Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 11:39

Του λένε: «Έλα και δες». Ω, τι πρωτοφανή και παράδοξα γεγονότα! Είπες ότι ο Λάζαρος πέθανε, και τώρα λες: «Πού τον έχετε τοποθετήσει;». Προανήγγειλες τον θάνατό του στους μαθητές σου, και δεν γνωρίζεις τον τόπο; Αλλά τα λέω αυτά εξαιτίας των Ιουδαίων, επειδή είναι αγνώμονες. Διότι, μόλις πλησίασε στο μνήμα, λέει στους Ιουδαίους: «Σηκώστε τον λίθο από το μνημείο».

Διότι είναι ευχάριστο να βλέπει κανείς στον γάμο το νερό από τα αγγεία να ρέει σαν από τσαμπιά σταφυλιών και να μετατρέπεται σε κρασί για τους φίλους· ευχάριστο είναι επίσης τα αγριεμένα κύματα της θάλασσας, που αφρίζουν απειλώντας ναυάγιο, με ένα μόνο πρόσταγμα να γαληνεύουν και να ημερεύουν, και, το πιο παράδοξο, να μεταφέρουν σαν σε κυρτωμένες ράχες αυτούς που πλέουν· και να τρέφεται ένα πλήθος στις ερημιές με επτά άρτους, και άλλη φορά πολλές χιλιάδες με πέντε, και τα περισσεύματα του δείπνου να αφήνουν πίσω τους τροφή για πολλούς· ευχάριστο είναι επίσης να βλέπει κανείς τον τυφλό να αποκτά όραση, και τις φθοροποιές αιμορραγίες να σταματούν, και τους λεπρούς να αποβάλλουν τα λέπια της νόσου τους και να καθαρίζονται από τα υγρά των πληγών με μόνο τον λόγο και το θέλημα· και τον χωλό να αναπηδά, και τα δαιμόνια να εκδιώκονται, και το πλάσμα του Θεού να ελευθερώνεται από αυτά που το βασανίζουν· ευχάριστο είναι επίσης και ο Λάζαρος να καλείται από τον τάφο, και να ανασταίνεται τεταρταίος, και να ακούγεται ο ύμνος των παιδιών που κρατούν κλαδιά για τον Βασιλέα της δόξης.

Τον νόμο καταπάτησες, τους προφήτες σκότωσες, και τώρα στρέφεις τη λόγχη εναντίον του νομοθέτη και υποβάλλεις αυτόν που προφητεύτηκε σε θάνατο κακούργων· ο δούλος τον δεσπότη, ο πηλός τον κεραμέα, το πλάσμα τον πλάστη. Πράγματι, οι αχάριστοι τον ευεργέτη, οι αιχμάλωτοι τον ελευθερωτή, οι δεσμώτες αυτόν που ήρθε να τους λύσει από τα δεσμά, οι καταδικασμένοι τον κριτή, επειδή χάρισε το φως στους τυφλούς, επειδή δυνάμωσε και στερέωσε τα παραλελυμένα χέρια, επειδή ανόρθωσε και στήριξε τα πόδια των χωλών, επειδή καθάρισε τους λεπρούς από τη λέπρα, επειδή συναρμολόγησε και έσφιξε τα μέλη των παραλύτων, επειδή στέρεψε τις πηγές του αίματος εκείνης που τον άγγιξε, επειδή έθρεψε πολλές χιλιάδες με λίγους άρτους που πολλαπλασιάζονταν μέσα στις παλάμες των μαθητών, επειδή φυγάδευσε και εξαφάνισε κάθε ασθένεια και κάλεσε από τον τάφο τον Λάζαρο και τον ανέστησε την τέταρτη ημέρα.

Αναγνώσθηκε απόσπασμα του μακαρίου Λεοντίου, επισκόπου Αραβισσού, από τον λόγο του για την κτίση και για τον Λάζαρο. Το να σιωπά κανείς σε ακατάλληλο χρόνο μιμείται το θράσος στα λόγια· και τον ίδιο ψόγο που δέχεται αυτός που δεν συγκρατεί τα χείλη του, τον δέχεται και εκείνος που σιωπά από οκνηρία. Είναι ίδιον των αρίστων στρατηγών να εγείρουν το τρόπαιο κατά του αντιπάλου μέσω αυτών που έχουν ηττηθεί, και με τα ίδια τα βέλη που χρησιμοποίησε ο εχθρός, με αυτά να τον εξοντώνουν. Για να μη θεωρηθεί, λοιπόν, η σιωπή αμαρτία, και κινδυνεύσει το κάλλος της εορτής μέσα στη σαθρότητα της σιωπής, αν και είναι τολμηρό να προφέρει κανείς με ακάθαρτα χείλη τα δεσποτικά μυστήρια, αποβλέποντας στο παρόν θα αποτολμήσω τον ύμνο, εναποθέτοντας ό,τι μου λείπει σε αξία στο θαύμα· διότι Εκείνος που ανέχθηκε τη δυσωδία του νεκρού, για να επιδείξει την ευωδία της δικής Του φιλανθρωπίας, θα ανοίξει μαζί με τον τάφο του Λαζάρου και το δικό μου στόμα, καθαρίζοντας την κηλίδα της ζωής μου όπως τη δική του νέκρωση.

Για να σταματήσει τα δάκρυα του γένους των ανθρώπων, ο Χριστός φανερά χύνει δάκρυα από οίκτο. Για να σταματήσεις, Χριστέ, τη ροή των δακρύων του θνητού γένους, χύνεις ρεύματα δακρύων. Πλησιάζοντας στον τάφο του νεκρού, διέταξε να αφαιρέσουν τον λίθο. Η Μάρθα είπε ότι αναδίδει δυσοσμία, διότι ήταν ήδη η τέταρτη ημέρα.

Και βρισκόταν μεν επί της γης ευεργετώντας και θεραπεύοντας όλες τις ασθένειες των ανθρώπων, αλλά ελάμβανε ανάξιες ανταμοιβές από τους θεομάχους Ιουδαίους· διότι ο μεν Κύριός μας Ιησούς Χριστός, από πολλή αγαθότητα, καθάρισε λεπρούς, χάρισε την όραση σε τυφλούς, θεράπευσε ασθενείς, έδιωξε δαίμονες, ανέστησε εκ των νεκρών τον τετραήμερο Λάζαρο και χόρτασε πεντακισχίλιους από πέντε άρτους· περπάτησε πάνω στη θάλασσα, μετέβαλε το ύδωρ σε οίνο, θεράπευσε την αιμορροούσα και ζωοποίησε τη νεκρή θυγατέρα του αρχισυναγώγου·

Ρωτά δε: «Πού τον έχετε βάλει;» όχι επειδή αγνοούσε (διότι πώς γινόταν αυτό, αφού, ενώ βρισκόταν και μακριά, γνώριζε ότι είχε πεθάνει;) αλλά για να μη φανεί ότι σπεύδει αυτοκλήτως στο θαύμα, θέλοντας να τα μάθει όλα από εκείνους, και να ενεργήσει αφού τον παρακαλέσουν, ώστε να απαλλάξει το θαύμα από κάθε υποψία. Επειδή δε δεν είχε δειχθεί ακόμη κανένα τεκμήριο της ανάστασης του Λαζάρου, και ούτε ενομίζετο ότι έρχεται με σκοπό να τον αναστήσει, αλλά για να τον θρηνήσει, του λένε: «Κύριε, έλα και δες». Οι δε πονηροί Ιουδαίοι πάλι δεν εγκαταλείπουν διόλου την πονηριά, αν και βρισκόταν μπροστά στα μάτια τους μια τόσο μεγάλη συμφορά· αλλά τι λένε; «Δεν μπορούσε αυτός, που άνοιξε τα μάτια του τυφλού, να κάνει ώστε να μην πεθάνει και αυτός;» Και τα λένε αυτά διαβάλλοντας το θαύμα που έγινε στον τυφλό. Διότι, ενώ όφειλαν να θαυμάζουν εκείνο το σημείο, αυτοί, με αφορμή τον θάνατο τούτου, διαβάλλουν και εκείνο ως να μην είχε γίνει, και προκαταλαμβάνουν τα πράγματα με τις κατηγορίες, χωρίς να περιμένουν την έκβαση της υπόθεσης· τόσο διεφθαρμένες ήταν οι γνώμες τους από τον φθόνο. «Ο Ιησούς, λοιπόν, αναστενάζοντας πάλι βαθιά μέσα του, έρχεται στο μνημείο. Ήταν δε σπήλαιο, και μια πέτρα βρισκόταν πάνω του. Λέει ο Ιησούς: Σηκώστε την πέτρα.»}``` ιορρθωσε το τελος: Σηκώστε την πέτρα.»

