Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 61:10

Επομένως, ο στέφανος είναι έργο χάριτος και φιλανθρωπίας. Έτσι και ο θεσπέσιος Ησαΐας αναφωνεί εκ προσώπου της νύμφης: «Ας αγαλλιάσει η ψυχή μου στον Κύριο· διότι με έντυσε με ιμάτιο σωτηρίας, και με περιέβαλε με χιτώνα ευφροσύνης, σαν σε νυμφίο μου φόρεσε μίτρα, και σαν νύμφη με στόλισε με κοσμήματα»· και λίγο παρακάτω: «Και θα είσαι στέφανος κάλλους στο χέρι του Κυρίου, και διάδημα βασιλείας στο χέρι του Θεού σου». Όλα αυτά, βέβαια, είναι νυφικά δώρα και παροχές του νυμφίου. Διότι η νύμφη έχει προσφέρει μόνο την πίστη. «Αυτόν που χορταίνει με αγαθά την επιθυμία σου». Επειδή υπάρχει και επιθυμία αξιοκατάκριτη, την οποία και ο θείος νόμος απαγορεύει, ορθώς πρόσθεσε το «με αγαθά»· διότι ο Δεσπότης εκπληρώνει τις αγαθές μας επιθυμίες. Διότι λέγει: «Αιτείτε, και θα σας δοθεί· ζητείτε, και θα βρείτε· κρούετε, και θα σας ανοιχθεί».

Διότι αμαρτήσαμε, παρανομήσαμε, αδικήσαμε και πράξαμε το πονηρό, και αμαρτήσαμε στα πάντα, και δεν υπακούσαμε στις εντολές σου, και για τον λόγο αυτόν πλανηθήκαμε μακριά σου. Αλλά ελέησε, Κύριε, τα έργα των χειρών σου· ελέησε, Δέσποτα, αυτούς που με την απάτη του φιδιού εκδιώχθηκαν από τον παράδεισο· ελέησέ μας και ένδυσέ μας με χιτώνα ευφροσύνης και με ιμάτιο σωτηρίας· ελέησέ μας, τους οποίους ο διάβολος απογύμνωσε από τη δική σου βοήθεια. Εύσπλαχνε, ελέησε αυτούς που σε εγκατέλειψαν και δούλεψαν σε εκείνον· ελέησε τους πλανημένους, ελέησε αυτούς που δεν φύλαξαν τις προσταγές σου και υπηρέτησαν τις κακουργίες των δαιμόνων· ελέησε αυτούς που μολύνθηκαν μέσα στις αμαρτίες, ελέησε αυτούς που τυραννούνται από τον διάβολο, ελέησε αυτούς που έχουν ρυπανθεί μέσα στην ασωτία· ελέησε, Ελεήμον, ελέησε, Αγαθέ, ελέησε, Μακρόθυμε, διότι τα χέρια μας έπραξαν κάθε κακό και κάθε ακαθαρσία και πλεονεξία και αδικία. Διότι μιάναμε την ψυχή, την οποία δημιούργησες κατ' εικόνα σου· μιάναμε το σώμα, μιάναμε την αίσθηση. Η γλώσσα μας έγινε κοφτερό μαχαίρι εναντίον του πλησίον, τα μάτια μας βλέπουν φωτιά, τα χέρια μας είναι γεμάτα αίμα, τα πόδια μας σπεύδουν γρήγορα προς το κακό, για να βλάψουν κάποιον.

Τα ίδια να θεωρείς και σχετικά με τα ενδύματα. Διότι, σε αυτούς που έχουν αποβάλει τη φθορά της παλαιότητας και έχουν αποθέσει, όσο εξαρτάται από τους ίδιους, το ένδυμα της παρακοής, έχοντας ντυθεί τον Χριστό ως ιμάτιο σωτηρίας και χιτώνα ευφροσύνης, πώς θα μπορούσα να τους ντύσω πάλι με τους δερμάτινους χιτώνες και να τους περιβάλω με το περίβλημα της αισχύνης; Αλλά γνωρίζοντας ότι οι σύντροφοί μου δεν έχουν ανάγκη από τίποτε τέτοιο, παρά αρκούνται στην άσκηση της ερήμου και θεωρούν αυτήν ως την πιο αληθινή τρυφή, τα χρήματα και τα ενδύματα που έλεγες να τους προσφέρεις, αφού τα διανείμεις στους φτωχούς, θησαύρισε για τον εαυτό σου έναν ασύλητο θησαυρό για το μέλλον, καθιστώντας τον Θεό επίκουρό σου με τις δικές τους προσευχές· διότι έτσι μάλλον θα χρησιμοποιήσεις τον πλούτο ως συνεργό για τα καλά.

XXXVII Εξήλθε, λοιπόν, από τα ανάκτορα εκείνος ο γενναίος χαίροντας, όπως όταν κάποιος επιστρέφει από μακρά εξορία στην πατρίδα του και πορεύεται με αγαλλίαση. Και ήταν ενδεδυμένος εξωτερικά μεν με τα συνηθισμένα του ενδύματα, εσωτερικά όμως με εκείνο το τρίχινο ράκος που του είχε δώσει ο Βαρλαάμ. Εκείνη τη νύχτα, αφού έφτασε στο φτωχικό κάποιου πένητα, έβγαλε τα ενδύματα που φορούσε και τα έδωσε στον φτωχό, κάνοντας αυτή την τελευταία αγαθοεργία. Έτσι, με τις ευχές εκείνου αλλά και πολλών άλλων φτωχών, έκανε τον Θεό βοηθό του, και αφού περιβλήθηκε τη χάρη και τη βοήθειά Του σαν ένδυμα σωτηρίας και χιτώνα ευφροσύνης, αναχώρησε για τον ερημικό βίο, χωρίς να πάρει μαζί του άρτο, ούτε νερό, ούτε τίποτα άλλο από τα αναγκαία για τροφή, και χωρίς να φορέσει κανένα άλλο ένδυμα, παρά μόνο εκείνο το σκληρό ράκος, το οποίο μνημονεύσαμε λίγο πριν.

Στολίζεται μέσω σου με ιμάτιο σωτηρίας και χιτώνα ευφροσύνης η φύση, θεόνυμφε, η οποία είχε απογυμνωθεί από τη συμβουλή του φοβερού πολεμίου. Αφού υψώθηκαν από παντού οι θείοι απόστολοι, μεταφέρονται πάνω στις νεφέλες κατά το θεϊκό θέλημα προς τη βασίλισσα και κυρία όλης της κτίσης.

Διότι ο Θεός μας θα μας ενδύσει με ιμάτιο σωτηρίας και με χιτώνα ευφροσύνης· δηλαδή με την κατά έξη ηθική και φιλόσοφη πράξη μέσω των αρετών, και με την αλάνθαστη εν Πνεύματι γνωστική θεωρία, ώστε να απολαύσουμε και τα μελλοντικά πρωταρχικά αγαθά του θείου και άφθαρτου νυμφώνα. Εξετάζοντας με ακρίβεια σε όλα αυτά πώς πορευόμαστε και τι σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας, γνωρίζουμε ότι σε όσα πράττουμε και σκεφτόμαστε παρίστανται πολλοί αόρατοι μάρτυρες, οι οποίοι δεν βλέπουν μόνο το φαινόμενο, αλλά κοιτάζουν βαθιά στις ίδιες τις ψυχές και εξετάζουν τα κρυφά της καρδιάς.

Ερμηνεία: Ρητώς οι θείες Γραφές διδάσκουν <...>, την δε άνω Ιερουσαλήμ την ονομάζουν ελεύθερη και μητέρα των πρωτοτόκων· ελεύθερη, επειδή την κάτω την υποδούλωσαν στην αμαρτία οι κάτοικοί της, ενώ την άνω την ονομάζουν ελεύθερη και καθαρή. Της οποίας τα μέτρα και την ευπρέπεια μας περιγράφει αυτός ο θεωρός, ως νύμφη στολισμένη, καθώς είναι γραμμένο, ότι σαν νύμφη με στόλισε με στολίδια.

Και ο μεν κάτω αποστάτης, αφού γυμνώθηκε, θρηνεί, ενώ η άνω νύμφη του Χριστού, η Εκκλησία, αγάλλεται νυφικά λέγοντας: «Ας αγαλλιάσει η ψυχή μου στον Κύριο· διότι με έντυσε με ιμάτιο σωτηρίας και με χιτώνα ευφροσύνης» με περιέβαλε, «σαν σε νυμφίο μού φόρεσε μίτρα και σαν νύμφη με στόλισε με στολίδια». Απορούν τα πνεύματα των προφητών για τη θεόσωμη ταφή εκείνου του καλού και μεγάλου ποιμένα και λένε:

Διότι έτσι γνωρίζει ο Χριστός να λαμπρύνει και να δοξάζει αυτούς που τον δοξάζουν· επειδή καμία δυσκολία δεν μπόρεσε να σε χωρίσει από την αγάπη του Χριστού, ούτε η γυναικεία φύση, ούτε η απαλότητα του σώματος, ούτε η ακμή της νεότητας, ούτε η ευπρέπεια της ομορφιάς, ούτε οι ηδονές των σαρκικών ορέξεων, ούτε οι απολαύσεις της καλοπέρασης, ούτε ο ρευστός πλούτος, ούτε η κενή δόξα, ούτε η μάταιη φαντασία αυτής της ζωής και των επιθυμιών της, και τέλος, ούτε η σκληρότητα των τυράννων, ούτε η επιβολή των βασανιστηρίων, ούτε η φωτιά, ούτε το θανατηφόρο ξίφος και τα παρόμοια με αυτά. Αντιθέτως, αφού τα περιφρόνησες όλα αυτά, «έτρεξες» σαν «νεάνιδα πίσω» από τον Νυμφίο σου Χριστό, του οποίου «η οσμή των μύρων είναι ανώτερη από όλα τα αρώματα»· και αφού τον έφτασες, τρέχοντας με νεανικό σθένος, σε εισήγαγε ως βασιλιάς και ταυτόχρονα νυμφίος «στο δωμάτιό του», σε ουράνιο νυφικό θάλαμο, και ως καθαρή και αγνή νύμφη του «σε κατεκόσμησε με στολίδια»· διότι ως νύμφη του Χριστού και παρθένος και νεάνιδα και μάρτυρας στεφανώθηκες επάξια και τώρα συναγάλλεσαι με την πρωτομάρτυρα Θέκλα και τις υπόλοιπες συναθλήτριές σου. Μαζί με αυτές, σε παρακαλούμε, κάνε πρεσβεία υπέρ ημών προς τον Κύριο, ω πανεύφημε «μάρτυς του Χριστού, Μαρίνα».

{ "chunk_id": "", "translation": "Εμείς όμως και πάλι, περιορίζοντας εδώ τον λόγο, ας τον ολοκληρώσουμε, διότι θέλουμε να τους κάνουμε σύντομους και όχι μακροσκελείς, ώστε να μην αποκάμουν μερικοί από την κούραση της ορθοστασίας και σκορπίσουν τον νου τους προς τα έξω· διότι είναι προτιμότερη η προσεκτική βραχυλογία παρά η επιδεικτική πολυλογία. Είναι αρκετά για πνευματική ωφέλεια, σε όσους την αναζητούν, όσα ειπώθηκαν σήμερα, και τη συνέχειά τους ας τη συνυφάνουμε με τη βοήθεια του Θεού την ερχόμενη Κυριακή, και σαν μικρό υφαντό που μοιράζεται σε πολλά μέρη θα αναλύσουμε πλήρως το νόημα της μοναχικής κουράς, και όσοι χρειάζονται ενδύματα ας λάβουν από εδώ και ας ενδυθούν το «ιμάτιο του σωτηρίου και τον χιτώνα» της αγαλλιάσεως, αφού, όπως λέει, «όσοι βαπτιστήκατε στον Χριστό, τον Χριστό ενδυθήκατε», τον Χριστό φορέσατε [***" }

Γι' αυτό και η ευσεβής Εκκλησία με την παρούσα ευκαιρία αναφωνεί ευχαριστήρια λέγοντας τα εξής: «Ας αγαλλιάσει η ψυχή μου για τον Κύριο· διότι με έντυσε με ιμάτιο σωτηρίας και με χιτώνα ευφροσύνης, και μου φόρεσε μίτρα σαν σε νυμφίο και με στόλισε με στολίδια σαν νύμφη. Και όπως η γη που αυξάνει το άνθος της και όπως ο κήπος που αναβλαστάνει τους σπόρους του, έτσι ο Κύριος ανέτειλε δικαιοσύνη και αγαλλίαση ενώπιον όλων των εθνών».

Ερμηνεία. Ρητά οι θείες Γραφές διδάσκουν <***>, και ονομάζουν την άνω Ιερουσαλήμ ελεύθερη και μητέρα των πρωτοτόκων· ελεύθερη, επειδή την κάτω την υποδούλωσαν στην αμαρτία οι κάτοικοί της, ενώ την άνω ελεύθερη και καθαρή. Της οποίας τα μέτρα και την ευπρέπεια μας παρουσιάζει αυτός ο οραματιστής, ως νύμφη στολισμένη, καθώς είναι γραμμένο, ότι «ως νύμφη με στόλισε με κόσμημα». Εξ αυτού, το πλάτος και το μήκος της μας το υποδηλώνουν τα δώδεκα χιλιάδες στάδια, και το ύψος όπως ειπώθηκε παραπάνω· το δε κάλλος της φανερώνεται μέσω των δώδεκα πολύτιμων λίθων, των οποίων το πάχος και το μέγεθος δηλώνεται από το γεγονός ότι δώδεκα σειρές το ύψωσαν στους εκατόν σαράντα τέσσερις πήχεις αγγέλου· και οι δώδεκα πύλες αποτελούνταν από ένα ολόκληρο μαργαριτάρι η κάθε θύρα.

Άραγε θα αξιωθώ να σε αντικρίσω ξανά ποτέ, πάμμεγιστε και θειότατε ναέ, επίγειε ουρανέ, θρόνε της δόξας του Θεού, όχημα των Χερουβείμ, δεύτερο στερέωμα, που αναγγέλλει το έργο των χειρών του Θεού, θέαμα και έργο μοναδικό και περίφημο αγαλλίαμα όλης της γης; Και ποιος το υπόσχεται αυτό, αν όχι μόνος Εκείνος, ο Οποίος, επειδή ο ίδιος έπαθε και πειράστηκε, γνωρίζει να βοηθά αυτούς που πειράζονται και λυτρώνει τον φτωχό από το χέρι των ισχυροτέρων του, και τον φτωχό και τον πένητα από εκείνους που τον καταληστεύουν, και ο Οποίος δημιουργεί τα πάντα και τα μεταβάλλει πάντοτε προς το καλύτερο;» Αφού τα εκφράσαμε αυτά, αδειάζοντας την ψυχή που ξεχείλιζε από θλίψεις, πορευόμασταν στον δρόμο μας, κλαίγοντας και ρίχνοντας τους θρήνους σαν σπόρους. Αν όμως, επιστρέφοντας έλθουμε, σηκώνοντας με αγαλλίαση τα δεμάτια μιας ευνοϊκότερης αλλαγής, αυτό θα είναι δώρο του Θεού που παρηγορεί τους ολιγόψυχους, που τους περιβάλλει με ιμάτιο σωτηρίας και τους ντύνει με χιτώνα ευφροσύνης.

Του ιδίου: Λόγος προς τον αυτοκράτορα κύρη Ισαάκιο τον Άγγελο. Γράφτηκε από αυτόν όταν ήταν λογοθετικός γραμματικός και αναγνώστηκε κατά την εορτή των Φώτων, επειδή δεν υπήρχε ρήτορας. Εκείνη την εποχή μάλιστα αναχωρούσε για την Παλαιστίνη ο ρήγας των Αλαμανών Φρειδερίκος. Όπως λοιπόν φάνηκε, δεν ήταν εύλογο ούτε το θέλησε το Θείο να παραβλέψει την εξουσία των Ρωμαίων, η οποία είχε γεράσει από καιρό και ήταν γεμάτη από χαλαρές ρυτίδες, και να την προσπεράσει ενώ αυτή ακόμα έσκυβε προς τη γη, αλλά, ως το πιο σπουδαίο έργο της δικής Του φιλανθρωπίας, να την καταστήσει νεανική και ανανεωμένη και, όπως εκείνη τη γυναίκα του Ευαγγελίου, να την ανορθώσει, την οποία για πολλά χρόνια είχε δέσει ο Σατανάς. Επομένως, τη συνέζευξε με έναν νέο και γενναίο αυτοκράτορα, και τώρα, ιδού, άνθισε και ξανανιώθηκε αποβάλλοντας το γήρας, όπως ο κορμός του φοίνικα και ένα δέντρο με ψηλά φυλλώματα που από καιρό είχε ρίξει τα φύλλα του και είχε πεθάνει με την πάροδο του χρόνου, μόλις οσφράνθηκε το νερό. Και στολίστηκε με κοσμήματα σαν νύμφη, και φόρεσε μίτρα σαν νυμφίος, και ντύθηκε με πέπλο που φτάνει ως τους αστραγάλους, και περιβλήθηκε βραχιόλια και περιδέραια και χρυσούς κρίκους στα αυτιά, εννοώντας με όλα αυτά, θειότατε βασιλιά, τα δικά σου κατορθώματα, επειδή εσύ είσαι αυτός που την ανόρθωσε από την κυφότητα και της ενέπνευσε σθένος.

Σε σένα λοιπόν, ω βασιλιά, στρέφοντας τα μάτια και υψώνοντας τα χέρια, εκείνα τα λόγια του Δαβίδ με αγωνία προσεύχεται και λέει: «Αγαλλίασή μου, λύτρωσέ με από εκείνους που με περικύκλωσαν· γίνε για μένα ελευθερωτής σαν τον Μωυσή· φανερώσου σαν φωτιά που κατακαίει το δάσος, σε όσους με κατέστησαν πυρπολημένη και κατεστραμμένη εκ θεμελίων· μη λυπηθείς αυτούς που δεν με λυπήθηκαν· είθε οι Ιταλοί να πληρώσουν για τα δάκρυά μου με τα δικά σου βέλη. Ξεπέρασα σε συμφορές ή και εξομοιώθηκα με την αρχαία Σιών, την οποία ισοπέδωσε ο βαβυλωνιακός στρατός· αλλά όπως εκείνην την ανοικοδόμησε ο Ζοροβάβελ, έτσι και εσύ, αναλαμβάνοντάς με από αυτή την οδυνηρή πτώση, ανόρθωσέ με· πιάσε όπλο και ασπίδα και σήκω σε βοήθειά μου. Ο κόπος σου δεν θα μείνει χωρίς ανταμοιβή, αλλά και ο μισθός σου θα είναι απολύτως πλήρης· θα σε περιστέψω με το βασιλικό στέμμα πιο περίλαμπρα· θα σε στεφανώσω με το λαμπρότερο στεφάνι της νίκης. Όπως η Ρώμη τον Βρούτο, πάνω σε χάλκινες πλάκες θα σε απεικονίσω· όπως η Σικελία τον Τιμολέοντα, θα σε δοξάσω· όπως οι Αθήναι τον Αρμόδιο, θα σε δοξολογήσω αθάνατα και θα σε υψώσω σε στήλη. Μακάρι να σε αντικρίσω, εσένα που από παλιά και διακαώς ποθώ να δω. Ώστε όπως η μητέρα με το παιδί της και ο γιος με τη μητέρα του να ευφρανθούμε, και να γίνει δυνατό μέσω εσού να ενδυθώ το ιμάτιο της σωτηρίας και τον χιτώνα της ευφροσύνης.»

7. Διότι έπρεπε το νέο μας ιερείο, για εμάς που είχαμε ανάγκη από πολλούς καθαρμούς, να είναι άμωμο και άγιο. Διότι εάν το θυσιαστήριο, το οποίο αποτελούσε απλώς μια σκιαγράφηση και εικόνα των δικών της χαρισμάτων, ήταν τα Άγια των Αγίων, ποια κρίση άραγε αρμόζει να εκφέρουμε για την ίδια την αλήθεια; Επειδή το θυσιαστήριο υπολειπόταν της Παρθένου όχι απλώς όσο υπολείπεται μια σκιά και ένας τύπος από την αλήθεια, αλλά κατά πολύ περισσότερο, με μια άπειρη διαφορά. Διότι, για μεν το πρώτο, ο Παύλος ανέφερε ότι το κατασκίαζε εικόνα των Χερουβίμ· την πολυύμνητη Παρθένο, όμως, δεν την κατασκίασαν τα ίδια τα Χερουβίμ, ούτε κάτι ανώτερο από αυτά, αλλά Εκείνος τον οποίο υπηρετούν τα Χερουβίμ, η δύναμη του Υψίστου, όπως ακριβώς ανήγγειλε ο θειότατος Γαβριήλ. Εξάλλου, η μεν θυσία είναι ιερότερη από το ιλαστήριο, εφόσον από εκεί προσδίδεται σε αυτό η ιερότητα. Διότι η επάλειψη με το αίμα εισήγαγε την αγιότητα· η δε μακαρία Παρθένος είναι ιερότερη από κάθε θυσία, σε βαθμό που δεν μπορεί κανείς να το εκφράσει. Διότι το αίμα αυτής της νέας θυσίας δεν το δέχθηκε κάποιο θυσιαστήριο, ούτε το κατανάλωσε η φωτιά, αλλά ο ίδιος ο Θεός το προσέλαβε και το φόρεσε ως ένδυμα σωτηρίας και χιτώνα ευφροσύνης, ως προστασία από κάθε πόνο για τους ανθρώπους. Και δεν ντράπηκε για αυτή την περιβολή, αλλά ονομάζει το γεγονός αυτό δική Του δόξα και βασιλεία.

Όποιος λοιπόν ντρέπεται και γνωρίζει τη φτώχεια και τη γύμνια του, ας ζητήσει από εκείνον που δίνει και ντύνει την ψυχή με τη δόξα του Χριστού και με άρρητο φως, να μην πλέκει για τον εαυτό της ένδυμα από μάταιους λογισμούς, ούτε να εξαπατάται με την ιδέα της δικής της δικαιοσύνης και να νομίζει ότι έχει το ένδυμα της σωτηρίας. Διότι, αν κάποιος στηρίζεται μόνο στη δική του δικαιοσύνη, μη περιμένοντας τη δικαιοσύνη του Θεού —η οποία είναι ο Κύριος, «ο οποίος», λέει, «έγινε για μας δικαιοσύνη και αγιασμός και απολύτρωση»—, τότε κοπιάζει μάταια και άσκοπα. Επειδή κάθε έπαρση για τη δική του δικαιοσύνη θα φανερωθεί κατά την έσχατη ημέρα «σαν ρυπαρό κουρέλι», όπως λέει ο προφήτης Ησαΐας. Ας ζητήσουμε, λοιπόν, και ας παρακαλέσουμε τον Θεό να ντυθούμε το ένδυμα της σωτηρίας, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, το άρρητο φως. Οι ψυχές που θα τον φορέσουν δεν θα τον απεκδυθούν ποτέ πια στους αιώνες, αλλά κατά την ανάσταση και τα σώματά τους θα δοξαστούν από τη δόξα του φωτός, με το οποίο είναι ντυμένες από τώρα οι πιστές, ευγενείς και άγιες ψυχές, καθώς λέει ο απόστολος: «Εκείνος που ανέστησε τον Χριστό από τους νεκρούς, θα ζωοποιήσει και τα θνητά σας σώματα διά του Πνεύματός του που κατοικεί μέσα σας». Δόξα στην άρρητη ευσπλαχνία του και στο άπειρο έλεός του.

Ας πει, λοιπόν, αυτή: «Ας αγαλλιάσει η ψυχή μου στον Κύριο· διότι με έντυσε με ιμάτιο σωτηρίας και με περιέβαλε με χιτώνα ευφροσύνης, μου φόρεσε μίτρα σαν σε νυμφίο και με στόλισε με στολίδια σαν νύμφη». Διότι, επειδή ο Βασιλεύς της δόξης επιθύμησε το δικό της κάλλος, την καταξίωσε να αποκαλείται όχι μόνο ναός του Θεού, αλλά και θυγατέρα του Βασιλέως και βασίλισσα· ναός του Θεού, επειδή οικειώθηκε το Άγιο Πνεύμα, θυγατέρα του Βασιλέως, επειδή υιοθετήθηκε «από τον Πατέρα των φώτων», και βασίλισσα, επειδή ενώθηκε με τη θεότητα της δόξας του Μονογενούς.

Αφού είπε αυτά η πανύμνητη, εμφανίστηκε και η αποστολική δωδεκάδα, φτάνοντας ο καθένας από διαφορετικό μέρος, οδηγούμενοι σαν νεφέλες με τα φτερά του Πνεύματος προς τη νεφέλη του φωτός και αναπαυόμενοι εκεί. Τι λέει λοιπόν η θεώνυμη, πολυώνυμη και μεγαλώνυμη, καθώς σήκωσε τα μάτια της ολόγυρα, ενώ ήταν ξαπλωμένη, και είδε αυτούς που ζητούσε; Ας αγαλλιάσει η ψυχή μου για τον Κύριο, και αυτό θα μου είναι ως όνομα ευφροσύνης, καθώς και για αίνεση και μεγαλειότητα σε όλα τα έθνη της γης, επειδή μου συγκέντρωσε τα θεμέλια της Εκκλησίας, επειδή συγκέντρωσε γύρω μου τους άρχοντες της οικουμένης, τους θαυμαστούς υπηρέτες της δικής μου κηδείας. Ω, μεγαλοφυές θαύμα! Ω, έργο μητρικής αφοσίωσης! Ω, δώρο υιικής σχέσης! Ουρανός μού φάνηκε το δωμάτιο, που φέρει μέσα του τους φωστήρες του κόσμου· ναός του Κυρίου φάνηκε η οροφή, που μου παρουσίασε τους θείους μύστες και ιερουργούς. Δεν θα σχεδιάσει πλέον το ιουδαϊκό σύστημα την εναντίον μου ύβρη· δεν θα εξοπλίσει πλέον εναντίον μου το πάντολμο χέρι για τη δολοφονία μου το ιερατικό συμβούλιο. Παλαιότερα, βέβαια, έχοντας καταστρώσει τα σχέδιά τους, οι αιμοδιψείς θα είχαν θανατώσει μαζί με τον Υιό και τη Μητέρα, αλλά απέτυχαν στον σκοπό τους, καθώς τους εμπόδισε η Πρόνοια από ψηλά.

«Μη μεριμνάτε για τίποτα· αλλά σε κάθε περίπτωση, με την προσευχή και τη δέηση, μαζί με ευχαριστία, ας γίνονται τα αιτήματά σας προς τον Θεό.» Επομένως, ας μην αμελούμε, αλλά ας είμαστε δυνατοί και ας αγωνιζόμαστε με ανδρεία στο έργο στο οποίο μας έχει καλέσει ο Θεός. Διότι Αυτός είναι που μας κάλεσε από τον κοινωνικό βίο στο μοναχικό σχήμα· Αυτός είναι που μας έντυσε με «ιμάτιο σωτηρίας και χιτώνα ευφροσύνης»· Αυτός «μας εξαγόρασε από την κατάρα του νόμου, γινόμενος για χάρη μας κατάρα.» «Στην ελευθερία, λοιπόν, με την οποία μας ελευθέρωσε ο Χριστός, ας στεκόμαστε σταθεροί, και ας μην υποταχθούμε πάλι σε ζυγό δουλείας», ας μην γίνουμε πάλι υποτελείς στα πάθη. Ένας αργυρώνητος δούλος, αφού ελευθερωθεί, ποτέ δεν θα επέλεγε να υποδουλωθεί ξανά, αλλά απομακρυνόμενος μακριά από τη δουλεία χαίρεται, επειδή αξιώθηκε να λυτρωθεί από τη δουλική τυραννία. Αν και η δουλεία δεν είναι εντελώς κακό πράγμα· διότι λέει ο Απόστολος: «Κλήθηκες ενώ ήσουν δούλος; Ας μη σε νοιάζει. Αλλά, αν μπορείς να γίνεις και ελεύθερος, προτίμησέ το καλύτερα. Διότι εκείνος που κλήθηκε εν Κυρίω ενώ ήταν δούλος, είναι απελεύθερος του Κυρίου.»