οὐ μόνον οὐ δέχεται ὁ κύριος, ἀλλ᾽ οὐδὲ ἰδεῖν βούλεται, ὥσπερ ἄλλος φησὶ προφήτης· καθαρὸς ὀφθαλμὸς τοῦ μὴ ὁρᾶν πονηρά. ὁρᾷς, πόση πρόνοια, πόση φυλακή, πόση σύνεσις; εἰ καὶ μή σε ἐκδικεῖ, ἀλλ᾽ ἀπεχθῶς ἔχει πρὸς τὸ πρᾶγμα. εἶτα, ἐπειδὴ εἶπεν· οὐ βούλεται ὁρᾶν, ἵνα μὴ νομίσῃς ἀγνοίας εἶναι τὸ πρᾶγμα, ἀλλὰ μάθῃς, ὅτι σχέσεώς τινός ἐστι καὶ ἀντιλογίας, ἄκουσον, πῶς ἐπήγαγεν· αὐτὸς γὰρ ὁ παντοκράτωρ ὁρατής ἐστι τῶν συντελούντων τὰ ἄνομα. κρίθητι δὲ ἐναντίον αὐτοῦ, εἰ δύνασαι αὐτὸν αἰνέσαι ὡς ἔστιν. «εἰ δικαστήριον ἐκάθισεν», φησίν, «καὶ τὰ δικαιώματα προέθηκεν, οὐκ ἂν αὐτὸν ἐπῄνεσας; οὐκ ἂν αὐτὸν ἐδόξασας κατ᾽ ἀξίαν ἐπὶ τοῖς εἰς σὲ γεγενημένοις νῦν, ὅτε νομίζεις ἀδικεῖσθαι καὶ κολάζεσθαι; τὸ μὲν γὰρ μὴ δύνασθαι κατ᾽ ἀξίαν τὸν θεὸν ὑμνεῖν οὐδὲν μέγα, τὸ δὲ μέλλοντα κρίνεσθαι πρὸς αὐτὸν ἐν τοῖς πρὸς ἡμᾶς μὴ δύνασθαι κατ᾽ ἀξίαν αὐτὸν ὑμνεῖν, τοῦτο μέγα.» 36,1 ΠΡΟΣΘΕΙΣ ΔΕ ΕΛΙΟΥΣ ΕΤΙ ΛΕΓΕΙ· 36,2a 〈μεῖνόν με μικρὸν ἔτι, ἵνα διδάξω σε·〉 2b 〈ἔτι γάρ μοι ἔνεστι λέξις.〉 36,3a 〈ἀναλαβὼν τὴν ἐπιστήμην μου μακράν,〉 3b 〈ἔργοις δέ μου δίκαια ἐρῶ〉 36,4a 〈ἐπ᾽ ἀληθείας, καὶ οὐκ ἄδικα,〉 φησίν, 〈ῥήματα〉 4b 〈ἀδίκως συνίεις.〉 τουτέστιν· τὰ ἐπὶ τῶν ἔργων αὐτῶν ἐκβαίνοντα δίκαια λέγω, οὐχὶ ῥήματα ταῦτά ἐστιν οὐδὲ λόγοι.
Μετάφραση
Όχι μόνο δεν τα αποδέχεται ο Κύριος, αλλά ούτε καν να τα δει επιθυμεί, όπως λέει ένας άλλος προφήτης: είναι καθαρός ο οφθαλμός Του, ώστε να μη βλέπει τα πονηρά. Βλέπεις πόση πρόνοια, πόση προφύλαξη, πόση σύνεση υπάρχει; Έστω και αν δεν σε εκδικείται, εντούτοις απεχθάνεται την πράξη. Έπειτα, επειδή είπε ότι δεν επιθυμεί να βλέπει, για να μη νομίσεις ότι το ζήτημα οφείλεται σε άγνοια, αλλά για να μάθεις ότι έχει να κάνει με κάποια στάση και αντίλογο, άκουσε πώς συνέχισε: διότι ο ίδιος ο Παντοκράτορας βλέπει εκείνους που διαπράττουν τα άνομα. Στάσου σε κρίση ενώπιόν Του, εάν μπορείς να Τον αινέσεις όπως Του αξίζει. «Αν καθόταν σε δικαστήριο», λέει, «και εξέθετε τα δίκαια, δεν θα Τον επαινούσες; Δεν θα Τον δόξαζες επάξια για όσα έχουν συμβεί σε σένα τώρα, που νομίζεις ότι αδικείσαι και τιμωρείσαι; Διότι το να μην μπορεί κάποιος να υμνήσει επάξια τον Θεό δεν είναι σπουδαίο, το να μην μπορεί όμως να Τον υμνήσει επάξια όταν πρόκειται να κριθεί απέναντί Του για όσα μας αφορούν, αυτό είναι μεγάλο». Προσθέτοντας δε ο Ελιούς, λέει ακόμη: «Περίμενέ με λίγο ακόμη, για να σε διδάξω· διότι έχω ακόμη λόγο να πω. Αναζητώντας τη γνώση μου από μακριά, θα εκφέρω δίκαια με τα έργα μου, με αλήθεια και όχι με άδικα», λέει, «λόγια που αδίκως κατανοείς». Δηλαδή: αυτά που προκύπτουν από τα ίδια τα έργα τα ονομάζω δίκαια, δεν είναι αυτά απλώς λέξεις ούτε λόγια.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες