Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 10:9

Τι λέει λοιπόν ο Σωτήρας; Εκείνος που εισέρχεται από τη θύρα, είναι ο ποιμένας. Και όταν βγάλει έξω τα δικά του πρόβατα, πορεύεται μπροστά τους, και τα πρόβατα τον ακολουθούν, επειδή γνωρίζουν τη φωνή του. Ξένο όμως δεν πρόκειται να ακολουθήσουν, αλλά θα τραπούν σε φυγή μακριά του, επειδή δεν γνωρίζουν τη φωνή των ξένων. Έπειτα πάλι: Εγώ είμαι η θύρα. Αν κάποιος εισέλθει δι' εμού, θα σωθεί και θα εισέρχεται και θα εξέρχεται, και θα βρει βοσκή. Τι κάνουν όμως οι παράφρονες; Παρουσιάζουν έναν τέτοιο ποιμένα ως άρρωστο και αδύναμο, και τελείως άπειρο στην ποιμαντική, είτε λόγω αδυναμίας να κατευθύνει τα πρόβατα, είτε επειδή τα άρπαξε παρά τη θέλησή του ο λύκος, είτε επειδή εγκατέλειψε θεληματικά το ποίμνιο. Και μάταια, όπως φαίνεται, έχει τοποθετηθεί η θύρα, αφού δεν παρέχει καμία απολύτως ασφάλεια, ούτε έχει την ικανότητα να σώσει κάποιον, είτε εισέλθει δι' αυτής είτε εξέλθει. Το να φλυαρούν όμως και να λένε τέτοια πράγματα, ποιας κόλασης και καταστροφής δεν θα επιφέρει την ποινή; Έπειτα: Εγώ είμαι ο ποιμένας ο καλός, και γνωρίζω τα δικά μου, και γνωρίζομαι από τα δικά μου, και δίνω τη ζωή μου υπέρ των προβάτων.

Οι πραγματικά άγιες λοιπόν και οικουμενικές σύνοδοι, δηλαδή οι θεόσοφοι πατέρες και διδάσκαλοι της οικουμένης που συμμετείχαν σε αυτές, με τη δύναμη και τη χάρη του Πνεύματος που τους επισκίαζε και συνεργούσε μαζί τους, απέβαλαν καθετί ξένο και αλλότριο προς τη δική μας θεοσοφία, και, εξορίζοντάς το από τη χριστιανική θεοσέβεια, το εξαφάνισαν. Αντίθετα, ό,τι ήταν οικείο, γνήσιο και αρμόζον στην Εκκλησία του Θεού, το εισηγήθηκαν και το καθιέρωσαν θεοπρεπώς, επιτυγχάνοντάς το αυτό μέσω των θείων όρων και τύπων που διακηρύχθηκαν από αυτούς, σύμφωνα με την προφητική φωνή που προστάζει: Πορευθείτε, περάστε μέσα από τις πύλες μου, προετοιμάστε την οδό, ανοίξτε δρόμο για τον λαό μου, πετάξτε μακριά τις πέτρες από τον δρόμο, προχωρώντας δηλαδή μέσα από τις ευαγγελικές και προφητικές διδασκαλίες του Πνεύματος, οι οποίες ακριβώς μας ανοίγουν διάπλατα τις πύλες της σωτηρίας και μας καθοδηγούν στην πίστη Εκείνου που λέει: Εγώ είμαι η θύρα· αν κάποιος εισέλθει δι' εμού, θα σωθεί, και θα μπει και θα βγει, και θα βρει νομή. Επομένως, καθαρίζοντας και εξομαλύνοντας πλέον όσα κατά την οδό του βίου είχαν καταστεί τραχιά και δυσπρόσιτα από τις ανόσιες αιρέσεις και τις ακάθαρτες βλασφημίες, και τα οποία είχαν σκληρύνει σαν πέτρες και είχαν ριχτεί ως σκορπισμένα εμπόδια, όντας δηλαδή αιτίες πτώσης και προσκόμματα των ψυχών, προετοιμάζουν τον λαό του Κυρίου να πορεύεται μέσα από τη λεία και βασιλική οδό της ευσέβειας και της θείας επιγνώσεως.

Επειδή, λοιπόν, αρχή και τέλος της ανόδου προς τον Θεό και τη βασιλεία Του είναι η ταπείνωση και η αγάπη, εύλογα ο λόγος τις εξέλαβε ως πύλες της πρακτικής φιλοσοφίας, οι οποίες βρίσκονται σε απόσταση και απέναντι από τον παράδεισο, καθώς η μεν πρώτη εισάγει εκείνον που κρούει και ζητά να εισέλθει στην Εδέμ, δηλαδή στην ίδια την τρυφή των αθάνατων φυτών της νοεράς εργασίας και φυλακής, η δε δεύτερη τον εξάγει από εκεί προς τη βασιλεία των ουρανών και την ένωση με τον Θεό και σε νομές αιώνιες και άφθαρτες, αυτές των αγγέλων. Διότι έτσι και ο Κύριος Ιησούς υπόσχεται φανερά σε όλους μας λέγοντας: «Εγώ είμαι η θύρα· αν κάποιος εισέλθει δι' εμού, θα σωθεί, και θα εισέλθει και θα εξέλθει και θα βρει νομή». Διότι Αυτός είναι όντως η θύρα του παραδείσου της βασιλείας των ουρανών, ενώ ο θυρωρός είναι το Άγιο Πνεύμα.

ΛΟΓΟΣ ΛΘ'. Τρεις είναι οι πολύτροπες αρετές που προηγούνται της καθαρότητας: η κάθε είδους αλήθεια, η εγκράτεια και η υπομονή για τα επερχόμενα. Αυτές δεν τις αποκτά κανείς με άλλον τρόπο, παρά μόνο μέσω της νηστείας και της προσευχής, μη μισώντας τις θλίψεις της μακροθυμίας, αλλά ζητώντας υπομονή —διότι, όταν δεν αντέχεις τον πόνο, απλώς προσφέρεις λόγια—. Τότε δε γίνεται μόνιμο το αγαθό, όταν συγκεντρώνεται με πόνο καρδιάς· διότι όσα συγκεντρώνονται χωρίς πόνο, αφαιρούνται εύκολα. Χωρίς λοιπόν εκούσια θλίψη είναι αδύνατον να ακολουθήσει κανείς τον Χριστό και να κατανοήσει έμπρακτα τα περί της βασιλείας και της γέεννας. Γι' αυτό λέγει: «Εγώ είμαι η θύρα· και όποιος εισέλθει δι' εμού, θα εισέλθει και θα εξέλθει» και πάλι: «Μάθετε από εμένα, ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά». Εκείνος λοιπόν που ταπεινώνεται με πραότητα καρδιάς εισέρχεται σε αυτήν την πύλη, όπου πρωτίστως προτιμάται η αλήθεια και η συνείδηση ελέγχει, οι πράξεις των υποκριτών ομολογούνται και ο φόβος του Θεού φανερώνεται. Τότε και η ψυχή, αφού φωτιστεί από τον φόβο, βλέπει πιο εσωτερικά τη λογική της φύση να στέκεται με ευταξία, ήσυχη, ήρεμη, ατάραχη, απερίσπαστη, θεοφιλή, ευσεβή, γεμάτη ελπίδα, με καθαρή πίστη, υποταγμένη σε έναν μόνο Δεσπότη, φωτόκτιστη, αυτεξούσια, με δική της ροπή και έτοιμη για λατρεία.

Δεν είπε: αυτός που λαμβάνει την ψήφο από ανθρώπους, αλλά: αυτός που έχει προοριστεί και προχειριστεί για αυτό από τον Θεό. Διότι όσοι προέρχονται από ανθρώπους και μέσω ανθρώπων είναι κλέφτες και ληστές, όπως είπε ο Κύριος: «Εγώ είμαι η θύρα».

Αλλά τι να πω προς εκείνους που αγαπούν να γίνονται ονομαστοί και να καθίστανται ιερείς και αρχιερείς και ηγούμενοι, και θέλουν να αναδέχονται τους λογισμούς των άλλων, και θεωρούν τον εαυτό τους άξιο για το εγχείρημα του να δεσμεύουν και να λύνουν; Όταν βλέπω ότι οι ίδιοι δεν γνωρίζουν τίποτα από τα αναγκαία και θεία πράγματα, ούτε τα διδάσκουν σε άλλους ούτε τους οδηγούν στο φως της γνώσης, τι άλλο να πω από αυτό που λέει ο Χριστός στους Φαρισαίους και τους νομικούς: «Αλίμονο σε εσάς τους νομικούς, διότι πήρατε το κλειδί της γνώσης. Εσείς οι ίδιοι δεν εισήλθατε και εμποδίσατε εκείνους που ήθελαν να εισέλθουν». Διότι τι άλλο είναι το κλειδί της γνώσης, εάν όχι η χάρη του Αγίου Πνεύματος που δίδεται μέσω της πίστης, η οποία αληθινά προκαλεί τη γνώση και την επίγνωση μέσω του φωτισμού και διανοίγει τον κλεισμένο και καλυμμένο νου μας, όπως πολλές φορές σας είπα με πολλές παραβολές και αινίγματα, αλλά και με φανερές αποδείξεις, και πάλι θα σας πω: η θύρα είναι ο Υιός —«Εγώ είμαι, λέει, η θύρα»—, ενώ το κλειδί της θύρας είναι το Άγιο Πνεύμα —«Λάβετε, λέει, Πνεύμα Άγιο· αν κάποιων συγχωρήσετε τις αμαρτίες, τους συγχωρούνται, αν κάποιων τις κρατήσετε, παραμένουν κρατημένες»— και οικία είναι ο Πατέρας —«Διότι στην οικία του Πατέρα μου υπάρχουν πολλά οικήματα». Πρόσεχε, λοιπόν, με ακρίβεια τη θεωρία του λόγου.

