Καὶ ἄκουε περὶ τοῦ ὡρισμένου τῶν ὄντων, καὶ πρῶτόν γε περὶ ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων, Ἰὼβ τοῦ Αὐσίτου οἷά φησι «Βροτὸς γὰρ γεννητὸς γυναικός, ὀλιγόβιος καὶ πλήρης ὀργῆς ἢ ὥσπερ ἄνθος ἀνθῆσαν ἐξέπεσεν· ἀπεδρᾷ δὲ ὥσπερ σκία, οὐ μὴ στῆ ... Ἀριθμητοὶ δὲ μῆνες αὐτοῦ παρ’ αὐτοῦ· εἰς χρόνον ἔθου καὶ οὐ μὴ ὑπερβῇ ... Τίς ὁ κατατάσσων φυλακὰς νυκτερινάς, ὁ διορίζων με ἀπὸ τετραπόδων γῆς;» Τοῦτο δὲ καὶ ὁ Θαιμανίτης ὀνειδίζων αὐτῷ ὑπαινίττεται· «Ἐλεύσῃ δέ, φησίν, ἐν τάφῳ ὥσπερ σῖτος ὥριμος κατὰ καιρὸν θεριζόμενος, ἢ ὥσπερ θημωνιὰ ἅλωνος καθ’ ὥραν συγκομισθεῖσα.» Εἶτα καὶ περὶ τῶν ἄλλων τοῖς πρὸς αὐτὸν τοῦ Θεοῦ λόγοις πρόσεχε· φησὶ γάρ· «Ἐθέμην δὲ αὐτῇ νέφος ἀμφίασιν, ὀμίχλῃ δὲ αὐτὴν ἐσπαργάνωσα, ἐθέμην δὲ αὐτῇ ὅρια, περιθεὶς κλεῖθρα καὶ πύλας, εἶπα δὲ αὐτῇ· Μέχρι τούτου ἐλεύσῃ καὶ οὐχ ὑπερβήσῃ.» Καὶ πάλιν περὶ τῶν αὐτῶν ὁ Θεὸς πρὸς αὐτόν· «Νενουθέτησαι δὲ τὸ εὖρος τῆς ὑπ’ οὐρανόν; Ἀνάγγειλον δέ μοι πόση τίς ἐστιν, ἐν ποίᾳ δὲ γῇ αὐλίζεται τὸ φῶς, σκότους δὲ ποῖος ὁ τόπος, εἰς ἀγάγῃς με.» Ὅρα δὲ καὶ περὶ τοῦ ἠριθμημένου αὐτῶν καὶ ἡμῶν τῆς ζωῆς τῶν ἐτῶν οἷά φησιν· «Ἔτη δὲ ἀριθμητὰ δεδομένα δυνάστῃ ... Ἔτη γὰρ ἀριθμητὰ ἥκασιν, ὁδῷ δὲ ᾗ οὐκ ἐπαναστραφήσομαι πορεύσομαι ... Ἰδοὺ γὰρ ὁ ἰσχυρὸς πολὺς καὶ οὐ γνωσόμεθα· ἀριθμὸς ἐτῶν αὐτοῦ καὶ ἀπέραντος, ἀριθμηταὶ δὲ αὐτῷ σταγόνες ὑετοῦ ...
Μετάφραση
Και άκουγε σχετικά με το καθορισμένο όριο των όντων, και πρώτα από όλα για εμάς τους ανθρώπους, τι λέει ο Ιώβ ο Αυσίτης: «Διότι ο θνητός που γεννιέται από γυναίκα είναι ολιγόζωος και γεμάτος οργή, ή σαν το λουλούδι που άνθισε και έπεσε· δραπετεύει σαν σκιά, και δεν πρόκειται να σταθεί... Οι μήνες του είναι μετρημένοι από Εκείνον· έθεσες χρονικό όριο και δεν πρόκειται να το υπερβεί... Ποιος είναι αυτός που καθορίζει τις νυχτερινές φυλακές, αυτός που με ξεχωρίζει από τα τετράποδα της γης;» Αυτό εξάλλου υπονοεί και ο Θαιμανίτης, όταν τον επιπλήττει: «Θα κατέβεις, λέει, στον τάφο σαν ώριμο σιτάρι που θερίζεται στην εποχή του, ή σαν θημωνιά αλωνιού που συγκεντρώθηκε στην ώρα της.» Έπειτα πρόσεξε και τα λόγια του Θεού προς αυτόν σχετικά με τα υπόλοιπα· διότι λέει: «Της έβαλα ως ένδυμα το σύννεφο, την εσπαργάνωσα με ομίχλη, της έθεσα όρια βάζοντας αμπάρες και πύλες, και της είπα: Μέχρι εδώ θα έλθεις και δεν θα προχωρήσεις παραπέρα.» Και πάλι για τα ίδια λέει ο Θεός προς αυτόν: «Έχεις κατανοήσει το πλάτος της οικουμένης κάτω από τον ουρανό; Ανάγγειλέ μου πόσο είναι, και σε ποια γη κατοικεί το φως, και ποιος είναι ο τόπος του σκότους, για να με οδηγήσεις σε αυτό.» Δες ακόμη τι λέει και για τον μετρημένο αριθμό των δικών τους και των δικών μας ετών της ζωής: «Μετρημένα έτη έχουν δοθεί στον δυνάστη... Διότι έφτασαν μετρημένα έτη, και θα πορευτώ σε οδό από την οποία δεν θα επιστρέψω... Διότι ιδού, ο Ισχυρός είναι μέγας και δεν μπορούμε να τον γνωρίσουμε· ο αριθμός των ετών του είναι απέραντος, ενώ από αυτόν είναι μετρημένες οι σταγόνες της βροχής...»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες