Πατερικές αναφορές στο ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ 10:12

Διότι κάποτε, όταν ξέσπασε φωτιά στο όρος και κατέκαιγε σφοδρώς τη δασική ύλη γύρω από τα μοναστήρια, απειλώντας πλέον να καταφάγει και τα ίδια τα μοναστήρια, οι μοναχοί, κυριευμένοι από φόβο, έτρεξαν προς τον πατέρα και του είπαν: «Αν μπορείς να κάνεις κάτι, βοήθησε και σπεύσε προς βοήθεια· διότι ο κίνδυνος βρίσκεται προ των πυλών». Εκείνος, αφού ύψωσε τα μάτια του στον ουρανό και εξέτεινε το χέρι του προς τη φωτιά, προσευχήθηκε σιωπηλά προς Αυτόν που κλίνει το ους Του και ακούει αυτούς που κράζουν από τα βάθη των εσωτερικών τους διαλογισμών, προς τον Οποίο έχει γραφεί: «διότι ο ενδόμυχος διαλογισμός του ανθρώπου θα σε δοξολογήσει και το υπόλειμμα του διαλογισμού θα σε εορτάσει». Και αφού σχημάτισε τη σφραγίδα του σταυρού, ανέκοψε αμέσως την ακάθεκτη εκείνη ορμή του πυρός και διαφύλαξε τα μοναστήρια αβλαβή. Αυτό λοιπόν το ένα θαύμα είναι εφάμιλλο με δύο παλαιά: και με εκείνο του Ιησού του Ναυή, ο οποίος με το πρόσταγμά του σταμάτησε τον ήλιο από τη συνήθη πορεία του, και με εκείνο των τριών νέων, οι οποίοι, θωρακισμένοι με το όπλο της προσευχής, κατίσχυσαν της καμίνου της Βαβυλώνος.

Διότι δεν μπορούσε ο Δαβίδ, όντας αδύναμος στο σώμα, να νικήσει έναν τέτοιο γενναίο πολεμιστή, εάν δεν συμπαρίστατο σε αυτόν η θεία δύναμη που έφερε τη νίκη. Ο Ιησούς του Ναυή, όταν πήγε στην πόλη της Ιεριχούς, την πολιόρκησε για επτά ημέρες χωρίς να μπορεί να πετύχει τίποτα με τη δική του φυσική δύναμη. Τον διέταξε, λοιπόν, ο Θεός να συγκεντρώσει κιθάρες και σάλπιγγες, και έτσι από μόνα τους έπεσαν τα τείχη της πόλης. Παρομοίως και όταν εισήλθε στη Γη της Επαγγελίας, λέει ο Κύριος στον Ιησού: «Πήγαινε σε πόλεμο». Και ο Ιησούς λέει στον Κύριο: «Μα τον ζωντανό Κύριο, δεν θα πάω χωρίς εσένα». Και ποιος είναι αυτός που διέταξε τον ήλιο να σταθεί ακίνητος για άλλες δύο ώρες κατά τη διάρκεια της μάχης; Μήπως η ανθρώπινη φύση μπορούσε να δώσει τέτοια διαταγή; Ή μήπως η δύναμη που ήταν μαζί του διέταξε τον ήλιο και εκείνος υπάκουσε, φέρνοντας έτσι τη νίκη; Ο Μωυσής, όταν πολέμησε τον Αμαλήκ, όσο μεν ύψωνε τα χέρια του προς τον Θεό, κατατρόπωνε τον Αμαλήκ, ενώ όταν κατέβαζε τα χέρια του, υπερίσχυε ο Αμαλήκ.

Όποιος λοιπόν βρεθεί πιστός και φρόνιμος, θα εγκατασταθεί στην υπηρεσία του Κυρίου, δηλαδή πάνω από όλους τους δούλους, ώστε να δίνει στον καθένα στην κατάλληλη ώρα το σιτηρέσιο, είτε αυτό είναι δογματικός λόγος, με τον οποίο τρέφονται οι ψυχές, είτε υπόδειγμα πράξεων και κανόνας για το πώς πρέπει να ζει κανείς. Ένας τέτοιος άνθρωπος, αν βρεθεί να πράττει έτσι, είναι μακάριος, και ο Κύριος θα τον καταστήσει επιστάτη σε όλα τα υπάρχοντά Του. Όχι μόνο πάνω στους δούλους, αλλά, αφού τον έχει πλέον αξιώσει υψηλότερου βαθμού, θα τον καταστήσει κύριο στα πάντα, ώστε να τον υπακούν και τα επίγεια και τα ουράνια, όπως ακριβώς συνέβη με τον Ιησού του Ναυή και με τον Ηλία, από τους οποίους ο μεν πρώτος διέταζε τον ήλιο, ο δε δεύτερος τα σύννεφα του ουρανού, και γενικώς με όλους τους αγίους, οι οποίοι ως φίλοι του Θεού χρησιμοποιούν τα αγαθά του φίλου τους, διότι τα αγαθά των φίλων είναι κοινά. Και καθένας που ασκεί την πρακτική αρετή στον ησυχαστικό βίο, και διαχειρίζεται τα δουλικά πάθη, δηλαδή τον θυμό και την επιθυμία, και παρέχει στον καθένα στην κατάλληλη ώρα το σιτηρέσιό του: στον μεν θυμό, ώστε να μισεί αυτούς που μισούν τον Κύριο και να αναλώνεται εναντίον των εχθρών Του, στην δε επιθυμία, ώστε να έχει την αναγκαία πρόνοια για τη σάρκα και να την αναπέμπει ολόκληρη προς τον Θεό. Καθένας λοιπόν τέτοιος άνθρωπος είναι μακάριος, και βεβαίως θα επιτύχει και τη θεωρία, και θα εγκατασταθεί σε όλα τα υπάρχοντα του Κυρίου, αφού αξιώθηκε να βλέπει και να εποπτεύει τα πάντα με τον θεωρητικό νου. Και όχι μόνο αυτά που δεν είναι κυρίως υπάρχοντα, αλλά και τα όντως υπάρχοντα, εννοώ δηλαδή τα αιώνια. «