Πατερικές αναφορές στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ 36:23

Είναι βέβαια αναγκαίο να γνωρίζουμε ότι προς τον Θεό κάνουμε την ομολογία της πίστεως, έστω κι αν ερωτόμαστε από ανθρώπους, εννοώ από εκείνους που έχουν λάβει τον κλήρο της ιερωσύνης, όταν λέμε το «Πιστεύω» κατά τη λήψη του αγίου βαπτίσματος. Είναι λοιπόν εξαιρετικά φοβερό το να διαψευστούμε και να παραστρατήσουμε προς την απιστία, για να μην έχουμε και δικαστή και μάρτυρα της παράνοιάς μας τον ίδιο τον Δεσπότη των πάντων, ο οποίος λέει: «Και εγώ είμαι μάρτυρας, λέει ο Κύριος». Πρέπει δε να παρατηρήσουμε ότι, ενώ ο Λάζαρος κειτόταν νεκρός, ζητείται κατά κάποιον τρόπο από τη γυναίκα για λογαριασμό του η συγκατάθεση στην πίστη· ώστε να ισχύσει και πάλι ο τύπος στις εκκλησίες. Διότι, όταν προσάγεται ένα νεογέννητο βρέφος είτε για να λάβει το χρίσμα της κατηχήσεως είτε το (χρίσμα) της τελειώσεως στο άγιο βάπτισμα, αυτός που το προσάγει αναφωνεί για λογαριασμό του το «Αμήν». Επίσης, για όσους βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο κάποιας ασθένειας και πρόκειται γι' αυτόν τον λόγο να βαπτιστούν, κάποιοι κάνουν για λογαριασμό τους την απόταξη και τη σύνταξη, δανείζοντας από αγάπη τη δική τους φωνή σε εκείνους που δεσμεύονται από την ασθένεια· πράγμα που μπορεί κανείς να δει ότι συνέβη και στην περίπτωση του Λαζάρου και της αδελφής του. Με σοφία δε και οικονομία η Μάρθα σπέρνει εκ των προτέρων την ομολογία της πίστεως, ώστε να θερίσει τον καρπό της. <Και αφού είπε αυτά απήλθε και φώναξε κρυφά τη Μαρία την αδελφή της, λέγοντας: Ο Διδάσκαλος είναι εδώ και σε φωνάζει.

Και εκεί που θα έπρεπε να φαίνονται λαμπροί λόγω της σεμνότητάς τους, εκεί να γίνονται περίγελος ξεπέφτοντας στην ασχήμια, και να θέλουν να πράττουν όσα δεν είναι θεμιτά; Το να κάνουν βέβαια αυτό δεν αφήνει κάποιους άμεμπτους, και πολύ λογικά. Διότι δεν απάλλασσαν, λέει, το θυσιαστήριο από τα παραπετάσματα, αλλά αφού έπεφταν κάτω από αυτά, τολμούσαν να μεθούν και να εκτελούν τα έργα της ηδονής, ώστε να ακούσουν τον Θεό να λέει ξεκάθαρα: «Και εγώ είμαι μάρτυρας, λέει ο Κύριος». Και από ποιο άτοπο θα απείχε ένας μεθυσμένος άνδρας, ο οποίος έχει χάσει τα λογικά του και ρέπει εύκολα προς οποιοδήποτε κακό; Διότι ο Θεός των όλων επιβλέπει και «τα εν τω σκότει», σύμφωνα με το γραμμένο, και τίποτα δεν είναι εντελώς αθέατο σε αυτόν· φαίνεται όμως πως ιδιαίτερα όσα γίνονται στις εκκλησίες, τα πράττουμε σχεδόν σαν να είναι παρών και να μας παρακολουθεί. Και εάν πράγματι είναι παντελώς αισχρό, και επισύρει την έσχατη καταδίκη από τον νόμο, το να μεθά κανείς γενικά, πώς δεν ξεπερνά κάθε περιγραφή της φαυλότητας το να εμφανίζονται τέτοιοι μέσα στις ίδιες τις εκκλησίες; Και το ακόμη πιο βαρύ, αν τα μέσα για την τρυφηλή ζωή συλλέγονταν από άδικα και πονηρά κέρδη; Όσοι τα πράττουν αυτά θα ακούσουν τον Θεό να λέει ξεκάθαρα: «Μήπως ο οίκος μου είναι σπήλαιο ληστών;». Επομένως, τα εγκλήματα των άλλων θα αποβούν προς μεγάλη μας ωφέλεια, και μέσα από αυτά στα οποία άλλοι προσέκρουσαν, εμείς θα γίνουμε καλύτεροι, αν αποφεύγουμε τις δικές τους πράξεις.

Διότι εκείνος που άκουγε ποιος ήταν ο Αχιάβ και ποιος ήταν αυτός ο δύσμοιρος που κατακάηκε, μάθαινε και την προφητεία και τα κρυφά τους αμαρτήματα. *Εξαιτίας της ανομίας που διέπραξαν στον Ισραήλ, και διότι μοίχευαν τις γυναίκες των συμπολιτών τους.*

Διότι, όταν άκουσε ο Βαβυλώνιος ότι έλεγαν αυτά, έστειλε και τους οδήγησε στη Βαβυλώνα, και αφού τους έψησε στη φωτιά, τους θανάτωσε. Όσο για τη φράση «μοίχευαν τις γυναίκες των συμπολιτών τους», το εβραϊκό κείμενο αναφέρει: «των συντρόφων τους». «Και εγώ είμαι ο γνώστης και ο μάρτυρας, λέγει ο Κύριος». Δηλαδή, όσα πράττετε στα κρυφά, διαφεύγοντας την προσοχή των πολλών, αυτά εγώ τα βλέπω και θα σας επιβάλω την τιμωρία.