Κάθαρσις δὲ τοῖς μεμολυσμένοις, ἡ σποδιὰ μετὰ ὕδατος. Λυτήριον γὰρ ἁμαρτίας, τοῦ Σωτῆρος τὸ πάθος, ἁγιάζων ἡμᾶς δι᾽ ὕδατος, δι᾽ οὗ κερδανοῦμεν οὐ σαρκὸς ἀπόθεσιν ῥύπου, κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἀλλὰ τῶν ἐν ψυχαῖς μολυσμῶν τὴν ἀπόνιψιν· «Λούσασθε» γὰρ, φησὶν, «καὶ καθαροὶ γίνεσθε·» καὶ προφητικὸς ἡμῖν ἄνωθεν διεκελεύετο λόγος. ΠΑΛΛ. Ἐν μόσχῳ δὴ οὖν ὡς ἐν εἰκόνι καὶ τύποις, ὁ δι᾽ ἡμᾶς καὶ ὑπὲρ ἡμῶν τοῦ Χριστοῦ σκιαγραφεῖται θάνατος. ΚΥΡ. Συνίης εὖ μάλα, καὶ πρός γε δὴ τούτῳ καταθαυμάσαις ἂν, οἶμαι, καὶ εἰς ἐκεῖνο βλέπων. ΠΑΛΛ. Τὸ ποῖον; ΚΥΡ. Εἰ μὲν γὰρ ἁμάρτοι, φησὶν, ὁ ἡγούμενος ὁμοῦ τῶν ὑπεζευγμένων, εἴ τ᾽ οὖν αὐτὴ καθ᾽ ἑαυτὴν ἡ ὑπὸ χεῖρα πληθὺς, μόσχος ἔσται τὸ θῦμα. Ἐναλοὺς δὲ πταίσμασιν ἰδικοῖς ὁ ἡγούμενος, προσκομιζέτω, φησὶ, χίμαρον ἐξ αἰγῶν. Εἰ δὲ δή τις εἴη τῶν ἐν λαοῖς, ἄρσεν μὲν οὐκέτι, θῆλυ δὲ ἔστω τὸ σφάγιον· Ἀναγνώσομαι δὲ, εἰ δοκεῖ, καὶ τοὺς ἐπὶ τοῖσδε νόμους, ἔφη γὰρ ὧδε· «Ἐὰν δὲ ὁ ἄρχων ἁμάρτῃ, καὶ ποιήσῃ μίαν ἀπὸ πασῶν τῶν ἐντολῶν Κυρίου τοῦ Θεοῦ αὐτοῦ, ἢ οὐ ποιηθήσεται ἀκουσίως, καὶ πλημμελήσῃ, καὶ γνωσθῇ αὐτῷ ἡ ἁμαρτία, ἣν ἥμαρτεν ἐν αὐτῇ, καὶ προσοίσει τὸ δῶρον αὐτοῦ χίμαρον ἐξ αἰγῶν, ἄρσεν ἄμωμον, περὶ ἁμαρτίας· καὶ ἐπιθήσει τὴν χεῖρα ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ χιμάρου, καὶ σφάξουσιν αὐτὸν ἐν τόπῳ, οὗ σφάζουσι τὰ ὁλοκαυτώματα ἐνώπιον Κυρίου, ἁμαρτίας ἐστί.
Μετάφραση
Η κάθαρση για όσους έχουν μολυνθεί είναι η στάχτη με το νερό. Διότι λυτρωτικό μέσο της αμαρτίας είναι το πάθος του Σωτήρα, που μας αγιάζει μέσω του νερού, μέσω του οποίου κερδίζουμε όχι την αποβολή των ρύπων της σάρκας, σύμφωνα με τα γραμμένα, αλλά την έκπλυση των μολυσμών των ψυχών· διότι «Λουστείτε», λέει, «και γίνετε καθαροί»· έτσι μας πρόσταζε άνωθεν ο προφητικός λόγος. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Στον μόσχο λοιπόν, σαν σε εικόνα και τύπο, σκιαγραφείται ο θάνατος του Χριστού δι' ημάς και υπέρ ημών. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Το καταλαβαίνεις πάρα πολύ καλά, και νομίζω ότι θα το θαύμαζες ακόμη περισσότερο, αν κοίταζες και εκείνο. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Ποιο; ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Εάν μεν, λέει, αμαρτήσει ο ηγέτης μαζί με τους υπηκόους του, ή έστω από μόνο του το πλήθος που βρίσκεται υπό την εξουσία του, το θύμα θα είναι μόσχος. Εάν όμως ο ηγέτης περιπέσει σε προσωπικά σφάλματα, ας προσφέρει, λέει, έναν τράγο. Αν όμως είναι κάποιος από τον λαό, ας μην είναι πλέον αρσενικό το σφάγιο, αλλά θηλυκό. Θα διαβάσω, αν θέλεις, και τους σχετικούς νόμους, διότι λέει τα εξής: «Εάν δε ο άρχοντας αμαρτήσει, και παραβεί μία από όλες τις εντολές του Κυρίου του Θεού του, η οποία δεν πρέπει να παραβαίνεται, έστω και ακούσια, και σφάλει, και του γίνει γνωστή η αμαρτία στην οποία έπεσε, τότε θα προσφέρει ως δώρο του έναν τράγο, αρσενικό και άμωμο, για την αμαρτία· και θα επιθέσει το χέρι του στο κεφάλι του τράγου, και θα τον σφάξουν στον τόπο όπου σφάζουν τα ολοκαυτώματα ενώπιον του Κυρίου, διότι είναι θυσία περί αμαρτίας».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες