Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 4:17

Και αφού λάβει ο ιερέας ο χρισμένος, του οποίου τα χέρια έχουν καθαγιαστεί, από το αίμα του μόσχου, θα το φέρει μέσα στη σκηνή του μαρτυρίου. Και θα βουτήξει ο ιερέας το δάχτυλό του στο αίμα, και θα ραντίσει από το αίμα επτά φορές ενώπιον του Κυρίου, μπροστά στο άγιο καταπέτασμα. Και θα επιθέσει ο ιερέας από το αίμα του μόσχου πάνω στα κέρατα του θυσιαστηρίου του συνθέτου θυμιάματος το οποίο βρίσκεται ενώπιον του Κυρίου, μέσα στη σκηνή του μαρτυρίου. Και όλο το αίμα του μόσχου θα το χύσει στη βάση του θυσιαστηρίου των ολοκαυτωμάτων, το οποίο βρίσκεται κοντά στις θύρες της σκηνής του μαρτυρίου.

Διότι αυτό νομίζω ότι δηλώνει η επίθεση των χειρών στο μοσχάρι: αυτός που μέσω του αίματός του εισήλθε στα Άγια των αγίων, και εξασφάλισε για εμάς άγια λύτρωση, και με μία προσφορά τελειοποίησε για πάντα αυτούς που αγιάζονται, σύμφωνα με τα λόγια του μακαρίου Παύλου· αυτός είναι που με τον ραντισμό του δικού του αίματος αγιάζει την Εκκλησία, και μάλιστα πλούσια. «Διότι θα βουτήξει», λέει, «ο ιερέας το δάχτυλό του στο αίμα, και θα ραντίσει από το αίμα επτά φορές με το δάχτυλο ενώπιον του Κυρίου». «Διότι έχουμε προσέλθει», λέει, «στην επουράνια Ιερουσαλήμ, και στην Εκκλησία των πρωτοτόκων που είναι απογεγραμμένοι στους ουρανούς, και στο αίμα του ραντισμού το οποίο μιλάει καλύτερα από το αίμα του Άβελ». Διότι το μεν αίμα του Άβελ κραύγαζε προς τον Θεό, καταδικάζοντας τον φονιά, ενώ το τίμιο αίμα του Σωτήρα όλων μας Χριστού μιλάει προς τον Θεό για εμάς τα καλύτερα. Διότι χύθηκε ως αντάλλαγμα για τη ζωή όλων.