοίρασαν τα ιμάτιά του μεταξύ τους, ρίχνοντας κλήρο ο καθένας, σύμφωνα με την πτώση του κλήρου, για το τι θα επέλεγε να πάρει.

Ώστε λοιπόν, αφού σταματήσετε να φιλονικείτε, μετανοήστε πριν έλθει η μεγάλη ημέρα της κρίσεως, κατά την οποία πρόκειται να θρηνήσουν όλοι όσοι από τις φυλές σας λόγχισαν αυτόν τον Χριστό, όπως απέδειξα από τη Γραφή ότι είχε προειπωθεί. Και ότι ορκίστηκε ο Κύριος κατά την τάξη Μελχισεδέκ, και τι σημαίνει αυτό που είχε προειπωθεί, το εξήγησα. Και ότι η προφητεία του Ησαΐα αναφερόταν στο ότι ο Χριστός επρόκειτο να ταφεί και να αναστηθεί, όταν είπε: Η ταφή του έχει αφαιρεθεί από τη μέση, σας το είπα προηγουμένως. Και ότι αυτός ο ίδιος ο Χριστός είναι κριτής όλων των ζώντων και των νεκρών, το είπα σε πολλά σημεία. Και ο Νάθαν επίσης, μιλώντας παρομοίως για αυτόν προς τον Δαβίδ, πρόσθεσε τα εξής: Εγώ θα είμαι σε αυτόν πατέρας, και αυτός θα είναι σε μένα υιός, και το έλεός μου δεν θα το απομακρύνω από αυτόν, όπως έκανα από εκείνους που ήταν πριν από αυτόν· και θα τον εγκαταστήσω στον οίκο μου και στη βασιλεία του εις τον αιώνα. Και για τον άρχοντα μέσα στον οίκο, ο Ιεζεκιήλ δεν εννοεί κανέναν άλλον παρά αυτόν τον ίδιο. Διότι αυτός είναι εξαίρετος ιερέας και αιώνιος βασιλιάς, ο Χριστός, ως Υιός του Θεού· κατά τη δεύτερη παρουσία του οποίου, να μη νομίσετε ότι ο Ησαΐας ή οι άλλοι προφήτες λένε πως θα προσφέρονται στο θυσιαστήριο θυσίες από αίματα ή σπονδές, αλλά αληθινοί και πνευματικοί ύμνοι και ευχαριστίες.

Εκεί βρίσκομαι, ω ακροατές, με τη διανοητική ενατένιση, και βλέπω την ταφή του δικαίου να γίνεται εν ειρήνη, σύμφωνα με τα γεγραμμένα. Βλέπω εκείνο το αγγελικό πρόσωπο, του οποίου τα μάτια έδυσαν σαν δύο φωστήρες, και του οποίου ολόκληρη η μορφή έχει αποτυπωθεί με αγαθότητα. Χωρίς πνοή μεν από την πρόσκαιρη ζωτική ενέργεια, αλλά ευωδιάζοντας σε μέγιστο βαθμό με το άρωμα της θείας χάριτος. Ασπάζομαι εκείνα τα ιερά χέρια, των οποίων η αφή έμεινε ανέγγιχτη από την αμαρτία, και με το δάχτυλο των οποίων υποδείχθηκε στους ανθρώπους αυτός που σηκώνει την αμαρτία του κόσμου. Προσκυνώ εκείνα τα ωραία πόδια, έργο των οποίων ήταν να ευαγγελίζονται τα αγαθά στους επί γης, και μέσω των οποίων προετοιμάστηκε η οδός της παρουσίας του Κυρίου. Ας παραδοθεί σε μένα για προσκύνηση και η τίμια αλυσίδα με την οποία δέθηκε ο πολυτίμητος ανάμεσα στους ανθρώπους άγγελος. Ας παραδοθεί σε μένα και το σεβάσμιο πινάκιο, πάνω στο οποίο τοποθετήθηκε η πολυτιμότερη και από χρυσό, πάνσεπτη κάρα. Ακόμη και το μαχαίρι του φονιά που διαπέρασε τον ιερό τράχηλο, αν το έβρισκα, δεν θα το άφηνα απροσκύνητο, ούτε καν το έδαφος από το οποίο φρουρήθηκε ο θησαυρός, αν το πετύχαινα, δεν θα παρέλειπα να το ασπαστώ ως μεταδοτικό χάριτος.