Πατερικές αναφορές στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ 1:18

Διότι ήταν φοβερός στην αντίσταση και σαν πόλη με ισχυρούς πύργους· αλλά κυριεύθηκε και έπεσε, όταν τον κατέσεισε ο Χριστός. Διότι δεν ήταν δυνατόν να ξεφύγει από την ακατανίκητη δύναμή Του. Το ότι δε, αφού καθαιρέθηκε και έπεσε ο Σατανάς, ερημώθηκαν τα παίγνια της ειδωλολατρίας και κλήθηκαν μέσω της πίστεως σε επίγνωση της αλήθειας όσοι παλαιότερα πλανόνταν, καθώς σχεδόν τους άρπαξε η πανσθενής δεξιά του Θεού, θα το διδάξει λέγοντας ο ίδιος ο Σωτήρας: «Ή πώς δύναται κάποιος να εισέλθει στην οικία του ισχυρού, και να διαρπάσει τα σκεύη του, εάν πρώτα δεν δέσει τον ισχυρό, και τότε να διαρπάσει τα σκεύη του;» Είναι δε σύνηθες στη θεόπνευστη Γραφή οι εξαιρετικά ισχυροί να παρομοιάζονται και με τείχη και με πόλεις, όπως ακριβώς συνέβη και με τον μακάριο προφήτη Ιερεμία. Διότι είπε κάπου ο Θεός: «Ιδού, σε έθεσα κατά τη σημερινή ημέρα σαν πόλη οχυρή, και σαν χάλκινο οχυρό τείχος σε όλους τους βασιλείς της γης, και θα σε πολεμήσουν και δεν θα μπορέσουν να σε νικήσουν, διότι εγώ είμαι μαζί σου για να σε ελευθερώνω, λέγει ο Κύριος.» Είναι δε αναγκαίο να θυμόμαστε ότι ο Ιησούς του Ναυή, αφού νίκησε κατά κράτος τους πέντε βασιλείς των εθνών, τους κατέκλεισε σε σπήλαιο και κύλησε λίθους, φράζοντας τη διαφυγή τους. Αυτό δε αποτελούσε εικόνα αληθινού αποκλεισμού. Διότι κατακλείστηκαν σε οχύρωμα και σε δεσμωτήριο διά της ισχύος του Χριστού οι πονηρές και αντικείμενες δυνάμεις που είχαν κυριαρχήσει κάποτε σε όσα βρίσκονται κάτω από τον ουρανό.

Διότι είναι συνήθεια της θεόπνευστης Γραφής να παρομοιάζει μερικές φορές τους εξαιρετικά γενναίους με πύργους, και τείχη ή και πόλεις, όπως ακριβώς αναφέραμε και προηγουμένως, ότι ο μακάριος προφήτης Ιερεμίας έχει τεθεί από τον Θεό ως οχυρωμένη πόλη και ως ισχυρό χάλκινο τείχος. Με την ανάδειξη όμως και την έλλαμψη του Εμμανουήλ στον κόσμο, καταστράφηκε βέβαια το ανόσιο στίφος των αντίπαλων δυνάμεων, και ο Σατανάς συγκλονίστηκε από τα ίδια του τα θεμέλια, και έπεσε με τέτοιο τρόπο ώστε να περιπέσει σε ατέρμονη αδυναμία, και να μην προσδοκά πλέον ποτέ να αναστηθεί και να ανακάμψει. Γι' αυτό θα σε ευλογήσει ο φτωχός λαός, και πόλεις αδικημένων ανθρώπων θα σε ευλογήσουν.

Έπειτα αναφέρει και μία άλλη τιμή: «Και εγώ θα σου δώσω τα κλειδιά των ουρανών». Τι σημαίνει, όμως, το «Και εγώ θα σου δώσω»; Όπως ακριβώς ο Πατήρ σου έδωσε το να με γνωρίσεις, έτσι και εγώ θα σου δώσω. Και δεν είπε: «Θα παρακαλέσω τον Πατέρα»· καίτοι ήταν μεγάλη η απόδειξη της εξουσίας Του, και το μέγεθος της δωρεάς ανέκφραστο· αλλά είπε: «Εγώ θα σου δώσω». Τι δίνεις; Πες μου. Τα κλειδιά των ουρανών· ώστε όσα τυχόν δέσεις πάνω στη γη, θα είναι δεμένα στους ουρανούς, και όσα τυχόν λύσεις πάνω στη γη, θα είναι λυμένα στους ουρανούς. Πώς, λοιπόν, δεν ανήκει στην εξουσία Του να δώσει σε κάποιους το να καθίσουν στα δεξιά και στα αριστερά Του, Αυτού που λέει: «Εγώ θα σου δώσω»; Είδες πώς και ο Ίδιος ανυψώνει τον Πέτρο σε μια υψηλή κατανόηση γι' Αυτόν, και αποκαλύπτει τον εαυτό Του, και αποδεικνύει ότι είναι Υιός του Θεού μέσω αυτών των δύο υποσχέσεων; Διότι εκείνα που είναι αποκλειστικά γνωρίσματα μόνο του Θεού, δηλαδή και το να συγχωρεί αμαρτίες, και το να καταστήσει την Εκκλησία ακλόνητη απέναντι σε τόση ορμή των κυμάτων, και το να αναδείξει έναν άνθρωπο ψαρά πιο στερεό από κάθε πέτρα, παρόλο που ολόκληρη η οικουμένη τον πολεμά, αυτά ακριβώς υπόσχεται ο Ίδιος να τα δώσει· όπως ακριβώς ο Πατήρ, μιλώντας με τον Ιερεμία, έλεγε ότι θα τον καταστήσει σαν χάλκινο στύλο και σαν τείχος· αλλά εκείνον μεν για ένα μόνο έθνος, ενώ τούτον παντού σε ολόκληρη την οικουμένη. Με χαρά, λοιπόν, θα ρωτούσα αυτούς που επιθυμούν να μειώσουν την αξία του Υιού: Ποια δώρα είναι μεγαλύτερα, αυτά που έδωσε ο Πατήρ στον Πέτρο ή αυτά που έδωσε ο Υιός;

«Αθεσία και ταλαιπωρία θα επικαλεστώ». Μεγάλη είναι η παρρησία του δικαίου ενώπιον του Θεού. Διότι αυτό θέλει να πει: «Κραυγάζω προς Εσένα, επειδή υφίσταμαι βία από Εσένα· διότι μου είπες να κηρύξω αιχμαλωσία, και με αθέτησες με το να μην επιφέρεις την τιμωρία και τη συμφορά την οποία κήρυξα στην πόλη». Ορισμένοι δε το ερμήνευσαν ως εξής: «Επειδή μου υποσχέθηκες ότι θα με κάνεις σαν χάλκινο τείχος και σαν σιδερένιο στύλο απέναντι σε όλους τους βασιλείς, με παρότρυνες, και έχοντας ελπίσει σε αυτά τα λόγια για να κηρύξω, και κατά κάποιον τρόπο έχοντας εξαπατηθεί, δεν δίστασα να προφητεύσω και εξακολουθώ να υπομένω τα πάνδεινα».

Επειδή, πράγματι, είχαν να κάνουν με λαό θρασύ και αναίσχυντο, που διψούσε για προφητικό αίμα και μηχανευόταν σφαγές αγίων, εύλογα χρειάζονταν πολλή δύναμη, ώστε να μην καταπλαγούν από την ανείπωτη ορμή τους. Για αυτό ακριβώς στον μεν Ιερεμία λέει: «Σε έθεσα ως στύλο σιδερένιο και ως τείχος χάλκινο»· στον δε Ιεζεκιήλ: «Ανάμεσα σε σκορπιούς εσύ κατοικείς, μην τους φοβηθείς και μην πτοηθείς». Και ο Μωυσής δε, όταν αποστελλόταν, δεν νομίζω ότι δίσταζε μόνο επειδή φοβόταν τον Φαραώ, αλλά προπάντων τον ίδιο τον λαό των Ιουδαίων. Γι' αυτό, όταν συνομιλούσε με τον Θεό και άφηνε κατά μέρος τον βάρβαρο, ζητούσε να μάθει με πολλή σπουδή τι πρέπει να πει σε αυτούς αν δεν πιστέψουν ότι έχει σταλεί από τον Θεό· και τα σημεία τα ελάμβανε εξαιτίας της δικής τους γνώμης· και πολύ δικαιολογημένα. Διότι, αν ένας μόνο τον φόβισε τόσο πολύ, και μάλιστα ενώ είχε ευεργετηθεί, τι ήταν φυσικό να πάθει αναλογιζόμενος εκείνο τον άτακτο λαό; Για αυτό ακριβώς δεν ελάμβανε μόνο Πνεύμα σοφίας, αλλά και δυνάμεως, και έλεγε: «Γέμισα από ισχύ μέσω του Πνεύματος του Κυρίου και από κρίση και από δύναμη». Και άλλος πάλι (λέει): «Ο λόγος του Θεού απευθύνθηκε στον Ιερεμία, τον γιο του Χελκία». Και άλλος πάλι: «Χρησμός για τη Νινευή. Βιβλίο της οράσεως του Ναούμ του Ελκεσαίου».