Πατερικές αναφορές στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ 4:27

Η κάθαρση για όσους έχουν μολυνθεί είναι η στάχτη με το νερό. Διότι λυτρωτικό μέσο της αμαρτίας είναι το πάθος του Σωτήρα, που μας αγιάζει μέσω του νερού, μέσω του οποίου κερδίζουμε όχι την αποβολή των ρύπων της σάρκας, σύμφωνα με τα γραμμένα, αλλά την έκπλυση των μολυσμών των ψυχών· διότι «Λουστείτε», λέει, «και γίνετε καθαροί»· έτσι μας πρόσταζε άνωθεν ο προφητικός λόγος. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Στον μόσχο λοιπόν, σαν σε εικόνα και τύπο, σκιαγραφείται ο θάνατος του Χριστού δι' ημάς και υπέρ ημών. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Το καταλαβαίνεις πάρα πολύ καλά, και νομίζω ότι θα το θαύμαζες ακόμη περισσότερο, αν κοίταζες και εκείνο. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Ποιο; ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Εάν μεν, λέει, αμαρτήσει ο ηγέτης μαζί με τους υπηκόους του, ή έστω από μόνο του το πλήθος που βρίσκεται υπό την εξουσία του, το θύμα θα είναι μόσχος. Εάν όμως ο ηγέτης περιπέσει σε προσωπικά σφάλματα, ας προσφέρει, λέει, έναν τράγο. Αν όμως είναι κάποιος από τον λαό, ας μην είναι πλέον αρσενικό το σφάγιο, αλλά θηλυκό. Θα διαβάσω, αν θέλεις, και τους σχετικούς νόμους, διότι λέει τα εξής: «Εάν δε ο άρχοντας αμαρτήσει, και παραβεί μία από όλες τις εντολές του Κυρίου του Θεού του, η οποία δεν πρέπει να παραβαίνεται, έστω και ακούσια, και σφάλει, και του γίνει γνωστή η αμαρτία στην οποία έπεσε, τότε θα προσφέρει ως δώρο του έναν τράγο, αρσενικό και άμωμο, για την αμαρτία· και θα επιθέσει το χέρι του στο κεφάλι του τράγου, και θα τον σφάξουν στον τόπο όπου σφάζουν τα ολοκαυτώματα ενώπιον του Κυρίου, διότι είναι θυσία περί αμαρτίας».

«Και θα επιθέσει ο ιερέας με το δάχτυλό του από το αίμα της θυσίας περί αμαρτίας πάνω στα κέρατα του θυσιαστηρίου των ολοκαυτωμάτων, και όλο το αίμα του θα το χύσει στη βάση του θυσιαστηρίου των ολοκαυτωμάτων, και όλο το λίπος του θα το προσφέρει πάνω στο θυσιαστήριο, όπως ακριβώς το λίπος της θυσίας σωτηρίου, και θα κάνει εξιλέωση για αυτόν ο ιερέας για την αμαρτία του, και θα του συγχωρεθεί». Και επιπλέον αυτών: «Εάν κάποιος από τον λαό της γης αμαρτήσει ακούσια, παραβαίνοντας μία από όλες τις εντολές του Κυρίου, η οποία δεν πρέπει να παραβιαστεί, και σφάλει, και του γίνει γνωστή η αμαρτία την οποία διέπραξε, τότε θα φέρει για την αμαρτία του μια κατσίκα, θηλυκή και άμωμη». Και αφού εξήγησε τον τρόπο της θυσίας, πώς δηλαδή πρέπει να γίνεται, λέει: «Εάν προσφέρει πρόβατο ως δώρο του για την αμαρτία, θα το προσφέρει θηλυκό και άμωμο». Κατανοείς, λοιπόν, ω Παλλάδιε, το βάθος του μυστηρίου, πώς προτυπώνεται σαν σε καθρέφτη και μέσα από σκιές στους παλαιότερους; Διότι η προσφορά των θυσιών είναι κατά κάποιο τρόπο ανάλογη με το μέγεθος των σφαλμάτων· και έτσι, προσφερόταν μοσχάρι για τον άρχοντα και τον λαό, όταν έπασχαν από μια κοινή ίσως και ενιαία αμαρτία.

Εξέτασε όμως και με άλλον τρόπο όσα είναι αδύνατα για όλους τους ανθρώπους στη νομοθεσία του Μωυσή. Αφού διαχώρισε τα εκούσια και βαριά αμαρτήματα, και επέβαλε τιμωρίες σε καθένα από όσα είναι άξια της μέγιστης ποινής, θεσπίζει νόμους, σύμφωνα με τους οποίους επαναφέρει με διαφορετικό τρόπο και όσους σφάλλουν ακούσια. Ένας από αυτούς έχει ως εξής: «Εάν μία ψυχή από τον λαό της γης αμαρτήσει ακούσια, πράττοντας μία από όλες τις εντολές του Κυρίου που δεν επιτρέπεται να πραχθεί, και σφάλει, και του γίνει γνωστή η αμαρτία που διέπραξε, θα προσφέρει ως δώρο του ένα κατσίκι από το κοπάδι, θηλυκό και άμωμο θα το προσφέρει για την αμαρτία του που διέπραξε, στον τόπο όπου σφάζουν τα ολοκαυτώματα, και ο ιερέας θα λάβει από το αίμα». Και πρόσεξε βέβαια πώς και εδώ αυτός που έσφαλε σε κάτι παρά τη θέλησή του πρέπει να παρουσιαστεί στον τόπο όπου σφάζουν τα ολοκαυτώματα· αυτός δε ήταν ο τόπος που είχε ήδη αναφέρει πάρα πολλές φορές προηγουμένως, λέγοντας: «εκείνον που θα επιλέξει ο Κύριος ο Θεός σου».

Το γεγονός δε ότι αυτό δεν είναι δυνατόν να εκτελείται από όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους επί της γης, το αντιλήφθηκε και ο ίδιος ο νομοθέτης και το επισήμανε με ακρίβεια, χωρίς να διατυπώσει τον νόμο αορίστως για όλους, αλλά προσθέτοντας: «Εάν κάποια ψυχή αμαρτήσει ακουσίως από τον λαό της γης». Και δεύτερον, θεσπίζει νόμο που έχει ως εξής: «Εάν δε κάποια ψυχή ακούσει φωνή ορκισμού, και αυτός είναι μάρτυρας, είτε επειδή το είδε είτε επειδή το γνωρίζει, εάν δεν το αναγγείλει, θα επωμισθεί την αμαρτία». Τι πρέπει λοιπόν να κάνει αυτός, παρά να πάρει στα χέρια του το σφάγιο και να σπεύσει για τους καθαρμούς; Πού αλλού πάλι, παρά στον τόπο όπου σφάζουν τα ολοκαυτώματα; Και τρίτον πάλι: «Ψυχή», λέγει, «η οποία θα αγγίξει οποιοδήποτε ακάθαρτο πράγμα, ή τα θνησιμαία των ακάθαρτων κτηνών, και λάβει από αυτό, και ο ίδιος μιανθεί και αμαρτήσει, ή αγγίξει ακαθαρσία ανθρώπου, από κάθε είδους ακαθαρσία του από την οποία εάν αγγίξει θα μιανθεί, και του διέλαθε της προσοχής, αλλά μετά το αντιλήφθηκε και κατέστη ένοχος». Τι λοιπόν άρμοζε να κάνει και αυτός που μιάνθηκε, παρά να προσέλθει πάλι στον τόπο, και να προσφέρει για την αμαρτία του την οποία διέπραξε ένα θηλυκό από τα πρόβατα, ή αμνάδα ή κατσίκα από τις αίγες, ως θυσία περί αμαρτίας;