Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 5:26

Έτσι και για τη βασιλεία του λέει ότι δεν προέρχεται από εδώ, όχι για να στερήσει τον κόσμο από την πρόνοια και την επιστασία του, αλλά για να δείξει, όπως προείπα, ότι αυτή δεν είναι ανθρώπινη ούτε πρόσκαιρη. Τι λέει λοιπόν ο Πιλάτος; «Άρα λοιπόν εσύ είσαι βασιλιάς;» Αποκρίθηκε ο Ιησούς: «Εσύ το λες ότι είμαι βασιλιάς. Εγώ γι' αυτό έχω γεννηθεί». Εάν λοιπόν έχει γεννηθεί βασιλιάς, έχει γεννηθεί διαθέτοντας και όλα τα υπόλοιπα, και δεν κατέχει τίποτα ως επίκτητο. Ώστε, όταν ακούσεις ότι «Όπως ο Πατέρας έχει ζωή μέσα Του, έτσι έδωσε και στον Υιό να έχει ζωή», να μην εννοείς τίποτε άλλο παρά τη γέννηση· το ίδιο ισχύει και για όλα τα άλλα. «Και γι' αυτό ήλθα, για να μαρτυρήσω την αλήθεια»· δηλαδή, για να πω ακριβώς αυτό, και να το διδάξω, και να πείσω τους πάντες.

Τώρα όμως υπόσχεται λέγοντας: «Ακόμη μία φορά εγώ θα σείσω, όχι μόνο τη γη, αλλά και τον ουρανό», λέγει ο Κύριος. Το δε «ακόμη μία φορά» δηλώνει τη μετάθεση όσων σαλεύονται, ώστε να παραμείνουν τα μη σαλευόμενα. Εάν λοιπόν διδασκόμαστε ότι αυτό θα γίνει μία φορά και δεν θα ξανασαλευθούν, πώς είναι μαθητές του Ευαγγελίου εκείνοι που διασύρουν το μέγα δώρο της αναστάσεώς μας και το καύχημα της Εκκλησίας, και μας εξαγγέλλουν πάλι την έκπτωση των σωμάτων; Διότι, εάν είναι κακό το να διαιωνίζονται αυτά, για ποιο λόγο και ανασταίνονται; Ως χαρμόσυνο μήνυμα και ως χαρά εξαγγέλλεται η ανάστασή τους. Και ο μέγας Παύλος υπέμενε τις αλυσίδες που τον περιέβαλαν για χάρη αυτής της ελπίδας, και όταν δικαζόταν για την ελπίδα και την ανάσταση των νεκρών, έχοντας ελπίδα στον Θεό ότι πρόκειται να υπάρξει ανάσταση των νεκρών, δικαίων και αδίκων, διδάσκει να μη θεωρείται απίστευτο το κήρυγμά του. Εάν ο Θεός εγείρει τους νεκρούς, προς τι αυτό, εάν βέβαια είναι καλό το να υπάρχουν οι ψυχές χωρίς σώμα, αφού απαλλαγούν μία φορά από αυτά; Γιατί δεν παραμένουν ευθύς εξαρχής στην αθάνατη κατάσταση μετά τον θάνατο, αν όχι όλων, τουλάχιστον των δικαίων; Αντιθέτως μάλιστα, ο ίδιος ο Κύριος, ευαγγελιζόμενος δωρεές και ευεργεσίες προς εμάς, διακηρύσσει: «Έρχεται ώρα κατά την οποία όσοι βρίσκονται στα μνημεία θα ακούσουν τη φωνή του Υιού του ανθρώπου, και όσοι την ακούσουν θα ζήσουν».

Αυτός δε ο εγκλεισμός ας μη σας προξενεί λύπη, ούτε να παρακούσετε, για να μην περιπέσετε στο παράπτωμα της παρακοής, αλλά μάλλον να ενεργήσετε έτσι ώστε να σας χορηγήσει ο Κύριος τον μισθό της υπακοής. Διότι, όπως ακριβώς όσο ζούσε με αυτό το σώμα αγάπησε την ησυχία ως δώρο Θεού, έτσι και αφού απεβίωσε προτίμησε να την διατηρήσει μέχρι την κοινή ανάσταση, όταν όλοι όσοι βρίσκονται στα μνήματα θα ακούσουν τη φωνή του Υιού του Θεού, και όσοι την ακούσουν θα ζήσουν και θα αναστηθούν για να τον προϋπαντήσουν και να τον προσκυνήσουν. Σας κάνω δε γνωστό και τούτο, αδελφοί, ότι αυτή η παλαιότερη και κύρια εγκλείστρα, εξαιτίας των αγίων και σεπτών εικόνων που έχουν ιστορηθεί σε αυτήν, διατηρεί την αξία άγιου ευκτηρίου. Γι' αυτό, αν και μία και δύο φορές επιχείρησαν κάποιοι να εγκατασταθούν σε αυτήν, δεν τα κατάφεραν· διότι μου φαίνεται ότι και στο μέλλον κανείς δεν θα μπορέσει να εγκατασταθεί σε αυτήν. Διότι, αν ο Κύριος την διαφύλαξε για κάποιον άλλο σκοπό, ποιος είναι ικανός να αντιλέξει; Αν όμως κάποιος αυθάδης θελήσει απλώς να εγκατασταθεί σε αυτήν σαν να ήταν ένα κοινό κελί, αυτό είναι ανόσιο και αποκρουστικό, και θα αποκαλυφθεί ο ίδιος εχθρός και επιβουλευτής του εαυτού του.

Ιω. 5, 19-27 Επομένως, αν όσα «ο Πατέρας κάνει, αυτά και ο Υιός κάνει» και μάλιστα «ομοίως», είναι ίσος με αυτόν κατά πάντα. Το δε ότι «ο Πατέρας αγαπά τον Υιό και του δείχνει» και «θα δείξει» και «έχει δώσει όλη την κρίση», το λέγει, για να τους αποστομώσει, ότι δεν είναι αντίθεος· διότι, λέγει, αν «αγαπά τον Υιό», πώς θα αγαπούσε τον εχθρό; Πώς δε θα του επέτρεπε, και όχι μόνο του επιτρέπει, αλλά «και του δείχνει» να κάνει τα ίδια σαν να ευφραίνεται με τα έργα του; Πώς δε και θα του εμπιστευόταν όλη την «εξουσία»; Εξάλλου δε· όπως όταν λέγει ότι «του έδωσε» όλη την «εξουσία» ή «την κρίση», δεν αποστερεί τον εαυτό του από την εξουσία, αλλά το λέγει αυτό προς τιμήν του Υιού· διότι έτσι συνηθίζουν οι άνθρωποι, να τιμούν περισσότερο αυτόν που έχει την «εξουσία» να τιμωρεί και να σώζει. Όπως λοιπόν έχει πει αυτό προς τιμήν του Υιού σύμφωνα με την ανθρώπινη λογική, έτσι και το «έδωσε» έχει ειπωθεί προς τιμήν του Πατέρα· διότι «τιμούν» και αυτόν που δίνει την «εξουσία». Αν λοιπόν έλεγε ότι ο Υιός έχει «όλη την κρίση», διότι «ο Πατέρας δεν κρίνει κανέναν», θα έδινε την υπόνοια ότι ο ίδιος αποστερήθηκε την εξουσία. Γι' αυτόν τον λόγο θέτει το «έδωσε», ώστε να τιμήσει «ομοίως» και «τον Υιό» και «τον Πατέρα», τον μεν ως δότη, τον δε ως αυτόν που τα έχει λάβει όλα. Πάλι, αν λέγοντας το «έδωσε» δεν πρόσθετε το «όλη», αλλά έλεγε ότι «έδωσε» μερίδιο της εξουσίας, θα υποβίβαζε το αξίωμα του Υιού.

Διότι δεν είπε: «Εκείνος που πιστεύει σε εμένα», αλλά «Σε εκείνον που με έστειλε». Εκείνος λοιπόν που πιστεύει σε αυτόν, δεν έρχεται σε κρίση, δηλαδή σε κόλαση, αλλά ζει αιώνια ζωή, μην υφιστάμενος τον ψυχικό και αιώνιο θάνατο, έστω κι αν υποστεί τον φυσικό και πρόσκαιρο. «Αλήθεια, αλήθεια σας λέω, ότι έρχεται ώρα, και είναι τώρα, που οι νεκροί θα ακούσουν τη φωνή του Υιού του Θεού, και όσοι ακούσουν θα ζήσουν. Διότι όπως ο Πατέρας έχει ζωή μέσα του, έτσι έδωσε και στον Υιό να έχει ζωή μέσα του, και του έδωσε εξουσία να κρίνει, επειδή είναι Υιός ανθρώπου. Μην απορείτε για αυτό, διότι έρχεται ώρα, κατά την οποία όλοι όσοι είναι στα μνήματα θα ακούσουν τη φωνή του, και θα βγουν έξω, εκείνοι που έπραξαν τα αγαθά σε ανάσταση ζωής, ενώ εκείνοι που έπραξαν τα φαύλα σε ανάσταση κρίσεως». Αφού είπε πιο πάνω ότι όποιος δεν τιμά τον Υιό δεν τιμά τον Πατέρα, και αφού εξέφρασε κάποια υψηλά λόγια για τον εαυτό του, για να μη νομισθεί ότι αυτά που λέει είναι καύχημα και κενή αλαζονεία, παρέχει και την απόδειξη μέσω των έργων λέγοντας ότι «Έρχεται ώρα». Έπειτα, για να μην υποπτευθούμε ότι ο χρόνος είναι μακρινός, λέει: «Και είναι τώρα, που οι νεκροί θα ακούσουν τη φωνή του Υιού», δηλαδή τώρα που εγώ βρίσκομαι ανάμεσά σας. Αυτά δε τα λέει για τους νεκρούς που επρόκειτο να αναστήσει, όπως τον γιο της χήρας, την κόρη του αρχισυνάγωγου, και τον Λάζαρο. Έπειτα προσθέτει και έναν συλλογισμό αποδεικτικό των όσων είπε. «

«Διότι, όπως», λέει, «ο Πατέρας έχει ζωή μέσα του, έτσι έδωσε και στον Υιό να έχει ζωή μέσα του»· για να ζωογονεί αυτούς που ακούνε τη φωνή του. Και δεν του έδωσε εξουσία μόνο να ζωογονεί, αλλά και να κρίνει, ώστε να κολάζει και να τιμωρεί. Συνεχώς, μάλιστα, φέρνει στο προσκήνιο τους λόγους περί κρίσεως, για να προσελκύσει τους ακροατές.