Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 12:27

βʹ. Αυτές είναι οι αδυναμίες της ανθρώπινης φύσεως. Αλλά δεν έχω τι να πω, λέγει, ζητώντας απαλλαγή. Διότι γι' αυτό ήλθα σε τούτη την ώρα· σαν να έλεγε: Ακόμη και αν θορυβούμαστε, ακόμη και αν ταρασσόμαστε, ας μην αποφεύγουμε τον θάνατο· επειδή και εγώ τώρα που ταράσσομαι, δεν μιλώ με σκοπό να διαφύγω· διότι πρέπει να υπομένουμε αυτό που επέρχεται. Δεν λέγω, Απάλλαξέ με από την ώρα τούτη· αλλά τι;

Διότι δεν εισέρχεται απλώς σε έναν άνθρωπο ολοκληρωμένο και πλήρως αναπτυγμένο, αλλά σε παρθενική μήτρα, ώστε να υποβληθεί και σε κυοφορία και σε τοκετό, και σε γαλουχία και σε ανάπτυξη, και με τη διάρκεια του χρόνου και με την εναλλαγή όλων των ηλικιών να επιβεβαιώσει το γεγονός της ενανθρωπήσεως. Και οι αποδείξεις δεν σταματούν μόνο εδώ, αλλά, καθώς έφερε τη σάρκα, την αφήνει να υπομείνει τις φυσικές αδυναμίες, δηλαδή να πεινάσει, να διψάσει, να κοιμηθεί και να κοπιάσει· τέλος, καθώς πορεύεται προς τον σταυρό, την αφήνει να υποστεί τα πάθη της σάρκας. Γι' αυτόν τον λόγο, άλλωστε, έτρεχαν από αυτήν ποτάμια ιδρώτα, και βρέθηκε άγγελος να την στηρίζει, και λυπάται και αδημονεί· διότι και προτού τα πει αυτά, αναφέρει: «Η ψυχή μου είναι ταραγμένη, και περίλυπη έως θανάτου». Εάν λοιπόν, παρόλο που συνέβησαν όλα αυτά, το πονηρό στόμα του διαβόλου, μέσω του Μαρκίωνος του Ποντικού και του Ουαλεντίνου και του Μανιχαίου του Πέρσου και πολλών άλλων αιρέσεων, επιχείρησε να ανατρέψει το δόγμα περί της Θείας Οικονομίας, και εξέπεμψε μια σατανική ηχώ λέγοντας ότι ούτε σαρκώθηκε ούτε περιβλήθηκε σάρκα, αλλά πως αυτό ήταν φαινομενικό και φαντασία, σκηνοθεσία και προσποίηση, καίτοι τα πάθη το βροντοφωνάζουν, όπως και ο θάνατος, ο τάφος και η πείνα· εάν δεν είχε συμβεί τίποτε από αυτά, πώς δεν θα είχε σπείρει ο διάβολος πολύ περισσότερο αυτά τα πονηρά δόγματα της ασέβειας;

Ψεύδεται, λοιπόν, ο Παύλος όταν λέει: «Δεν θεώρησε αρπαγή το να είναι ίσος με τον Θεό»; Τι είναι, λοιπόν, ο Σωτήρας ως προς εκείνο κατά το οποίο δεν σαρκώθηκε; Έτσι ερμηνεύεται και το: «Πηγαίνω προς τον Πατέρα μου και Πατέρα σας, και Θεό μου και Θεό σας»· διότι αλλιώς είναι δικός του κατά φύση, και αλλιώς δικός μας κατά χάρη και θέσιν· αλλιώς λόγω της δικής του ευδοκίας και της πρόσληψης της κτιστής φύσης, και αλλιώς δικός μας ως δημιουργημάτων. Αν όμως αμφιβάλλεις για αυτά, θα μπορούσε να είχε πει: «Πατέρα ημών και υμών». Για ποιον λόγο διαχώρισε τον εαυτό του, παρά για να μας διδάξει αυτή τη θεοπρεπή έννοια; «Βλέπεις», λέει, «πώς έχει ανάγκη τη βοήθεια του Πατέρα, λέγοντας: "Τώρα η ψυχή μου έχει ταραχθεί. Και τι να πω; Πατέρα, σώσε με από την ώρα τούτη"». Κακώς το αναγιγνώσκεις· διότι είπε: «Τώρα η ψυχή μου έχει ταραχθεί»· και κάνοντας παύση εδώ, πρόσθεσε το: «Τι να πω; Πατέρα, σώσε με από την ώρα τούτη; Αλλά γι' αυτό ήλθα σε τούτη την ώρα». Διότι με το να πει: «Γι' αυτό ήλθα σε τούτη την ώρα», έδειξε ότι δεν απέφευγε τον σωτήριο θάνατο. «Διότι με επιθυμία επιθύμησα να φάω αυτό το πάσχα μαζί σας», λέει. «Αν είναι δυνατόν, ας παρέλθει από εμένα το ποτήριο τούτο· όμως ας μη γίνει το δικό μου θέλημα, αλλά το δικό σου».

Το ότι, εξάλλου, αληθινά εδειλίασε, αναφέρει ο ιερός Αθανάσιος στον λόγο του κατά του Απολιναρίου: «Γι' αυτό ο Κύριος έλεγε: ‘Τώρα η ψυχή μου έχει ταραχθεί’. Το δε ‘τώρα’ αυτό σημαίνει τη στιγμή που το θέλησε, εντούτοις όμως φανερώνει αυτό που πραγματικά υπάρχει· διότι δεν ονόμαζε ως παρόν αυτό που δεν υπήρχε, σαν να συνέβαιναν μόνο φαινομενικά τα όσα λέγονταν.»

Έπειτα το «έχω εξουσία να παραδώσω την ψυχή μου και έχω εξουσία να την πάρω πάλι», και το «ψηλαφήστε με και δείτε, ότι ένα πνεύμα δεν έχει σάρκα και οστά, καθώς βλέπετε να έχω εγώ», και το «εμείς όμως έχουμε νου Χριστού», και το «αφού εισήλθε σε ένα σπίτι, ήθελε να μην το μάθει κανείς, αλλά δεν μπόρεσε να μείνει κρυμμένος», και το «Πατέρα, ας μη γίνει το δικό μου θέλημα, αλλά το δικό σου.» Επίσης, και η κλάση των άρτων και η βάδιση και η έκταση των χεριών πάνω στον σταυρό και η νόηση και η ζωτική, θρεπτική, αυξητική και αισθητική δύναμη, φανερώνουν την ανθρώπινη ενέργεια· όπως και το «ύστερα πείνασε», και το δάκρυ για τον Λάζαρο και το «διψώ», και το «τώρα η ψυχή μου έχει ταραχθεί», και το «είμαι περίλυπος έως θανάτου», και το «άρχισε να λυπάται και να εκπλήσσεται και να αδημονεί», και το «Πατέρα, στα χέρια σου παραθέτω το πνεύμα μου· και λέγοντας αυτό, εξέπνευσε.» Άραγε, δεν μαρτυρούν σαφώς, όπως ακριβώς τα προηγούμενα τη θεότητα, έτσι και αυτά τη δική του ανθρωπότητα, καθώς και το διαφορετικό και ασύγχυτο των φύσεων; Διότι πώς είναι δυνατόν και τα μεν και τα δε να ειπωθούν για μία μόνο φύση;

Έχει γραφτεί για τον Χριστό: «Ο οποίος, κατά τις ημέρες της σάρκας του, αφού πρόσφερε δεήσεις και ικεσίες, με δυνατή κραυγή και δάκρυα, προς εκείνον που μπορούσε να τον σώσει από τον θάνατο, και αφού εισακούστηκε για την ευλάβειά του, αν και ήταν Υιός, έμαθε την υπακοή από όσα έπαθε, και αφού έφτασε στην τελειότητα, έγινε για όλους όσους τον υπακούν αίτιος αιώνιας σωτηρίας». Ακόμη και ο ίδιος ο Κύριος είπε: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;» Αν μεν αυτά λέγονταν για έναν απλό άνθρωπο, θα φανέρωναν κάποιον που κυριεύεται από ακηδία και θεωρεί αφόρητη την έφοδο του πειρασμού, που έχει νικηθεί από τον φόβο και δεν έχει ούτε γενναίο χαρακτήρα ούτε ανδρείο φρόνημα —διότι τα λόγια: «Η ψυχή μου είναι περίλυπη έως θανάτου», και «τώρα η ψυχή μου έχει ταραχθεί», και «Πατέρα, αν είναι δυνατόν, ας παρέλθει από εμένα αυτό το ποτήριο», ανήκουν σε κάποιον που ταράζεται από μικροψυχία— και συνεπώς αυτά τα λόγια θα ταίριαζαν είτε σε κάποιον που δεν γνωρίζει το θείο θέλημα είτε σε κάποιον που αντιτίθεται στο θείο θέλημα. Αν πάλι λέγονταν για Θεό γυμνό από ανθρώπινη φύση, θα ήταν εντελώς αταίριαστα και παράλογα. Αλλά για τον Θεό που σαρκώθηκε και έγινε άνθρωπος, και ο οποίος με τα πάθη της δικής του σάρκας θεραπεύει τα δικά μας πάθη και μας αφήνει το δικό του παράδειγμα, λέγονται πάρα πολύ εύστοχα. Διότι αυτό ακριβώς φανερώνει το: «κατά τις ημέρες της σάρκας του, αν και ήταν Υιός».

Διότι το ίδιο το σώμα δεν είχε δική του ενέργεια παρά μόνο την τομή και τη ρεύση, τα οποία αποτελούν πάθη και όχι ενέργειες. Όλα δε τα υπόλοιπα είναι ολοφάνερα ενέργειες της ψυχής που χρησιμοποιεί το σώμα, και όχι της θεότητας: η ταραχή· διότι λέει, «Τώρα η ψυχή μου έχει ταραχθεί»· —η λύπη και η αδημονία· διότι «Άρχισε να λυπείται και να αδημονεί», και «Περίλυπη είναι η ψυχή μου έως θανάτου»· —η δειλία του θανάτου· διότι λέει, «Πατέρα, αν είναι δυνατόν, ας παρέλθει από εμένα το ποτήριο τούτο»· —ο θάνατος.

Διότι, επειδή συμμετείχε σε αίμα και σάρκα παρόμοια με εμάς, ο ίδιος είχε δύο φυσικές ενέργειες, όπως ακριβώς και φύσεις: τη θεία και Πατρική, και την καθ’ ημάς ανθρώπινη· διά των οποίων γινόταν πιστευτό ότι ο ίδιος ήταν Θεός και άνθρωπος. Διότι εκείνων των οποίων είχε τις φυσικές ενέργειες, αυτών βεβαίως είχε και τις φύσεις. Διότι, ως Θεός αποδεικνυόταν κατά φύσιν, όταν θεράπευε και ζωοποιούσε τόσο διά της φωνής όσο και διά της αφής της αγίας σάρκας· έτσι πάλι ο ίδιος γινόταν ουσιωδώς γνωστός όντας και άνθρωπος, διά της ίδιας αφής και του χεριού, όταν ζωνόταν με το λέντιο και ένιπτε τα πόδια των μαθητών· και όταν έκοβε τους άρτους και τους μοίραζε σε αυτούς· και όταν βουτούσε το ψωμί στο τρυβλίο· και πάλι, διά της φωνής, όταν φανέρωνε τη λύπη που τον κατείχε, λέγοντας: «Περίλυπη είναι η ψυχή μου έως θανάτου». Και: «Τώρα η ψυχή μου έχει ταραχθεί». Και: «Έτσι δεν μπορέσατε να αγρυπνήσετε μαζί μου ούτε μία ώρα;» Και με όλα τα παρόμοια, σε καμία περίπτωση δεν αθετούσε τα φυσικά ιδιώματα της καθεμιάς φύσης, από τις οποίες και στις οποίες συνίστατο, αλλά επιβεβαίωνε τις φύσεις διά των φυσικών ενεργειών.

Ψαλμός 97. Ψαλμός του Δαβίδ. «Ψάλτε στον Κύριο άσμα καινούριο, διότι έκανε θαυμαστά έργα ο Κύριος». Ποια θαυμαστά έργα; «Τον έσωσε», λέει, «η δεξιά του και ο άγιος βραχίονάς του». Από πού τον έσωσε; Από τον σταυρό, τον άδη και τον θάνατο. Διότι, όταν αναφέρεται κάτι σχετικά με την ανθρώπινη ουσία του, παρουσιάζει τον Πατέρα ως σωτήρα, όπως όταν λέει: «Πατέρα, σώσε με από αυτήν την ώρα». Όταν, όμως, πρόκειται για την απαθή θεία ουσία, δεν έχει ανάγκη από κανέναν βοηθό και σωτήρα: «Έχω εξουσία», λέει, «να παραδώσω την ψυχή μου από μόνος μου και έχω εξουσία να την πάρω πάλι». «Έκανε γνωστό ο Κύριος το σωτήριό του», δηλαδή, ο Πατέρας ευδόκησε να γίνει γνωστός ο Υιός του και να «αποκαλυφθεί ενώπιον των εθνών η δικαιοσύνη του». Γι' αυτό λέει: «Είδαν όλα τα πέρατα της γης το σωτήριο του Θεού μας». Διότι αυτόν που αγνοούσαν πριν από τη σάρκωση ως σωτήρα και Υιό του Θεού, μετά τη σάρκωση τον είδαν και τον γνώρισαν όλα τα πέρατα της γης. Διότι, κι αν ακόμη δεν πίστεψαν όλοι, ωστόσο όλοι έχουν ακούσει. «Αλαλάξτε προς τον Κύριο, όλη η γη».

Διότι, αφού τον σταύρωσαν δήθεν ως καταραμένο, εκείνος έλυσε την κατάρα αναβλύζοντας την ευλογία διά του τιμίου αίματός του. Και έκτοτε, λοιπόν, αναγνωρίστηκε ως Θεός, όπως ακριβώς προείπε και ο θαυμάσιος Αββακούμ: «Ανάμεσα», λέει, «σε δύο ζώα θα γίνεις γνωστός» (αντί του: ανάμεσα σε δύο ληστές που είχαν έργα άλογων ζώων και όχι απλώς ανθρώπων), «όταν θα πλησιάζουν τα έτη θα αναγνωριστείς, όταν θα έρθει ο καιρός θα αναδειχθείς, όταν η ψυχή μου ταραχθεί μέσα σε οργή, το έλεος θα θυμηθείς». Τότε, λέει, «θα γίνεις γνωστός» ποιος είσαι, και θα αναγνωριστείς ως Θεός, όταν θα φτάσει ο καιρός, και θα κρεμαστείς ανάμεσα σε δύο ληστές (ζώα) ανθρώπους, και θα σκοτεινιάσει ο ουρανός, και θα τρέμει η γη. Τότε «θα γίνεις γνωστός» ως Θεός «όταν θα έρθει ο καιρός» εκείνος, όταν και η ψυχή σου ταραχθεί «με οργή» εναντίον εκείνων που είναι άξιοι οργής, «θα θυμηθείς το έλεος». Διότι «Τώρα», λέει, «η ψυχή μου έχει ταραχθεί», αλλά παρ' όλα αυτά θα θυμηθείς το έλεος λέγοντας: «Συγχώρεσέ τους, Πατέρα, “αυτή την αμαρτία”· διότι δεν γνωρίζουν τι κάνουν». Έτσι, λοιπόν, οι καταραμένοι «ας εκπέσουν από τα σχέδιά τους», διότι «πριν» μεν «από τον σταυρό και το πάθος» ο Χριστός θεωρούνταν από τους πολλούς απλώς ένας κοινός άνθρωπος, και το υπέρτιμο μεγαλείο της θείας του δόξας ήταν γνώριμο μόνο στους αγγέλους, μετά όμως από εκείνον τον άτιμο και καταραμένο θάνατο αναγνωρίστηκε και από τους ανθρώπους ότι είναι ο Θεός που έπαθε με τη σάρκα του «όταν ήρθε ο καιρός», όπως έχει προλεχθεί.

Ιω. 12, 21-23 Ποια αλληλουχία έχει το να πει ο Χριστός: «ήλθε η ώρα για να δοξαστεί» και τα εξής; Διότι, ενώ οι μαθητές, όπως ήταν φυσικό, είπαν ότι οι Έλληνες θέλουν να τον «δουν», αυτός απάντησε το «ήλθε». Ποια είναι λοιπόν η αλληλουχία; Βεβαίως και υπάρχει μεγάλη. Επειδή, πριν από τον σωτήριο σταυρό, κήρυττε μόνο στους δικούς του, αλλά μετά τον σταυρό ολόκληρος ο κόσμος επρόκειτο να υπακούσει στο κήρυγμα, όταν οι μαθητές είπαν ότι «οι Έλληνες θέλουν να σε δουν», σχεδόν τους απαντά ότι θα γίνει γι' αυτούς αυτό που αναζητούν και θα επιτύχουν την επιθυμία τους σε λίγο καιρό. Διότι έφτασε ο καιρός του σταυρού, μετά τον οποίο η πίστη σε εμένα δεν θα κηρυχθεί πλέον μόνο στους Ιουδαίους, αλλά και στους Έλληνες και σε όλον τον κόσμο, και σε όλους θα ανοίξει διάπλατα η πύλη της σωτηρίας. Λέει δηλαδή: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη». Επομένως, με μεγάλη λογική συνέπεια ο Δεσπότης είπε προς τους μαθητές, σχετικά με τους Έλληνες που ήθελαν να τον «δουν», ότι «ήλθε η ώρα για να δοξαστεί ο Υιός του Ανθρώπου». Ιω. 12, 27 Το ότι ταράχτηκε αποτελεί απόδειξη της ανθρώπινης φύσης, ενώ το «σώσε με από την ώρα τούτη» αποτελεί διδασκαλία για εμάς, ότι πρέπει στους πειρασμούς να προσευχόμαστε και να μην ρίχνουμε τον εαυτό μας σε αυτούς με προπέτεια. Διότι, εάν πρέπει να προσευχόμαστε για να σωθούμε από αυτούς, πώς δεν θα ήταν αποτρόπαιο το να ριχνόμαστε από μόνοι μας σε αυτούς;

Το δε «αλλά γι' αυτό ήλθα σε αυτήν την ώρα», σημαίνει ότι δεν πρέπει αυτός που έχει περιπέσει σε δοκιμασίες να ζητά με κάθε τρόπο την απαλλαγή του, ούτε να καταρρέει μπροστά σε αυτές και να απελπίζεται· διότι, όπως ακριβώς το να ρίχνει κανείς τον εαυτό του στους κινδύνους είναι επικίνδυνο και θρασύ, έτσι και το να μην επιδεικνύει καρτερία όταν περιπέσει σε αυτούς είναι γνώρισμα ανθρώπων άνανδρων, μικρόψυχων και ανάξιων λόγου.

Ο Απολινάριος, εξάλλου, προσπαθεί από το σημείο αυτό να βρει επιχειρήματα προς υπεράσπιση της δικής του αίρεσης. Διότι, θέλοντας να αποδείξει ότι η σάρκα του Κυρίου ήταν άψυχη, υποστηρίζει ότι επειδή η σάρκα ονομάζεται ναός, και ο ναός είναι άψυχος, άρα και αυτή είναι άψυχη. Ανόητε και πανούργε! Μήπως λοιπόν θα μετατρέψεις τη σάρκα του Κυρίου σε ξύλα και λίθους, επειδή από αυτά είναι φτιαγμένος ο ναός; Και όταν ακούς τον Κύριο να λέει «Τώρα η ψυχή μου έχει ταραχθεί», και «Έχω την εξουσία να παραδώσω την ψυχή μου», πώς τα κατανοείς αυτά; Αν πάλι ισχυρίζεσαι ότι αυτά δεν λέγονται για τη λογική και νοερή ψυχή, τη φράση «Πατέρα, στα χέρια σου παραδίδω το πνεύμα μου», πώς θα την εξηγήσεις; Διότι ασφαλώς δεν θα ισχυριστείς ότι και αυτό αναφέρεται σε άλογη ψυχή. Και το «Δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη», πώς σου φαίνεται; Αλλά εσύ ας καταστραφείς μαζί με τους οπαδούς σου.

Διότι εδώ εννοεί την ακολουθία μέσω των έργων. Έπειτα έρχεται και η παρηγοριά: «Όπου είμαι εγώ, εκεί θα είναι και ο δικός μου διάκονος». Και πού είναι ο Χριστός; Στους ουρανούς. Επομένως, εκείνος που τον ακολουθεί μέσω του θανάτου, και δεν είναι προσηλωμένος σε τούτο τον κόσμο, θα είναι εκεί, στους ουρανούς. Διότι το άνω και το κάτω είναι αντίθετα μεταξύ τους. Εκείνος που αγαπά να είναι κάτω, δεν θα είναι άνω· ενώ εκείνος που αποφεύγει τα κάτω και τον κόσμο, θα είναι άνω και στους ουρανούς. «Διότι, εάν κάποιος με διακονεί», λέγει, «θα τον τιμήσει ο Πατέρας μου». Δεν είπε ότι θα τον τιμήσω εγώ, αλλά, «ο Πατέρας», φανερώνοντας με αυτό τη γνησιότητα· διότι ο αληθινός Πατέρας θα τον αξιώσει τιμής ως διάκονο του γνήσιου Υιού· συγχρόνως δε αποδεικνύει μέσω αυτού ότι δεν είναι αντίθεος· διότι ο Θεός και Πατέρας δεν θα τιμούσε τον διάκονο κάποιου που θα ήταν αντίθετός του. Και ας μην αγαπήσουμε, λοιπόν, την ψυχή μας με το να την προφυλάσσουμε από τους κινδύνους υπέρ της αλήθειας, και με το να μην θέλουμε να κακοπαθήσουμε υπέρ του καλού· αλλά, εάν πράγματι είμαστε διάκονοι του Χριστού, ας την παραδώσουμε στους κινδύνους υπέρ της αλήθειας, και θα βρεθούμε οπωσδήποτε εκεί όπου είναι τώρα ο Χριστός, δεν εννοώ ως προς τα θεοπρεπή αξιώματα (διότι εκείνος είναι κατά φύσιν Θεός), αλλά σε εκείνα με τα οποία είναι ενδεχόμενο να μπορεί να διαπρέψει η ανθρώπινη φύση, δηλαδή όπως εκείνος είναι Θεός κατά φύσιν, εμείς θεοί κατά θέσιν και κατά χάριν. «Τώρα η ψυχή μου έχει ταραχθεί. Και τι να πω; Πατέρα, σώσε με από την ώρα αυτή; Αλλά γι' αυτό ακριβώς ήλθα σε τούτη την ώρα».

Διότι φαίνεται να αντιφάσκει προς τον εαυτό του. Διότι αυτός που πρωτύτερα φαινόταν να προετοιμάζει για τον θάνατο και προέτρεπε να μισεί κανείς την ψυχή του, αυτός τώρα ταράζεται, λέει, καθώς πρόκειται να πεθάνει· πράγμα που δεν ταιριάζει σε αυτόν που προτρέπει στον θάνατο, αλλά σε αυτόν που αποτρέπει. Αλλά αν εξετάσεις προσεκτικά, θα διαπιστώσεις ότι και η δική του ταραχή αποτελεί προτροπή για να περιφρονούμε τον θάνατο. Διότι, για να μην έχει κανείς τη δυνατότητα να πει ότι αυτός, όντας απαλλαγμένος από τα ανθρώπινα πάθη, εύκολα φιλοσοφεί περί θανάτου, και συμβουλεύει τους άλλους σαν να βρίσκεται εκτός κινδύνου, αποδεικνύει ότι και ο ίδιος έχει δοκιμάσει τα ανθρώπινα ιδιώματα και έχει μετάσχει στην ανθρώπινη φύση μας, αν και χωρίς αμαρτία. Γι' αυτό, αν και κυριεύεται από αθυμία και ταράζεται ως άνθρωπος λόγω της φυσικής αγάπης προς τη ζωή, εντούτοις δεν αποφεύγει τον θάνατο, εφόσον αυτός γίνεται για τη σωτηρία του κόσμου. «Διότι γι' αυτό», λέει, «ήλθα στην ώρα αυτή», για να αναλάβω τον θάνατο υπέρ πάντων.

Μας διδάσκει δε φανερά μέσω αυτού, ώστε ούτε εμείς, ακόμη κι αν ταρασσόμαστε και αδημονούμε, να αποφεύγουμε τον θάνατο υπέρ της αλήθειας. Διότι κι εγώ, λέει, ταράσσομαι (επειδή πράγματι είμαι άνθρωπος και επιτρέπω στη φύση να εκδηλώνει τα δικά της γνωρίσματα)· όμως δεν λέω προς τον Πατέρα να με σώσει «από αυτήν την ώρα»· αλλά τι λέω; «Πατέρα, δόξασε το όνομά σου»· δηλαδή, ευδόκησε να αναλάβω τον σταυρό και τον κίνδυνο υπέρ της σωτηρίας των πάντων. Πρόσεξε δε ότι ονόμασε δόξα του Θεού το να πεθάνει κανείς υπέρ της αλήθειας· γι' αυτό και ο Πατέρας λέει: «Και δόξασα, και πάλι θα δοξάσω». Διότι και με τα θαύματα πριν από τον σταυρό, τα οποία τελούσες στο όνομά μου, «σε δόξασα, και πάλι» με το να επιτελέσω μέσω εσού θαύματα πάνω στον ίδιο τον σταυρό, «θα σε δοξάσω», και αφού σε αναστήσω μετά την ταφή, και στείλω το Πνεύμα, θα καταστήσω ακόμη πιο ένδοξο και το όνομά μου και εσένα. Μερικοί δε το «Τώρα η ψυχή μου έχει ταραχθεί», δεν το κατανόησαν να λέγεται με την έννοια ότι ο Ιησούς φοβόταν τον θάνατο κατά το ανθρώπινο, αλλά ότι προβλέποντας, λένε, την έκπτωση της απειθούς γενιάς των Ιουδαίων, και πονώντας βαθιά γι' αυτούς, και σπλαχνιζόμενος, και φροντίζοντας, ταράσσεται εξαιτίας τους και κυριεύεται από λύπη ο φιλάνθρωπος.

Διότι δεν φοβόταν τον θάνατο, λένε, αφού ούτε αγνοούσε τον λόγο για τον οποίο πραγματοποίησε τον ερχομό του σε εμάς, όπως λέει και ο ίδιος: «Γι' αυτό τον λόγο ήλθα σε τούτη την ώρα.» Πώς αλλιώς θα προέτρεπε τους άλλους, λέγοντας: «Μη φοβάστε εκείνους που σκοτώνουν το σώμα;» «Το πλήθος λοιπόν που στεκόταν εκεί και άκουσε, έλεγε ότι έγινε βροντή. Άλλοι έλεγαν: Άγγελος του μίλησε. Αποκρίθηκε ο Ιησούς και είπε: Δεν έγινε για μένα αυτή η φωνή, αλλά για σας. Τώρα είναι η κρίση τούτου του κόσμου, τώρα ο άρχοντας τούτου του κόσμου θα εκβληθεί έξω. Και εγώ, αν υψωθώ από τη γη, θα ελκύσω τους πάντες προς τον εαυτό μου. Αυτό δε το έλεγε, υποδηλώνοντας με ποιον θάνατο επρόκειτο να πεθάνει.» Επειδή οι περισσότεροι είχαν πιο παχυλή διάνοια και ήταν πιο αμαθείς, νόμισαν ότι η φωνή ήταν βροντή, μολονότι ήταν ευδιάκριτη και ξεκάθαρη. Διότι γρήγορα ξέχασαν τα λόγια της φωνής, συγκρατώντας μόνο τον ήχο της.