Πατερικές αναφορές στο ΙΩΒ 6:16

Διότι, αν το ήθελε, δεν θα υπέμενε, αλλά θα είχε δώσει τέλος στη ζωή του, ώστε, αν όχι από πουθενά αλλού, από αυτό τουλάχιστον κατανόησε την ευλάβεια του ανδρός, ο οποίος, αν και άνθρωπος, υπομένει δεινά σκληρότερα από τις πέτρες εξαιτίας του φόβου του Θεού, και αναθέτει το ζήτημα στην προσευχή, και όχι στη δική του τόλμη. 6,12β «Ή μήπως οι σάρκες μου», λέει, «είναι χάλκινες;» 6,13α «Ή μήπως δεν είχα εμπιστευθεί σε Αυτόν;» 13β «Η βοήθεια όμως απουσιάζει από εμένα,» 6,14α «το έλεος με απαρνήθηκε,» 14β «και η επισκοπή του Κυρίου με παρέβλεψε.» Ή μήπως δεν είχα εμπιστευθεί, λέει, σε Αυτόν; Επειδή ο συνομιλητής του τον συμβούλευε να επικαλεστεί τον Κύριο τον Παντοκράτορα, λέει: Μήπως δεν είχα εμπιστευθεί σε Αυτόν; Εσύ όμως, αναλογίσου ότι αυτά δεν λέγονται στα προοίμια της συμφοράς, αλλά αφού είχε περάσει πολύς χρόνος, προς το ίδιο το τέλος των αγώνων. 6,15α «Δεν με κοίταξαν καν», λέει, «οι πιο κοντινοί μου. Σαν χείμαρρος που στερεύει» 15β «ή σαν κύμα με προσπέρασαν.» 6,16α «Εκείνοι που με σέβονταν, τώρα μου έχουν επιτεθεί.» Και αυτό είναι έργο της εγκατάλειψης του Θεού, το να τον περιφρονούν και οι οικείοι του ενώ υποφέρει τέτοια δεινά. Διότι, όταν Αυτός απομακρυνθεί και ο άνθρωπος αποστερηθεί τη βοήθειά Του, τα πάντα γίνονται εχθρικά και πολέμια. «Κανείς δεν με αναγνώρισε», λέει, «στη συμφορά, αλλά αυτό δεν είναι ακόμη το πιο μεγάλο· εκείνοι που με σέβονταν, τώρα μου έχουν επιτεθεί. Αυτό είναι πολύ πιο σκληρό, το να καταπατούν αυτόν που κείτεται κάτω.»

Νομίζω ότι αυτούς υπονοεί. 6,16α 〈«Όπως το χιόνι»〉 16β 〈«ή ο κρύσταλλος,»〉 λέει, 〈«που έχει παγώσει·»〉 6,17 〈«όπως όταν λιώσει, μόλις έρθει η ζέστη, δεν αναγνωρίζεται πλέον ότι υπήρξε,»〉 6,18α 〈«έτσι κι εγώ εγκαταλείφθηκα από όλους.»〉 18β 〈«Καταστράφηκα και έμεινα άστεγος.»〉 Δηλαδή: «Ούτε ανάμνηση δεν έχει απομείνει ούτε ίχνος από την προηγούμενη ευημερία.» Αυτά είναι πιο βαριά από τη συμφορά. Μακάρι κάποιος να σήκωνε τους πόνους μου όλους μαζί 〈«σε μια ζυγαριά»〉. Και προσπαθεί να τους διηγηθεί: «Διότι σαν δυσωδία βλέπω», λέει, «τα φαγητά μου. Εύχομαι να πεθάνω και δεν πεθαίνω· άνθρωπος είμαι και τα παθαίνω αυτά, όχι πέτρα, άνθρωπος με λίγα χρόνια ζωής. Δεν απολαμβάνω την άνωθεν εύνοια. Άλλοι από τους οικείους μου με προσπερνούν, και άλλοι με καταπατούν. Κανένα ίχνος δεν έχει απομείνει από την προηγούμενη ευημερία.» 6,19α 〈«Δείτε τις οδούς των Θαιμανών»〉 19β 〈«και τα μονοπάτια των Σαβαίων, εσείς που παρατηρείτε,»〉 6,20α 〈«νιώστε ντροπή, εσείς που βλέπετε. Θα λογοδοτήσουν»〉 20β 〈«όσοι έχουν εμπιστοσύνη σε πόλεις και σε χρήματα.»〉 «Κοιτάξτε», λέει, «και δείτε.» Δηλαδή: «Αναλογιστείτε τα δικά σας. Το μέλλον είναι άδηλο και όλοι υποκείμεθα ομοίως σε αυτό. Αυτά να συλλογίζεστε και εσείς για τους εαυτούς σας και να μετριάζετε το φρόνημά σας.» 6,21α 〈«Έτσι, λοιπόν, και εσείς μου επιτεθήκατε ανελέητα.»〉 «Χωρίς συμπόνια», λέει, «ελεγκτικά, κατηγορικά.» 6,21β 〈«Ώστε, βλέποντας το δικό μου τραύμα, να φοβηθείτε.»〉 «Φοβηθείτε, μήπως κληθείτε να λογοδοτήσετε για την αγριότητά σας.»