Διότι ἰδοὺ ἐγὼ συγκαλῶ. Τῶν βασιλέων τὸν πόλεμον δηλοῖ ἐνταῦθα, τὸν τῶν Βαβυλωνίων. Οὐχ ἕνα βασιλέα, ἢ δεύτερον, ἀλλὰ πάντας. Ὅρα πῶς ἐφίστησιν αὐτοὺς τοὺς βασιλεῖς, ὡς οὐδὲ πολέμου καὶ μάχης οὔσης, ἀλλ᾽ ὡς ἐπὶ προκειμένην ἡκόντων ἁρπαγὴν, ὡς ἐπὶ δούλους ἑτοίμους, ὡς ἐπὶ ἁλόντας καὶ χειρουμένους. Δύο ἐνταῦθα γίνεται· ὥστε μηδὲ τούτους νομίσαι, ἐκείνους εἶναι τοὺς ἰσχυροὺς, καὶ πείθοντας, [ἴσ. ἀλλὰ πειθομένους] ὅτι ὁ Θεὸς πάντα ἄγει καὶ φέρει· ἵνα [uidetur leg. κἀκείνους ἵνα] μὴ νομίσαντες, πάλιν αὐτόματον πόλεμον καὶ πολιορκίαν δηλοῦν, θήσωσι τοὺς θρόνους αὐτῶν οὐχ ὡς πολεμοῦντες, ἀλλ᾽ ὡς ἀναπαυόμενοι.
Μετάφραση
«Διότι, ιδού, εγώ συγκαλώ». Εδώ υποδηλώνει τον πόλεμο των βασιλέων, των Βαβυλωνίων. Όχι ενός βασιλιά, ούτε δύο, αλλά όλων. Πρόσεξε πώς φέρνει αυτούς τους βασιλείς, σαν να μην υπάρχει καν πόλεμος και μάχη, αλλά σαν να έχουν έρθει για έτοιμη λεία, σαν να πρόκειται για έτοιμους δούλους, σαν να είναι ήδη αιχμάλωτοι και υποταγμένοι. Εδώ συμβαίνουν δύο τινά: αφενός ώστε ούτε τούτοι να νομίσουν ότι εκείνοι είναι οι ισχυροί και αυτοί που αποφασίζουν, αλλά μάλλον ότι καθοδηγούνται, διότι ο Θεός κατευθύνει και κυβερνά τα πάντα· αφετέρου ώστε και εκείνοι, για να μη νομίσουν πάλι ότι αυτό υποδηλώνει έναν τυχαίο πόλεμο και πολιορκία, θα στήσουν τους θρόνους τους όχι ως πολεμιστές, αλλά ως αναπαυόμενοι.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες