Πατερικές αναφορές στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ 1:4

Από αυτά, λοιπόν, μπορεί κανείς να αντιληφθεί ότι οι Αρειανοί δεν πολεμούν εμάς εξαιτίας της αιρέσεώς τους, αλλά ενώ προσποιούνται ότι στρέφονται εναντίον μας, μάχονται εναντίον της ίδιας της Θεότητας. Διότι, εάν η φωνή που λέει: «Αυτός είναι ο Υιός μου» ήταν δική μας, μικρή θα ήταν η μομφή μας προς αυτούς· εάν όμως η φωνή είναι του Πατέρα, και οι μαθητές την άκουσαν, και ο ίδιος ο Υιός λέει για τον εαυτό Του: «Πριν από όλα τα βουνά με γεννά», πώς είναι δυνατόν να μη θεομαχούν και αυτοί τώρα σαν τους μυθικούς γίγαντες, έχοντας τη γλώσσα τους, όπως είπε ο Ψαλμωδός, σαν κοφτερό μαχαίρι για να υπηρετούν την ασέβεια; Διότι ούτε τη φωνή του Πατέρα φοβήθηκαν, ούτε τα λόγια του Σωτήρα σεβάστηκαν· αλλά ούτε και πείστηκαν από τους αγίους, από εκείνον μεν που γράφει: «Ο οποίος, όντας απαύγασμα της δόξας και χαρακτήρας της υποστάσεώς Του» και: «Χριστός, Θεού δύναμη και Θεού σοφία»· από τον δε Ψαλμωδό: «Διότι σε Εσένα βρίσκεται η πηγή της ζωής, μέσα στο δικό Σου φως θα δούμε φως», και: «Τα πάντα εν σοφία εποίησας»· και ενώ οι μεν προφήτες λένε: «Και έγινε Λόγος Κυρίου προς εμένα»· ο δε Ιωάννης: «Εν αρχή ην ο Λόγος»· και ο Λουκάς: «Καθώς μας τα παρέδωσαν εκείνοι που υπήρξαν από την αρχή αυτόπτες μάρτυρες και υπηρέτες του Λόγου»· όπως πάλι λέει και ο Δαβίδ: «Απέστειλε τον Λόγο Του και τους θεράπευσε».

Και εξάλλου, αν μεν, ομολογώντας Πατέρα και Υιό, υποστηρίζουμε δύο κάποιες αρχές ή δύο θεούς, όπως ο Μαρκίων και ο Ουαλεντίνος, ή ότι ο Υιός έχει κάποιον διαφορετικό τρόπο θεότητας και δεν είναι ο Υιός εικόνα και χαρακτήρας του Πατέρα λόγω του ότι έχει γεννηθεί από αυτόν, τότε ας είναι ανόμοιος· διότι τέτοιου είδους ουσίες είναι εντελώς ξένες μεταξύ τους. Αν όμως γνωρίζουμε μία και μόνη θεότητα, αυτήν του Πατέρα, και ότι ο Υιός είναι Λόγος και Σοφία αυτού, και πιστεύοντας έτσι δεν μιλάμε για δύο θεούς, αλλά φρονούμε ότι η ενότητα του Υιού προς τον Πατέρα δεν συνίσταται σε ομοίωση διδασκαλίας, αλλά ισχύει κατά την ουσία και εν αληθεία, ώστε εξαιτίας αυτού να μη μιλάμε για δύο θεούς, αλλά για έναν Θεό, εφόσον ένα είναι το είδος της θεότητας, όπως ακριβώς είναι το φως και το απαύγασμα. Διότι αυτό εμφανίστηκε στον πατριάρχη Ιακώβ, και η Γραφή λέει: «του ανέτειλε δε ο ήλιος, όταν προσπέρασε το είδος του Θεού». Και αυτό βλέποντας οι άγιοι προφήτες και κατανοώντας τίνος είναι Υιός και εικόνα, έλεγαν: «ήλθε λόγος Κυρίου προς εμένα»· και γνωρίζοντας τον Πατέρα που θεωρείται και αποκαλύπτεται μέσα σε Αυτόν, είχαν το θάρρος να πουν: «μου εμφανίστηκε ο Θεός των πατέρων ημών, ο Θεός του Αβραάμ και του Ισαάκ και του Ιακώβ». Εφόσον λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα, γιατί διστάζουμε να ονομάσουμε ομοούσιον Αυτόν που είναι ένα με τον Πατέρα και ο οποίος εμφανίζεται όπως ακριβώς είναι ο Πατέρας, κατά την ομοιότητα και τη μία θεότητα;

Αυτά δε εκπληρώθηκαν κατά την εποχή του Κύρου, του πρώτου που βασίλευσε στους Πέρσες· γι' αυτό και μνημονεύει ονομαστικά τον ίδιο τον ‹Κύρο› με τρόπο εξαιρετικά θαυμαστό, ο οποίος έζησε περίπου διακόσια χρόνια αργότερα και ελευθέρωσε τον λαό των Ιουδαίων από την αιχμαλωσία, προστάζοντας μάλιστα να ανεγερθεί ο ναός στην Ιερουσαλήμ. Γι' αυτό, με αφορμή μια τέτοια επαγγελία αγαθών, στα προηγούμενα καλούσε με δυνατή φωνή τους 〈ουρανούς〉 και τα 〈θεμέλια της γης〉, τα 〈όρη〉 και τους 〈λόφους〉 και 〈όλα〉 τα 〈δέντρα〉 να υμνούν και να δοξάζουν τον Θεό, σε ακολουθία των οποίων προσθέτει και όσα αναφέρονται στο προκείμενο κείμενο, λέγοντας: 〈Έτσι λέει ο Κύριος που σε λυτρώνει και σε πλάθει από την κοιλιά〉. Το ποιος δε είναι αυτός που 〈πλάθει από την κοιλιά〉, θα το διδάξει το βιβλίο του Ιερεμία, στο οποίο έχει ειπωθεί: «και έγινε λόγος Κυρίου προς εμένα, λέγοντας: προτού σε 〈πλάσω〉 στην 〈κοιλιά〉 σε γνωρίζω, και προτού βγεις από τη μήτρα σε έχω αγιάσει», όπου ο προφήτης, παρουσιάζοντας σαφώς τον Λόγο του Κυρίου, διδάσκει ότι Αυτός είναι ο πλάστης των σωμάτων που κυοφορούνται στη γαστέρα. Έπειτα, επειδή ακριβώς τους υπαινισσόταν την επιστροφή από την αιχμαλωσία, πολύ εύστοχα τον ονόμασε ως εκείνον που 〈λυτρώνει〉. Επειδή δε εκείνοι προς τους οποίους λέγονταν αυτά ήταν περισσότερο προσκολλημένοι στα σωματικά, εύλογα τους υπενθυμίζει ότι αυτός είναι που τους 〈έπλασε από την κοιλιά〉. Και προσθέτει στη συνέχεια: 〈Εγώ είμαι ο Κύριος που συντελεί τα πάντα〉, ή σύμφωνα με τους υπόλοιπους ερμηνευτές: εκείνος που 〈έφτιαξε τα πάντα〉.