Οὐαὶ γὰρ, φησὶν, οἱ λέγοντες τὸ πονηρὸν ”καλὸν καὶ τὸ καλὸν πονηρὸν, οἱ λέγοντες τὸ γλυκὺ πικρὸν “καὶ τὸ πικρὸν γλυκὺ, οἱ τιθέντες τὸ φῶς σκότος καὶ τὸ ”σκότος φῶς.” ἢ γὰρ οὐχὶ τοῦτο δρῶντες ἁλώσονται, τὸ κατὰ ἀλήθειαν φῶς, τουτέστι, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν τὸν Χριστὸν τιθέντες εἰς σκότος, διὰ τοῦ τὸν ἀγαθὸν ἡμῶν ποιμένα τοῖς ψευδωνύμοις ποιμέσιν οὐ παραιτεῖσθαι συντάττειν, καὶ τάχα τῆς ἐκείνων τιμῆς ὀπίσω πέμπειν ἀποτολμᾶν; τοὺς μὲν γὰρ τὸν θεῖον ἑαυτοῖς ἐπιφημίζοντας λόγον, καὶ τῷ τῆς προφητείας ὀνόματι καταληΐζεσθαι μὲν μελετήσαντας τῶν ἀγελαίων τὸν νοῦν, καὶ ὁδοῦ μὲν τῆς πρὸς ἀλήθειαν ὑπεκκλέπτοντας, ἀποβουκολοῦντας δέ ποι πρὸς τὸ δοκοῦν αὐτοῖς, καὶ οὐχὶ πάντως Θεῷ, διὰ πολλῆς εἶχον αἰδοῦς οἱ καὶ τότε δοκοῦντες κρατεῖν. Σαμέας γοῦν ὁ Σαλαμίτης τοῖς παρὰ Θεοῦ λόγοις τὴν ἐξ ἑαυτοῦ ψευδομυθίαν ἀντιτιθεὶς, τῆς Ἱερεμίου δόξης κατεθρασύνετο. ὁ μὲν γὰρ ἦν ἐν δεσμοῖς, ὁ δὲ τὴν παρὰ Σεδεκίου τιμὴν, γέρας εἶχε τῆς ψευδηγορίας. Φαρισαῖοι δὲ νῦν οἱ δείλαιοι πολὺ τῆς ἐκείνων δυσσεβείας ἰόντες ἐπέκεινα, καὶ ἀσχημονοῦντες νεανικώτερον, οὐδὲ τὸ ὑπάρξαν τοῖς ψευδοδιδασκαλήσασιν ἀπονέμουσι τῷ Χριστῷ. τί γὰρ δὴ καί φασι περὶ αὐτοῦ πρὸς τοὺς ἥδιστα τὸν παρ᾽ αὐτοῦ λόγον ἐπακροωμένους; “Δαιμόνιον ἔχει καὶ μαίνεται· τί αὐτοῦ ἀκούετε;”
Μετάφραση
Διότι «αλίμονο», λέει, «σε εκείνους που αποκαλούν το πονηρό καλό και το καλό πονηρό, σε εκείνους που αποκαλούν το γλυκό πικρό και το πικρό γλυκό, σε εκείνους που θεωρούν το φως σκοτάδι και το σκοτάδι φως». Ή μήπως δεν θα συλληφθούν να πράττουν αυτό ακριβώς, μετατρέποντας το αληθινό φως, δηλαδή τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, σε σκοτάδι, μέσω του να μην αρνούνται να κατατάσσουν τον καλό μας ποιμένα ανάμεσα στους ψευδώνυμους ποιμένες, και να τολμούν ίσως να τον τοποθετούν πιο πίσω από τη δική τους τιμή; Διότι εκείνους που απέδιδαν στους εαυτούς τους τον θείο λόγο και, με το όνομα της προφητείας, μηχανεύονταν να λεηλατήσουν τον νου του ποιμνίου και να τον απομακρύνουν από τον δρόμο προς την αλήθεια, παραπλανώντας τον κάπου προς αυτό που φαινόταν σωστό σε αυτούς, και όχι πάντως στον Θεό, τους περιέβαλλαν με μεγάλο σεβασμό εκείνοι που και τότε φαίνονταν να άρχουν. Ο Σαμαίας, για παράδειγμα, ο Σαλαμίτης, αντιπαραθέτοντας τη δική του ψευδολογία στους λόγους του Θεού, αποθρασυνόταν κατά της δόξας του Ιερεμία. Διότι ο ένας βρισκόταν στα δεσμά, ενώ ο άλλος απολάμβανε την τιμή από τον Σεδεκία ως έπαθλο της ψευδολογίας του. Οι Φαρισαίοι όμως τώρα, οι άθλιοι, προχωρώντας πολύ πέρα από την ασέβεια εκείνων και ασχημονώντας με μεγαλύτερη αυθάδεια, δεν αποδίδουν στον Χριστό ούτε καν αυτό που αποδόθηκε στους ψευδοδιδασκάλους. Διότι, τι λένε λοιπόν γι' αυτόν προς εκείνους που άκουγαν με μεγάλη ευχαρίστηση τον λόγο του; «Δαιμόνιο έχει και είναι τρελός· γιατί τον ακούτε;»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες