Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 17:10

62 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

καὶ τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμά, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–40 από 62

Μέγας Αθανάσιος Εἰς τὸν εὐαγγελισμὸν τῆς θεοτόκου
Καὶ ἵνα τύπον δῶμεν τῷ λόγῳ, καὶ ἄθροισμα ἢ πλήρωμα, τὰ κατὰ θεολογίαν ἔχωμεν. Τί δὲ ταῦτά ἐστιν ἢ περὶ τί ταῦτα, καθεξῆς ἀκούσωμεν· ὅτι τὸ ἄκτιστον, τὸ ἀσώματον, τὸ ἄχρονον, τὸ ἄναρχον, τὸ ἀΐδιον, τὸ ἀτελεύτητον, τὸ ἄπειρον, τὸ αἰώνιον, τὸ ἄγνωστον, τὸ ἀνερμήνευτον, τὸ ἀσχημάτιστον, τὸ ἀνεξιχνίαστον, τὸ Θεὸν θεῶν λέγεσθαι αὐτὸν, τὸ Κύριον κυρίων, τὸ Βασιλέα βασιλευόντων, τὸ παντοκράτορα, τὸ ποιητὴν, τὸ δημιουργὸν, τὸ φῶς, τὸ ζωὴν, τὸ ἅγιον, τὸ ἀγαθὸν, τὸ ἀθάνατον, τὸ ἰσχυρὸν, τὸ παντοδύναμον, καὶ ὅσα ἄλλα κατά τε ὑπεροχὴν καὶ αἰτιολογίαν, οὐχ ἕκαστον οὐσία λέγεται, ἀλλὰ περὶ τὴν οὐσίαν· ὡς ἐκ δύο καὶ πλειόνων ἐπὶ ἓν ἔχοντα τὴν ἀναφορὰν κατὰ τὸ ἐπιμεριζόμενον ἐμάθομεν, ἃ καὶ ἄθροισμα καὶ πλήρωμα θεότητος λέγεται κατὰ τὴν Γραφήν· οὐ κατὰ μίαν ὑπόστασιν μόνου ἀνάγοντα, ἀλλὰ καθ᾽ ἑκάστην τῶν ἁγίων τριῶν ἐπίσης θεωρούμενα καὶ θεολογούμενα. Διὸ καὶ αὐτὸς ὁ μονογενὴς Θεός φησι· «Πάντα ὅσα ἔχει ὁ Πατὴρ, ἐμά ἐστι·» καὶ πρὸς τὸν Πατέρα λέγων· «Τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι, καὶ τὰ σὰ ἐμὰ, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς.» Ἐν ἅπασι γὰρ οἷς δοξάζεται ὁ Πατὴρ θεολογούμενος, ἐν αὐτοῖς δοξάζεται καὶ ὁ Υἱὸς, καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και για να δώσουμε έναν τύπο στον λόγο, και άθροισμα ή πλήρωμα, ας εξετάσουμε τα της θεολογίας. Τι είναι όμως αυτά ή περί τίνος πρόκειται, ας τα ακούσουμε στη συνέχεια: ότι το άκτιστο, το ασώματο, το άχρονο, το άναρχο, το αΐδιο, το ατελεύτητο, το άπειρο, το αιώνιο, το άγνωστο, το ανερμήνευτο, το ασχημάτιστο, το ανεξιχνίαστο, το να ονομάζεται αυτός Θεός θεών, Κύριος κυρίων, Βασιλεύς βασιλευόντων, παντοκράτορας, ποιητής, δημιουργός, φως, ζωή, άγιο, αγαθό, αθάνατο, ισχυρό, παντοδύναμο, και όσα άλλα αποδίδονται κατά υπεροχή και αιτιολογία, δεν ονομάζεται το καθένα από αυτά ουσία, αλλά αναφέρεται γύρω από την ουσία· όπως ακριβώς μάθαμε ότι από δύο ή και περισσότερα έχουν την αναφορά τους σε ένα σύμφωνα με τον επιμερισμό, τα οποία ονομάζονται και άθροισμα και πλήρωμα θεότητας σύμφωνα με τη Γραφή· και δεν ανάγονται σε μία μόνο υπόσταση, αλλά θεωρούνται και θεολογούνται εξίσου για καθεμία από τις τρεις άγιες υποστάσεις. Γι' αυτό και ο ίδιος ο μονογενής Θεός λέει: «Όλα όσα έχει ο Πατέρας, είναι δικά μου»· και λέγοντας προς τον Πατέρα: «Τα δικά μου είναι όλα δικά σου, και τα δικά σου δικά μου, και έχω δοξαστεί σε αυτά». Διότι σε όλα όσα δοξάζεται ο Πατέρας θεολογούμενος, σε αυτά δοξάζεται και ο Υιός, και το Άγιο Πνεύμα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Αθανάσιος Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Καὶ συγκόψω ἀπὸ τοῦ προσώπου αὐτοῦ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ. Παραδέδονται γὰρ τῇ Ῥωμαίων στρατείᾳ, καὶ διολώλασι παντελῶς. Καὶ ἡ ἀλήθειά μου καὶ τὸ ἔλεός μου μετ᾽ αὐτοῦ. Ἀλήθειαν τὴν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ λατρείαν φησὶν, ἣν εἰσηγήσατο ἡμῖν ὁ Χριστὸς κατὰ τὸ εἰρημένον πρὸς τὴν ἐν τῇ Σαμαρείᾳ γυναῖκα· Πνεῦμα ὁ Θεὸς, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν, ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν. Καὶ τὸ ἔλεος δὲ οὐ δι᾽ ἄλλου πεποίηκεν ὁ Θεὸς εἰς ἡμᾶς ἢ διὰ τοῦ μονογενοῦς αὐτοῦ Υἱοῦ. Δι᾽ αὐτοῦ γὰρ μόνου καὶ τὴν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ ἐμάθομεν προσκύνησιν, καὶ κατηλεήθημεν, ἀναιρεθέντος θανάτου, καὶ τῆς φθορᾶς ἐκ μέσου γενομένης. Καὶ ἐν τῷ ὀνόματί μου ὑψωθήσεται τὸ κέρας αὐτοῦ. Τοῖς γὰρ ὀνόμασιν, οἷς μάλιστα πρέπουσι τῷ Πατρὶ, καὶ αὐτὸς ὁ Υἱὸς δοξάζεται· οἷόν τί φημι· Θεὸς ἀληθινὸς ὁ Πατήρ· τοῦτό ἐστι καὶ Υἱός· αὐτὸς γάρ ἐστιν ἡ ἀλήθεια· καὶ ἡ ζωὴ κατὰ φύσιν ὁ Πατήρ ἐστί τε καὶ ὀνομάζεται, τοῦτο δὲ πάλιν καὶ ὁ Υἱός· αὐτὸς γάρ φησιν· Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. Τοῦτο ἔλεγε πρὸς τὸν ἑαυτοῦ Πατέρα, ὅτι Πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστι, καὶ τὰ σὰ ἐμά.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και θα συντρίψω από το πρόσωπό του τους εχθρούς του. Διότι παραδόθηκαν στον ρωμαϊκό στρατό και καταστράφηκαν ολοσχερώς. Και η αλήθειά μου και το έλεός μου θα είναι μαζί του. Ως αλήθεια ονομάζει τη λατρεία εν πνεύματι και αληθεία, την οποία μας δίδαξε ο Χριστός, σύμφωνα με όσα είπε στη Σαμαρείτιδα γυναίκα: «Ο Θεός είναι πνεύμα, και εκείνοι που τον προσκυνούν, πρέπει να τον προσκυνούν εν πνεύματι και αληθεία». Αλλά και το έλεος ο Θεός δεν το πρόσφερε σε εμάς μέσω κανενός άλλου, παρά μόνο διά του μονογενούς Του Υιού. Διότι μόνο μέσω αυτού διδαχθήκαμε την προσκύνηση εν πνεύματι και αληθεία, και ελεηθήκαμε, αφού καταργήθηκε ο θάνατος και εξαλείφθηκε η φθορά. Και στο όνομά μου θα υψωθεί το κέρας του. Διότι με τα ονόματα που αρμόζουν κατεξοχήν στον Πατέρα, δοξάζεται και ο ίδιος ο Υιός· δηλαδή, τι εννοώ: Αληθινός Θεός είναι ο Πατέρας· το ίδιο είναι και ο Υιός, διότι ο ίδιος είναι η αλήθεια· και ο Πατέρας είναι και ονομάζεται ζωή κατά φύση, το ίδιο πάλι είναι και ο Υιός, διότι ο ίδιος λέει: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή». Για αυτό έλεγε προς τον Πατέρα Του: «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου δικά μου».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Αθανάσιος Κατὰ Ἀρειανῶν λόγοι γʹ
Τὸ δὲ τοιοῦτον γέννημα ἐξ ἀνάγκης ἕν ἐστι φῶς· καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι δύο φῶτα εἶναι ταῦτα, ἀλλὰ δύο μὲν ἥλιον καὶ ἀπαύγασμα, ἓν δὲ τὸ ἐξ ἡλίου φῶς ἐν τῷ ἀπαυγάσματι φωτίζον τὰ πανταχοῦ. Οὕτω καὶ ἡ τοῦ Υἱοῦ θεότης τοῦ Πατρός ἐστιν· ὅθεν καὶ ἀδιαίρετός ἐστι· καὶ οὕτως εἷς Θεὸς, καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλος πλὴν αὐτοῦ. Οὕτω γοῦν ἓν αὐτῶν ὄντων, καὶ μιᾶς αὐτῆς οὔσης τῆς θεότητος, τὰ αὐτὰ λέγεται περὶ τοῦ Υἱοῦ, ὅσα λέγεται καὶ περὶ τοῦ Πατρὸς, χωρὶς τοῦ λέγεσθαι Πατήρ· οἷον τὸ Θεός· Καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος· τὸ Παντοκράτωρ· Τάδε λέγει ὁ ἦν, καὶ ὁ ὢν, καὶ ὁ ἐρχόμενος ὁ Παντοκράτωρ· τὸ Κύριος· Εἷς Κύριος Ἰησοῦς Χριστός· τὸ εἶναι φῶς· Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς· τὸ ἐξαλείφειν ἁμαρτίας· Ἵνα δὲ, φησὶν, εἰδῆτε, ὅτι ἔχει ἐξουσίαν ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας· καὶ ὅσα ἄλλα ἂν εὕροις. Πάντα γὰρ, φησὶν αὐτὸς ὁ Υἱὸς, ὅσα ἔχει ὁ Πατὴρ, ἐμά ἐστι· καὶ πάλιν, Τὰ ἐμὰ σά ἐστιν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ένα τέτοιο γέννημα εξ ανάγκης είναι ένα φως· και δεν θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτά είναι δύο φώτα, αλλά ότι δύο μεν είναι ο ήλιος και το απαύγασμα, ένα δε είναι το φως από τον ήλιο, το οποίο μέσα στο απαύγασμα φωτίζει τα πάντα παντού. Έτσι και η θεότητα του Υιού είναι του Πατρός· γι' αυτό και είναι αδιαίρετη· και κατ' αυτόν τον τρόπο υπάρχει ένας Θεός, και δεν υπάρχει άλλος εκτός από αυτόν. Εφόσον λοιπόν αυτοί είναι ένα, και επειδή η θεότητα είναι μία, για τον Υιό λέγονται τα ίδια ακριβώς που λέγονται και για τον Πατέρα, με την εξαίρεση του να ονομάζεται Πατέρας· όπως το «Θεός»: «Και Θεός ήταν ο Λόγος»· το «Παντοκράτωρ»: «Αυτά λέγει ο Παντοκράτωρ, αυτός που ήταν, και που είναι, και που έρχεται»· το «Κύριος»: «Ένας Κύριος, ο Ιησούς Χριστός»· το ότι είναι φως: «Εγώ είμαι το φως»· το ότι εξαλείφει αμαρτίες: «Για να γνωρίζετε», λέει, «ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει την εξουσία πάνω στη γη να συγχωρεί αμαρτίες»· και όσα άλλα θα μπορούσε να βρει κανείς. Διότι «όλα», λέει ο ίδιος ο Υιός, «όσα έχει ο Πατέρας είναι δικά μου»· και πάλι: «Τα δικά μου είναι δικά σου».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Αθανάσιος Κατὰ Ἀρειανῶν λόγος γ
οὕτω γοῦν ἓν αὐτῶν ὄντων καὶ μιᾶς οὔσης τῆς θεότητος τὰ αὐτὰ λέγεται περὶ τοῦ υἱοῦ, ὅσα λέγεται καὶ περὶ τοῦ πατρὸς χωρὶς τοῦ λέγεσθαι πατήρ· οἷον «θεός», «καὶ θεὸς ἦν ὁ λόγος», τὸ «παντοκράτωρ», «τάδε λέγει ὁ ἦν καὶ ὁ ὢν καὶ ὁ ἐρχόμενος ὁ παντοκράτωρ», τὸ «κύριος», «εἷς κύριος Ἰησοῦς Χριστός», τὸ εἶναι φῶς, «ἐγώ εἰμι τὸ φῶς», τὸ ἐξαλείφειν ἁμαρτίας—«ἵνα δέ», φησίν, «εἰδῆτε, ὅτι ἔχει ἐξουσίαν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας»—καὶ ὅσα ἄλλα ἂν εὕροις. «πάντα» γάρ, φησὶν αὐτὸς ὁ υἱός, «ὅσα ἔχει ὁ πατήρ, ἐμά ἐστι»· καὶ πάλιν «τὰ ἐμὰ σά ἐστιν.» Ὁ δὲ ἀκούων τὰ τοῦ πατρὸς λεγόμενα ἐφ’ υἱοῦ ὄψεται καὶ οὕτως τὸν πατέρα ἐν τῷ υἱῷ, θεωρήσει δὲ καὶ τὸν υἱὸν ἐν τῷ πατρί, ὅταν τὰ λεγόμενα ἐφ’ υἱοῦ λέγῃ ταῦτα καὶ ἐπὶ πατρός. διὰ τί δὲ τὰ τοῦ πατρὸς ἐφ’ υἱοῦ λέγεται ἢ ὅτι ἐξ αὐτοῦ γέννημά ἐστιν ὁ υἱός; διὰ τί δὲ καὶ τὰ τοῦ υἱοῦ ἴδιά ἐστι τοῦ πατρὸς ἢ ὅτι πάλιν τῆς οὐσίας αὐτοῦ ἴδιον γέννημα ὁ υἱός; τῆς δὲ οὐσίας τοῦ πατρὸς ἴδιον ὢν γέννημα ὁ υἱὸς εἰκότως καὶ τὰ τοῦ πατρὸς λέγει ἑαυτοῦ εἶναι· ὅθεν πρεπόντως καὶ ἀκολούθως τῷ μὲν λέγειν «ἐγὼ καὶ ὁ πατὴρ ἕν ἐσμεν» ἐπήγαγεν, «ἵνα γνῶτε, ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐμοί». τούτῳ δὲ πάλιν προσείρηκεν· «ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ ἑώρακε τὸν πατέρα», καὶ ἔστιν εἷς καὶ ὁ αὐτὸς νοῦς ἐν τοῖς τρισὶ τούτοις ῥητοῖς.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Έτσι λοιπόν, εφόσον είναι ένα και μία είναι η θεότητα, λέγονται για τον Υιό τα ίδια ακριβώς όσα λέγονται και για τον Πατέρα, εκτός από το να ονομάζεται Πατέρας· όπως για παράδειγμα «Θεός», «και Θεός ήταν ο Λόγος», το «Παντοκράτορας», «αυτά λέγει ο ην και ο ων και ο ερχόμενος, ο Παντοκράτωρ», το «Κύριος», «ένας Κύριος, ο Ιησούς Χριστός», το ότι είναι φως, «εγώ είμαι το φως», το να εξαλείφει αμαρτίες —«για να γνωρίζετε», λέει, «ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει εξουσία επί της γης να συγχωρεί αμαρτίες»— και όσα άλλα τυχόν βρεις. Διότι «όλα», λέει ο ίδιος ο Υιός, «όσα έχει ο Πατέρας, είναι δικά μου»· και πάλι, «τα δικά μου είναι δικά σου». Εκείνος, λοιπόν, που ακούει αυτά που ανήκουν στον Πατέρα να λέγονται για τον Υιό, θα δει κατ' αυτόν τον τρόπο τον Πατέρα μέσα στον Υιό, και θα αντικρίσει τον Υιό μέσα στον Πατέρα, όταν αυτά που λέγονται για τον Υιό τα αποδίδει και στον Πατέρα. Για ποιον λόγο όμως τα του Πατέρα λέγονται για τον Υιό, εάν όχι επειδή ο Υιός είναι γέννημα από αυτόν; Και για ποιον λόγο αυτά που ανήκουν στον Υιό είναι και ίδια του Πατέρα, εάν όχι επειδή πάλι ο Υιός είναι ίδιο γέννημα της ουσίας του; Όντας δε ίδιο γέννημα της ουσίας του Πατέρα, ο Υιός εύλογα λέει ότι τα του Πατέρα είναι δικά του. Γι' αυτό με πρέποντα τρόπο και σε λογική ακολουθία με το να λέει «εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα», πρόσθεσε: «για να γνωρίσετε ότι εγώ βρίσκομαι μέσα στον Πατέρα και ο Πατέρας μέσα σε εμένα». Σε αυτό πάλι προσέθεσε: «εκείνος που έχει δει εμένα, έχει δει τον Πατέρα», και υπάρχει ένα και το αυτό νόημα σε αυτά τα τρία ρητά.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Αθανάσιος Περὶ τῆς ἁγίας τριάδος
Ὀρθ. Εἰ διὰ τὴν τοῦ ἀγεννήτου προσηγορίαν ἀσύγκριτον λέγεις τὴν τοῦ θεοῦ οὐσίαν καὶ ἀπρόσιτον, ὁ υἱὸς κατὰ σὲ μὴ ὢν ἀγέννητος οὔτε ἀσύγκριτος οὔτε ἀπρόσιτος, οὐκ ἄρα διὰ τὸ ἀγέννητον ἀσύγκριτος. πῶς δὲ καὶ ἀσύγκριτός ἐστιν ὁ πατὴρ τῷ λέγοντι· “ὥσπερ ὁ πατὴρ ἐγείρει τοὺς νεκροὺς καὶ ζωοποιεῖ, οὕτως καὶ ὁ υἱὸς οὓς θέλει ζωοποιεῖ”, ἢ πῶς ἀσύγκριτος τῷ λέγοντι· “πάντα γὰρ ὅσα ἂν ποιῇ ὁ πατὴρ, ταῦτα καὶ ὁ υἱὸς ὁμοίως ποιεῖ”; ἢ πῶς ἀσύγκριτος τῷ λέγοντι· “πάντα ὅσα ἔχει ὁ πατὴρ ἐμά ἐστιν”, καὶ ἐν ἄλλοις· “τὰ ἐμὰ σὰ καὶ τὰ σὰ ἐμά”; καὶ πῶς ἀσύγκριτος τῷ λέγοντι· “ἵνα τιμῶσι τὸν υἱὸν καθὼς τιμῶσι τὸν πατέρα”;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ορθόδοξος: Εάν, λόγω της προσωνυμίας του αγεννήτου, χαρακτηρίζεις την ουσία του Θεού ασύγκριτη και απρόσιτη, τότε ο Υιός, εφόσον κατά τη γνώμη σου δεν είναι αγέννητος, δεν είναι ούτε ασύγκριτος ούτε απρόσιτος· επομένως, δεν είναι ασύγκριτος εξαιτίας της ιδιότητας του αγεννήτου. Και πώς είναι ασύγκριτος ο Πατέρας προς Εκείνον που λέει: «όπως ο Πατέρας εγείρει τους νεκρούς και ζωοποιεί, έτσι και ο Υιός ζωοποιεί εκείνους που θέλει»; Ή πώς είναι ασύγκριτος προς Εκείνον που λέει: «διότι όλα όσα πράττει ο Πατέρας, αυτά και ο Υιός ομοίως τα πράττει»; Ή πώς είναι ασύγκριτος προς Εκείνον που λέει: «όλα όσα έχει ο Πατέρας είναι δικά μου», και σε άλλο σημείο: «τα δικά μου είναι δικά σου και τα δικά σου είναι δικά μου»; Και πώς είναι ασύγκριτος προς Εκείνον που λέει: «ώστε να τιμούν τον Υιό όπως τιμούν τον Πατέρα»;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Αθανάσιος Περὶ τῆς ἁγίας τριάδος
Αὕτη ἡ δόξα, καὶ βουλὴ, καὶ δύναμις, καὶ ἡ θεότης, τοῦ Πατρός ἐστι καὶ τοῦ Υἱοῦ; Μακ. Μὴ γένοιτο εἰπεῖν! Ὀρθ. Πῶς οὖν λέγει ὁ Υἱός· «Πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν, καὶ τὰ σὰ ἐμά;» Μακ. Περὶ τῶν ἀποστόλων λέγει. Ὀρθ. Οἶδα κἀγὼ, ὅτι περὶ τῶν μαθητῶν διαλαλῶν εἶπε ταῦτα· ἀλλὰ συνῆψε τοῖς μαθηταῖς πάντα, οὐκ ἔτι εἰπὼν, Οἱ ἐμοὶ σοί εἰσιν, ἀλλὰ, «Πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστι, καὶ τὰ σὰ ἐμά.» Ἐπεὶ, εἰ πρὸ τῆς κτίσεως οὐδὲν εἶχεν ὁ Πατὴρ τῶν προειρημένων;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αυτή η δόξα, και η βουλή, και η δύναμη, και η θεότητα, είναι του Πατρός και του Υιού; Μακ. Μη γένοιτο να το πούμε αυτό! Ορθ. Πώς λοιπόν λέει ο Υιός: «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου είναι δικά μου;» Μακ. Μιλάει για τους αποστόλους. Ορθ. Το γνωρίζω κι εγώ ότι τα είπε αυτά μιλώντας για τους μαθητές· αλλά μαζί με τους μαθητές συμπεριέλαβε τα πάντα, μην λέγοντας πλέον: «Οι δικοί μου είναι δικοί σου», αλλά: «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου είναι δικά μου». Διότι, μήπως πριν από την κτίση δεν είχε ο Πατέρας τίποτα από τα προαναφερθέντα;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Αθανάσιος Περὶ τῆς ἁγίας τριάδος
Μακ. Ναὶ, εἶχεν θεότητα, δόξαν, δύναμιν, βουλὴν, ἀφθαρσίαν· ἀλλ᾽ οὐ περὶ αὐτῶν ἔλεγεν. Ὀρθ. Ἄκουε τῶν τοῦ Κυρίου φωνῶν· ἔχουσι δὲ οὕτως· «Πάντα τὰ ἐμὰ σὰ, καὶ τὰ σὰ ἐμὰ, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς.» Μακ. Ἐν γὰρ τοῖς μαθηταῖς δεδόξασται.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Μακ. Ναι, είχε θεότητα, δόξα, δύναμη, βουλή, αφθαρσία· αλλά δεν μιλούσε περί αυτών. Ορθ. Άκουσε τα λόγια του Κυρίου· τα οποία έχουν ως εξής: «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου δικά μου, και έχω δοξασθεί σε αυτούς». Μακ. Διότι έχει δοξασθεί στους μαθητές.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Αθανάσιος Περὶ τῶν ἐν Ἀριμίνῳ καὶ Σελευκείᾳ συνόδων
Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ τὸ ἰσάζον ἔχει πρὸς τὸν πατέρα ταῖς ἑνοειδέσι φωναῖς καὶ τὰ ἐπὶ τοῦ πατρὸς λεγόμενα ταῦτα καὶ ἐπὶ υἱοῦ λέγουσιν αἱ γραφαὶ χωρὶς μόνου τοῦ λέγεσθαι αὐτὸν πατέρα. αὐτὸς γὰρ εἶπεν ὁ υἱός· «πάντα ὅσα ἔχει ὁ πατὴρ ἐμά ἐστι», τῷ τε πατρὶ ἔλεγε· «πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμά», οἷον τὸ θεός· «θεὸς γὰρ ἦν ὁ λόγος», τὸ παντοκράτωρ· «τάδε λέγει ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος ὁ παντοκράτωρ·», τὸ εἶναι φῶς· «ἐγώ εἰμι», φησί, «τὸ φῶς», τὸ δημιουργικὸν αἴτιον· «πάντα γὰρ δι᾽ αὐτοῦ ἐγένετο» καὶ «ἃ βλέπω τὸν πατέρα ποιοῦντα, ταῦτα κἀγὼ ποιῶ», τὸ εἶναι ἀίδιον· «ἥ τε γὰρ ἀίδιος αὐτοῦ δύναμις καὶ θειότης» καὶ «ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος» καὶ «ἦν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον», τὸ εἶναι κύριος· «ἔβρεξε γὰρ κύριος θεῖον καὶ πῦρ παρὰ κυρίου». καὶ ὁ μὲν πατήρ φησιν· «ἐγὼ κύριος» καὶ «τάδε λέγει κύριος ὁ θεὸς ὁ παντοκράτωρ», περὶ δὲ τοῦ υἱοῦ ὁ Παῦλός φησιν· «εἷς κύριος Ἰησοῦς Χριστός, δι᾽ οὗ τὰ πάντα». καὶ τῷ μὲν πατρὶ λειτουργοῦσιν ἄγγελοι, ὁ δὲ υἱὸς προσκυνεῖται παρ᾽ αὐτῶν· «καὶ προσκυνησάτωσαν γὰρ αὐτῷ πάντες ἄγγελοι θεοῦ».
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο κατέχει την ισοτιμία προς τον Πατέρα μέσα από τις εκφράσεις που δηλώνουν την ενότητά τους, και όσα λέγονται για τον Πατέρα, αυτά οι Γραφές τα αναφέρουν και για τον Υιό, με μόνη εξαίρεση το να ονομάζεται ο ίδιος Πατέρας. Διότι ο ίδιος ο Υιός είπε: «όλα όσα έχει ο Πατέρας είναι δικά μου», και προς τον Πατέρα έλεγε: «όλα τα δικά μου είναι δικά σου και τα δικά σου δικά μου», όπως η ονομασία Θεός: «διότι Θεός ήταν ο Λόγος», η ονομασία Παντοκράτωρ: «αυτά λέει ο Ων και ο Ην και ο Ερχόμενος, ο Παντοκράτωρ», το ότι είναι φως: «εγώ είμαι», λέει, «το φως», το ότι αποτελεί τη δημιουργική αιτία: «διότι τα πάντα έγιναν δι' αυτού» και «όσα βλέπω να κάνει ο Πατέρας, αυτά κάνω κι εγώ», το ότι είναι αΐδιος: «διότι η αΐδια αυτού δύναμη και θειότητα» και «στην αρχή ήταν ο Λόγος» και «ήταν το φως το αληθινό, το οποίο φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο», το ότι είναι Κύριος: «διότι έβρεξε ο Κύριος θειάφι και πυρ παρά του Κυρίου». Και από τη μια ο Πατέρας λέει: «Εγώ είμαι ο Κύριος» και «αυτά λέει Κύριος ο Θεός ο Παντοκράτωρ», ενώ για τον Υιό ο Παύλος λέει: «ένας Κύριος, ο Ιησούς Χριστός, μέσω του οποίου έγιναν τα πάντα». Και από τη μια τον Πατέρα τον υπηρετούν οι άγγελοι, ενώ ο Υιός προσκυνείται από αυτούς: «διότι ας τον προσκυνήσουν όλοι οι άγγελοι του Θεού».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Βασίλειος Κατὰ Εὐνομίου λόγοι ιβʹ
Καὶ περὶ μὲν τούτου κατὰ σχολὴν ἐροῦμεν. Ἐκεῖνο δὲ τίνι τῶν πάντων ἄδηλον, ὅτι οὐδεμία ἐνέργεια τοῦ Υἱοῦ ἀποτετμημένη ἐστὶ τοῦ Πατρὸς, οὐδὲ ἐστί τι ἐν τοῖς οὖσι τῷ Υἱῷ ὑπάρχον, ὃ τοῦ Πατρὸς ἠλλοτρίωται; Πάντα γὰρ, φησὶ, τὰ ἐμὰ σά ἐστι, καὶ τὰ σὰ ἐμά. Πῶς οὖν τοῦ Πνεύματος τὴν αἰτίαν τῷ Μονογενεῖ μόνῳ προστίθησι, καὶ κατηγόρημα τῆς φύσεως αὐτοῦ τὴν τούτου λαμβάνει δημιουργίαν;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και περί αυτού βέβαια θα μιλήσουμε διεξοδικά. Εκείνο όμως σε ποιον από όλους δεν είναι φανερό, ότι δηλαδή καμία ενέργεια του Υιού δεν είναι αποκομμένη από τον Πατέρα, ούτε υπάρχει κάτι ανάμεσα σε όσα ανήκουν στον Υιό το οποίο να είναι αποξενωμένο από τον Πατέρα; Διότι, όπως λέει, «όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου είναι δικά μου». Πώς λοιπόν αποδίδει την αιτία του Πνεύματος μόνο στον Μονογενή, και εκλαμβάνει τη δημιουργία Του ως κατηγόρημα της δικής Του φύσεως;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Βασίλειος Κατὰ Εὐνομίου λόγοι ιβʹ
Εἰ δὲ τὸ ἐνεργηθὲν, τρίτος ἐκ Πατρὸς, καὶ οὐκ ἀμεσίτευτος. Ὁ ἐνεργήσας γὰρ πρῶτος, εἶτα ἡ ἐνέργεια, καὶ οὕτω τὸ ἐνεργηθέν. Εἰ μονογενὴς ὁ Υἱὸς, διὰ τὸ μόνος ἐκ μόνου γεγεννῆσθαι· μονόκτιστος κυριώτερον ἂν λέγοιτο, κτίσμα μὲν ἀληθῶς κατ᾽ Εὐνόμιον ὢν, γέννημα δὲ ψευδωνύμως καλούμενος. Εἰ ὁ Υἱὸς δημιούργημα τοῦ Πατρὸς μόνος, τὰ δὲ πάντα τοῦ Υἱοῦ, εἰπὼν, Τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι, δυνατὸν εἰπεῖν· ἐπαγαγὼν δὲ, Καὶ τὰ σὰ ἐμὰ, κατ᾽ Εὐνόμιον οὐκέτι καλῶς. Αὐτὸς γὰρ ἑαυτοῦ εἶναι οὐκ ἠδύνατο.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αν πάλι είναι αποτέλεσμα ενέργειας, έρχεται τρίτος από τον Πατέρα και όχι αδιαμεσολάβητα. Διότι πρώτος είναι εκείνος που ενέργησε, έπειτα η ενέργεια, και έτσι προκύπτει το αποτέλεσμα της ενέργειας. Αν ο Υιός είναι μονογενής, επειδή μόνος γεννήθηκε από μόνον τον Πατέρα, ορθότερα θα έπρεπε να αποκαλείται μονόκτιστος, αφού κατά τον Ευνόμιο είναι αληθινά κτίσμα και ψευδώς ονομάζεται γέννημα. Αν ο Υιός είναι το μόνο δημιούργημα του Πατέρα, και τα πάντα είναι του Υιού, τότε η φράση Του «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου» είναι δυνατόν να ειπωθεί· προσθέτοντας όμως τη φράση «Και τα δικά σου είναι δικά μου», σύμφωνα με τον Ευνόμιο αυτό δεν ευσταθεί πλέον. Διότι δεν ήταν δυνατόν να ανήκει ο ίδιος στον εαυτό του.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Βασίλειος Περὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος
Διὰ τοῦτό φησιν ὁ Κύριος· «Τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστιν»· ὡς ἐπ᾽ αὐτὸν τῆς ἀρχῆς τῶν δημιουργημάτων ἀναγομένης· «Καὶ τὰ σὰ ἐμά»· ὡς ἐκεῖθεν αὐτῷ τῆς αἰτίας τοῦ δημιουργεῖν καθηκούσης, οὐ βοηθείας χρωμένῳ πρὸς τὴν ἐνέργειαν, οὐδὲ ταῖς κατὰ μέρος ἐπιτροπαῖς· τὴν ἑκάστου ἔργου διακονίαν πιστευομένῳ· λειτουργικὸν γὰρ τοῦτό γε, καὶ τῆς θείας ἀξίας παμπληθὲς ἀποδέον· ἀλλὰ γὰρ πλήρης ὁ Λόγος τῶν πατρικῶν ἀγαθῶν, τοῦ Πατρὸς ἀπολάμψας, πάντα ποιεῖ κατὰ τὴν τοῦ γεννήσαντος ὁμοιότητα. Εἰ γὰρ κατὰ τὴν οὐσίαν ἀπαραλλάκτως ἔχει, ἀπαραλλάκτως ἕξει καὶ κατὰ τὴν δύναμιν. Ὧν δὲ ἡ δύναμις ἴση, ἴση που πάντως καὶ ἡ ἐνέργεια. Χριστὸς γὰρ «Θεοῦ δύναμις καὶ Θεοῦ σοφία». Καὶ οὕτω «πάντα δι᾽ αὐτοῦ ἐγένετο», καὶ «πάντα δι᾽ αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν ἔκτισται», οὐκ ὀργανικήν τινα οὐδὲ δουλικὴν ὑπηρεσίαν πληροῦντος, ἀλλὰ δημιουργικῶς τὸ πατρικὸν ἐπιτελοῦντος θέλημα.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Γι' αυτό λέει ο Κύριος: «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου»· εφόσον σε αυτόν ανάγεται η αρχή των δημιουργημάτων· «Και τα δικά σου είναι δικά μου»· εφόσον από εκεί περιέρχεται σε αυτόν η αιτία της δημιουργίας, χωρίς να έχει ανάγκη βοήθειας για να ενεργήσει, ούτε να του ανατίθενται επιμέρους εντολές, σαν να του εμπιστεύονται τη διακονία του κάθε έργου. Διότι αυτό είναι χαρακτηριστικό υπηρέτη και απέχει πάρα πολύ από τη θεία αξία. Απεναντίας, ο Λόγος, όντας πλήρης από τα πατρικά αγαθά και έχοντας εκλάμψει από τον Πατέρα, τα δημιουργεί όλα σύμφωνα με την ομοιότητα εκείνου που τον γέννησε. Διότι, εάν ως προς την ουσία είναι απαράλλακτος, απαράλλακτος θα είναι και ως προς τη δύναμη. Και σε αυτούς που η δύναμη είναι ίση, ίση αναμφίβολα είναι και η ενέργεια. Διότι ο Χριστός είναι «Θεού δύναμις και Θεού σοφία». Και έτσι «τα πάντα δι' αυτού έγιναν», και «τα πάντα δι' αυτού και εις αυτόν έχουν κτιστεί», όχι επειδή εκπληρώνει κάποια υπηρεσία ως όργανο ή ως δούλος, αλλά επειδή επιτελεί δημιουργικά το πατρικό θέλημα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Διάλογοι περὶ τῆς ἁγίας τριάδος
Ὅτι γὰρ φθορᾶς ἀμείνων καὶ τοῦ καθορᾶσθαι πρός τινος, ἡ τῶν λέξεων ἡμῖν ὑποφαίνει δύναμις· ἦ γάρ; Β. Ἀληθές. Α. Εἴ τις οὖν ἄρα λέγοι ζωὴν εἶναι καὶ φῶς τὸν Πατέρα καὶ Θεόν, καὶ μὴν ὡς ἔστι πρὸς τούτοις ἄφθαρτος καὶ ἀόρατος, οὐκ ἐν κόσμῳ τι δρᾶν οἰησόμεθά που τὸν τοιοῦτον ἡμεῖς, εἴπερ ἕλοιτο φρονῶν ὀρθῶς, καὶ τῇ τοῦ Υἱοῦ φύσει προσάπτειν αὐτά, ὡς καὶ τοῖς ἴσοις ὀνόμασιν ἀποσεμνύνειν εὖ μάλα τὸν ἐκ Πατρὸς Θεὸν Λόγον; Β. Ναί. Α. Εἰ δὲ δὴ καὶ βασιλέα λέγοι, καὶ ταῖς εἰσάπαν εὐκλείαις βούλοιτο τιμᾶν δι᾽ ὧνπερ ἂν ἡμῖν ἡ θεία φύσις καταγεραίροιτο, ἆρ᾽ οὐχὶ μετεῖναί φαμεν καὶ αὐτῶν τῷ Υἱῷ; Β. Πῶς γὰρ οὔ; Α. Ἀμαθὲς οὖν ἄρα παντελῶς κἂν γοῦν ἐνδοιάζειν ὅλως ὅτι κοινὰ μὲν ἀμφοῖν τὰ πλεονεκτήματα, τά τε εἰς δόξαν καὶ ὑπεροχήν. Διαψεύσεται δὲ οὐδαμῶς ἡ ἀλήθεια, τουτέστι Χριστός, πρὸς τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς Πατέρα λέγων ὅτι «Πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστι, καὶ τὰ σὰ ἐμά, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς.» Εἴπερ οὖν ἐν ἀξιώματος νόμῳ, καθάπερ καὶ τὰ λοιπά, προσεῖναί φαμεν τῷ μὲν Πατρὶ τὸ Πατήρ, τῷ δὲ Υἱῷ τὸ Υἱός, τί τὸ ἐμποδών, εἰπέ μοι, καὶ τί τὸ ἀπεῖργον ἐκ μέσου ποιεῖσθαι τοῖν ὀνομάτοιν τὴν διαφοράν, ἄμφω τε Πατέρας καὶ Υἱοὺς ἀποκαλεῖν, κοινὰ καὶ ἐν ἴσῃ τάξει λαχόντας τὰ γέρα, καὶ ταῖς τῶν ἀξιωμάτων ὑπεροχαῖς ἰσομέτρως κατεστεμμένους; Β. Καὶ μὴν τοῦτό γέ ἐστι παντελῶς ἀπίθανον εἰπεῖν ἢ νοεῖν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι το ότι είναι ανώτερος από τη φθορά και από το να οράται από κάποιον, μας το υποδεικνύει η δύναμη των λέξεων. Δεν είναι έτσι; Β. Αλήθεια είναι. Α. Εάν λοιπόν κάποιος έλεγε ότι ο Πατέρας και Θεός είναι ζωή και φως, και επιπλέον ότι είναι άφθαρτος και αόρατος, δεν θα θεωρούσαμε ότι ενεργεί απολύτως σωστά, εάν, έχοντας ορθό φρόνημα, επέλεγε να αποδώσει αυτά και στη φύση του Υιού, ώστε να εξυμνήσει μεγαλειωδώς και με τα ίδια ονόματα τον Θεό Λόγο που προέρχεται από τον Πατέρα; Β. Ναι. Α. Εάν δε τον ονόμαζε και βασιλιά, και ήθελε να τον τιμήσει με όλες ανεξαιρέτως τις δόξες με τις οποίες η θεία φύση δοξάζεται από εμάς, άραγε δεν λέμε ότι και ο Υιός μετέχει σε αυτές; Β. Πώς όχι; Α. Είναι λοιπόν εντελώς ανόητο έστω και να αμφιβάλλουμε καθόλου για το ότι τα πλεονεκτήματα, δηλαδή όσα αφορούν τη δόξα και την υπεροχή, είναι κοινά και στους δύο. Και δεν θα διαψευστεί σε καμία περίπτωση η αλήθεια, δηλαδή ο Χριστός, όταν λέει προς τον Πατέρα στους ουρανούς ότι: «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου είναι δικά μου, και έχω δοξαστεί μέσω αυτών». Εάν λοιπόν θεωρούμε ότι ως θέμα αξιώματος, όπως και τα υπόλοιπα, το όνομα Πατέρας προσιδιάζει στον Πατέρα και το όνομα Υιός στον Υιό, τι εμποδίζει, πες μου, και τι αποτρέπει το να εξαλείψουμε τη διαφορά μεταξύ των δύο ονομάτων, και να τους αποκαλούμε και τους δύο Πατέρες και Υιούς, εφόσον έχουν λάβει τις τιμές από κοινού και σε ίση τάξη, και είναι εξίσου εστεμμένοι με τις υπεροχές των αξιωμάτων; Β. Και όμως, αυτό είναι εντελώς απίθανο να το πει ή να το σκεφτεί κανείς.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Διάλογοι περὶ τῆς ἁγίας τριάδος
Τοιγάρτοι καὶ ἔφασκε πρὸς τὸν ἑαυτοῦ Πατέρα καὶ Θεὸν ὅτι «Πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμά.» Εἰκόνι μὲν γὰρ πρὸς τὸ ἀκριβῶς ἰσότυπον, ἰσοτύπῳ δὲ αὖ πρὸς ἐμφερεστάτην εἰκόνα τὸ διαλλάττον οὐδέν, κατά γε, φημί, τὸ ἐν ὁμοιώσει τε καὶ ὡς ἐν εἴδει ταὐτόν. Καὶ γοῦν οὐκ ἐξ ἀκριβοῦς ἐννοίας φιλοπευστοῦντί ποτε τῶν μαθητῶν ἑνί (Φίλιππος οὗτος ἦν), λέγοντί τε· «Κύριε, δεῖξον ἡμῖν τὸν Πατέρα καὶ ἀρκεῖ ἡμῖν·» οὐκ ἀμώμητον ἀφεὶς τὴν ἐρώτησιν, «Τοσούτῳ χρόνῳ, φησί, μεθ᾽ ὑμῶν εἰμι, καὶ οὐκ ἔγνωκάς με, Φίλιππε; Ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ ἑώρακε τὸν Πατέρα.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Γι' αυτόν τον λόγο, άλλωστε, έλεγε προς τον δικό του Πατέρα και Θεό ότι: «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου είναι δικά μου.» Διότι δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφορά ανάμεσα στην εικόνα και το ακριβώς ισότυπό της, ούτε πάλι ανάμεσα στο ισότυπο και την απόλυτα όμοια εικόνα, όσον αφορά τουλάχιστον, εννοώ, την ομοιότητα και την ταύτιση ως προς τη μορφή. Έτσι λοιπόν, όταν κάποτε ένας από τους μαθητές (και αυτός ήταν ο Φίλιππος), ρωτώντας χωρίς να έχει ακριβή επίγνωση και λέγοντας: «Κύριε, δείξε μας τον Πατέρα και μας αρκεί», ο Κύριος δεν άφησε την ερώτηση χωρίς έλεγχο, αλλά είπε: «Τόσον καιρό είμαι μαζί σας, και δεν με έχεις γνωρίσει, Φίλιππε; Εκείνος που έχει δει εμένα, έχει δει τον Πατέρα.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Διάλογοι περὶ τῆς ἁγίας τριάδος
Πῶς δ᾽ ἂν ἔχοι τὸ ἰσοκλεὲς τῷ Πατρὶ καὶ τῆς πρὸς αὐτὸν ἑνότητος τὸ δι᾽ ἐμφερείας τῆς εἰς ἄκρον ἠκριβωμένον; «Ἐγὼ γάρ, φησί, καὶ ὁ Πατὴρ ἕν ἐσμεν,» καίτοι τὸ εἰς λῆξιν ἥκειν τὴν ἀνωτάτω μεμαρτυρηκὼς αὐτῷ· «Ὁ Πατήρ μου γάρ, ἔφασκε, πάντων μείζων ἐστίν.» Β. Οὐκ ἂν ἔχοι, πολλοῦ γε καὶ δεῖ· μείων γὰρ εἴπερ ἐστὶ κατά τι γοῦν ὅλως, συνυφιζήσειεν ἂν αὐτῷ πάντα τὰ αὐτοῦ. Α. Οὐκοῦν τοῖς τοῦ Πατρὸς ἀξιώμασι παρέποιτο ἂν οὐδαμῶς κατ᾽ οὐδὲν ἡττώμενος. Τὸ δὲ ἐν ἴσοις εἶναι μὴ λαχών, οὐδ᾽ ἄν, οἶμαι, φαίη πρὸς αὐτόν, καὶ τοῦτο ἐκ παρρησίας, ὅτι «Πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμά.» Φέρε γάρ, εἰ δοκεῖ, προσνέμωμεν μὲν τὸ ὑπερκεῖσθαι δεῖν τῷ Πατρί, φῶμεν δὲ εἶναι καταδεᾶ τὸν Υἱόν. Εἶτα ποῖος ἡμῖν ὁ τῆς εὐτεχνίας ἀναφανεῖται τρόπος ὃς ἐφαρμόσειε μὲν ἅπαντα τῷ Υἱῷ τὰ τοῦ Πατρός, τῷ δ᾽ αὖ Πατρὶ τὰ τοῦ Υἱοῦ, ἓν δὲ δήπου πάντως τῶν ἐνεῖναι λεγομένων τῷ Πατρὶ νοηθείη ἂν τὸ ὑπερκεῖσθαί τε καὶ ὑπερτερεῖν;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Πώς, λοιπόν, θα μπορούσε να έχει ίση δόξα με τον Πατέρα και την εντελώς ακριβή ενότητα προς αυτόν μέσω της απόλυτης ομοιότητας; «Επειδή εγώ», λέει, «και ο Πατέρας είμαστε ένα», παρόλο που έχει μαρτυρήσει για αυτόν ότι βρίσκεται στο ανώτατο όριο υπεροχής: «Διότι ο Πατέρας μου», έλεγε, «είναι ανώτερος από όλους». Β. Δεν θα μπορούσε, κάθε άλλο· διότι, αν είναι κατώτερος έστω και στο παραμικρό, τότε όλα τα δικά του θα υποβαθμίζονταν μαζί του. Α. Επομένως, θα συμβάδιζε με τα αξιώματα του Πατέρα, χωρίς να υπολείπεται σε απολύτως τίποτα. Αν όμως δεν κατείχε την ισότητα, δεν θα μπορούσε, νομίζω, να του πει, και μάλιστα με παρρησία, ότι «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου είναι δικά μου». Διότι έλα, αν συμφωνείς, ας αποδώσουμε την υπεροχή στον Πατέρα, και ας πούμε ότι ο Υιός είναι κατώτερος. Τότε ποιος επιδέξιος τρόπος θα μπορούσε να βρεθεί, ο οποίος θα απέδιδε όλα τα ιδιώματα του Πατέρα στον Υιό, και αντιστρόφως τα του Υιού στον Πατέρα, εφόσον βεβαίως ένα από τα χαρακτηριστικά που αποδίδονται στον Πατέρα θα θεωρούνταν ότι είναι το να υπερίσταται και να υπερέχει;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Διάλογοι περὶ τῆς ἁγίας τριάδος
Ἢ οὐκ αἰσθάνῃ λοιπὸν ὅποι ποτὲ ἡμῖν διεκπαίουσιν οἱ λόγοι; Β. Ναί· πολὺ γὰρ τὸ δέος μὴ ἄρα τι καὶ ἄμεινον περὶ τοῦ Πνεύματος ἢ περὶ Θεοῦ Πατρὸς καὶ Υἱοῦ δοξάζωμεν· ἀλλ᾽ εἴτοι δοκεῖ, ταυτὶ μέν, ὦ τᾶν, ὧδέ τε ἔχειν ἔα καὶ εἰρῆσθαι καλῶς. Ἐπειδὴ δὲ Θεόν τε καὶ ἐκ Θεοῦ κατὰ φύσιν τὸ Πνεῦμά φαμεν, εἰ τοῖς τῆς θεότητος ἰδιώμασιν οὐ σχέσει τῇ πρὸς Θεόν, ἀλλ᾽ ὡς ἐν ἰδίᾳ φύσει κατίδοι τις ἂν ἐκπρεπὲς αὐτό, πολυπραγμονῶμεν ἡμεῖς. Α. Οὐ γάρ, ὦ φιλότης, καταβαλεῖς αὐτόθεν, οὐ σχέσει τῇ πρὸς Θεὸν καθ᾽ ἥνπερ ἂν καὶ ἡμεῖς αὐτοὶ τὸ Πνεῦμα νοῶν ἐξωραϊσμένον, ἀλλ᾽ ὡς ἐν ἰδίᾳ φύσει καταπλουτοῦν τὸ τῆς ἀληθοῦς θεότητος κάλλος, καθάπερ ἀμέλει καὶ ὁ Υἱός, ὃς ἔφη πρὸς τὸν Πατέρα ὅτι «Πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμά, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς.» Τὸ γάρ τοι σχέσει τῇ μὴ κατὰ φύσιν τιμώμενον ὀθνείαν που πάντως εἰσοικίζεται δόξαν. Ἐπειδὴ δὲ ἑαυτοῦ μὲν οὐκ ἄν τι μεταλάχοι ποτέ, πάθοι δ᾽ ἂν αὐτὸ τῇ πρὸς ἕτερον σχέσει, τὸ μετέχον τοῦ μετεχομένου πᾶσά πως ἀνάγκη καὶ ἑτεροφυὲς εἶναι λέγειν. Β. Ἀνάγκη. Α. Εἶτα τίς ἐξοίσει ποτ᾽ ἄν, εἰπέ μοι, τῆς οὐσίας τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς τὸ ἐν αὐτῇ τε καὶ ἐξ αὐτῆς ἅγιον Πνεῦμα;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ή μήπως δεν καταλαβαίνεις πλέον πού καταλήγουν τα λόγια μας; Β. Ναι· διότι είναι μεγάλος ο φόβος μήπως πιστέψουμε κάτι ανώτερο για το Πνεύμα από ό,τι για τον Θεό Πατέρα και τον Υιό. Αλλά, αν νομίζεις, φίλε μου, άφησε αυτά να παραμείνουν έτσι και θεώρησε ότι ειπώθηκαν καλά. Επειδή, όμως, ομολογούμε ότι το Πνεύμα είναι Θεός και εκ Θεού κατά φύση, ας εξετάσουμε εμείς εάν κάποιος θα το έβλεπε να διαπρέπει στα ιδιώματα της θεότητας, όχι λόγω κάποιας σχέσης με τον Θεό, αλλά ως κάτι που ενυπάρχει στη δική του φύση. Α. Διότι ασφαλώς δεν θα το απορρίψεις αμέσως, αγαπητέ μου, θεωρώντας ότι το Πνεύμα είναι στολισμένο λόγω κάποιας σχέσης με τον Θεό –όπως ακριβώς είμαστε και εμείς– αλλά ως κάτι που κατέχει πλουσιοπάροχα στη δική του φύση το κάλλος της αληθινής θεότητας, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τον Υιό, ο οποίος είπε προς τον Πατέρα: «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου και τα δικά σου είναι δικά μου, και έχω δοξαστεί μέσω αυτών.» Διότι αυτό που τιμάται μέσω μιας σχέσης και όχι κατά φύση, προφανώς οικειοποιείται μια ξένη δόξα. Επειδή, λοιπόν, δεν θα μπορούσε ποτέ να μετάσχει στον εαυτό του, αλλά θα υφίστατο αυτό το γεγονός μέσω της σχέσης του με κάτι άλλο, είναι απολύτως αναγκαίο να πούμε ότι αυτό που μετέχει είναι διαφορετικής φύσης από εκείνο στο οποίο μετέχει. Β. Είναι ανάγκη. Α. Έπειτα, πες μου, ποιος θα μπορούσε ποτέ να διαχωρίσει από την ουσία του Θεού και Πατέρα το Άγιο Πνεύμα, το οποίο ενυπάρχει σε αυτήν και προέρχεται από αυτήν;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολήν
Τέθειται τοίνυν ὡς ἄνθρωπος κληρονόμος πάντων οἰκονομικῶς, ἵνα λοιπὸν ὡς αὐτῷ προσήκοντά τε καὶ ἴδιον ἀνασώσῃ κλῆρον τοὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ἀνοσίως διηρπασμένους ὑπό τε τοῦ διαβόλου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ δυνάμεων πονηρῶν. καὶ γοῦν ἔφη πρὸς αὐτὸν ὁ Θεὸς καὶ Πατήρ “Αἴτησαι παρ᾽ ἐμοὶ καὶ ”δώσω σοι ἔθνη τὴν κληρονομίαν σου” καὶ ἑξῆς· οὗ πρὸς πέρας ἐνηνεγμένου, πρὸς τὸν ἑαυτοῦ Πατέρα περὶ ἡμῶν φησιν “Οὓς δέδωκάς μοι ἐκ τοῦ κόσμου, σοὶ ἦσαν κἀμοὶ ”αὐτοὺς δέδωκας.” ἄθρει δὴ οὖν ὅπως εἰς τὸν ὑπάρχοντα αὐτῷ πλοῦτον κατὰ φύσιν ἄνεισι καὶ μετὰ σαρκός· εἰ γὰρ ἦσαν οἱ ἐν κόσμῳ τοῦ Πατρὸς, κατὰ τίνα δὴ τρόπον νοηθεῖεν ἂν τοῦ συμβασιλεύοντος αὐτῷ Λόγου; τοιγάρτοι καὶ ἔφασκεν ὅτι “πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμὰ, καὶ ”δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς.” πῶς οὖν αἰτεῖν προστάττεται, καὶ δέχεται μὲν εἰς κληρονομίαν ἔθνη, κατάσχεσιν δὲ ποιεῖται καὶ τὰ πέρατα τῆς γῆς; ἀποσκιρτήσαντα γὰρ ἐξιτήλως τὸν ἄνθρωπον δουλείας τῆς ὑπὸ Θεῷ διασῶσαι θελήσας ὁ τῶν ὅλων γενεσιουργὸς καὶ Πατὴρ, πέπομφεν εἰς τόνδε τὸν κόσμον τὸν Μονογενῆ Θεὸν Λόγον ἵνα γενόμενος σὰρξ καὶ τοῖς ἀνθρώποις συναναστραφεὶς ὡς ἄνθρωπος, κηρύξαι αἰχμαλώτοις μὲν ἄφεσιν, τυφλοῖς δὲ ἀνάβλεψιν, καλέσῃ δὲ καὶ ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ορίστηκε, λοιπόν, ως άνθρωπος κληρονόμος των πάντων κατά θεία οικονομία, ώστε πλέον να διασώσει, ως αρμόζοντα και δικό του κλήρο, αυτούς που βρίσκονται πάνω στη γη, οι οποίοι είχαν αρπαγεί ανόσια από τον διάβολο και από τις πονηρές δυνάμεις που ήταν μαζί του. Γι' αυτό εξάλλου του είπε ο Θεός και Πατέρας: «Ζήτησε από εμένα και θα σου δώσω τα έθνη ως κληρονομιά σου» και τα εξής. Και αφού αυτό εκπληρώθηκε, λέει προς τον Πατέρα του για εμάς: «Αυτούς που μου έδωσες από τον κόσμο, δικοί σου ήταν και τους έδωσες σε εμένα». Πρόσεξε, λοιπόν, πώς ανέρχεται στον πλούτο που του ανήκει εκ φύσεως, ακόμη και με τη σάρκα. Διότι, αν αυτοί που βρίσκονταν στον κόσμο ανήκαν στον Πατέρα, με ποιον τρόπο θα μπορούσαν να νοηθούν ότι ανήκουν στον Λόγο που συμβασιλεύει μαζί Του; Γι' αυτό εξάλλου και έλεγε ότι «όλα τα δικά μου είναι δικά σου και τα δικά σου είναι δικά μου, και έχω δοξαστεί σε αυτά». Πώς, λοιπόν, λαμβάνει την προσταγή να ζητήσει, και δέχεται μεν ως κληρονομιά τα έθνη, και αποκτά ως κυριότητα τα πέρατα της γης; Επειδή ο δημιουργός των όλων και Πατέρας, θέλοντας να διασώσει τον άνθρωπο που είχε αποσκιρτήσει ολέθρια από τη δουλεία του Θεού, έστειλε σε αυτόν τον κόσμο τον Μονογενή Θεό Λόγο, ώστε, αφού έγινε σάρκα και συναναστράφηκε με τους ανθρώπους ως άνθρωπος, να κηρύξει άφεση στους αιχμαλώτους, ανάβλεψη στους τυφλούς και να αναγγείλει το δεκτό έτος του Κυρίου.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην εὐαγγέλιον
εἰ δὲ ἄνω παντὸς κεῖσθαι πάθους τὴν θείαν τοῦ Πατρὸς ἐροῦσι φύσιν, ἔξω δηλονότι καὶ τῆς ἐπὶ τοῦτο κατηγορίας κείσεται, ὡς δὲ ἀρχέτυπος οὖσα τῶν ἐν ἡμῖν ἀγαθῶν, οὐκ ἐλάττονα τὸν Υἱὸν ἀποτέξεται, ἀλλ᾽ ἴσον τε καὶ ὁμοούσιον, ἵνα μὴ καὶ ἡμῶν ἀπολιμπάνηται Θεὸς ὁ τοσοῦτον ὑπὲρ ἡμᾶς. <Ἄλλο διὰ τῆς εἰς ἄτοπον ἀπαγωγῆς.> Ἴσον ἑαυτὸν ἐπιδεικνύων τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ φησί που Χριστὸς πρὸς τοὺς οἰκείους μαθητάς “Ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ, ”ἑώρακε τὸν Πατέρα.” εἶτα πῶς ὁ κατὰ φύσιν τοιοῦτος, οὕτω τε ὑπάρχων ὡς αὐτὸς ἀληθεύων διισχυρίζεται, τὸ ἔλαττον ἕξει κατὰ τὴν τινῶν ἀβουλίαν; εἰ γὰρ ὑπάρχων ἐλάττων ἐν ἑαυτῷ δεικνύει τὸν Πατέρα, μηδεμιᾶς μεσολαβούσης παραλλαγῆς, ἐπὶ τὸν Πατέρα τὸ ἔλαττον ἀναβήσεται, ὡς ἐν ἀμεταποιήτῳ φαινόμενον εἰκόνι τῷ Υἱῷ. ἀλλὰ τοῦτο ἄτοπον· οὐκοῦν οὐκ ἐλάττων ὁ Υἱὸς, ἐν ᾧπερ ἐξεικονίζεται τέλειος ὢν ὁ Πατήρ. Ἄλλο. Καὶ πῶς ἂν τὸ ἔλαττον, ἢ ἐν οἷσπέρ ἐστιν ὁ Πατὴρ, ὢν ὁ Υἱὸς ἐπιδέξηται, λέγων ἀνεγκλήτως “Πάντα ”ὅσα ἔχει ὁ Πατὴρ ἐμὰ ἐστί·” καὶ πάλιν, ὡς πρὸς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, ὅτι “πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν, καὶ τὰ σὰ ἐμά;”
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Εάν όμως πουν ότι η θεία φύση του Πατέρα βρίσκεται υπεράνω κάθε πάθους, είναι προφανές ότι θα βρίσκεται έξω και από τη συγκεκριμένη κατηγορία, και καθώς είναι το αρχέτυπο των αγαθών που υπάρχουν μέσα μας, δεν θα γεννήσει τον Υιό κατώτερο, αλλά ίσο και ομοούσιο, ώστε ο Θεός που είναι τόσο ανώτερος από εμάς να μην υπολείπεται ούτε από εμάς. <Άλλο (επιχείρημα) με την εις άτοπον απαγωγή.> Αποδεικνύοντας τον εαυτό του ίσο με τον Θεό και Πατέρα, ο Χριστός λέει κάπου προς τους μαθητές του: «Εκείνος που έχει δει εμένα, έχει δει τον Πατέρα». Έπειτα, πώς αυτός που κατά φύση είναι τέτοιος και υπάρχει έτσι όπως ο ίδιος ισχυρίζεται λέγοντας την αλήθεια, θα έχει κάτι κατώτερο σύμφωνα με την απερισκεψία κάποιων; Διότι, εάν ενώ είναι κατώτερος δείχνει στον εαυτό του τον Πατέρα, χωρίς να μεσολαβεί καμία παραλλαγή, το κατώτερο θα μεταβιβαστεί στον Πατέρα, εφόσον φαίνεται στον Υιό ως σε απαράλλαχτη εικόνα. Αλλά αυτό είναι άτοπο· επομένως ο Υιός δεν είναι κατώτερος, στον οποίο απεικονίζεται ο Πατέρας που είναι τέλειος. Άλλο. Και πώς θα δεχόταν ο Υιός το κατώτερο, σε σχέση με όσα είναι ο Πατέρας, εφόσον λέει αδιαμφισβήτητα: «Όλα όσα έχει ο Πατέρας είναι δικά μου»· και πάλι προς τον Θεό και Πατέρα: «όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου δικά μου;»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην εὐαγγέλιον
εἰ γὰρ ὄντως ἐστὶ κατὰ τὴν τινῶν ἀβουλίαν ἐλάττων ὁ Υἱὸς, ἐπειδήπερ ἀληθεύει λέγων πρὸς τὸν Πατέρα “Τὰ ἐμὰ σά ”ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμὰ,” χωρήσει καὶ ἐπὶ τὸν Πατέρα τὸ ἔλαττον, καὶ τὸ μεῖζον ὁμοίως ἐπὶ τὸν Υἱὸν, ἀδιαφορούσης τῆς τῶν πραγμάτων τάξεως, εἴπερ ἐν ἑκατέρῳ τὰ ἑκατέρῳ προσόντα φαίνεται, καὶ ὅπερ ἂν εἴη τοῦ Πατρὸς, τοῦτό ἐστι καὶ τοῦ Υἱοῦ, καὶ πάλιν, ὅπερ ἂν ὑπάρχον ἴδιον φαίνηται τοῦ Υἱοῦ, τοῦτό ἐστι καὶ τοῦ Πατρός. οὐδὲν οὖν κωλύσει λέγειν ἐλάττονα τοῦ Υἱοῦ τὸν Πατέρα, καὶ μείζονα τοῦ Πατρὸς τὸν Υἱόν. ἀλλ᾽ ἔστι τῶν ἀτοπωτάτων, καὶ μόνον ἐννοεῖν τι τοιοῦτον· ἴσος ἄρα καὶ οὐκ ἐλάττων ὁ κοινὰ πρὸς τὸν Πατέρα τὰ τῆς οὐσίας ἔχων πλεονεκτήματα. <Ἄλλο ἐκ τοῦ αὐτοῦ.> Εἰ πάντα ὅσα ἔχει ὁ Πατὴρ, ταῦτα πάντως ἐστὶ τοῦ Υἱοῦ, ἔστι δὲ ἐν Πατρὶ τὸ τέλειον, τέλειος ἔσται καὶ ὁ Υἱὸς ὁ τοῦ Πατρὸς ἔχων τὰ ἴδια καὶ ἐξαίρετα. οὐκοῦν οὐκ ἐλάττων, κατὰ τὴν τῶν αἱρετικῶν δυσσέβειαν. <Ἄλλο διὰ τῆς εἰς ἄτοπον ἀπαγωγῆς, μετὰ συμπλοκῆς συλλογισμοῦ.> Λεγέτωσαν ἡμῖν οἱ τὴν ἄσβεστον φλόγα τῆς ἑαυτῶν καταχέοντες κεφαλῆς, καὶ τὴν μὲν ἐν τοῖς θείοις δόγμασιν ὀρθότητα παραιτούμενοι, στροφὰς δὲ ποικίλων ἐπινοοῦντες συλλογισμῶν πρὸς ἀπάτην τῶν ἀκεραιοτέρων καὶ ἀνατροπὴν, πότερόν ποτε κρείττων ἐστὶν ὁ Πατὴρ τοῦ Υἱοῦ, τὸ μεῖζον ὡς πρὸς αὐτὸν ἔχων, εἴπερ ἐλάττων ἐστὶ, καθὼς ἐκεῖνοι ληροῦντές φασιν, ἢ οὐχί;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι, εάν όντως, σύμφωνα με την απερισκεψία κάποιων, ο Υιός είναι κατώτερος, εφόσον λέει την αλήθεια όταν λέει προς τον Πατέρα «Τα δικά μου είναι δικά σου και τα δικά σου δικά μου», η ιδιότητα του κατώτερου θα μεταβιβαστεί και στον Πατέρα, και ομοίως η ιδιότητα του ανώτερου στον Υιό, εφόσον δεν υπάρχει διαφορά στην τάξη των πραγμάτων, αν βέβαια στον καθένα φαίνεται να υπάρχουν τα γνωρίσματα του άλλου, και ό,τι ανήκει στον Πατέρα, αυτό είναι και του Υιού, και πάλι, ό,τι φαίνεται να είναι ίδιον του Υιού, αυτό είναι και του Πατέρα. Τίποτα λοιπόν δεν θα εμποδίσει να λέμε ότι ο Πατέρας είναι κατώτερος από τον Υιό, και ο Υιός ανώτερος από τον Πατέρα. Αλλά είναι από τα πιο άτοπα πράγματα, μόνο και μόνο το να σκεφτόμαστε κάτι τέτοιο· άρα είναι ίσος και όχι κατώτερος Εκείνος που έχει κοινά με τον Πατέρα τα πλεονεκτήματα της ουσίας. <Άλλο από το ίδιο.> Εάν όλα όσα έχει ο Πατέρας, αυτά οπωσδήποτε ανήκουν στον Υιό, και αν στον Πατέρα υπάρχει το τέλειο, τέλειος θα είναι και ο Υιός που έχει τα ίδια και εξαίρετα γνωρίσματα του Πατέρα. Άρα δεν είναι κατώτερος, σύμφωνα με την ασέβεια των αιρετικών. <Άλλο, μέσω της εις άτοπον απαγωγής, με συμπλοκή συλλογισμού.> Ας μας πουν αυτοί που ρίχνουν την άσβεστη φλόγα πάνω στο ίδιο τους το κεφάλι, και οι οποίοι, ενώ απορρίπτουν την ορθότητα στα θεία δόγματα, επινοούν τεχνάσματα ποικίλων συλλογισμών για την εξαπάτηση και την ανατροπή των πιο αθώων, αν άραγε ο Πατέρας είναι ανώτερος από τον Υιό, έχοντας το μεγαλύτερο σε σχέση με αυτόν, εφόσον ο Υιός είναι κατώτερος, καθώς εκείνοι φλυαρώντας υποστηρίζουν, ή όχι;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην εὐαγγέλιον
ἔφη γὰρ οὐχ ὅτι πάντα ὅσα ἔχει ὁ Πατὴρ ἔχω κἀγώ· ἵνα μὴ ψιλή τις εἰκὼν ἡ κατὰ μόνην νοουμένη τὴν ἰσοτυπίαν, καὶ τοῖς ἔξωθεν ὡραϊσμοῖς μεμορφωμένη νοῆται πρὸς τὸ ἀρχέτυπον, καθάπερ οὖν καὶ ἡμεῖς αὐτοί· γεγόναμεν γὰρ κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ· ἀλλ᾽ ἐμά φησίν ἐστι, τὴν εἰς ἄκρον ἕνωσιν, ἣν ἔχει πρὸς τὸν γεννήσαντα, καὶ τὴν τῆς ὁμοουσιότητος δύναμιν, ἐν ἀπαραλλάκτοις οὖσαν τοῖς ἰδιώμασιν, ἐν ἀμφοῖν διὰ τούτου παραδεικνύς. τοῦτο δ᾽ ἂν ἴδοις καὶ μάλα σαφῶς ἐν ἑτέροις λέγοντα πρὸς τὸν Πατέρα “Πάντα γὰρ τὰ ἐμὰ σά ἐστι, ”καὶ τὰ σὰ ἐμά·” οἷς γὰρ ὅλως ἔνεστι τὸ διαλλάττον οὐδὲν, καὶ ἡ κατὰ πᾶν ὁτιοῦν οὐσιώδης ἰσότης τε καὶ ἐμφέρεια, πῶς οὐκ ἂν εἶεν ταὐτὰ τῇ φύσει; ἔχει τοίνυν ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ ἐξ ἑαυτοῦ τε καὶ ἐν ἑαυτῷ τὸ ἴδιον Πνεῦμα, τουτέστι τὸ Ἅγιον, δι᾽ οὗ τοῖς ἁγίοις ἐναυλίζεταί τε καὶ ἀποκαλύπτει μυστήρια, οὐκ ἐν τάξει τῇ ὑπουργικῇ παραλαμβανομένου πρὸς τοῦτο· μὴ γὰρ οἰηθῇς τι τοιοῦτον· ἀλλ᾽ ἐν αὐτῷ τε ὄντος οὐσιωδῶς, καὶ ἐξ αὐτοῦ προϊόντος ἀμερίστως τε καὶ ἀδιαστάτως, ὡς ἴδιά τε διερμηνεύοντος τὰ ἐν ᾧ καὶ ἐξ οὗπέρ ἐστιν. ὁμιλεῖ γὰρ οὐχ ἑτέρως τῇ κτίσει Θεὸς, εἰ μὴ δι᾽ Υἱοῦ ἐν Πνεύματι. ἀλλ᾽ ἴδιον γὰρ Πνεῦμα τοῦτό ἐστι καὶ τοῦ Μονογενοῦς, ὁμοούσιος γάρ ἐστι τῷ Πατρί.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι δεν είπε ότι «όλα όσα έχει ο Πατέρας, τα έχω και εγώ», ώστε να μη θεωρηθεί ως κάποια απλή εικόνα που νοείται μόνο κατά την ισοτυπία και έχει μορφοποιηθεί με εξωτερικούς καλλωπισμούς προς το αρχέτυπο, όπως ακριβώς συμβαίνει και με εμάς τους ίδιους· διότι εμείς δημιουργηθήκαμε κατ' εικόνα Θεού. Αντιθέτως, λέει ότι «είναι δικά μου», υποδεικνύοντας μέσω αυτού και στους δύο την απόλυτη ένωση που έχει με εκείνον που τον γέννησε, καθώς και τη δύναμη της ομοουσιότητας, η οποία υφίσταται με απαράλλακτα τα ιδιώματα. Και αυτό θα μπορούσες να το διαπιστώσεις πολύ καθαρά και σε άλλα σημεία, όταν λέει προς τον Πατέρα: «Διότι όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου είναι δικά μου». Διότι, για εκείνους στους οποίους δεν υπάρχει απολύτως καμία διαφορά και υφίσταται η σε κάθε τι ουσιώδης ισότητα και ομοιότητα, πώς θα ήταν δυνατόν να μην ταυτίζονται κατά τη φύση; Έχει, λοιπόν, ο Θεός και Πατέρας από τον εαυτό του και μέσα στον εαυτό του το ίδιο του το Πνεύμα, δηλαδή το Άγιο, δια του οποίου ενοικεί στους αγίους και τους αποκαλύπτει τα μυστήρια, χωρίς το Πνεύμα να λαμβάνει για τον σκοπό αυτόν υπηρετική θέση. Διότι μην υποθέσεις κάτι τέτοιο, αλλά, εφόσον υπάρχει μέσα Του ουσιωδώς και προέρχεται από Αυτόν χωρίς μερισμό και χωρίς διάσταση, φανερώνει ως δικά Του εκείνα που ανήκουν σε Αυτόν, στον οποίο βρίσκεται και από τον οποίο προέρχεται. Διότι ο Θεός δεν επικοινωνεί με την κτίση με διαφορετικό τρόπο, παρά μόνο δια του Υιού εν Πνεύματι. Αλλά αυτό είναι ίδιον Πνεύμα και του Μονογενούς, διότι είναι ομοούσιος με τον Πατέρα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην εὐαγγέλιον
ΚΕΦΑΛΗ Η. Ὅτι οὐκ ἔξω κείσεται τῆς Χριστοῦ βασιλείας, κἂν εἴ τι λέγοιτο τοῦ Πατρός· ἅμα γὰρ αὐτῶν ἡ κατὰ πάντων ἀρχή. <Ἐγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ· οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι, καὶ τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι, καὶ τὰ σὰ ἐμὰ, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς, καὶ οὐκ ἔτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ οὗτοι ἐν τῷ κόσμῳ εἰσὶ, κἀγὼ πρός σε ἔρχομαι.> ΜΕΣΙΤΕΥΕΙ πάλιν ὡς ἄνθρωπος, ὁ Θεοῦ τε καὶ ἀνθρώπων διαλλακτὴς καὶ μεσίτης, καὶ ὁ μέγας ὄντως καὶ πανάγιος ἡμῶν ἀρχιερεὺς, ταῖς παρ᾽ ἑαυτοῦ λιταῖς τὴν τοῦ ἰδίου γεννήτορος ἐκμειλίσσεται γνώμην, ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν ἱερουργῶν. αὐτὸς γὰρ τὸ θῦμα καὶ αὐτὸς ἱερεὺς, αὐτὸς ὁ μεσίτης, αὐτὸς τὸ πανάμωμον ἱερεῖον, ὁ ἀμνὸς ὁ ἀληθινὸς “ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου.” ἦν οὖν ἄρα τύπος ὥσπερ τις καὶ σκιὰ διαφανὴς τῆς ἐν ἐσχάτοις καιροῖς ἀναδεδειγμένης τοῦ Χριστοῦ μεσιτείας, ἡ πάλαι διὰ Μωυσέως, καὶ ὁ κατὰ νόμον ἀρχιερεὺς τὸν ὑπὲρ νόμον ἱερουργὸν ἐν ἰδίῳ γέγραφε σχήματι· σκιαὶ γὰρ τῆς ἀληθείας εἰσὶ τὰ νομικά.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Η. Ότι δεν θα τεθεί εκτός της βασιλείας του Χριστού, ακόμη και αν λεχθεί κάτι για τον Πατέρα· διότι η εξουσία τους επί πάντων είναι κοινή. «Εγώ για αυτούς παρακαλώ· δεν παρακαλώ για τον κόσμο, αλλά για εκείνους που μου έδωσες, διότι είναι δικοί σου, και τα δικά μου πάντα είναι δικά σου, και τα δικά σου δικά μου, και έχω δοξαστεί μέσω αυτών, και δεν είμαι πλέον στον κόσμο, ενώ αυτοί είναι στον κόσμο, και εγώ έρχομαι προς εσένα.» Μεσιτεύει πάλι ως άνθρωπος, ο συμφιλιωτής και μεσίτης Θεού και ανθρώπων, και ο όντως μέγας και πανάγιος αρχιερέας μας, εξευμενίζοντας με τις ικεσίες του τη θέληση του ίδιου του Πατέρα του, προσφέροντας τον εαυτό του ως ιερουργία υπέρ ημών. Διότι αυτός είναι το θύμα και αυτός ο ιερέας, αυτός ο μεσίτης, αυτός το πανάμωμο ιερείο, ο αληθινός αμνός «ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου.» Ήταν λοιπόν σαν ένας τύπος και μια διαφανής σκιά της μεσιτείας του Χριστού που αναδείχθηκε στους έσχατους καιρούς, η παλαιά μεσιτεία μέσω του Μωυσή, και ο αρχιερέας του νόμου προτύπωνε με το δικό του σχήμα τον ιερουργό που είναι υπεράνω του νόμου· διότι οι νομικές διατάξεις είναι σκιές της αλήθειας.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην εὐαγγέλιον
ἀποστήσαντες γὰρ τῆς ἰδίας ψυχῆς τὰ τῆς εἰς Χριστὸν ἀγάπης ἀλλοτριοῦντα ἡμᾶς, τὸ αἰσχρουργόν φημι δὴ καὶ φιλήδονον εἰς ἁμαρτίαν καὶ τὸ λίαν εὐπετὲς εἰς κοσμικὴν ἡδονὴν, καὶ πρὸς τούτοις ἔτι τὴν ἁπάσης φαυλότητος μητέρα καὶ τροφὸν, ἀλλόκοτον πλάνην, οἰκεῖοί τε καὶ φίλοι γενησόμεθα τοῦ Χριστοῦ, καὶ τὴν πρὸς Θεὸν εἰρήνην συνθήσομεν, αὐτῷ τῷ Πατρὶ δι᾽ Υἱοῦ κολλώμενοι, ἅτε δὴ καὶ λαβόντες ἐν ἑαυτοῖς τὸν ἐξ αὐτοῦ γεννηθέντα Λόγον καὶ ἐν τῷ Πνεύματι κράζοντες “Ἀββᾶ ὁ ”πατήρ.” Οἱ δοθέντες οὖν ἄρα Χριστῷ, γεγόνασι μὲν τοῦ Πατρὸς, πλὴν οὐκ ἔξω διὰ τοῦτο Χριστοῦ. βασιλεύει γὰρ σὺν αὐτῷ καὶ κατάρχει δι᾽ αὐτοῦ τῶν ἰδίων ὁ Θεὸς καὶ Πατήρ. βασιλεία γὰρ ἡ αὐτὴ κράτος τε τὸ κατὰ πάντων ἓν τῆς ἁγίας τε καὶ ὁμοουσίου Τριάδος, καὶ ὅπερ ἂν γένοιτο τοῦ Υἱοῦ, τῇ τοῦ Υἱοῦ καὶ Πατρὸς ὑποκείσεται δόξῃ, καὶ πάλιν, ὅπερ ἂν ὑποπίπτειν λέγεται τῷ Πατρὶ, τούτου δὴ πάντως κατάρξει καὶ ὁ Υἱός. διὰ γάρ τοι τοῦτό φησι Καὶ τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμά· ὅπου γὰρ φύσεως ἡ εἰσάπαν ταυτότης διαλάμπει καὶ φαίνεται, ἐκεῖ τῆς ἀξίας ἀπαράλλακτος ἡ δόξα, οὐ μεμερισμένως ἑνί τι τῶν ὄντων ἀνατιθεῖσα τυχὸν καὶ παρωθουμένη τὸν ἕτερον, ἀλλ᾽ ἴσην μίαν τε καὶ τὴν αὐτὴν τὴν εἰς ἅπαν ὁτιοῦν ἐκτείνουσα δόξαν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι, αν απομακρύνουμε από την ψυχή μας όσα μας αποξενώνουν από την αγάπη προς τον Χριστό, εννοώ δηλαδή την αισχρουργία και τη φιληδονία προς την αμαρτία, καθώς και την υπερβολική ευκολία προς την κοσμική ηδονή, και επιπλέον αυτών τη μητέρα και τροφό κάθε φαυλότητας, την αλλόκοτη πλάνη, θα γίνουμε οικείοι και φίλοι του Χριστού, και θα συνάψουμε ειρήνη με τον Θεό, προσκολλώμενοι στον ίδιο τον Πατέρα διά του Υιού, εφόσον βεβαίως έχουμε λάβει μέσα μας τον Λόγο που γεννήθηκε από Αυτόν και κράζουμε εν τω Πνεύματι «Αββά, ο Πατήρ». Εκείνοι λοιπόν που δόθηκαν στον Χριστό, έγιναν μεν του Πατρός, όμως δεν είναι γι' αυτό τον λόγο εκτός του Χριστού. Διότι ο Θεός και Πατήρ βασιλεύει μαζί Του και εξουσιάζει μέσω Αυτού τα δικά Του. Διότι η βασιλεία είναι η αυτή και το κράτος επί των πάντων είναι ένα, της Αγίας και Ομοουσίου Τριάδος, και ό,τι ανήκει στον Υιό, θα υπόκειται στη δόξα του Υιού και του Πατρός, και πάλι, ό,τι λέγεται πως υποτάσσεται στον Πατέρα, σε αυτό οπωσδήποτε θα έχει εξουσία και ο Υιός. Γι' αυτό ακριβώς λέγει: «Και τα εμά πάντα σά εστι και τα σα εμά»· διότι όπου λάμπει και είναι φανερή η απόλυτη ταυτότητα της φύσεως, εκεί είναι απαράλλακτη και η δόξα της αξίας, χωρίς να αποδίδεται κάτι από τα όντα μερισμένα στον έναν και να παραγκωνίζεται ο άλλος, αλλά εκτείνοντας ίση, μία και την αυτή δόξα στα πάντα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Λουκᾶν (ἐν ταῖς σειραῖς)
Καὶ ὑπέστρεψεν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῇ δυνάμει τοῦ Πνεύματος εἰς τὴν Γαλιλαίαν.> (A f. 77, H f. 234 b) Ἀφεὶς τὰς ἐν ταῖς πόλεσι διατριβὰς, ταῖς ἐρήμοις ἐνηυλίζετο· ἐκεῖ νενήστευκε πειραζόμενος ὑπὸ τοῦ Σατανᾶ, ἐκεῖ νενίκηκεν ὑπὲρ ἡμῶν, ἐκεῖ συνέτριψε τὰς κεφαλὰς τῶν δρακόντων, ἐκεῖ, καθά φησιν ὁ μακάριος Δαβὶδ, τοῦ ἐχθροῦ ἐξέλιπον αἱ ῥομφαῖαι εἰς τέλος, καὶ πόλεις καθῄρηνται, τουτέστιν ὡς πύργοι καὶ πόλεις ὄντες· κατευμεγεθήσας τοίνυν τοῦ Σατανᾶ, καὶ στεφανώσας ἐν ἑαυτῷ τὴν τοῦ ἀνθρώπου φύσιν τοῖς κατ᾽ ἐκείνου βραβείοις, ὑπέστρεψεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ἐν τῇ δυνάμει τοῦ Πνεύματος, ἐνεργείᾳ τε καὶ δυνάμει χρώμενος, πλείστας τε θεοσημείας ἀποτελῶν, καὶ πολὺ τὸ θαῦμα παρεχόμενος. Εἰργάζετο δὲ τὰς θεοσημείας, οὐκ ἔξωθεν καὶ πεπορισμένην τὴν τοῦ Πνεύματος χάριν λαβὼν, καθὰ καὶ ὁ τῶν ἁγίων χορὸς, ὑπάρχων δὲ μᾶλλον φύσει τε καὶ ἀληθῶς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς, καὶ κλῆρον ἴδιον ἔχων τὰ αὐτοῦ· καὶ γὰρ ἔφη πρὸς αὐτὸν, ὅτι «Πάντα τὰ ἐμὰ, σά ἐστι, καὶ τὰ σὰ ἐμὰ, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς.»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
<Και επέστρεψε ο Ιησούς με τη δύναμη του Πνεύματος στη Γαλιλαία.> (A f. 77, H f. 234 b) Αφήνοντας τη διαμονή στις πόλεις, διέμενε στις ερήμους· εκεί νήστευσε πειραζόμενος από τον Σατανά, εκεί νίκησε για χάρη μας, εκεί συνέτριψε τα κεφάλια των δρακόντων, εκεί, όπως λέει ο μακάριος Δαβίδ, οι ρομφαίες του εχθρού εξέλιπαν τελείως, και γκρεμίστηκαν πόλεις, δηλαδή αυτοί που ήταν σαν πύργοι και πόλεις. Αφού λοιπόν υπερίσχυσε του Σατανά και στεφάνωσε στον εαυτό Του την ανθρώπινη φύση με τα βραβεία της νίκης εναντίον του, επέστρεψε στη Γαλιλαία, με τη δύναμη του Πνεύματος, χρησιμοποιώντας ενέργεια και δύναμη, επιτελώντας πάρα πολλά θεία σημεία και προκαλώντας μεγάλο θαυμασμό. Εργαζόταν δε τα θεία σημεία, όχι λαμβάνοντας απ' έξω και πορισμένη τη χάρη του Πνεύματος, όπως ακριβώς ο χορός των αγίων, αλλά μάλλον υπάρχοντας κατά φύση και αληθώς Υιός του Θεού και Πατρός, και έχοντας ως δικό Του κλήρο τα δικά Του· διότι είπε προς Αυτόν ότι «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου δικά μου, και έχω δοξαστεί σε αυτά.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Λουκᾶν (ἐν ταῖς σειραῖς)
Οὐκ ἀνέξεται δὲ ἴσως ὁ τῆς ἀληθείας ἐχθρὸς ταῦτα λεγόντων ἡμῶν· φησὶ γάρ· Προσεύχεται καὶ ζητεῖ παρὰ τοῦ Πατρὸς, ἅπερ οὐκ ἔχει. Πῶς οὖν ἔτι φατὲ καὶ ὁμοούσιον αὐτῷ ἴσον τε κατὰ πάντα, καὶ κατ᾽ οὐδένα τρόπον ἀπεοικότα; Χωρὶς γὰρ πάσης ἀντιλογίας τὸ ἔλαττον ὑπὸ τοῦ χρείττονος εὐλογεῖται· μείζων δὲ πάντως ὁ διδοὺς τοῦ παρακαλοῦντος τι λαβεῖν. Οὐκοῦν ἐκεῖνο καὶ πρό γε τῶν ἄλλων διδασκέτωσαν ἡμᾶς οἱ τὰ ὀρθὰ διαστρέφοντες, τίνος εἶναι νομίζουσιν ἐπιδεᾶ τὸν Υἱόν; Τί δὲ ὡς οὐκ ἔχων ἐζήτει λαβεῖν; Φῶς ἐστι τὸ ἀληθινὸν, ζωὴ κατὰ φύσιν, καὶ ζωοποιὸς, καὶ τῶν δυνάμεων Κύριος, σοφία καὶ δικαιοσύνη, κτίστης καὶ δημιουργὸς τῶν ὅλων, παντὸς ἐπέκεινα γενητοῦ, βασιλεὺς τῶν ὅλων, ταμίας οὐρανοῦ καὶ γῆς, δοτὴρ ἀγαθοῦ παντὸς ὁμοῦ τῷ Θεῷ καὶ Πατρί. Καὶ τοῦτο μαθήσῃ γεγραφότος τισὶ τοῦ μακαρίου Παύλου·» Χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ Πατρὸς ἡμῶν καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.» Τοῖς ἀνωτάτω θρόνοις ἐμπρέπει, δοξολογεῖται παρὰ πάσης κτίσεως λογικῆς· οὐκοῦν ἁπάντων ἐστὶ τῶν τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς θεοπρεπῶν ἀξιωμάτων οὐσιωδῶς κληρονόμος. Καὶ γοῦν ἔφη πρὸς αὐτὸν, ὡς «Πάντα τὰ ἐμὰ, σά ἐστι· καὶ τὰ σὰ, ἐμά· καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς.» Ὁ δὲ πάντα ἔχων ἴδια τὰ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς, τίνος ἔτι λείπεται;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ίσως, όμως, ο εχθρός της αλήθειας δεν θα ανεχθεί να τα λέμε εμείς αυτά· διότι λέει: Προσεύχεται και ζητά από τον Πατέρα αυτά που δεν έχει. Πώς λοιπόν λέτε ακόμη ότι είναι και ομοούσιος με αυτόν και ίσος κατά πάντα, και με κανέναν τρόπο ανόμοιος; Διότι χωρίς καμία αντίρρηση, το κατώτερο ευλογείται από το ανώτερο· και μεγαλύτερος πάντως είναι αυτός που δίνει από εκείνον που παρακαλεί να λάβει κάτι. Λοιπόν, ας μας διδάξουν πρώτα απ' όλα εκείνο, αυτοί που διαστρέφουν τα ορθά, σε τι νομίζουν ότι έχει έλλειψη ο Υιός; Και τι ζητούσε να λάβει ως να μην το είχε; Είναι το αληθινό φως, ζωή κατά φύση, και ζωοποιός, και Κύριος των δυνάμεων, σοφία και δικαιοσύνη, κτίστης και δημιουργός των πάντων, επέκεινα κάθε δημιουργήματος, βασιλιάς των πάντων, ταμίας του ουρανού και της γης, δοτήρας κάθε αγαθού μαζί με τον Θεό και Πατέρα. Και αυτό θα το μάθεις, όταν ο μακάριος Παύλος έγραψε σε κάποιους: «Χάρη σε σας και ειρήνη από τον Θεό Πατέρα μας και τον Κύριο Ιησού Χριστό». Του αρμόζουν οι ανώτατοι θρόνοι, δοξολογείται από κάθε λογική κτίση· επομένως, είναι ουσιωδώς κληρονόμος όλων των θεοπρεπών αξιωμάτων του Θεού και Πατέρα. Γι' αυτό, άλλωστε, είπε προς αυτόν: «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου δικά μου· και έχω δοξαστεί μέσω αυτών». Αυτός, λοιπόν, που έχει ως δικά του όλα όσα ανήκουν στον Θεό και Πατέρα, τι του λείπει πλέον;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Καὶ τοῦτό ἐστιν ὃ λέγει νῦν ὁ Πατὴρ περὶ αὐτοῦ· «Ἡ γὰρ χείρ μου συναντιλήψεται αὐτῷ, καὶ ὁ βραχίων μου κατισχύσει αὐτόν.]» <Τοὺς μισοῦντας αὐτὸν τροπώσομαι.> (F f. 149 b, K f. 160) Μετὰ γὰρ τὸν τοῦ Σωτῆρος σταυρὸν δειναῖς καὶ ἀφύκτοις περιπέπτωκε συμφοραῖς ἡ τῶν Ἰουδαίων συναγωγή. Παρεδόθησαν γὰρ εἰς χεῖρας ἐχθρῶν, οἳ καὶ πᾶσαν αὐτῶν ἠρήμωσαν τὴν χώραν· καὶ διεσκορπίσθησαν. <Ὑψωθήσεται τὸ κέρας αὐτοῦ.> (F f. 149 b) Ἔθος τῇ θεοπνεύστῳ Γραφῇ κέρας ὀνομάζειν, ἐπὶ μὲν τῶν ἁμαρτωλῶν, τὴν ὑπεροψίαν· ἐπὶ δὲ τῶν δικαίων, τὴν δόξαν. [Τοῖς ὀνόμασι τοῖς μάλιστα πρέπουσι τῷ Πατρὶ καὶ αὐτὸς ὁ Υἱὸς δοξάζεται· οἷόν τί φημι, Θεὸς ἀληθινὸς, ὁ Πατὴρ τοῦτό ἐστι καὶ ὁ Υἱός· αὐτὸς γάρ ἐστιν «ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή.» Καὶ τοῦτο ἔλεγε πρὸς τὸν ἑαυτοῦ Πατέρα· «Ὅτι πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστι, καὶ τὰ σὰ ἐμά.»] [<Αὐτὸς ἐπικαλέσεταί με, Πατήρ μου εἶ σύ.> Θήσει δὲ αὐτὸν ὁ Θεὸς καὶ πρωτότοκον, καθὰ καὶ Παῦλος ὁ μέγας φησίν· «Εἰς τὸ εἶναι αὐτὸν πρωτότοκον ἐν πολλοῖς ἀδελφοῖς·» καὶ πάλιν· «Πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν, καὶ πρωτότοκος πάσης κτίσεως.» Ἔλεγε δὲ καὶ ὁ Σωτὴρ τῇ Μαρίᾳ· «Πορευθεῖσα, εἶπε τοῖς ἀδελφοῖς μου· Πορεύομαι πρὸς τὸν Πατέρα μου καὶ Πατέρα ὑμῶν, καὶ Θεόν μου καὶ Θεὸν ὑμῶν.»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και αυτό είναι που λέει τώρα ο Πατέρας για αυτόν: «Διότι το χέρι μου θα τον συνδράμει, και ο βραχίονάς μου θα τον ενδυναμώσει.]» <Εκείνους που τον μισούν θα τους κατατροπώσω.> (F f. 149 b, K f. 160) Διότι, μετά τον σταυρό του Σωτήρα, η συναγωγή των Ιουδαίων περιέπεσε σε δεινές και αναπόφευκτες συμφορές. Παραδόθηκαν δηλαδή σε χέρια εχθρών, οι οποίοι ερήμωσαν όλη τη χώρα τους, και διασκορπίστηκαν. <Θα υψωθεί το κέρας του.> (F f. 149 b) Είναι συνήθεια της θεόπνευστης Γραφής να ονομάζει κέρας, για μεν τους αμαρτωλούς την υπεροψία, για δε τους δικαίους τη δόξα. [Με τα ονόματα που ταιριάζουν κατεξοχήν στον Πατέρα δοξάζεται και ο ίδιος ο Υιός: όπως για παράδειγμα, αληθινός Θεός, αυτό είναι ο Πατέρας και ο Υιός· διότι αυτός είναι «η αλήθεια και η ζωή.» Και αυτό έλεγε προς τον δικό του Πατέρα: «Διότι όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου δικά μου.»] [<Αυτός θα με επικαλεστεί: Πατέρας μου είσαι εσύ.> Και θα τον καταστήσει ο Θεός πρωτότοκο, όπως ακριβώς λέει και ο μέγας Παύλος: «Για να είναι αυτός πρωτότοκος ανάμεσα σε πολλούς αδελφούς»· και πάλι: «Πρωτότοκος εκ των νεκρών, και πρωτότοκος όλης της κτίσης.» Έλεγε εξάλλου και ο Σωτήρας στη Μαρία: «Πήγαινε και πες στους αδελφούς μου: Πηγαίνω προς τον Πατέρα μου και Πατέρα σας, και Θεό μου και Θεό σας.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Γλαφυρά εἰς τὴν Πεντάτευχον
Συνεκόμισε γὰρ ἅπαντας εἰς ἑαυτὸν τοὺς ἐν κόσμῳ Χριστὸς, ἐνσηκασάμενός τε ταῖς ἰδίαις αὐλαῖς τὰς τῶν πιστευσάντων ἀγέλας, πλοῦτον ἔχει τὸν θεοπρεπῆ καὶ δόξαν ἐξῃρημένην. Ἔφη γάρ που καὶ αὐτὸς πρὸς τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς Πατέρα καὶ Θεὸν, ὅτι «Πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστι, καὶ τὰ σὰ ἐμὰ, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς.» Ἴδωμεν δὲ καὶ αὐτὸν τοῦ Ἰακὼβ τὸν μισθόν. «Ἐγένοντο δὲ αὐτῷ, φησὶ, κτήνη πολλὰ, καὶ βόες, παῖδές τε καὶ παιδίσκαι, κάμηλοι καὶ ὄνοι.» Ὁρᾷς συναγείροντα καὶ τὸν Χριστὸν ἐκ παντὸς γένους, κατὰ τὸ γεγραμμένον· «Ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν σαγήνῃ βληθείσῃ ἐν τῇ θαλάσσῃ, καὶ ἐκ παντὸς γένους συναγαγούσῃ.» Δέχεται γὰρ τὸν δοῦλον, ἵνα τοῖς εἰς ἐλευθερίαν αὐχήμασιν ἀποφήνῃ λαμπρόν. Δέχεται τοὺς ὑπὸ νόμον ὡς ἱεροὺς ἤδη καὶ εἰς θυσίαν ἐπιτηδείους τὴν πνευματικὴν, ὡς ἐν οἰὸς τάξει καὶ βοός· ἵνα μεταστήσας εἰς φαιδρότητα πολιτείας εὐαγγελικῆς, ἱερωτέρους ἐργάσηται.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι ο Χριστός συγκέντρωσε όλους τους ανθρώπους του κόσμου κοντά Του, και αφού έκλεισε στις δικές Του αυλές τα ποίμνια αυτών που πίστεψαν, κατέχει τον θεοπρεπή πλούτο και την εξαιρετική δόξα. Επειδή είπε κάπου και ο ίδιος προς τον Πατέρα και Θεό στους ουρανούς: «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου είναι δικά μου, και έχω δοξαστεί μέσα σε αυτά.» Ας δούμε, όμως, και τον μισθό του ίδιου του Ιακώβ. «Και απέκτησε», λέει, «πολλά κτήνη και βόδια, δούλους και δούλες, καμήλες και όνους.» Βλέπεις ότι και ο Χριστός συγκεντρώνει από κάθε γένος, σύμφωνα με το γεγραμμένο: «Η βασιλεία των ουρανών μοιάζει με δίχτυ που ρίχτηκε στη θάλασσα και συγκέντρωσε από κάθε είδος.» Διότι δέχεται τον δούλο, για να τον αναδείξει λαμπρό με τα καυχήματα της ελευθερίας. Δέχεται αυτούς που βρίσκονται υπό τον Νόμο ως ήδη ιερούς και κατάλληλους για την πνευματική θυσία, τοποθετώντας τους στην τάξη του προβάτου και του βοδιού· ώστε, αφού τους μεταθέσει στη λαμπρότητα της ευαγγελικής πολιτείας, να τους καταστήσει ιερότερους.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Γλαφυρά εἰς τὴν Πεντάτευχον
Πλὴν εἰ καὶ υἱοὶ κεκλήμεθα τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς, ὑπὸ χεῖρα πάλιν ἐσόμεθα τοῦ προσάγοντος ἡμᾶς καὶ συνενοῦντος αὐτῷ, τουτέστι Χριστῷ. Θέα γὰρ ὅπως ὁ μακάριος Ἰακὼβ μετὰ τὸ τοῖς ἰδίοις ἐγγράψαι τέκνοις τόν τε Ἐφραῒμ καὶ Μανασσῆ, «Τὰ δὲ ἔκγονα, φησὶν, ἃ ἐὰν γένηταί σοι, σοὶ ἔσονται.» Συνίης οὖν ὅτι κἂν υἱοὶ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς χρηματίζωμεν, οὐδὲν ἧττον ἐσόμεθα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τοῦτο, οἶμαι, ἐστὶν ὅπερ ἔφη πρὸς τὸν Πατέρα· «Οὓς δέδωκάς μοι ἐκ τοῦ κόσμου, σοὶ ἦσαν, καὶ ἐμοὶ αὐτοὺς δέδωκας· καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς.» Κατορωρύχθαι γε μὴν τὴν Ῥαχὴλ ἐν Βηθλεὲμ ἔφασκεν Ἰακώβ. Μεμνήμεθα δὲ πολλάκις εἰς εἰκόνα καὶ τύπον τῆς ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησίας τὴν Ῥαχὴλ ὀνομάσαντες.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Πλην όμως, αν και έχουμε κληθεί υιοί του Θεού και Πατρός, θα βρισκόμαστε πάλι υπό την εξουσία εκείνου που μας προσάγει και μας ενώνει με Αυτόν, δηλαδή του Χριστού. Διότι παρατήρησε πώς ο μακάριος Ιακώβ, αφού συμπεριέλαβε στα δικά του τέκνα τον Εφραίμ και τον Μανασσή, λέει: «Οι δε απόγονοι που θα αποκτήσεις, θα ανήκουν σε εσένα». Κατανοείς λοιπόν ότι, έστω κι αν ονομαζόμαστε υιοί του Θεού και Πατρός, δεν θα ανήκουμε καθόλου λιγότερο στον Χριστό. Και αυτό, νομίζω, είναι εκείνο που είπε προς τον Πατέρα: «Εκείνους που μου έδωσες από τον κόσμο, δικοί σου ήταν, και τους έδωσες σε εμένα· και έχω δοξαστεί σε αυτούς». Ο Ιακώβ μάλιστα έλεγε ότι η Ραχήλ έχει ταφεί στη Βηθλεέμ. Και υπενθυμίζουμε ότι πολλές φορές αναφέραμε τη Ραχήλ ως εικόνα και τύπο της Εκκλησίας που προέρχεται από τα έθνη.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Περὶ τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου Τριάδος
Ἀληθεύει γὰρ λέγων ὁ Σωτὴρ ὡς πρὸς τὸν Πατέρα, ὅτι «Πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστι· καὶ πάντα τὰ σὰ ἐμά ἐστιν.» Εἰ τοίνυν πάντα, ἓν δὲ τῶν πάντων ἐστὶ καὶ τὸ ἄκρως ἀγαθὸν, ἕξει τοῦτο καὶ ὁ Υἱὸς ἰδίωμα φύσεως ὑπάρχον πατρικῆς ὡς ἐξ αὐτοῦ προελθών. Ὁ δὲ τῆς πατρικῆς οὐσίας ἔχων τὰ ἴδια, εἴη πάντως ἂν καὶ ὁμοούσιος.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι λέγει την αλήθεια ο Σωτήρας όταν απευθύνεται προς τον Πατέρα και λέει: «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου και όλα τα δικά σου είναι δικά μου.» Εάν λοιπόν εννοεί τα πάντα, και ένα από τα πάντα είναι και το άκρως αγαθό, θα έχει και αυτό ο Υιός, εφόσον αποτελεί ιδίωμα της πατρικής φύσεως, καθώς έχει προέλθει από Αυτόν. Και εκείνος που έχει τα ίδια ιδιώματα της πατρικής ουσίας, είναι οπωσδήποτε και ομοούσιος.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Περὶ τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου Τριάδος
ΑΛΛΟ. Εἴ τις ἀκριβῶς ἐξετάσαι τὴν θείαν Γραφὴν, εὑρήσει τοσούτοις ὀνόμασιν ἀποκαλούμενον τὸν Υἱὸν, ὅσοισπερ ἂν ἴδοι καὶ τὸν Πατέρα, δίχα μόνον τοῦ λέγεσθαι Πατέρα· καὶ πάλιν ἐπὶ Πατρὸς τὴν ἴσην ἀντιστροφὴν, τοσούτοις ὀνόμασιν ἀποκαλούμενον αὐτὸν, ὅσοις καὶ ὁ Υἱὸς, δίχα μόνον τοῦ λέγεσθαι Υἱόν. Ἥξει δὲ ἡμῖν καὶ δι᾽ ἐναργῶν ἀποδείξεων ὁ λόγος. Παντοκράτωρ ὁ Πατὴρ, φέρεται καὶ ἐφ᾽ Υἱοῦ· «Τάδε λέγει ὁ ἦν, ὁ ἐρχόμενος, ὁ παντοκράτωρ.» Κύριος ὁ Πατὴρ, καὶ «Εἷς Κύριος. Ἰησοῦς Χριστός.» Φῶς ὁ Πατὴρ, λέγει καὶ ὁ Υἱός· «Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου.» Ὁ Πατὴρ ἀφίησιν ἁμαρτίας· ποιεῖ τοῦτο καὶ ὁ Υἱός· «Ἵνα γὰρ, φησὶν, εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας.» Ἐπειδὴ τοίνυν πάντα πρόσεστι τῷ Υἱῷ ὅσα καὶ ἐν τῷ Πατρὶ, ἀληθεύων λέγει· «Πάντα ὅσα ἔχει ὁ Πατὴρ, ἐμά ἐστι.» Καὶ πάλιν πρὸς τὸν ἑαυτοῦ Πατέρα τοὺς λόγους ποιούμενος φάσκει· «Τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι, καὶ τὰ σὰ ἐμά.» Εἰ τοίνυν ὅσα πρόσεστι τῷ Πατρὶ, ταῦτα καὶ τῷ Υἱῷ· καὶ πάλιν, ὅσα πρόσεστι τῷ Υἱῷ, ταῦτα καὶ τῷ Πατρὶ, οὐ ψεύδεται λέγων· «Ἐγὼ ἐν τῷ Πατρὶ, καὶ ὁ Πατὴρ ἐν ἐμοί·» τῆς τῶν προσόντων ταυτότητος ἐν τῇ δυάδι φαινομένης ἀπαραλλάκτως.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
ΑΛΛΟ. Αν κάποιος εξετάσει με ακρίβεια τη θεία Γραφή, θα βρει ότι ο Υιός αποκαλείται με τόσα ονόματα με όσα θα έβλεπε και τον Πατέρα, εκτός μόνο από το να ονομάζεται Πατέρας. Και πάλι, αντίστροφα για τον Πατέρα, θα τον δει να αποκαλείται με τόσα ονόματα με όσα και ο Υιός, εκτός μόνο από το να ονομάζεται Υιός. Και ο λόγος μας θα προχωρήσει με σαφείς αποδείξεις. Παντοκράτορας είναι ο Πατέρας, το ίδιο αποδίδεται και στον Υιό: «Αυτά λέγει ο ων, ο ερχόμενος, ο παντοκράτορας». Κύριος είναι ο Πατέρας, και «Ένας Κύριος Ιησούς Χριστός». Φως είναι ο Πατέρας, λέει και ο Υιός: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου». Ο Πατέρας συγχωρεί αμαρτίες· το κάνει αυτό και ο Υιός: «Για να γνωρίζετε, λέει, ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει εξουσία πάνω στη γη να συγχωρεί αμαρτίες». Επειδή, λοιπόν, όλα όσα υπάρχουν στον Πατέρα ανήκουν και στον Υιό, λέει την αλήθεια όταν αναφέρει: «Όλα όσα έχει ο Πατέρας, είναι δικά μου». Και πάλι, απευθύνοντας τον λόγο προς τον δικό του Πατέρα αναφέρει: «Τα δικά μου όλα είναι δικά σου, και τα δικά σου είναι δικά μου». Αν, λοιπόν, όσα ανήκουν στον Πατέρα, αυτά ανήκουν και στον Υιό· και πάλι, όσα ανήκουν στον Υιό, αυτά ανήκουν και στον Πατέρα, δεν ψεύδεται όταν λέει: «Εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα, και ο Πατέρας μέσα σε εμένα», καθώς η ταυτότητα των ιδιωμάτων εμφανίζεται στη δυάδα απαράλλακτη.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Περὶ τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου Τριάδος
Πρὸς τοῦτο λύσις. Καὶ πῶς οὐκ ἄντικρυς αὐτῇ μαχόμενοι τῇ ἀληθείᾳ φανεῖσθε, καὶ πάσαις ὁμοῦ ταῖς θείαις Γραφαῖς ἀντιπίπτοντες, μηδὲ αὐτῷ λέγοντες ὁρᾶσθαι τῷ Υἱῷ τὸν Πατέρα, κεκρύφθαι δὲ τὴν τοῦ Μονογενοῦς αὐτοπρόσωπον θέαν; καίτοι καὶ αὐτοῦ διαῤῥήδην βοῶντος οὐχ ὅτι τὸν Πατέρα ἑώρακέ τις, εἰ μὴ ὁ ὢν παρὰ τοῦ Θεοῦ, οὗτος ἑώρακε τὸν Πατέρα. Πῶς δὲ εἰ μὴ κατάληπτός ἐστιν ὁ Πατὴρ τῷ Υἱῷ, καὶ ἡμῖν αὐτὸν ἐπιδεικνύει, λέγων· «Ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ, ἑώρακε τὸν Πατέρα;» Πῶς δὲ τὸ Πνεῦμα αὐτοῦ πάντα ἐπίσταται καὶ τὰ βάθη τοῦ Θεοῦ, καθάπερ καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου τὰ ἐν αὐτῷ; Πῶς δὲ πάλιν οἱ κατ᾽ οὐρανὸν ἄγγελοι ὡς τὸ τούτου πρόσωπον θεωροῦντες ἀνεγράφησαν, εἰ μηδὲ τῷ Υἱῷ τοῦτο ὑπάρχει, καθ᾽ ὑμᾶς; Ἢ πῶς οὐκ ἀληθεύσει, λέγων· «Καθὼς γινώσκει με ὁ Πατὴρ, κἀγὼ γινώσκω τὸν Πατέρα;» Καὶ πάλιν· «Οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν Υἱὸν, εἰ μὴ ὁ Πατὴρ, οὐδὲ τὸν Πατέρα τις ἐπιγινώσκει, εἰ μὴ ὁ Υἱὸς, καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ Υἱὸς ἀποκαλύψαι;» Ὁ τοίνυν μὴ μόνον εἰδὼς, ἀλλὰ καὶ ἀποκαλύπτειν ἑτέροις τὸν Πατέρα δυνάμενος, πῶς αὐτὸν οὐχ ὁρᾷ; Πῶς δὲ οὐκ οἶδεν ὁ ἐξ ὧν ἐστιν αὐτὸς εἰδὼς τὸν Πατέρα, καὶ λέγων πρὸς αὐτόν· «Τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι, καὶ τὰ σὰ ἐμά;»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Λύση σε αυτό. Και πώς δεν θα φανείτε ότι μάχεστε ξεκάθαρα την ίδια την αλήθεια και ότι έρχεστε σε αντίθεση με όλες μαζί τις θείες Γραφές, λέγοντας ότι ούτε καν από τον ίδιο τον Υιό δεν οράται ο Πατέρας, και ότι έχει κρυφτεί από τον Μονογενή η αυτοπρόσωπη θέασή του; Και αυτό παρόλο που ο ίδιος διακηρύσσει ρητά: «Όχι ότι έχει δει κανείς τον Πατέρα, παρά μόνο εκείνος που προέρχεται από τον Θεό, αυτός έχει δει τον Πατέρα». Και πώς, αν ο Πατέρας δεν είναι καταληπτός στον Υιό, τον φανερώνει σε εμάς, λέγοντας: «Εκείνος που έχει δει εμένα, έχει δει τον Πατέρα»; Και πώς το Πνεύμα του γνωρίζει τα πάντα, ακόμη και τα βάθη του Θεού, όπως ακριβώς και το πνεύμα του ανθρώπου γνωρίζει όσα είναι μέσα του; Και πώς, πάλι, έχει γραφτεί ότι οι άγγελοι στον ουρανό θεωρούν το πρόσωπό του, αν, σύμφωνα με εσάς, αυτό δεν συμβαίνει ούτε στον Υιό; Ή πώς δεν θα λέει την αλήθεια, όταν αναφέρει: «Όπως με γνωρίζει ο Πατέρας, έτσι κι εγώ γνωρίζω τον Πατέρα»; Και πάλι: «Κανείς δεν επιγινώσκει τον Υιό, παρά μόνο ο Πατέρας, ούτε τον Πατέρα επιγινώσκει κανείς, παρά μόνο ο Υιός, και σε όποιον θέλει ο Υιός να τον αποκαλύψει»; Εκείνος, λοιπόν, που όχι μόνο γνωρίζει, αλλά και δύναται να αποκαλύπτει σε άλλους τον Πατέρα, πώς γίνεται να μην τον ορά; Και πώς δεν γνωρίζει ο ίδιος τον Πατέρα, εφόσον εκ φύσεως τον γνωρίζει, και του λέει: «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου είναι δικά μου»;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Περὶ τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου Τριάδος
Ἄλλως τὸ αὐτό. Εἰ ζωὴ κατὰ φύσιν ἐστὶν ὁ Πατὴρ, ὁ δὲ Υἱὸς οὐχ οὕτως, ἀλλ᾽ ἐπείσακτον ἔχει τὸ εἶναι τοῦτο, πῶς ἀληθεύσει λέγων πρὸς τὸν Πατέρα, ὅτι «Πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστι, καὶ τὰ σὰ ἐμά;» Ἢ γὰρ ἕξει κατὰ φύσιν τὸ εἶναι ζωὴ καὶ αὐτὸς, ὅπερ ἐστι τοῦ Πατρός.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Άλλως, για το ίδιο θέμα. Αν ο Πατέρας είναι ζωή κατά φύση, ο δε Υιός δεν είναι έτσι, αλλά έχει το να είναι ζωή ως κάτι επίκτητο, πώς θα λέει την αλήθεια απευθυνόμενος προς τον Πατέρα ότι «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου είναι δικά μου;» Διότι τότε θα έχει και αυτός κατά φύση το να είναι ζωή, πράγμα που είναι ιδίωμα του Πατέρα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Περὶ τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου Τριάδος
ΑΛΛΟ. «Τοῦτο γὰρ ἴστε γινώσκοντες ὅτι πᾶς πόρνος, ἢ ἀκάθαρτος, ἢ πλεονέκτης, ὅς ἐστιν εἰδωλολάτρης, οὐκ ἔχει κληρονομίαν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ.» Ἰδοὺ πάλιν Χριστὸν ὀνομάσας, εὐθὺς αὐτὸν εἰσφέρει καὶ Θεὸν, ὡς τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς ἐν αὐτῷ βασιλεύοντος, αὐτοῦ τε αὖ πάλιν ἐν τῷ Πατρὶ, κατὰ τὸ παρ᾽ αὐτοῦ λεγόμενον ὡς πρὸς τὸν Πατέρα, ὅτι «Πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστι, καὶ τὰ σὰ ἐμά.» Ἓν δὲ τῶν πάντων ἡ βασιλεία, κοινὴ μὲν Υἱῷ πρὸς Πατέρα, κοινὴ δὲ Πατρὶ πρὸς Υἱὸν, συμβασιλεύοντος δηλαδὴ τοῦ ἁγίου Πνεύματος· οὕτω γὰρ ἡ ἁγία καὶ προσκυνουμένη Τριὰς, εἰς τὴν μίαν τῆς θεότητος ἀναφέρεται φύσιν. Πῶς οὖν ποίημα ὁ βασιλεύων ἐν Πατρὶ καὶ μετὰ Πατρὸς Θεὸς Λόγος;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
ΑΛΛΟ. «Διότι να γνωρίζετε καλά ότι κάθε πόρνος, ή ακάθαρτος, ή πλεονέκτης, ο οποίος είναι ειδωλολάτρης, δεν έχει κληρονομιά στη βασιλεία του Χριστού και Θεού.» Ιδού, αφού τον ονόμασε πάλι Χριστό, αμέσως τον παρουσιάζει και ως Θεό, επειδή ο Θεός και Πατέρας βασιλεύει σε αυτόν, και αυτός πάλι αντίστοιχα μέσα στον Πατέρα, σύμφωνα με τα δικά του λόγια προς τον Πατέρα, ότι «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου δικά μου.» Ένα δε από όλα αυτά είναι και η βασιλεία, που είναι κοινή για τον Υιό προς τον Πατέρα, και κοινή για τον Πατέρα προς τον Υιό, εφόσον βεβαίως συμβασιλεύει και το άγιο Πνεύμα· διότι έτσι η αγία και προσκυνούμενη Τριάδα ανάγεται στη μία φύση της θεότητας. Πώς λοιπόν είναι δημιούργημα ο Θεός Λόγος που βασιλεύει μέσα στον Πατέρα και μαζί με τον Πατέρα;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Περὶ τῆς ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ προσκυνήσεως καὶ λατρείας
Προσεπιτάττει γε μὴν ἀποσείεσθαι τὸν ἱερουργὸν τοῦ τῶν ἀλλοτρίων ἐφίεσθαι κλήρου, τοῦτο γὰρ, οἶμαι, ἐστὶ τὸ, οὐ μὴ λάβῃ ὁ ἀφηγούμενος ἐκ τῆς κληρονομίας τοῦ λαοῦ αὐτοῦ. Ἆρά σοι γέγονεν ἀποχρῶν ὁ λόγος εἰς τὴν τοῦ πράγματος διασάφησιν; ΠΑΛΛ. Καὶ μάλα. ΚΥΡ. Ἴτω δὴ οὖν εἰς βάσανον τὴν πνευματικήν· τύποι γὰρ δὴ τὰ ἐν νόμῳ, καὶ τῆς ἀληθείας ἡ μόρφωσις ἐγκεχάρακται ταῖς σκιαῖς. ΠΑΛΛ. Ἀληθές. ΚΥΡ. Οὐκοῦν κλῆροι μὲν ἀσφαλεῖς καὶ μένοντες, οἱ ἐκ πατέρων εἰς τέκνα, ἀπόβλητοι δὲ καὶ ἀνόπιν ἰόντες, οἱ ἐκ δεσποτῶν εἰς τοὺς οἰκέτας· τοῦτο γὰρ ἔφη τὸ Γράμμα τὸ ἱερόν. ΠΑΛΛ. Συνίημι. ΚΥΡ. Εἷς δὲ ἡμῶν τῶν ἐν πίστει δεδικαιωμένων καθηγητὴς, ὁ Χριστὸς, κλῆρον ἔχων ἴδιον, τὸν τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός. Τοιγάρτοι καὶ ἔφασκεν, ὅταν πρὸς αὐτὸν ἐποιεῖτο τοὺς λόγους ὡς ἐν σχήματι προσευχῆς, ὅτι «Πάντα τὰ ἐμὰ, σά ἐστι, καὶ τὰ σὰ ἐμὰ, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς.» Ψάλλει δέ που καὶ ὁ θεσπέσιος Μελῳδὸς, ὅτι ἀναβὰς εἰς ὕψος, ᾐχμαλώτευσεν αἰχμαλωσίαν, ἔδωκε δόματα τοῖς ἀνθρώποις· οὓς μὲν γὰρ ἔθετο ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, καὶ ᾧ μὲν δέδοται λόγος σοφίας, ἄλλῳ δὲ λόγος γνώσεως, καὶ τὰ τούτοις ἀδελφά. Καὶ ἁπαξαπλῶς τοῖς ἰδίοις ἀγαθοῖς τὰς τῶν ἀγαπώντων αὐτὸν καταπιαίνει ψυχάς.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Προστάζει επίσης να αποβάλλει ο ιερουργός την επιθυμία για την κληρονομιά των άλλων, διότι αυτό, νομίζω, σημαίνει το «να μην πάρει ο ηγέτης από την κληρονομιά του λαού του». Άραγε σου ήταν αρκετός ο λόγος για την αποσαφήνιση του ζητήματος; ΠΑΛΛ. Και βέβαια. ΚΥΡ. Ας προχωρήσουμε λοιπόν στην πνευματική εξέταση· διότι τα όσα αναφέρονται στον νόμο είναι τύποι, και η μορφή της αλήθειας έχει εγχαραχθεί μέσα στις σκιές. ΠΑΛΛ. Αλήθεια. ΚΥΡ. Επομένως, κληρονομιές ασφαλείς και μόνιμες είναι εκείνες που περνούν από τους πατέρες στα τέκνα, ενώ εκείνες που απορρίπτονται και επιστρέφονται πίσω είναι εκείνες από τους κυρίους προς τους δούλους· διότι αυτό είπε η ιερή Γραφή. ΠΑΛΛ. Κατανοώ. ΚΥΡ. Ένας δε είναι ο δάσκαλος ημών που έχουμε δικαιωθεί μέσω της πίστης, ο Χριστός, ο οποίος έχει δική Του κληρονομιά, την κληρονομιά του Θεού και Πατέρα. Γι' αυτό άλλωστε και έλεγε, όταν απηύθυνε τα λόγια Του προς Αυτόν με τη μορφή προσευχής, ότι «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου δικά μου, και έχω δοξαστεί μέσω αυτών». Ψάλλει δε κάπου και ο θεσπέσιος Μελωδός ότι, αφού ανέβηκε στα ύψη, αιχμαλώτισε την αιχμαλωσία, και έδωσε δώρα στους ανθρώπους· διότι άλλους μεν τους έθεσε στην Εκκλησία πρώτον ως αποστόλους, δεύτερον ως προφήτες, τρίτον ως διδασκάλους, και σε άλλον μεν δίνεται λόγος σοφίας, σε άλλον δε λόγος γνώσεως, και τα παρόμοια με αυτά. Και με μία λέξη, με τα δικά Του αγαθά τρέφει πλουσιοπάροχα τις ψυχές εκείνων που Τον αγαπούν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἱεροσολύμων Κατηχήσεις πρὸς τοὺς φωτιζομένους
Ἀναδραμόντες δὲ ἐπὶ τὴν τῆς Πίστεως ἐπαγγελίαν, καταπαύσωμεν ἐν τῷ παρόντι τὸν λόγον. Πάντα ἐποίησεν ὁ Χριστὸς, κἂν ἀγγέλους λέγῃς κἂν ἀρχαγγέλους, κἂν κυριότητας κἂν θρόνους. Οὐχ ὅτι ὁ Πατὴρ ἠτόνει περὶ τὴν τῶν δημιουργημάτων αὐτουργίαν, ἀλλ᾽ ὅτι βασιλεύειν τῶν ὑπ᾽ αὐτοῦ πεποιημένων τὸν Υἱὸν ἠβουλήθη, αὐτὸς αὐτῷ παρέχων τῶν κατασκευαζομένων τὴν ὑφήγησιν. Τιμῶν γὰρ τὸν ἑαυτοῦ Πατέρα ὁ Μονογενής φησιν· Οὐ δύναται ὁ Υἱὸς ποιεῖν ἀφ᾽ ἑαυτοῦ οὐδὲν, ἐὰν μή τι βλέπῃ τὸν Πατέρα ποιοῦντα· ἃ γὰρ ἂν ἐκεῖνος ποιῇ, ταῦτα καὶ ὁ Υἱὸς ὁμοίως ποιεῖ· καὶ πάλιν· Ὁ Πατήρ μου ἕως ἄρτι ἐργάζεται· κἀγὼ ἐργάζομαι· οὐδεμιᾶς οὔσης ἐν τοῖς ἐργαζομένοις ἐναντιότητος. Τὰ γὰρ ἐμὰ πάντα, σά ἐστι· καὶ τὰ σὰ, ἐμά, φησιν ἐν εὐαγγελίοις ὁ Κύριος. Καὶ τοῦτό ἐστιν ἐπιγνῶναι σαφῶς ἐκ τῆς παλαιᾶς καὶ καινῆς διαθήκης. Ὁ γὰρ λέγων· Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾽ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾽ ὁμοίωσιν, πάντως ὅτι τινὶ παρόντι προσδιελέγετο. Σαφέστατα δὲ μᾶλλον ὁ ψαλμῳδὸς εἴρηκεν· Αὐτὸς εἶπε, καὶ ἐγενήθησαν· αὐτὸς ἐνετείλατο, καὶ ἐκτίσθησαν· ὡς μὲν τοῦ Πατρὸς ἐντελλομένου καὶ λέγοντος, τοῦ δὲ Υἱοῦ νεύματι Πατρὸς τὰ πάντα δημιουργοῦντος.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ανατρέχοντας, λοιπόν, στην ομολογία της Πίστεως, ας ολοκληρώσουμε προς το παρόν τον λόγο. Τα πάντα τα δημιούργησε ο Χριστός, είτε πρόκειται για αγγέλους είτε για αρχαγγέλους, είτε για κυριότητες είτε για θρόνους. Όχι επειδή ο Πατέρας αδυνατούσε να δημιουργήσει ο ίδιος τα κτίσματα, αλλά επειδή θέλησε να βασιλεύει ο Υιός σε αυτά που δημιουργήθηκαν από Αυτόν, παρέχοντάς Του ο ίδιος την καθοδήγηση για όσα επρόκειτο να κατασκευαστούν. Διότι, τιμώντας τον δικό Του Πατέρα, ο Μονογενής λέει: «Ο Υιός δεν μπορεί να κάνει τίποτα αφ' εαυτού Του, αν δεν βλέπει τον Πατέρα να κάνει κάτι· διότι όσα κάνει Εκείνος, αυτά τα κάνει ομοίως και ο Υιός»· και πάλι: «Ο Πατέρας μου εργάζεται μέχρι τώρα, κι εγώ εργάζομαι»· εφόσον δεν υπάρχει καμία αντίθεση μεταξύ αυτών που εργάζονται. «Διότι τα δικά μου πάντα είναι δικά σου· και τα δικά σου, δικά μου», λέει ο Κύριος στα ευαγγέλια. Και αυτό μπορεί κανείς να το αντιληφθεί σαφώς από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Διότι Εκείνος που λέει: «Ας δημιουργήσουμε άνθρωπο σύμφωνα με τη δική μας εικόνα και καθ' ομοίωση», προφανώς συνομιλούσε με κάποιον που ήταν παρών. Ακόμη πιο σαφώς, όμως, το έχει πει ο ψαλμωδός: «Αυτός είπε, και έγιναν· αυτός έδωσε εντολή, και κτίστηκαν»· υπό την έννοια ότι ο μεν Πατέρας δίνει την εντολή και ομιλεί, ο δε Υιός δημιουργεί τα πάντα με το νεύμα του Πατέρα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εὐσέβιος Καισαρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Κύριος μερὶς τῆς κληρονομίας μου καὶ τοῦ ποτηρίου μου, σὺ εἶ ὁ ἀποκαθιστῶν τὴν κληρονομίαν μου ἐμοί. Ἀναμνησθῆναι προσήκει τῶν ἐν τῷ δευτέρῳ εἰρημένων ψαλμῷ. Καὶ γὰρ ἐκεῖ ἀνθρωπίνως πάλιν πρὸς αὐτὸν ἔλεγεν ὁ Πατήρ· Αἴτησαι παρ᾽ ἐμοῦ, καὶ δώσω σοι ἔθνη τὴν κληρονομίαν σου, καὶ τὴν κατάσχεσίν σου τὰ πέρατα τῆς γῆς. Καὶ ἐν τοῖς ἱεροῖς Εὐαγγελίοις αὐτὸς πρὸς τὸν ἑαυτοῦ ἔφη Πατέρα περὶ τῶν ἱερῶν ἀποστόλων· Πάτερ, οὓς ἔδωκάς μοι σοὶ ἦσαν, καὶ ἐμοὶ αὐτοὺς δέδωκας καὶ οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ἀπώλετο εἰ μὴ ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ο Κύριος είναι η μερίδα της κληρονομιάς μου και του ποτηρίου μου· εσύ είσαι αυτός που μου αποκαθιστά την κληρονομιά μου. Αρμόζει να θυμηθούμε τα όσα έχουν ειπωθεί στον δεύτερο ψαλμό. Διότι και εκεί, κατά τον ανθρώπινο τρόπο, πάλι προς αυτόν έλεγε ο Πατέρας: «Ζήτησε από εμένα, και θα σου δώσω τα έθνη ως κληρονομιά σου, και ως ιδιοκτησία σου τα πέρατα της γης». Και στα ιερά Ευαγγέλια ο ίδιος είπε προς τον δικό του Πατέρα σχετικά με τους ιερούς αποστόλους: «Πατέρα, αυτοί που μου έδωσες ήταν δικοί σου, και τους έδωσες σε εμένα και κανείς από αυτούς δεν χάθηκε παρά μόνο ο υιός της απώλειας».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Ἀνατροπὴ τῆς Εὐνομίου ἐξομολογήσεως
εἰ γὰρ μὴ τῆς αὐτῆς ἦν φύσεως, πῶς ἂν ἢ ἔσχεν ἐν ἑαυτῷ τὸ ἀλλότριον, ἢ πῶς ἂν ἔδειξεν ἐφ᾽ ἑαυτοῦ τὸ ἀνόμοιον, μὴ δεχομένης τῆς ξένης τε καὶ ἀλλοτρίας φύσεως τὸν τοῦ ἑτερογενοῦς χαρακτῆρα; λέγει δὲ ὅτι 〈οὐδὲ μερίτην〉 ἔχει 〈τῆς δόξης〉. τοῦτο δὲ ὡς ἔχει λέγει, εἰ καὶ μὴ οἶδεν ὃ λέγει· οὐ γὰρ μερίζεται ὁ υἱὸς πρὸς τὸν πατέρα τὴν δόξαν, ἀλλ᾽ ὅλην ἔχει τοῦ πατρὸς τὴν δόξαν, ὡς καὶ ὁ πατὴρ πᾶσαν ἔχει τοῦ υἱοῦ τὴν δόξαν. οὕτως γὰρ εἶπε πρὸς τὸν πατέρα ὅτι Πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν καὶ τὰ σὰ ἐμά. διὸ καὶ ἐν τῷ καιρῷ τῆς κρίσεως ἐπιφανήσεσθαι ἑαυτόν φησιν ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρός, ὅτε μέλλει ἀποδιδόναι ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ. δείκνυσι δὲ διὰ τῆς φωνῆς ταύτης τὸ ἡνωμένον τῆς φύσεως· ὡς γὰρ ἄλλη δόξα ἡλίου καὶ ἄλλη δόξα σελήνης διὰ τὸ μὴ συμβαίνειν πρὸς ἄλληλα τῶν στοιχείων τὴν φύσιν (ὡς εἴ γε ἡ αὐτὴ δόξα ἐπ᾽ ἀμφοτέρων ἦν, οὐκ ἄν τις διαφορὰ τῆς φύσεως αὐτῶν ἐνομίσθη), οὕτως ὁ ἑαυτὸν ἐν τῇ τοῦ πατρὸς δόξῃ φανήσεσθαι προειπὼν ἔδειξε διὰ τῆς κατὰ τὴν δόξαν ταὐτότητος τὴν κοινωνίαν τῆς φύσεως.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι, εάν δεν ήταν της ίδιας φύσεως, πώς θα είχε μέσα του το αλλότριο, ή πώς θα έδειχνε επάνω του το ανόμοιο, εφόσον η ξένη και αλλότρια φύση δεν δέχεται τον χαρακτήρα του ετερογενούς; Αναφέρει δε ότι «δεν έχει ούτε μέτοχο της δόξας». Αυτό όμως το λέει όπως ακριβώς έχει το πράγμα, έστω και αν δεν κατανοεί τι λέει· διότι ο Υιός δεν διαμοιράζεται τη δόξα με τον Πατέρα, αλλά κατέχει όλη τη δόξα του Πατέρα, όπως ακριβώς και ο Πατέρας κατέχει όλη τη δόξα του Υιού. Έτσι άλλωστε είπε προς τον Πατέρα: «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου και τα δικά σου δικά μου». Γι' αυτό και αναφέρει ότι κατά τον καιρό της κρίσεως θα εμφανιστεί με τη δόξα του Πατέρα, όταν πρόκειται να ανταποδώσει στον καθένα σύμφωνα με τα έργα του. Με αυτή δε τη ρήση αποδεικνύει το ενιαίο της φύσεως· διότι, όπως άλλη είναι η δόξα του ήλιου και άλλη η δόξα της σελήνης, επειδή η φύση των στοιχείων δεν συμπίπτει μεταξύ τους (καθώς, αν η δόξα ήταν η ίδια και στα δύο, δεν θα θεωρούνταν ότι υπάρχει καμία διαφορά στη φύση τους), έτσι και Εκείνος, έχοντας προείπει ότι θα φανερωθεί με τη δόξα του Πατέρα, κατέδειξε μέσω της ταυτότητας ως προς τη δόξα την κοινωνία της φύσεως.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Περὶ τῆς θεότητος τοῦ υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος
Ὅταν μὲν γὰρ λέγῃ ὁ Κύριος· Ἐγὼ ἐπιτάσσω σοι· καὶ, Θέλω, καθαρίσθητι· καὶ, Ὁ Πατὴρ ἐν ἐμοὶ, κἀγὼ ἐν τῷ Πατρί· καὶ, Ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ, ἑώρακε τὸν Πατέρα· καὶ, Ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἕν ἐσμεν· καὶ, Οὐδεὶς οἶδε τὸν Υἱὸν, εἰ μὴ ὁ Πατήρ· καὶ, Πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστι, καὶ τὰ σὰ ἐμά· καὶ, Δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς· καὶ ὅσα τοιαῦτα τὴν ἐπέκεινα πάσης φύσεώς τε καὶ ἐξουσίας ἐνδείκνυται δύναμιν. Ἐπειδὰν δὲ πρὸς τὸ ἀσθενὲς τῆς ἡμετέρας φύσεως ἐπικλίνῃ τὸν λόγον, ἐκεῖνα φθέγγεται· Περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου· Εἰ δυνατὸν, παρελθέτω τὸ ποτήριον· Οὐ δύναται ὁ Υἱὸς ἀφ᾽ ἑαυτοῦ τι ποιεῖν· Ἐντολὴν ἔλαβον τί εἴπω, καὶ τί λαλήσω· Πορεύομαι πρὸς τὸν Πατέρα μου καὶ Πατέρα ὑμῶν, καὶ Θεόν μου καὶ Θεὸν ὑμῶν. Ἐν τούτοις τίθει καὶ τὸ ἐπὶ Λαζάρου δάκρυον, καὶ τὸν ἐκ τῆς ὁδοιπορίας κόπον, καὶ τὴν τῆς τροφῆς ἔφεσιν, καὶ τὴν τοῦ ὕδατος αἴτησιν, καὶ τὸν ἐπὶ τῆς συκῆς δρόμον, καὶ τῆς τοῦ φυτοῦ ἀκαρπίας τὴν ἄγνοιαν, καὶ τὸν ἐπὶ τοῦ πλοίου ὕπνον. Ταῦτα γὰρ πάντα, καὶ ὅσα τοιαῦτα, οὐχὶ τοῦ ἐν ἀρχῇ ὄντος Λόγου Θεοῦ τὴν ἀξίαν, ἀλλὰ τοῦ ταπεινώσαντος ἑαυτὸν ἐν τῇ τοῦ δούλου μορφῇ τὴν πρὸς τὸ ἀσθενὲς τῆς φύσεως ἡμῶν παραδηλοῖ συγκατάβασιν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι, όταν μεν ο Κύριος λέγει: «Εγώ σε προστάζω»· και, «Θέλω, καθαρίσου»· και, «Ο Πατέρας είναι μέσα σε εμένα, και εγώ στον Πατέρα»· και, «Εκείνος που έχει δει εμένα, έχει δει τον Πατέρα»· και, «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα»· και, «Κανείς δεν γνωρίζει τον Υιό, παρά μόνο ο Πατέρας»· και, «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου, και τα δικά σου είναι δικά μου»· και, «Έχω δοξαστεί μέσα σε αυτούς»· και όσα παρόμοια, αποδεικνύει τη δύναμή Του, η οποία βρίσκεται υπεράνω κάθε φύσεως και εξουσίας. Όταν όμως προσαρμόζει τον λόγο Του προς την αδυναμία της δικής μας φύσεως, εκφωνεί τα εξής: «Περίλυπη είναι η ψυχή μου»· «Εάν είναι δυνατόν, ας παρέλθει το ποτήριον»· «Δεν δύναται ο Υιός αφ' εαυτού να πράξει τίποτα»· «Έλαβα εντολή για το τι να πω και τι να μιλήσω»· «Πορεύομαι προς τον Πατέρα μου και Πατέρα σας, και Θεό μου και Θεό σας». Σε αυτά να συγκαταλέξεις και το δάκρυ για τον Λάζαρο, και την κούραση από την οδοιπορία, και την επιθυμία για τροφή, και τη ζήτηση του νερού, και τη μετάβαση προς τη συκιά, και την άγνοια για την ακαρπία του φυτού, και τον ύπνο πάνω στο πλοίο. Διότι όλα αυτά, και όσα είναι παρόμοια με αυτά, δεν υποδηλώνουν το αξίωμα του Θεού Λόγου που υπήρχε εξ αρχής, αλλά τη συγκατάβαση προς την αδυναμία της φύσεώς μας Εκείνου, ο οποίος ταπείνωσε τον εαυτό Του λαμβάνοντας τη μορφή του δούλου.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Πρὸς Εὐνόμιον ἀντιρρητικός
πῶς γὰρ δυνατὸν τὸ μετὰ ταῦτά ποτε γενόμενον νοεῖσθαι ὃ νῦν λέγεται; εἰ οὖν πρῶτον ἀγέννητος ὢν μετὰ ταῦτα ἐγένετο καὶ ὠνομάσθη πατήρ, οὐκ ἀεὶ ἦν πάντως ὃ νῦν ὀνομάζεται· ὁ δὲ θεὸς ὃ νῦν ἐστι, καὶ ἀεί ἐστιν, οὔτε χείρων οὔτε βελτίων ἐκ προσθήκης γινόμενος οὔτε τι ἄλλο ἐξ ἄλλου μεταλαμβάνων καὶ ἀλλοιούμενος, ἀλλ᾽ ὁ αὐτός ἐστιν ἑαυτῷ ἀεί. εἰ μὲν 〈οὖν〉 οὐκ ἦν ἐξ ἀρχῆς πατήρ, οὐδὲ μετὰ ταῦτα ἐγένετο. εἰ δὲ ὁμολογεῖται εἶναι πατήρ, πάλιν τὸν αὐτὸν λόγον ἐπαναλήψομαι, ὅτι ὃ νῦν ἐστι, καὶ ἀεὶ ἦν, καὶ εἰ ἀεὶ ἦν, καὶ εἰς ἀεὶ ἔσται. οὐκοῦν ἀεὶ πατὴρ ὁ πατήρ· τῷ δὲ πατρὶ συνεπινοουμένου πάντως καὶ τοῦ υἱοῦ (οὐδὲ γάρ ἐστι δυνατὸν βεβαιωθῆναι τοῦ πατρὸς τὴν κλῆσιν, μὴ υἱοῦ τὴν προσηγορίαν ἐπαληθεύοντος), καὶ τὰ 〈ἐν〉 τῷ πατρὶ θεωρούμενα πάντα καὶ ἐπὶ τοῦ υἱοῦ καθορᾶται. πάντα γὰρ ὅσα ἔχει ὁ πατὴρ τοῦ υἱοῦ ἐστι, καὶ τὰ τοῦ υἱοῦ πάντα ὁ πατὴρ ἔχει. ὁ πατήρ, εἶπον, τὰ τοῦ υἱοῦ, ὡς ἂν μὴ ἐξείη τῷ συκοφάντῃ συμπεριλαμβάνειν ἐπηρεαστικῶς πως πᾶσι καὶ τὸ μὴ γεγεννῆσθαι τὸν υἱὸν ἐν τῷ λέγειν πάντα τὰ τοῦ πατρὸς τὸν υἱὸν ἔχειν, ἢ πάλιν τὸ γεννητὸν εἶναι καὶ τὸν πατέρα ἐν τῷ τὰ τοῦ υἱοῦ πάντα ἐν τῷ πατρὶ καθορᾶσθαι. πάντα γὰρ τὰ τοῦ πατρὸς ἔχει ὁ υἱός, οὐχὶ πατήρ ἐστι, καὶ τὸ ἔμπαλιν τὰ τοῦ υἱοῦ πάντα ἐν τῷ πατρὶ θεωρεῖται, οὐχὶ υἱός ἐστιν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι, πώς είναι δυνατόν αυτό που λέγεται τώρα να νοείται ως κάτι που έγινε κάποτε μεταγενέστερα; Εάν λοιπόν, ενώ ήταν αρχικά αγέννητος, μεταγενέστερα έγινε και ονομάστηκε Πατέρας, σίγουρα δεν ήταν πάντοτε αυτό που ονομάζεται τώρα. Ο Θεός όμως, αυτό που είναι τώρα, είναι και πάντοτε, χωρίς να γίνεται ούτε χειρότερος ούτε καλύτερος από κάποια προσθήκη, ούτε μεταβάλλοντας κάτι σε κάτι άλλο και αλλοιούμενος, αλλά παραμένει πάντοτε ο ίδιος με τον εαυτό του. Εάν λοιπόν δεν ήταν εξ αρχής Πατέρας, ούτε μεταγενέστερα έγινε. Εάν όμως ομολογείται ότι είναι Πατέρας, θα επαναλάβω πάλι το ίδιο επιχείρημα, ότι αυτό που είναι τώρα, ήταν και πάντοτε, και εάν ήταν πάντοτε, θα είναι και για πάντα. Επομένως, ο Πατέρας είναι πάντοτε Πατέρας· επειδή δε μαζί με τον Πατέρα συνυπονοείται οπωσδήποτε και ο Υιός (διότι δεν είναι δυνατόν να επιβεβαιωθεί η ονομασία του Πατέρα, εάν δεν την επαληθεύει η προσηγορία του Υιού), και όλα όσα θεωρούνται ότι υπάρχουν στον Πατέρα, διακρίνονται και στον Υιό. Διότι όλα όσα έχει ο Πατέρας ανήκουν στον Υιό, και όλα όσα έχει ο Υιός τα έχει ο Πατέρας. Είπα ότι ο Πατέρας έχει τα του Υιού, για να μην επιτρέπεται στον συκοφάντη να συμπεριλάβει κακοβούλως σε όλα αυτά και το ότι ο Υιός είναι αγέννητος, όταν λέμε ότι ο Υιός έχει όλα τα του Πατέρα, ή πάλι ότι και ο Πατέρας είναι γεννητός, από το γεγονός ότι όλα τα του Υιού διακρίνονται στον Πατέρα. Διότι ο Υιός έχει όλα τα του Πατέρα, χωρίς να είναι ο ίδιος Πατέρας, και αντιστρόφως, όλα τα του Υιού θεωρούνται στον Πατέρα, χωρίς να είναι ο ίδιος Υιός.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Πρὸς Εὐνόμιον ἀντιρρητικός
ἀλλ᾽ ὅταν ταῦτα λέγωσιν, ἀκουσάτωσαν ὅτι πάντα ἐν ἑαυτῷ τὰ τοῦ πατρὸς ὁ υἱὸς ἔχει, καὶ πάντα βλέπει ὅσα ὁ πατὴρ ποιεῖ, καὶ οὐδὲν τῶν πατρικῶν ἀγαθῶν ἔξω τῆς τοῦ μονογενοῦς ἐστι γνώσεως. πῶς γὰρ ἄν τι τοῦ πατρὸς μὴ ἔχοι, ὅλον ἔχων ἐν ἑαυτῷ τὸν πατέρα; οὐκοῦν εἰ δοῦλος μὲν οὐ γινώσκει τί ποιεῖ ὁ δεσπότης, ὁ δὲ πάντα ἐν ἑαυτῷ τὰ τοῦ πατρὸς ἔχει, νηψάτωσάν ποτε οἱ τῇ μέθῃ παράφοροι καὶ ἀναβλεψάτωσαν νῦν γοῦν πρὸς τὴν ἀλήθειαν, ὅτι ὁ πάντα ἔχων ὅσα ὁ πατὴρ ἔχει δεσπότης πάντων καὶ οὐχὶ δοῦλός ἐστι. πῶς γὰρ δύναται ἡ ἀδέσποτος ὑπόστασις δουλικὸν ἔχειν ἐφ᾽ ἑαυτῆς χαρακτῆρα καὶ ὁ τοῦ παντὸς βασιλεὺς μὴ ὁμότιμον ἔχειν ἑαυτῷ τὴν μορφήν; ἢ πῶς ἡ ἀτιμία τῆς ἀληθινῆς ἀπαυγάζεται δόξης; ἀτιμία γάρ ἐστιν ἡ δουλεία. πῶς δὲ ὁ τοῦ βασιλέως υἱὸς εἰς δουλείαν γεννᾶται; οὐκ ἔστι ταῦτα, οὐκ ἔστιν. ἀλλ᾽ ὡς φῶς ἐκ φωτὸς καὶ ζωὴ ἐκ ζωῆς καὶ ἐξ ἀληθείας ἀλήθεια, οὕτως καὶ ἐκ κυρίου κύριος, βασιλεὺς ἐκ βασιλέως, ἐκ θεοῦ θεός, ἐξ ἀδεσπότου ἀδέσποτος· ὅλον γὰρ ἔχων ἐν ἑαυτῷ τὸν πατέρα, εἴ τι ὁ πατὴρ ἔχει ἐν ἑαυτῷ, πάντως ἔχει· καὶ ἐπειδὴ πάντα τοῦ πατρός ἐστιν ὅσα ὁ υἱὸς ἔχει, ἀνάγκη πᾶσα παρὰ τῶν ἐχθρῶν τῆς τοῦ θεοῦ δόξης, εἴπερ ὁ υἱὸς δοῦλος, καὶ τὸν πατέρα εἰς δουλείαν κατάγεσθαι. οὐδὲν γὰρ ἔστι τῶν ἐν τῷ υἱῷ θεωρουμένων, ὃ μὴ τοῦ πατρός ἐστι πάντως. Πάντα γάρ, φησί, τὰ ἐμὰ σὰ καὶ τὰ σὰ ἐμά.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αλλά όταν τα λένε αυτά, ας ακούσουν ότι όλα τα του Πατρός τα έχει μέσα του ο Υιός, και βλέπει όλα όσα κάνει ο Πατέρας, και κανένα από τα πατρικά αγαθά δεν βρίσκεται έξω από τη γνώση του Μονογενούς. Διότι πώς θα μπορούσε να μην έχει κάτι από τον Πατέρα, αφού έχει μέσα του ολόκληρο τον Πατέρα; Επομένως, εάν ο δούλος δεν γνωρίζει τι κάνει ο κύριός του, ενώ αυτός έχει μέσα του όλα τα του Πατρός, ας συνέλθουν επιτέλους όσοι παραφέρονται από τη μέθη και ας στρέψουν έστω και τώρα το βλέμμα τους προς την αλήθεια: ότι αυτός που έχει όλα όσα έχει ο Πατέρας είναι δεσπότης των πάντων και όχι δούλος. Διότι πώς είναι δυνατόν η αδέσποτη υπόσταση να φέρει πάνω της δουλικό χαρακτήρα και ο βασιλεύς του παντός να μην έχει μορφή ομότιμη προς τον εαυτό του; Ή πώς η ατιμία απαυγάζεται από την αληθινή δόξα; Διότι η δουλεία είναι ατιμία. Και πώς ο υιός του βασιλέως γεννιέται για τη δουλεία; Δεν συμβαίνουν αυτά, δεν συμβαίνουν. Απεναντίας, όπως το φως προέρχεται από το φως και η ζωή από τη ζωή και από την αλήθεια η αλήθεια, έτσι και από τον Κύριο προέρχεται Κύριος, βασιλεύς από βασιλέα, Θεός από Θεό, αδέσποτος από αδέσποτο· διότι, εφόσον έχει ολόκληρο τον Πατέρα μέσα του, οτιδήποτε έχει ο Πατέρας μέσα του, οπωσδήποτε το έχει και αυτός. Και επειδή όλα όσα έχει ο Υιός ανήκουν στον Πατέρα, είναι απόλυτη ανάγκη, σύμφωνα με τους εχθρούς της δόξας του Θεού, εάν ο Υιός είναι δούλος, να υποβιβάζεται και ο Πατέρας στη δουλεία. Διότι δεν υπάρχει τίποτε από όσα παρατηρούνται στον Υιό, το οποίο να μην ανήκει οπωσδήποτε στον Πατέρα. Διότι λέγει: «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου και τα δικά σου είναι δικά μου».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Πρὸς Εὐνόμιον ἀντιρρητικός
τί οὖν ἐροῦσιν οἱ δείλαιοι; τί [οὖν] εὐλογώτερον, τὸν υἱὸν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρὸς ἐνδοξάζεσθαι, τὸν εἰπόντα ὅτι Τὰ σὰ ἐμὰ καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς, ἢ τὸν πατέρα τῇ ἀτιμίᾳ τῆς δουλείας τοῦ υἱοῦ καθυβρίζεσθαι; οὐ γὰρ ἔστι τὸν πάντα τὰ τοῦ υἱοῦ ἐν ἑαυτῷ περιέχοντα καὶ αὐτὸν ἐν τῷ υἱῷ ὄντα μὴ καὶ ἐν τῇ δουλείᾳ τοῦ υἱοῦ πάντως εἶναι καὶ ἐν ἑαυτῷ τὴν δουλείαν ἔχειν. ταῦτα κατορθοῖ διὰ τῆς σοφίας Εὐνόμιος, δι᾽ ὧν καθυβρίζει τῇ δουλείᾳ τὸν κύριον, τὴν αὐτὴν ἀτιμίαν τῇ ἀκηράτῳ δόξῃ τοῦ πατρὸς προστριβόμενος.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Τι θα πουν, λοιπόν, οι άθλιοι; Τι είναι πιο εύλογο, να δοξάζεται ο Υιός στη βασιλεία του Πατρός, Αυτός που είπε ότι «Τα δικά σου είναι δικά μου και έχω δοξαστεί μέσα σε αυτά», ή να καθυβρίζεται ο Πατέρας με την ατιμία της δουλείας του Υιού; Διότι είναι αδύνατον, εκείνος που περιέχει στον εαυτό του όλα τα του Υιού και βρίσκεται ο ίδιος μέσα στον Υιό, να μην βρίσκεται οπωσδήποτε και στη δουλεία του Υιού και να μην έχει τη δουλεία στον ίδιο του τον εαυτό. Αυτά κατορθώνει με τη σοφία του ο Ευνόμιος, μέσω των οποίων καθυβρίζει τον Κύριο με τη δουλεία, προσάπτοντας την ίδια ατιμία στην ακήρατη δόξα του Πατρός.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Πρὸς Εὐνόμιον ἀντιρρητικός
ὁ γὰρ ταῦτα περὶ τοῦ πατρὸς εἰπὼν κἀκεῖνα πρὸς τὸν πατέρα φησὶν ὅτι Πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμὰ καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς. εἰ δὲ πάντα τὰ τοῦ πατρὸς τοῦ υἱοῦ φησιν εἶναι, ἓν δὲ τῶν ἐν τῷ πατρὶ θεωρουμένων ἡ ἀγαθότης, ἢ πάντα οὐκ ἔχει, εἴπερ τοῦτο οὐκ ἔχει, καὶ ψεύδεσθαι φήσουσι τὴν ἀλήθειαν, ἢ εἴπερ ἀθέμιτον καθυπονοεῖσθαι τὴν ὄντως ἀλήθειαν ὡς εἰς ψεῦδος ἐκφερομένην, ὁ πάντα τὰ τοῦ πατρὸς ἑαυτοῦ λέγων οὐδὲ τῆς ἀγαθότητος ἐκτὸς εἶναι συνωμολόγησεν. ὁ γὰρ ἐν ἑαυτῷ τὸν πατέρα ἔχων καὶ τὰ τοῦ πατρὸς ἐμπεριειληφὼς πάντα, μετὰ πάντων δηλονότι καὶ τὴν ἀγαθότητα ἔχει. οὐκοῦν ἀγαθὸς ὁ υἱός.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι αυτός που είπε αυτά περί του Πατρός, λέει και τα εξής προς τον Πατέρα: «Όλα τα δικά μου είναι δικά σου και τα δικά σου είναι δικά μου, και έχω δοξαστεί μέσα σε αυτά». Εάν λοιπόν λέει ότι όλα τα του Πατρός είναι και του Υιού, και ένα από όσα θεωρούνται ότι υπάρχουν στον Πατέρα είναι η αγαθότητα, τότε, είτε δεν τα έχει όλα, εφόσον στερείται τούτου, και έτσι θα ισχυριστούν ότι η Αλήθεια ψεύδεται, είτε —εφόσον είναι ανεπίτρεπτο να υπονοηθεί ότι η όντως Αλήθεια εκφέρεται ως ψεύδος— εκείνος που λέει ότι όλα τα του Πατρός είναι δικά του, έχει συνομολογήσει ότι δεν βρίσκεται εκτός ούτε της αγαθότητας. Διότι εκείνος που έχει μέσα του τον Πατέρα και εμπεριέχει όλα τα του Πατρός, μαζί με όλα τα άλλα είναι προφανές ότι κατέχει και την αγαθότητα. Επομένως, ο Υιός είναι αγαθός.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες