Λάζαρε, δεῦρο ἔξω. Καὶ ἐξῆλθεν ὁ τεθνηκώς, δεδεμένος τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας κειρίαις, καὶ ἡ ὄψις αὐτοῦ σουδαρίῳ περιεδέδετο. Λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Λύσατε αὐτόν, καὶ ἄφετε ὑπάγειν. Πολλοὶ οὖν ἐκ τῶν Ἰουδαίων οἱ ἐλθόντες πρὸς τὴν Μαρίαν, καὶ θεασάμενοι ἃ ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς, ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν. Τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν ἀπῆλθον πρὸς τοὺς Φαρισαίους, καὶ εἶπον αὐτοῖς ἃ ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς.» Εὐχαριστήσας τῷ Πατρὶ ὁ Κύριος μᾶλλον ἣ εὐξάμενος (ὡς εἴρηται γάρ, οὐκ ἐδεῖτο εὐχῆς καὶ τῆς ἐκ ταύτης ῥοπῆς, ὡς ἰσοδύναμος τῷ Πατρί), κράζει φωνῇ μεγάλῃ, αὐθεντικῇ καὶ δεσποτικῇ. Οὐ γὰρ εἶπεν, Ἐν ὀνόματι τοῦ Πατρός μου, Λάζαρε, δεῦρο ἔξω, οὐδέ, Ἀνάστησον αὐτόν, Πάτερ, ἀλλ’, ὡς εἴρηται, αὐθεντικῶς, ἐμφράττων πάντα τὰ στόματα τῶν ἐλάττονα τοῦτον λεγόντων τοῦ Πατρός. Τί γὰρ ἴσον τῆς ἐξουσίας ταύτης γένοιτ’ ἄν, ὅτι ὡς ζῶντι διαλεγόμενος τῷ τελευτηκότι φησί· «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω;» Εἰς ἔργον δὲ καὶ νῦν ἐξέβη τό, «Ἔρχεται ὥρα, ὅτε οἱ νεκροὶ ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται.» Ἵνα γὰρ μή τις νομίσῃ, ὅτι παρ’ ἑτέρου ἔλαβε τὴν ἐνέργειαν, προλέγει τοῦτο, ὃ διὰ τῶν ἔργων δείξειν ἔμελλεν. Ἡ τοίνυν μεγάλη φωνὴ τοῦ Σωτῆρος, τὸν Λάζαρον ἀναστήσασα, σύμβολόν ἐστι τῆς μεγάλης σάλπιγγος τῆς μελλούσης ἠχῆσαι ἐν τῇ κοινῇ ἀναστάσει.
Μετάφραση
«Λάζαρε, έλα έξω. Και βγήκε ο νεκρός, δεμένος τα χέρια και τα πόδια με σάβανα, και το πρόσωπό του ήταν περιτυλιγμένο με σουδάριο. Λέει σε αυτούς ο Ιησούς: Λύστε τον, και αφήστε τον να φύγει. Πολλοί λοιπόν από τους Ιουδαίους που είχαν έλθει προς τη Μαρία, και είδαν αυτά που έκανε ο Ιησούς, πίστεψαν σε αυτόν. Μερικοί όμως από αυτούς πήγαν προς τους Φαρισαίους και τους είπαν αυτά που έκανε ο Ιησούς.» Αφού ευχαρίστησε τον Πατέρα ο Κύριος, μάλλον παρά προσευχήθηκε (διότι, όπως έχει ειπωθεί, δεν είχε ανάγκη από προσευχή και από τη βοήθεια που προέρχεται από αυτήν, εφόσον είναι ισοδύναμος με τον Πατέρα), κραυγάζει με φωνή μεγάλη, εξουσιαστική και δεσποτική. Διότι δεν είπε: «Στο όνομα του Πατέρα μου, Λάζαρε, έλα έξω», ούτε «Ανάστησέ τον, Πατέρα», αλλά, όπως ειπώθηκε, με αυθεντία, φράζοντας όλα τα στόματα όσων τον αποκαλούν κατώτερο του Πατέρα. Διότι τι θα μπορούσε να συγκριθεί με αυτήν την εξουσία, από το γεγονός ότι απευθυνόμενος στον νεκρό σαν να ήταν ζωντανός λέει: «Λάζαρε, έλα έξω;» Στην πράξη εξάλλου τώρα πραγματοποιήθηκε και το: «Έρχεται ώρα, κατά την οποία οι νεκροί θα ακούσουν τη φωνή του Υιού του Θεού, και όσοι την ακούσουν θα ζήσουν.» Διότι, για να μη νομίσει κανείς ότι έλαβε τη δύναμη να ενεργεί από κάποιον άλλον, προλέγει αυτό που επρόκειτο να αποδείξει μέσω των έργων. Συνεπώς, η μεγάλη φωνή του Σωτήρα, που ανέστησε τον Λάζαρο, αποτελεί σύμβολο της μεγάλης σάλπιγγας που πρόκειται να ηχήσει κατά την κοινή ανάσταση.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες