Ὕπνος οὐδὲν ἕτερόν ἐστιν, ἢ θάνατος πρόσκαιρος, καὶ ἐφήμερος τελευτή. ΤΙΤΛ. Δʹ. —Περὶ ὑποκρίσεως, καὶ εἰρωνείας, καὶ πλαστῆς εὐλαβείας, καὶ τῶν τὰ τοιαῦτα ἐπινοούντων. «Ὑποκριταὶ καρδίᾳ τέξουσι θυμόν· καὶ ἀποθάνοι ἐν νεότητι ψυχὴ αὐτῶν.» Οὐχ ὁρᾷς ἡλίκον κακόν ἐστιν ἡ ὑπόκρισις; καὶ αὐτὴ καρπός ἐστι τοῦ φθόνου. Τὸ γὰρ διπλοῦν τοῦ ἤθους ἐκ φθόνου μάλιστα τοῖς πολλοῖς ἐγγίνεται, ὅταν τὸ μίσος ἐν τῷ βάθει κατέχοντες, ἀγάπην δεικνύωσιν κατακεχρωσμένην τὴν ἐπιφάνειαν, κατ᾽ αὐτὰς ὑφάλους πέτρας, αἳ βραχεῖ ὕδατι καλυπτόμεναι, κακὸν ἀπροόρατον τοῖς ἀφυλάκτοις γίνονται.
Μετάφραση
Ο ύπνος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας πρόσκαιρος θάνατος και μια εφήμερη τελευτή. ΤΙΤΛΟΣ Δ΄. —Περί υποκρισίας, και ειρωνείας, και πλαστής ευλάβειας, και περί εκείνων που επινοούν τέτοια πράγματα. «Οι υποκριτές στην καρδιά θα γεννήσουν οργή· και ας πεθάνει στη νεότητα η ψυχή τους.» Δεν βλέπεις πόσο μεγάλο κακό είναι η υποκρισία; Και αυτή είναι καρπός του φθόνου. Διότι η διπροσωπία του χαρακτήρα δημιουργείται στους περισσότερους κυρίως από τον φθόνο, όταν, ενώ κρύβουν το μίσος στο βάθος, επιδεικνύουν αγάπη, έχοντας απλώς βαμμένη την επιφάνεια, σαν εκείνους τους ύφαλους βράχους, οι οποίοι, σκεπασμένοι από λίγο νερό, γίνονται απρόβλεπτο κακό για όσους δεν φυλάγονται.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες