Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 11:34

Πού τον θέσατε; Του λένε: Κύριε, έλα και δες. Ο Ιησούς δάκρυσε. Έλεγαν λοιπόν οι Ιουδαίοι: Δες πόσο τον αγαπούσε. Μερικοί όμως από αυτούς είπαν: Δεν μπορούσε αυτός, που άνοιξε τα μάτια του τυφλού, να κάνει κάτι ώστε να μην πεθάνει και αυτός; Η ανθρώπινη φύση του βέβαια κινούνταν σε δάκρυα, και ταραζόταν εξαιτίας της Μαρίας που έκλαιγε, καθώς και εκείνων που είχαν συγκεντρωθεί. Ο Κύριος όμως επιτιμά το πάθος στο πνεύμα του, δηλαδή επιτιμά την ταραχή μέσω του πνεύματος και τη συγκρατεί, και έτσι ρωτά, ώστε η ερώτηση να μη γίνει με θρήνο.

Ρωτά δε: «Πού τον έχετε βάλει;» όχι επειδή αγνοούσε (διότι πώς γινόταν αυτό, αφού, ενώ βρισκόταν και μακριά, γνώριζε ότι είχε πεθάνει;) αλλά για να μη φανεί ότι σπεύδει αυτοκλήτως στο θαύμα, θέλοντας να τα μάθει όλα από εκείνους, και να ενεργήσει αφού τον παρακαλέσουν, ώστε να απαλλάξει το θαύμα από κάθε υποψία. Επειδή δε δεν είχε δειχθεί ακόμη κανένα τεκμήριο της ανάστασης του Λαζάρου, και ούτε ενομίζετο ότι έρχεται με σκοπό να τον αναστήσει, αλλά για να τον θρηνήσει, του λένε: «Κύριε, έλα και δες». Οι δε πονηροί Ιουδαίοι πάλι δεν εγκαταλείπουν διόλου την πονηριά, αν και βρισκόταν μπροστά στα μάτια τους μια τόσο μεγάλη συμφορά· αλλά τι λένε; «Δεν μπορούσε αυτός, που άνοιξε τα μάτια του τυφλού, να κάνει ώστε να μην πεθάνει και αυτός;» Και τα λένε αυτά διαβάλλοντας το θαύμα που έγινε στον τυφλό. Διότι, ενώ όφειλαν να θαυμάζουν εκείνο το σημείο, αυτοί, με αφορμή τον θάνατο τούτου, διαβάλλουν και εκείνο ως να μην είχε γίνει, και προκαταλαμβάνουν τα πράγματα με τις κατηγορίες, χωρίς να περιμένουν την έκβαση της υπόθεσης· τόσο διεφθαρμένες ήταν οι γνώμες τους από τον φθόνο. «Ο Ιησούς, λοιπόν, αναστενάζοντας πάλι βαθιά μέσα του, έρχεται στο μνημείο. Ήταν δε σπήλαιο, και μια πέτρα βρισκόταν πάνω του. Λέει ο Ιησούς: Σηκώστε την πέτρα.»}``` ιορρθωσε το τελος: Σηκώστε την πέτρα.»