ὑπὲρ αὐτῶν τοῖς τέκνοις ὑμῶν διηγήσασθε, καὶ τὰ τέκνα ὑμῶν τοῖς τέκνοις αὐτῶν, καὶ τὰ τέκνα αὐτῶν εἰς γενεὰν ἑτέραν.> Ἀναφέρει πρὸς ἀρχαιότητα καιρῶν τε καὶ μνήμης τοὺς γεγηρακότας, καὶ διενθυμεῖσθαι προστέταχε, πότε δὴ ἄρα, καὶ ἐπὶ τίσι τὰ ἴσα τεθέανται, τοῖς αὐτῶν πατράσιν ἤγουν τοῖς ἔτι κατόπιν, ἐκ θείας ὀργῆς ἐπενηνεγμένα, ἀναλογίζεσθαί τε δεῖν ἔφη λοιπὸν, εἰ μὴ ξένα καὶ ἀήθη τὰ διηγήματα, καὶ οὐδενί πω τάχα τῶν πάλαι διεγνωσμένα· συνιέναι γεμὴν εὖ μάλα καὶ τοὺς ἑτέρους προσήκειν, φησὶν, εἰ τοιαῦτα γέγονεν ἐπ᾽ αὐτῶν· ἔσεσθαι δὲ καὶ ὑπόθεσιν ἀτελευτήτων διηγημάτων οὐκ εἰς μίαν διήκουσαν, οὔτε μὴν εἰς δύο καὶ τρεῖς γενεὰς, διεκπαίουσαν δὲ μᾶλλον, καὶ εἰς τὸ ἐπέκεινα πολύ. ὥσπερ γὰρ εἶναί φαμεν ἀξιάκουστα τοῖς πολλοῖς τὰ λαμπρὰ τῶν διηγημάτων, καὶ οἷς ἂν ἕποιτο τυχὸν καὶ τὸ ἐφήδεσθαι δεῖν· οὕτως ἀξιομνημόνευτά πως εἶναι δοκεῖ καὶ τὰ εἰς λῆξιν ἥκοντα συμφορᾶς τε καὶ παθῶν. μονονουχὶ γὰρ καταβιάζεταί πως καὶ τὰ τοιάδε τὴν λήθην, καὶ φορτικωτέραν ἔχοντα τὴν προσβολὴν ἐκ πολλῆς ἄγαν ἀναισχυντίας ἀξιοῖ μνημονεύεσθαι, καὶ ταῖς τῶν ἡδίστων δόξαις φιλονεικεῖ· ἔχει δὲ ὥσπερ τὰ χρηστὰ τὴν μνήμην οὐκ ἀκερδῆ, οὕτως οἶμαί που καὶ τὰ σκαιά τε καὶ σκυθρωπά.
Μετάφραση
«Γι' αυτά διηγηθείτε στα παιδιά σας, και τα παιδιά σας στα δικά τους παιδιά, και τα παιδιά τους σε άλλη γενιά.» Ανατρέχει, ως προς την αρχαιότητα των καιρών και της μνήμης, στους ηλικιωμένους, και τους προστάζει να αναλογιστούν, πότε άραγε, και σε ποιους είδαν να συμβαίνουν παρόμοια, τα οποία επιφέρθηκαν από θεία οργή στους πατέρες τους ή στους προγενέστερους αυτών, και πρόσθεσε λοιπόν ότι πρέπει να σκεφτούν αν τα διηγήματα είναι παράδοξα και ασυνήθιστα, και ίσως σε κανέναν από τους παλαιότερους δεν ήταν γνωστά. Ακόμη, λέει ότι αρμόζει και στους άλλους να κατανοήσουν πολύ καλά αν τέτοια γεγονότα συνέβησαν στην εποχή τους. Και ότι θα αποτελέσουν υπόθεση ατέλειωτων διηγήσεων, που δεν θα φτάσουν μόνο σε μία, ούτε βέβαια σε δύο και τρεις γενιές, αλλά μάλλον θα προχωρήσουν και πολύ πιο πέρα. Διότι, όπως ακριβώς λέμε ότι τα λαμπρά διηγήματα είναι άξια να ακούγονται από τους πολλούς, και ίσως ακολουθεί σε αυτά η οφειλόμενη χαρά, έτσι φαίνεται πως είναι αξιομνημόνευτα και όσα φτάνουν στο αποκορύφωμα της συμφοράς και των παθών. Επειδή σχεδόν εκβιάζουν κατά κάποιον τρόπο τη λήθη και τέτοιου είδους γεγονότα, και έχοντας πιο βαριά την προσβολή, από υπερβολική αναίδεια απαιτούν να μνημονεύονται, και ανταγωνίζονται τις φήμες των πιο ευχάριστων πραγμάτων. Αλλά όπως ακριβώς τα καλά πράγματα έχουν ωφέλιμη τη μνήμη, έτσι νομίζω συμβαίνει και με τα δυσάρεστα και τα σκυθρωπά.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες