Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 60:15

Σε εκείνη την πόλη μέσω του Ησαΐα υπόσχεται ο Θεός: «Θα σε καταστήσω αιώνιο αγαλλίαμα, ευφροσύνη από γενιά σε γενιά· και δεν θα υπάρξει συντριβή ούτε ταλαιπωρία μέσα στα όριά σου, αλλά τα τείχη σου θα ονομαστούν σωτηρία». Υψώνοντας, λοιπόν, τους οφθαλμούς της ψυχής, αναζήτησε με τρόπο αντάξιο των άνω τα όσα αφορούν την πόλη του Θεού. Και τι θα μπορούσε να στοχαστεί κανείς αντάξιο της εκεί μακαριότητας, την οποία αφενός ευφραίνει ο ποταμός του Θεού, αφετέρου τεχνίτης και δημιουργός της είναι ο Θεός; Αγίασε το σκήνωμά Του ο Ύψιστος.

Διότι οι γιοι εκείνων που κάποτε την ταπείνωσαν, δηλαδή εκείνοι που κρατούν τα ηνία των επίγειων πραγμάτων, και με τη διαδοχή των σκήπτρων προέρχονται κατά κάποιον τρόπο από εκείνους, θεωρούν σεβαστή την Εκκλησία, και με φόβο, δηλαδή με ευλάβεια, και έχοντας στον νου τους τον θείο φόβο, την πλησιάζουν· «Διότι ονομάστηκε πόλη του Κυρίου, Σιών του αγίου του Ισραήλ». Διότι πόλη του Θεού είναι η Εκκλησία, και αυτό διδάσκει ο θεσπέσιος Δαβίδ απευθυνόμενος σε αυτήν: «Δεδοξασμένα πράγματα ειπώθηκαν για σένα, η πόλη του Θεού». Και κάπου λέει ο ίδιος ο Κύριος των όλων μέσω της λύρας του Ψαλμωδού: «Εδώ θα κατοικήσω, διότι την εξέλεξα, τη θύρα της θα ευλογήσω, τους φτωχούς της θα χορτάσω με άρτο, τους ιερείς της θα ντύσω με σωτηρία». Αν, όμως, κάποιος ήθελε να ονομάσει έτσι στη συνέχεια και τους γιους των βασιλέων που κάποτε καταδίωξαν την Εκκλησία, οι οποίοι με τιμή και δέος την προσεγγίζουν τώρα, και την τιμούν ως θεία πόλη, δεν απομακρύνεται από τον σκοπό. Διότι βλέπουμε ότι σε αυτό έχει καταλήξει η έκβαση των πραγμάτων. <Επειδή έγινες εγκαταλελειμμένη και μισητή, και δεν υπήρχε βοηθός. Και θα σε καταστήσω αιώνια αγαλλίαση, ευφροσύνη σε γενεές γενεών. Και θα θηλάσεις γάλα εθνών, και θα γευθείς τον πλούτο των βασιλέων. Και θα γνωρίσεις ότι εγώ είμαι ο Κύριος που σε σώζει, και αυτός που σε λυτρώνει, ο Θεός του Ισραήλ.> «Διότι έγινες», λέει, «εγκαταλελειμμένη και μισητή, και δεν υπήρχε βοηθός».

Αυτή ήταν για σένα η αιτία της ταπείνωσης, διότι συμπεριφέρθηκες με ασέβεια και αλαζονεία σε Αυτόν που έχει τη δύναμη να σε υψώσει και να διατηρήσει ακλόνητη την ευημερία σου, αλλά δεν υπήρχε κανείς για να σου απλώσει χέρι βοηθείας, επειδή είχες γίνει θεομίσητη· διότι συμπεριφέρθηκες ασεβώς όχι σε κάποιον από εκείνους που βρίσκονται σε θέση υπηρέτη και έχουν διακονική αποστολή, αλλά στον ίδιο τον Βασιλιά και Κύριο των όλων. Επειδή όμως άπαξ και υπέστης την ταπείνωση, τα δεινά θα παρέλθουν, και με τα μεταγενέστερα γεγονότα θα σε ανορθώσει. Διότι, όπως ακριβώς έπρεπε να τιμωρηθείς με δίκαιη απόφαση του Θεού επειδή απειθούσες, έτσι πρέπει να ελεηθείς τώρα που επιστρέφεις. «Θα σε καταστήσω λοιπόν, λέει, αγαλλίαση για γενεές γενεών»· διότι τίποτα το σκυθρωπό δεν υπάρχει στην Εκκλησία του Χριστού, και όπου βέβαια υπάρχει ελπίδα αφθαρσίας, και ατελεύτητης ζωής, και αμάραντης δόξας, και βασιλείας των ουρανών, ποια θέση θα μπορούσε να έχει η κατήφεια;

Έπειτα προσθέτει: «επειδή είχες γίνει εγκαταλελειμμένη και μισητή, και δεν υπήρχε βοηθός». Διότι, εφόσον «όταν πάσχει ένα μέλος, συμπάσχουν όλα τα μέλη», εξαιτίας εκείνων από τον προηγούμενο λαό που παρέβησαν τον νόμο και επειδή αποκόπηκαν «οι φυσικοί κλάδοι της ήμερης ελιάς», έγιναν «εγκαταλελειμμένοι και μισητοί, και δεν υπήρχε γι' αυτούς βοηθός». Τώρα όμως, καθώς στη θέση των αποκοπέντων κλάδων εισήχθησαν εκείνοι «από την αγριελιά», αυτοί αναπλήρωσαν το ελλείπον μέρος της θέσης εκείνων που αποβλήθηκαν, και έτσι, με τη δύναμη του Σωτήρα, συγκροτήθηκε το πλήρωμα των σωζομένων και ένας τέλειος χορός του Θεού προερχόμενος και από τους δύο λαούς, καθώς και μία «πόλη» αποτελούμενη και από τα δύο τάγματα, η οποία ονομάζεται «Σιών του Θεού». Σε αυτήν, αφού έφτασε στην τελειότητα, δίνει την εξής υπόσχεση λέγοντας: «και θα σε καταστήσω αιώνια αγαλλίαση και ευφροσύνη από γενιά σε γενιά».

Πότε θα σε δούμε, όχι όπως τώρα σαν πεδίο αφανισμού και κοιλάδα κλαυθμώνος και καταπατημένη από στρατόπεδα ή ακόμη εξουθενωμένη και απορριγμένη, αλλά ελευθερωμένη και σωσμένη και προσκυνούμενη από εκείνους που σε ταπείνωσαν και σε πίκραναν, και να θηλάζεις γάλα εθνών και να τρέφεσαι με τον πλούτο των βασιλέων, όπως παλαιότερα; Πότε επίσης, όπως τα φύλλα συκής και τους δερμάτινους χιτώνες, θα αποβάλουμε αυτά τα ζαρωμένα ράκη, που δεν φτάνουν καν να καλύψουν όλο το σώμα, τα οποία μας φόρεσαν οι επίβουλοι αλλόφυλοι σαν το φίδι, αυτά τα κακά που συνοικούν μαζί μας και μας επιβουλεύονται;