Λέει σε αυτόν η αδελφή του νεκρού, η Μάρθα: Κύριε, ήδη μυρίζει, διότι είναι τέσσερις ημέρες νεκρός. Της λέει ο Ιησούς: Δεν σου είπα ότι, εάν πιστέψεις, θα δεις τη δόξα του Θεού; Αφαίρεσαν, λοιπόν, τον λίθο, εκεί όπου ήταν τοποθετημένος ο νεκρός. Ο δε Ιησούς σήκωσε τα μάτια του ψηλά και είπε: Πατέρα, σε ευχαριστώ που με άκουσες. Εγώ βέβαια γνώριζα ότι πάντοτε με ακούς, αλλά το είπα εξαιτίας του πλήθους που παρίσταται, για να πιστέψουν ότι εσύ με απέστειλες. Γιατί άραγε ο ευαγγελιστής τονίζει διαρκώς ότι «εδάκρυσε ο Ιησούς» και ότι «συγκλονίστηκε εσωτερικά;» Για να μάθουμε εμείς ότι αληθινά περιβλήθηκε τη δική μας φύση.

Επειδή, λοιπόν, σε σύγκριση με όλους τους ευαγγελιστές ομιλεί υψηλότερα για τον Κύριο και θεολογεί για ορισμένα σπουδαία ζητήματα, γι' αυτό ακριβώς και στα σωματικά ομιλεί πολύ πιο ταπεινά. Εξού και αναφέρει ότι κατά το πένθος υπάρχει έντονο το ανθρώπινο στοιχείο, αποδεικνύοντας μέσα από αυτό την αλήθεια της σάρκας, για να μάθεις εσύ ότι, αν και ήταν Θεός, ήταν επίσης και άνθρωπος. Διότι, όπως ακριβώς ο Λουκάς από την αγωνία, τους θρόμβους και τον ιδρώτα, έτσι και αυτός από το πένθος βεβαιώνει ότι ο Κύριος περιεβλήθη αληθινά ανθρώπινη σάρκα. Και για ποιον λόγο δεν ανέστησε τον Λάζαρο ενώ ο λίθος ήταν ακόμη τοποθετημένος στο μνήμα, αλλά λέγει: «Σηκώστε τον λίθο;» Διότι βεβαίως εκείνος που με τη φωνή του κίνησε ένα νεκρό σώμα, και έδωσε πάλι ζωή σε αυτόν που ήδη αποσυντίθετο, πολύ περισσότερο θα μπορούσε με τη φωνή του να κινήσει τον λίθο. «Σηκώστε», λέγει, «τον λίθο», για να τους καταστήσει μάρτυρες του θαύματος, ώστε να μην πουν πάλι, όπως συνέβη στην περίπτωση του τυφλού, ότι «Αυτός είναι» ή «Δεν είναι αυτός». Διότι το να παρευρεθούν στον τόπο και να σηκώσουν τον λίθο με τα ίδια τους τα χέρια, ήταν αρκετά για να επιστομίσουν τους αγνώμονες, αφού θα είχαν γίνει μάρτυρες του σημείου. Το δε «Ήδη μυρίζει, διότι είναι τεταρταίος», το είπε η Μάρθα από δυσπιστία, θεωρώντας ότι είναι αδύνατον να αναστηθεί ο αδελφός της εξαιτίας της παρόδου των ημερών· τόσο πολύ το φρόνημά της εξακολουθεί να στρέφεται στα γήινα.