Εξάλλου, το ότι είπε «Τα πρόβατα δεν τους άκουσαν», το είπε επαινώντας τα, ενώ πουθενά δεν φαίνεται να επαινεί εκείνους που παράκουσαν τους προφήτες, αλλά αντίθετα τους κατακρίνει και τους ελέγχει σφοδρά. Έπειτα, πρόσεξε και την ακρίβεια της διατύπωσης. «Όσοι ήλθαν», λέει, και όχι «Όσοι απεστάλησαν». Διότι οι μεν προφήτες προσήλθαν έχοντας αποσταλεί· οι δε ψευδοπροφήτες, όπως και οι προαναφερθέντες στασιαστές, χωρίς να τους έχει αποστείλει κανείς, έρχονταν για τη διαστροφή αυτών που εξαπατούνταν· όπως ακριβώς λέει και ο Θεός: «Εγώ δεν τους απέστελλον, κι εκείνοι έτρεχαν». «Εγώ είμαι η θύρα· εάν κάποιος εισέλθει δι' εμού θα σωθεί, και θα εισέρχεται και θα εξέρχεται, και θα βρει νομή». Εκείνος που εισέρχεται, λέει, δι' εμού της θύρας, και οδηγείται στον Πατέρα, και γίνεται δικό Του πρόβατο, θα σωθεί· και όχι μόνο θα σωθεί, αλλά και θα έχει μεγάλη αφοβία, σαν κύριος και δεσπότης· διότι αυτό υποδηλώνει με το να πει: «Και θα εισέρχεται, και θα εξέρχεται»· όπως ακριβώς και οι απόστολοι εισέρχονταν και εξέρχονταν παρρησιαζόμενοι ενώπιον τυράννων, και αναχωρούσαν χαίροντες και αήττητοι. «Και θα βρει νομή», λέει· δηλαδή, άφθονη τροφή.

Και εξάλλου: Επειδή ο άνθρωπος είναι διπλός για εμάς, αποκαλούμενος από τον Παύλο εσωτερικός και εξωτερικός, θα μπορούσε να λεχθεί ότι εισέρχεται εκείνος που φροντίζει τον εσωτερικό άνθρωπο· και ότι εξέρχεται πάλι, εκείνος που νεκρώνει τα επίγεια μέλη του και θανατώνει τις πράξεις του σώματος εν Χριστώ. Ένας τέτοιος άνθρωπος, λοιπόν, «και βοσκή θα βρει» στον μέλλοντα αιώνα, σύμφωνα με το: «Ο Κύριος με ποιμαίνει, και τίποτα δεν θα μου λείψει», και τα εξής. «Ο κλέφτης δεν έρχεται παρά μόνο για να κλέψει, να σφάξει και να καταστρέψει. Εγώ ήρθα για να έχουν ζωή, και να την έχουν σε αφθονία. Εγώ είμαι ο ποιμένας ο καλός. Ο ποιμένας ο καλός θυσιάζει τη ζωή του για τα πρόβατα· ενώ ο μισθωτός, που δεν είναι ποιμένας και του οποίου τα πρόβατα δεν είναι δικά του, βλέπει τον λύκο να έρχεται, εγκαταλείπει τα πρόβατα και φεύγει, και ο λύκος τα αρπάζει και σκορπίζει τα πρόβατα. Ο μισθωτός φεύγει, επειδή είναι μισθωτός και δεν νοιάζεται για τα πρόβατα.» Επειδή όσοι παρασύρθηκαν από τον Θευδά, τον Ιούδα και τους υπόλοιπους αποστάτες σφαγιάστηκαν και χάθηκαν, γι' αυτό πρόσθεσε λέγοντας: «Ο κλέφτης δεν έρχεται παρά μόνο για να κλέψει, να σφάξει και να καταστρέψει», αποκαλώντας κλέφτες εκείνους και τους όμοιούς τους. «Εγώ όμως», λέει, «ήρθα για να έχουν ζωή.»