Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 16:33

ότι αποφεύγει την υπερηφάνεια και δείχνει ταπείνωση όποιος καταφεύγει μόνο στον Θεό και τον Ιησού, τον καιρό του πολέμου των λογισμών, και ομολογεί τον εαυτό του ανάξιο και αδύναμο στο να πολεμήσει, τον δε Ιησού ως τον μόνο δυνατό και κραταιό σε αυτόν τον αόρατο πόλεμο «Κύριος κραταιός και δυνατός, λέει, Κύριος δυνατός σε πόλεμο»· και πάλι «Έχετε θάρρος, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο», τα πάθη δηλαδή, και τους λογισμούς, και τον διάβολο· «Όποιος δεν αντιλέγει στους λογισμούς που σπέρνονται μέσα μας από τον εχθρό, αλλά διακόπτει τη συνομιλία μαζί τους μέσω της ικεσίας προς τον Θεό, αυτό είναι σημάδι ότι ο νους βρήκε σοφία από τη χάρη, και η αληθινή του γνώση τον ελευθέρωσε από πολλά έργα ..... Διότι δεν έχουμε πάντοτε τη δύναμη να αντιλέγουμε σε όλους τους λογισμούς που μας εναντιώνονται, ώστε να τους σταματήσουμε· αλλά πολλές φορές δεχόμαστε πληγή από αυτούς, η οποία δεν θεραπεύεται για πολύ καιρό ..... Αλλά ακόμη και όταν τους νικήσεις εσύ, ο ρύπος των λογισμών μολύνει τη διάνοιά σου, και η οσμή της δυσοσμίας τους παραμένει για πολύ καιρό στην όσφρησή σου· με τον πρώτο όμως τρόπο (το να καταφεύγεις στον Θεό μέσω της προσευχής) ελευθερώνεσαι από όλα αυτά μαζί με τον φόβο· διότι δεν υπάρχει άλλη βοήθεια όπως ο Θεός».

Διότι δεν ζητήσαμε εμείς, αλλά ζητηθήκαμε· επειδή δεν αναζήτησε το πρόβατο τον ποιμένα, ούτε η δραχμή τον οικοδεσπότη· αλλά αυτός έσκυψε στη γη και βρήκε την εικόνα· και βρέθηκε στους τόπους όπου πλανιόταν το πρόβατο, και το σήκωσε και το σταμάτησε από την πλάνη, όχι μετακινώντας μας από εδώ, αλλά ενώ μέναμε στη γη, μας έκανε ουράνιους· και ενέβαλε σε εμάς την επουράνια ζωή, όχι ανεβάζοντάς μας στον ουρανό, αλλά κλίνοντας και κατεβάζοντας τον ουρανό σε εμάς· «Διότι», όπως λέει ο προφήτης, «έκλινε τους ουρανούς και κατέβηκε.» Επομένως, διά μέσου αυτών των ιερών μυστηρίων, σαν από παράθυρα, εισέρχεται σε αυτόν τον σκοτεινό κόσμο ο ήλιος της δικαιοσύνης· και αφενός θανατώνει τη ζωή που είναι σύστοιχη με αυτόν τον κόσμο, αφετέρου ανασταίνει την υπερκόσμια ζωή· και το φως του κόσμου νικά τον κόσμο, πράγμα το οποίο υπαινίσσεται λέγοντας: «Εγώ έχω νικήσει τον κόσμο», εισάγοντας σε ένα θνητό και ρέον σώμα τη σταθερή και αθάνατη ζωή.

Ιω. 1, 5 〈Το σκοτάδι είναι είτε〉 ο θάνατος είτε η πλάνη είτε η αμαρτία. Διότι εκείνους που έχουν πιστέψει σε αυτόν ειλικρινά και έχουν γίνει τηρητές των εντολών του και έχουν δεχθεί μέσα τους, μέσω αυτών, την αληθινή ζωή, ούτε ο θάνατος τους καταβάλλει· διότι «εκείνος που πιστεύει σε εμένα», λέει, «ακόμη και αν πεθάνει, θα ζήσει». Ούτε η αμαρτία· διότι εσείς «δεν είστε από τον κόσμο»· αλλά ούτε η πλάνη, ούτε η θλίψη ή η κακουχία· διότι «έχετε θάρρος», λέει, «εγώ έχω νικήσει τον κόσμο». Εάν λοιπόν όσοι αξιώθηκαν τη ζωή που χορηγείται από εκεί απόλαυσαν τόσο πολύ φως, ώστε να γίνουν ανώτεροι από κάθε σκοτάδι και να διαλύσουν την ομίχλη του, τι πρέπει να συλλογιστούμε για τον ίδιο που χορηγεί την ανέσπερη και φωτοφόρο ζωή;

Του ιδίου, από τον δεύτερο λόγο για την ίδια εορτή. Ω, θρησκεία βασιλικότερη πάντων των βασιλέων! Διότι αυτά που οι βασιλιάδες συγκροτούσαν με τα όπλα, αυτή αποδεικνυόταν ότι τα κατέλυε χωρίς όπλα· αυτά που εκείνοι σφαγιάζοντας τα εμπόδιζαν, αυτή σφαγιαζόμενη τα συγκροτούσε, και με τις σφαγές έστηνε τρόπαια εναντίον εκείνων που έσφαζαν. Τα κλήματα της Εκκλησίας κατακόβονταν, και όμως ο καρπός της πίστεως αυξανόταν περισσότερο και έφερνε αμάραντο το άνθος. Διότι τα κλήματα είχαν φυτρώσει από τη ρίζα εκείνου που είπε με αλήθεια: «Εγώ έχω νικήσει τον κόσμο· εγώ είμαι η άμπελος, εσείς τα κλήματα».

Διότι μέσα στις θλίψεις, στα παθήματα, στην υπομονή και στην πίστη είναι κρυμμένες οι επαγγελίες, η δόξα και η αποκατάσταση των επουράνιων αγαθών, όπως ακριβώς ο καρπός μέσα στο σιτάρι που ρίχνεται στη γη, ή στο δέντρο που μπολιάζεται και περνάει από κάποια σήψη και αδοξία, και έπειτα φανερώνει την ευπρέπεια της όψης του, τη δόξα και τον πολλαπλασιαζόμενο καρπό. Διότι, εάν δεν περνούσαν μέσα από εκείνα που είναι άξια περιφρόνησης και αφανισμού, δεν θα αποδείκνυαν ότι έχουν την ευπρέπεια του στολισμού, το κάλλος της όψης και τον άφθονο καρπό. Όπως άλλωστε λέει και ο απόστολος: «μέσα από πολλές θλίψεις μπορούμε να εισέλθουμε στη βασιλεία των ουρανών», και ο Κύριος: «με την υπομονή σας αποκτήστε τις ψυχές σας» και πάλι: «μέσα στον κόσμο θα έχετε θλίψη». Διότι απαιτείται κόπος, ζήλος, νήψη, πολλή προσοχή, οξύτητα και επίμονη ικεσία στο αίτημα προς τον Κύριο, για να μπορέσει κανείς να ξεπεράσει τις παγίδες των γήινων επιθυμιών, τους βρόχους των ηδονών και τις καταιγίδες του κόσμου, να διαφύγει τις επιθέσεις των πονηρών πνευμάτων και να κατανοήσει καλά με πόση νήψη και εγρήγορση πίστης και αγάπης οι άγιοι απέκτησαν στις ψυχές τους, ήδη από αυτή τη ζωή, τον επουράνιο θησαυρό, δηλαδή τη δύναμη του Πνεύματος, η οποία αποτελεί τον αρραβώνα της βασιλείας.

Διότι, αν δεν περνούσαν μέσα από αυτή τη φθορά και από εκείνα που θεωρούνται ατιμωτικά, δεν θα περιβάλλονταν την έσχατη μεγαλοπρέπεια και την ομορφιά της όψης. Αυτό πρεσβεύει και ο Απόστολος: Διότι μέσα από πολλές θλίψεις, λέει, πρέπει να εισέλθουμε στη βασιλεία του Θεού· και ο Κύριος: Με την υπομονή σας θα κερδίσετε τις ψυχές σας· και, Στον κόσμο θα έχετε θλίψη.

Διότι μέσα στις θλίψεις και τα παθήματα και την υπομονή και την πίστη είναι κρυμμένες οι υποσχέσεις και η δόξα και η αποκατάσταση των επουρανίων αγαθών, όπως ακριβώς συμβαίνει με τον σπόρο του σίτου που ρίχνεται στη γη ή με το δέντρο που μπολιάζεται και περνά μέσα από κάποια σήψη και ατιμία, και τότε φανερώνει την ευπρέπεια του ενδύματός του και τη δόξα και τον πολλαπλάσιο καρπό —διότι, αν δεν διέρχονταν μέσα από εκείνες τις καταστάσεις που φέρνουν ατιμία και αφανισμό, δεν θα αποδεικνυόταν ότι κατέχουν την ευπρέπεια του στολισμού, και εκείνο το κάλλος, και τον πλεονάζοντα καρπό. Όπως λέει και ο απόστολος: «Διά μέσου πολλών θλίψεων πρέπει να κληρονομήσουμε τη βασιλεία των ουρανών», και ο Κύριος: «Με την υπομονή σας θα αποκτήσετε τις ψυχές σας» και πάλι: «Στον κόσμο θα έχετε θλίψη». Διότι υπάρχει ανάγκη από κόπο και σπουδή και νήψη και πολλή προσοχή, καθώς και από οξύτητα και επίμονη ικεσία προς τον Κύριο, ώστε να μπορέσει κανείς να διαπεράσει τις παγίδες των γήινων επιθυμιών <και τους βρόχους των ηδονών και τις καταιγίδες> του κόσμου, και να διαφύγει τις επιθέσεις των πονηρών πνευμάτων, με πολλή νήψη και εγρήγορση, και πάνω απ' όλα με την προς τον Κύριο αγάπη και πίστη. Μέσω αυτών των πόνων, των θλίψεων και της πίστεως, απέκτησαν στις ψυχές τους από αυτήν εδώ τη ζωή τον επουράνιο θησαυρό (δηλαδή τη δύναμη του Πνεύματος), ο οποίος αποτελεί τον αρραβώνα της βασιλείας.

Αυτούς τους αμνούς, που τους σκόρπισε ο φόβος τον καιρό του σταυρού, ο αρχιποιμένας τους συγκέντρωσε μετά την ανάσταση· διότι, αφού στάθηκε ψηλά στο όρος, έψαλε ένα γλυκό μέλος στο ποίμνιο· δίνοντας θάρρος και κάνοντας ένα μικρό υπαινιγμό για τη δειλία τους, φώναξε λέγοντας: «Έχετε θάρρος· εγώ μόνος νίκησα τον κόσμο, εγώ σκόρπισα τους λύκους· κανείς δεν ήταν μαζί μου, ήμουν μόνος εγώ, ο Ων, ο μόνος που γνωρίζει τα βάθη των καρδιών».

Διότι θα αφήσω κατά μέρος, προς το παρόν, εκείνους που οικειοθελώς κυλιούνται σαν τους χοίρους μέσα στα βορβορώδη πράγματα των κακών της αμαρτίας, οι οποίοι, περιφέροντας την κατοικία της ψυχής τους αδειανή από Εκείνον που ενοικεί στους πιστούς και ο οποίος κάθε μέρα διακηρύσσει: «Στον κόσμο θα έχετε θλίψη· αλλά να έχετε θάρρος, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο», συντάσσονται με τον αντίπαλο.

Εκείνος όμως που αγαπά και φοβάται μόνο τον Θεό, πώς θα ευφρανθεί σωματικά, ή πώς θα γιορτάσει σωματικά σύμφωνα με τη συνήθεια των ανθρώπων, με τρόπο τόσο ασυνείδητο και παράλογο, εφόσον ο ίδιος ο Κύριος λέει πάντοτε σε τέτοιους ανθρώπους: «Ο κόσμος θα χαρεί, εσείς όμως θα λυπηθείτε· αλλά να έχετε θάρρος, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο»;

Χαίρε, αλόχευτη, που προσφέρεις τον βρεφοτρεφή θηλασμό με τρόπο μητροπρεπή, από την οποία θηλάζει παρθενικό γάλα Αυτός που τρέφει τα σύμπαντα. Χαίρε, αμόλυντη, η μόνη που είσαι ευπρόσιτη στον Θεό για να κατοικήσει μέσα σου, και που έχεις θεϊκό αξίωμα λόγω της γέννησης· γι' αυτό είσαι προσκυνητή από όλες τις ουράνιες Δυνάμεις. Χαίρε, πόκε, το σύμβολο της νίκης του Γεδεών, από τον οποίο έσταξε αλληγορικά η αθάνατη δροσιά, Αυτός που είπε αυτολεξεί: Έχετε θάρρος, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο. Χαίρε, τόπε του Θεού, που χώρεσες στη γαστέρα σου Αυτόν που δεν χωρά πουθενά· που κρατά τα πάντα στη χούφτα Του, και που βρισκόταν στα δικά σου χέρια· πράγμα το οποίο και όταν λέγεται είναι αδιανόητο, και όταν το σκέφτεται κανείς, ασύλληπτο.

Έλεγξέ τον, εάν ματαιολογεί. Δεν ήλεγξε τον Αχαάβ ο Ηλίας, τον Ηρώδη ο Ιωάννης, και άλλοι τόσους άλλους, για να μη μακρηγορώ κατονομάζοντάς τους; Ο Θεός που ήταν τότε, είναι και τώρα. Όπως αγάπησε εκείνους, έτσι αγαπά και εμάς. Υπήρξες μαθητής των αποστόλων, των μαρτύρων, των προφητών, των πατέρων, των οσίων. Ας γίνει ο καρπός όμοιος με το δέντρο, και αν δεν πορευτούμε με αυτόν τον τρόπο, θα είμαστε αχρείοι και όχι μαθητές, ούτε υιοί, ούτε καρποί, αλλά της αντίθετης παρατάξεως, αυτών δηλαδή που αγαπούν τον κόσμο και είναι δούλοι της σάρκας. Είθε να αποφύγουμε τη μίμησή τους και να κερδίσουμε τον Θεό, αγωνιζόμενοι με τέλειο φρόνημα εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, ο οποίος είπε: έχετε θάρρος, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο.

Πόση λοιπόν και τι μεγέθους φροντίδα και αντίσταση χρειάζεται, επιμέλεια και αγώνας, δρόμος και έντονος κόπος, για να νικήσουμε έναν τέτοιο και τόσο μεγάλο δράκοντα; Αλλά να έχετε θάρρος, έχει πει ο Κύριος, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο· και αφού αυτός νίκησε, εμείς είμαστε, διά της αγίας του σαρκώσεως, εκείνοι που έλαβαν την εξουσία εναντίον του. Διότι πάλι αναφωνεί: Ιδού, σας έδωσα την εξουσία να πατάτε επάνω σε φίδια και σκορπιούς, και επάνω σε όλη τη δύναμη του εχθρού, ώστε να καταπατούμε τις ορμές του, τις πολύμορφες ηδονές. Και πώς θα γίνει αυτό, παρά μόνο εάν μιμούμαστε αυτόν που έχει νικήσει; Και η μίμησή του συντελείται καθώς ο ίδιος λέει για τον εαυτό του: Μάθετε από εμένα ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά. Επομένως, ας αποκτήσουμε την ταπεινοφροσύνη και την πραότητα. Διότι, αν ο ίδιος ο Βασιλιάς και Δεσπότης των πάντων, αυτός που από τη φύση του και μόνο είναι δεδοξασμένος και υπεράγαθος, επέλεξε την ταπείνωση, γενόμενος υπήκοος στον Θεό και Πατέρα μέχρι θανάτου, και μάλιστα θανάτου σταυρικού, τι να πούμε εμείς, παρά ότι όσο ταπεινωνόμαστε θα εξομοιωθούμε με αυτόν, εμείς που από τη φύση μας είμαστε ευτελείς, ταπεινοί και υπόδουλοι στον Κτίστη; Και αν αυτός ξενιτεύτηκε κατεβαίνοντας από τους ουρανούς επί της γης, σε ποιο βαθμό εμείς, ξενιτευόμενοι από τους οικείους μας, θα θεωρήσουμε ότι μειώνουμε αυτή την απόσταση;

Πόσης λοιπόν και πόσο μεγάλης φροντίδας και επιμονής υπάρχει ανάγκη, πόσης επιμέλειας και αγώνα, δρόμου και έντονου κόπου, για να νικήσουμε έναν τέτοιον και τόσο μεγάλο δράκοντα; «Αλλά να έχετε θάρρος», είπε ο Κύριος, «εγώ έχω νικήσει τον κόσμο». Και εφόσον αυτός νίκησε, εμείς είμαστε, μέσω της αγίας του σαρκώσεως, αυτοί που λάβαμε την εξουσία εναντίον του. Διότι πάλι αναφωνεί: «Ιδού, σας έδωσα την εξουσία να πατάτε πάνω σε φίδια και σκορπιούς, και πάνω σε όλη τη δύναμη του εχθρού». Ώστε ας καταπατούμε τις ορμές του, τις πολύμορφες ηδονές. Αλλά πώς θα γίνει αυτό, παρά μόνο με το να μιμούμαστε αυτόν που έχει νικήσει; Και η μίμησή του έγκειται, καθώς ο ίδιος λέει για τον εαυτό του: «Μάθετε από εμένα, ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά». Επομένως, ας αναλάβουμε την ταπεινοφροσύνη και την πραότητα. Διότι, αν ο ίδιος ο βασιλιάς και δεσπότης των πάντων, αυτός που από τη φύση του είναι ο μόνος δοξασμένος και υπεράγαθος, επέλεξε την ταπείνωση, γινόμενος υπήκοος στον Θεό και Πατέρα μέχρι θανάτου, και μάλιστα θανάτου σταυρικού, τι να πούμε εμείς, παρά μόνο ότι, στο μέτρο που ταπεινωνόμαστε θα του μοιάσουμε, εμείς που από τη φύση μας είμαστε ευτελείς, ταπεινοί και δούλοι στον Κτίστη; Και αν αυτός ξενιτεύτηκε, κατεβαίνοντας από τους ουρανούς στη γη, πόσο θα λογαριάσουμε ότι απέχουμε εμείς από αυτό το διάστημα, έστω κι αν ξενιτευτούμε από τα οικεία μας;

Και αν μέχρι τώρα αγωνιστήκατε τόσο καλά, εγερθείτε ακόμη περισσότερο στο εξής και αναζωπυρωθείτε προς τον θείο έρωτα, αφενός ως προς την υποταγή, αφετέρου ως προς την υπομονή στον παρόντα αγώνα, εξαιτίας της υποθέσεως του καθαιρεθέντος. Διότι από τον Κύριο πλέκονται για σας καθημερινά στεφάνια, εφόσον έχετε την αγαθή προαίρεση να τα υπομένετε όλα παρά να απομακρυνθείτε από τη σταθερότητά σας, η οποία είναι σύμφωνη με την εντολή, και από την πειθαρχία προς την ταπεινότητά μου. Διότι ούτε εγώ, αδελφοί και τέκνα, θέλω να ρίχνω άκαιρα τον εαυτό μου σε πειρασμούς, ούτε να γεύομαι θλίψεις και οδύνες, επικρίσεις και χλευασμούς, ίσως δε και εξορία. Αλλά επειδή η εντολή του Κυρίου είναι ζωή αιώνια και η παρακοή της είναι θάνατος, αναγκαζόμαστε να υπερασπιζόμαστε την αλήθεια και να μη συντασσόμαστε με εκείνους που αντιτίθενται σε αυτήν. Εάν θέλαμε να προδώσουμε, θα ήταν άμεσα διαθέσιμες οι τιμές, οι πρωτοκαθεδρίες, οι δόξες, οι προεδρίες, τόσο από τους βασιλείς όσο και από τους αρχιερείς και τους άλλους. Αλλά ποιο είναι το όφελος, όπως έχει γραφτεί, «εάν κάποιος κερδίσει όλο τον κόσμο, αλλά ζημιωθεί την ψυχή του»; Γι' αυτό υπάρχει η αντίστασή μας, γι' αυτό και οι αγώνες που μέσω ημών μεταβαίνουν και σε σας. «Αλλά θαρρείτε», λέγει ο Κύριος, «εγώ έχω νικήσει τον κόσμο». Γι' αυτό τον νίκησε Εκείνος, ώστε κι εμείς, βαδίζοντας στα ίχνη Του, να νικήσουμε ομοίως.

ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΙΒ΄: ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΝΥΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΜΕ ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ ΕΥΔΟΚΙΜΟΥ Αδελφοί και πατέρες, αυτή η ημέρα της Κυριακής, την οποία εορτάζουμε σήμερα, είναι αρκετή για εμάς ως κατήχηση, αν προσέξουμε· διότι σε αυτήν ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός μάς συνήγειρε, ενώ ήμασταν ριγμένοι στην αμαρτία· σε αυτήν μάς ζωοποίησε μαζί Του, ενώ ήμασταν νεκρωμένοι από τα παραπτώματα και την ακροβυστία της σάρκας μας· σε αυτήν άνοιξε πάλι για εμάς τον παράδεισο, ώστε να απολαμβάνουμε το ξύλο της ζωής, το οποίο είναι το ζωοποιό Του Σώμα και Αίμα· σε αυτήν, καθώς ανυψωνόμαστε πάνω από τον θάνατο, μπορούμε να λέμε προφητικά: «Πού είναι, θάνατε, το κεντρί σου; Πού είναι, άδη, η νίκη σου;» Έχεις νικηθεί από Εκείνον που είπε: «Έχετε θάρρος, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο»· και, για να μιλήσουμε αποστολικά: σε αυτήν ο Θεός και Πατέρας «μάς συνήγειρε και μάς συνεκάθισε στα επουράνια εν Χριστώ Ιησού, για να δείξει στους αιώνες που έρχονται τον υπερβάλλοντα πλούτο της χάριτός Του, με την αγαθότητά Του προς εμάς εν Χριστώ Ιησού». Και, ω της ανεκδιήγητης δωρεάς! Από ποια κατάσταση σε ποια μάς προήγαγε; Από τον θάνατο στη ζωή, από το σκοτάδι στο φως, από τη δουλεία στην ελευθερία, από την έχθρα στη γνήσια φιλία· και σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μάς καταστήσει «συμμόρφους της εικόνας του Υιού του». Ποια είναι αυτή η ανεκλάλητη χάρη;

Εσείς, λοιπόν, να δείχνετε ανδρεία και να ενδυναμώνεστε στο πνεύμα, «χωρίς να πτοείστε από τους αντιπάλους»· αλλά εφόσον είστε στρατιώτες του Χριστού, περιβαλλόμενοι τα όπλα της πίστης σας, να στέκεστε εδραίοι και αμετακίνητοι. Και αν ένας στρατιώτης που έχει στρατηγό έμπειρο στον πόλεμο και τροπαιούχο δεν γνωρίζει να δειλιάζει, αλλά συμμερίζεται την προθυμία και αγωνίζεται μαζί του, πόσο μάλλον εμείς οφείλουμε να είμαστε περισσότερο θαρραλέοι, έχοντας τον Κύριο των άνω δυνάμεων και εξουσιαστή κάθε κτίσης ως συμπαραστάτη και συναγωνιστή απέναντι στους ανθρώπινους πειρασμούς που αναφλέγονται; «Έχετε θάρρος», λέει ο Κύριος, «εγώ έχω νικήσει τον κόσμο». Ας έχουμε θάρρος, λοιπόν, και εμείς, και ας είμαστε πεπεισμένοι ότι θα νικήσουμε μαζί με Εκείνον που έχει την κυριαρχία των πάντων· στον οποίο πρέπει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Αυτά σας τα έχω πει, για να έχετε ειρήνη σε εμένα.

«Στον κόσμο θα έχετε θλίψη, αλλά να έχετε θάρρος, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο.» — «Αυτά», λέει, «σας τα είπα, για να μην με βγάλετε από το μυαλό σας, ούτε να κλονιστείτε και να ταραχθείτε από τη σταθερότητα στην αγάπη μου, αλλά να έχετε ειρήνη ενωμένοι μαζί μου»· δηλαδή, να μείνετε ακλόνητοι, αποδεχόμενοι ως αληθινά όλα όσα σας είπα. Ας ακούσει όμως και ο Άρειος, ότι όλα αυτά τα ταπεινά, που φαίνονται ανάξια της δόξας του Υιού, έχουν ειπωθεί για χάρη των ακροατών, και όχι για να τα χρησιμοποιούμε εμείς για τα δόγματα. Διότι ειπώθηκαν στους αποστόλους για παρηγοριά, ως ενδεικτικά της αγάπης του προς αυτούς. «Στον κόσμο θα έχετε θλίψη.» Δεν θα περιορίσω τους πειρασμούς σας μόνο στα δεινά που προαναφέρθηκαν, λέει, αλλά για όσο διάστημα είστε στον κόσμο, «θα έχετε θλίψη», όχι μόνο τώρα που παραδίδομαι, αλλά και μετά από αυτά· αλλά να σταθείτε αντίθετοι στους λογισμούς· «Διότι να έχετε θάρρος, επειδή εγώ έχω νικήσει τον κόσμο»· και εφόσον εγώ τον νίκησα, δεν πρέπει εσείς οι μαθητές να απελπίζεστε, αλλά να τον περιφρονείτε ως νικημένο. Και πώς νίκησε τον κόσμο; Καταβάλλοντας τον άρχοντα των παθών του κόσμου. Άλλωστε, αυτό είναι φανερό και από όσα ακολούθησαν. Διότι τα πάντα υποτάχθηκαν σε αυτόν και υποχώρησαν.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΖ'. Περί της προσευχής του Ιησού προς τον Πατέρα υπέρ των μαθητών που του έχουν δοθεί. «Αυτά τα λόγια είπε ο Ιησούς, και σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό και είπε: Πατέρα, ήρθε η ώρα· δόξασε τον Υιό σου, ώστε και ο Υιός σου να σε δοξάσει, καθώς του έδωσες εξουσία πάνω σε κάθε σάρκα, ώστε σε όλους αυτούς που του έδωσες, να τους δώσει αιώνια ζωή. Αυτή δε είναι η αιώνια ζωή: να γνωρίζουν εσένα, τον μόνο αληθινό Θεό, και εκείνον που απέστειλες, τον Ιησού Χριστό.» Αφού είπε στους μαθητές του ότι «Θα έχετε θλίψη», και αφού τους προέτρεψε να έχουν θάρρος, τους ανορθώνει και πάλι μέσω της προσευχής, διδάσκοντάς μας ότι στους πειρασμούς πρέπει, αφήνοντας τα πάντα, να καταφεύγουμε στον Θεό.

Μας υπηχούσε λοιπόν εκείνη τη γλυκιά φωνή: «θαρρείτε, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο». Με αυτήν, ακόμη και τώρα, ποιμαίνοντάς μας σε τόπο χλοερό, εκεί με εγκαθιστά και με τρέφει δίπλα σε νερό αναπαύσεως. Τι άλλο; Σαν να μην του αρκούσαν του εξ αρχής ανθρωποκτόνου εχθρού τα κοντινά τραύματα και τα χτυπήματα, ακόνισε εναντίον μας ένα επισκοπικό βέλος, για το οποίο σου είχα μιλήσει με υπονοούμενα γράφοντας και πρωτύτερα στην αγιωσύνη σου.