Πατερικές αναφορές στο ΗΣΑΪΑΣ 8:5

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

καὶ προσέθετο Κύριος λαλῆσαί μοι ἔτι·

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Εὐσέβιος Καισαρείας Εἰς τὸν Ἠσαΐαν
Ἔτι καὶ ταῦτα περὶ τῆς αὐτῆς ὑποθέσεως προφητεύεται, διὸ εἴρηται· 〈καὶ προσέθετο κύριος λαλῆσαί〉 μοι ἔτι· πρὸς γὰρ τοῖς προλεχθεῖσιν ἔτι καὶ ταῦτα τῷ προφήτῃ, ἀλλ᾽ οὐ τῷ παντὶ λαῷ λέγει διδάσκων, ὅτι μὴ ἔπραττεν ὁ λαὸς τὸ κεκελευσμένον· ὁ προσταχθεὶς γὰρ ‹μὴ φοβεῖσθαι› «ἀπὸ τῶν δύο ξύλων τῶν 〈δαλῶν τῶν〉 καπνιζομένων», μηδ᾽ ἀγωνιᾶν ‹τοὺς δύο βασιλεῖς› τοὺς προδηλωθέντας, μόνον δ᾽ ἐπικαλεῖσθαι τὸν 〈Ἐμμανουὴλ〉 πιστεύοντας τῷ τοῦ θεοῦ προστάγματι, τοῦτο πράττειν οὐκ ἐβούλετο, ἠγάπα δὲ μᾶλλον δουλεύειν τοῖς προλεχθεῖσι βασιλεῦσι, καὶ ταῦτα πολεμίοις οὖσιν ἢ πιστεύειν τῷ θεῷ καὶ τὸν 〈Ἐμμανουὴλ〉 ἐπικαλεῖσθαι. διὸ λέλεκται τῷ προφήτῃ· 〈Διὰ τὸ μὴ βούλεσθαι τὸν λαὸν τοῦτον τὸ ὕδωρ τοῦ Σιλωὰμ τὸ πορευόμενον ἡσυχῇ〉. ⌜τί δὲ τοῦτο ἦν 〈τὸ ὕδωρ τοῦ Σιλωάμ〉, ἀλλ᾽ ἢ ὁ ἐπηγγελμένος αὐτοῖς 〈Ἐμμανουήλ〉, «πηγὴ» τυγχάνων «〈ὕδατος〉 ζῶντος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον», καὶ πηγὴ 〈ὕδατος πορευομένου ἡσυχῇ〉· ἔτι γὰρ τότε λανθανόντως καὶ 〈ἡσύχως συνεπορεύετο〉 τῷ λαῷ, ἀρδεύειν αὐτῷ καὶ ἐπισκοπεῖν βουλόμενος τὰς ψυχάς, καὶ μηδέπω ‹κηρυττόμενος εἰς πάντα τὰ ἔθνη›.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ακόμη και αυτά προφητεύονται για την ίδια υπόθεση, γι' αυτό έχει ειπωθεί: «Και προσέθεσε ο Κύριος να μου μιλήσει» ακόμη. Διότι, εκτός από όσα έχουν προλεχθεί, λέει ακόμη και αυτά στον προφήτη, και όχι σε ολόκληρο τον λαό, διδάσκοντας ότι ο λαός δεν έπραττε το προσταζόμενο. Διότι (ο λαός), αν και είχε διαταχθεί «να μη φοβάται» «από τα δύο ξύλα, τους δαυλούς που καπνίζουν», ούτε να αγωνιά για τους δύο βασιλείς που προδηλώθηκαν, αλλά μόνο να επικαλείται τον Εμμανουήλ πιστεύοντας στο πρόσταγμα του Θεού, δεν ήθελε να το πράξει αυτό, αλλά προτιμούσε μάλλον να υποδουλώνεται στους προαναφερθέντες βασιλείς – και μάλιστα ενώ αυτοί ήταν εχθροί – παρά να πιστεύει στον Θεό και να επικαλείται τον Εμμανουήλ. Γι' αυτό έχει λεχθεί στον προφήτη: «Επειδή αυτός ο λαός δεν θέλει το ύδωρ του Σιλωάμ που ρέει ήσυχα». Και τι ήταν αυτό το «ύδωρ του Σιλωάμ», παρά ο επαγγελθείς σε αυτούς Εμμανουήλ, ο οποίος τυγχάνει «πηγή ύδατος ζωντανού που αναβλύζει για ζωή αιώνια», και πηγή «ύδατος που ρέει ήσυχα»; Διότι, ακόμη και τότε, με τρόπο λανθάνοντα και «ήσυχα συμπορευόταν» με τον λαό, θέλοντας να τον αρδεύει και να επισκοπεί τις ψυχές, και χωρίς «να κηρύττεται ακόμη σε όλα τα έθνη».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν Ἠσαΐαν
Καὶ προσέθετο Κύριος λαλῆσαί μοι ἔτι· Διὰ τὸ μὴ βούλεσθαι τὸν λαὸν τοῦτον τὸ ὕδωρ τοῦ Σιλωὰμ τὸ πορευόμενον ἡσυχῆ, ἀλλὰ βούλεσθαι ἔχειν τὸν Ῥασὴν καὶ τὸν υἱὸν τοῦ Ῥωμελίου βασιλέα ἐφ᾽ ὑμῶν, διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἀνάγει Κύριος ἐφ᾽ ὑμᾶς τὸ ὕδωρ τοῦ ποταμοῦ τὸ ἰσχυρὸν καὶ τὸ πολύ, τὸν βασιλέα τῶν Ἀσσυρίων. Ὅπερ ἔθος ἐστὶ τῷ Θεῷ μὴ μόνον τὰς τιμωρίας προλέγειν, ἀλλὰ καὶ τὰς αἰτίας τιθέναι, ὥστε καὶ ταύτῃ παιδεῦσαι τοὺς ἀκούοντας, τοῦτο καὶ ἐνταῦθα ποιεῖ. Εἰπὼν γὰρ τὴν τῶν ἀλλοφύλων διανομὴν καὶ τὰ σκῦλα καὶ προλέγων τὴν τῶν βαρβάρων ἔφοδον, λέγει καὶ τὴν αἰτίαν τοῦ πολέμου. Τίς δέ ἐστιν αὕτη; Ἡ ἀγνωμοσύνη τῶν τὴν πόλιν οἰκούντων. Ἐπεὶ γὰρ βασιλέα, φησίν, ἔχοντες, ἐπιεικῆ καὶ πρᾶον καὶ ἥμερον, ἀπεσκίρτησαν καὶ τυράννων ἐπεθύμησαν καὶ πρὸς ἀλλοτρίαν ἀρχὴν αὐτομολῆσαι ἠπείχθησαν, τὴν οἰκείαν εὐπραγίαν οὐ φέροντες, μετὰ πλείονος τῆς περιουσίας πληρώσω τὴν ἐπιθυμίαν αὐτῶν, βάρβαρόν τινα καὶ ἀνήμερον ἄγων ἄνθρωπον. Κέχρηται δὲ μεταφορικῶς ταῖς λέξεσι, τό τε ἦθος τοῦ ἐγχωρίου δηλῶν βασιλέως καὶ τὴν δύναμιν τοῦ βαρβάρου· ποιεῖ δὲ αὐτό, ὅπερ ἔφην ἀεί, τὸν λόγον ἐμφαντικώτερον κατασκευάζων.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και πρόσθεσε ο Κύριος να μου μιλήσει ξανά: «Επειδή ο λαός αυτός δεν θέλησε το νερό του Σιλωάμ που ρέει ήσυχα, αλλά θέλησε να έχει τον Ρασήν και τον υιό του Ρωμελίου ως βασιλιά σας, γι' αυτό, ιδού, ο Κύριος φέρνει εναντίον σας το ισχυρό και άφθονο νερό του ποταμού, τον βασιλιά των Ασσυρίων». Όπως ακριβώς συνηθίζει ο Θεός, να μην προαναγγέλλει δηλαδή μόνο τις τιμωρίες αλλά να παραθέτει και τις αιτίες τους, ώστε με τον τρόπο αυτό να παιδαγωγεί όσους ακούν, αυτό ακριβώς κάνει και εδώ. Διότι, αφού ανέφερε τη διανομή και τα λάφυρα των αλλοφύλων και αφού προανήγγειλε την έφοδο των βαρβάρων, αναφέρει και την αιτία του πολέμου. Και ποια είναι αυτή; Η αγνωμοσύνη εκείνων που κατοικούν στην πόλη. Διότι επειδή, λέει, ενώ είχαν βασιλιά επιεική, πράο και ήμερο, εκείνοι αποστάτησαν, επιθύμησαν τυράννους και βιάστηκαν να αυτομολήσουν σε ξένη εξουσία, μην αντέχοντας τη δική τους ευημερία· γι' αυτό θα εκπληρώσω την επιθυμία τους με το παραπάνω, φέρνοντας κάποιον βάρβαρο και ανήμερο άνθρωπο. Χρησιμοποιεί δε τις λέξεις μεταφορικά, για να δηλώσει τόσο το ήθος του εγχώριου βασιλιά όσο και τη δύναμη του βαρβάρου· και το κάνει αυτό, όπως πάντα έλεγα, για να καταστήσει τον λόγο πιο παραστατικό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες