Ὁ ἀκούων ὑμῶν, ἐμοῦ ἀκούει, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς, ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ ἀθετῶν, ἀθετεῖ τὸν ἀποστείλαντά με.» Ἡ Τύρος καὶ ἡ Σιδὼν πόλεις ἦσαν Ἑλληνίδες, ἡ δὲ Βηθσαϊδὰ καὶ ἡ Χωραζείν, Ἰουδαϊκαί. Λέγει τοίνυν, ὅτι Ἐν τῇ κρίσει ἀνεκτότερον ἔσται τοῖς Ἕλλησιν, ἢ ὑμῖν τοῖς ἰδοῦσι θαύματα, καὶ μὴ πιστεύσασιν. Ἐκεῖνοι γὰρ εἰ εἶδον, ἐπίστευσαν ἄν. Ἀλλὰ καὶ σύ, Καπερναούμ, ὑψώθης μὲν ἕως οὐρανοῦ, δοξαζομένη διὰ τὰ ἐν σοὶ θαύματα πολλὰ γεγονότα, καταβιβασθήσῃ δὲ ἕως ᾅδου, κατακριθησομένη δι’ αὐτὸ τοῦτο, ὅτι καὶ μετὰ τοσαῦτα θαύματα ἀπιστεῖς. Εἶτα ἵνα μὴ λέγωσιν οἱ πεμπόμενοι ἐπὶ τὸ κήρυγμα, ὅτι ποῦ ἀποστέλλεις ἡμᾶς, εἰ μὴ μέλλουσιν ἡμᾶς πόλεις τινὲς ὑποδέχεσθαι; φησί· Μὴ λυπεῖσθε· ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς, ἐμὲ ἀθετεῖ καὶ τὸν Πατέρα μου, ὥστε ἡ ὕβρις οὐκ εἰς ὑμᾶς ἵσταται, ἀλλ’ εἰς Θεὸν ἀνατρέχει. Παραμυθία τοίνυν ἔστω ὑμῖν, τὸν Θεὸν ὑβρίζεσθαι· ὥσπερ πάλιν μὴ καυχᾶσθε. Ἢ ὑψηλοφρονεῖτε, ὅτι ἀκούουσί τινες ὑμῶν. Οὐ γὰρ ὑμέτερον τὸ ἔργον, ἀλλ’ ἐμοῦ καὶ τῆς χάριτος. «Ὑπέστρεψαν δὲ οἱ ἑβδομήκοντα μετὰ χαρᾶς, λέγοντες· Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου. Εἶπε δὲ αὐτοῖς· Ἐθεώρουν τὸν Σατανᾶν ὡς ἀστραπὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεσόντα. Ἰδοὺ δίδωμι ὑμῖν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσῃ.
Μετάφραση
«Εκείνος που ακούει εσάς, ακούει εμένα, και εκείνος που αθετεί εσάς, αθετεί εμένα· εκείνος δε που αθετεί εμένα, αθετεί αυτόν που με απέστειλε.» Η Τύρος και η Σιδώνα ήταν ελληνικές πόλεις, ενώ η Βηθσαϊδά και η Χοραζίν ιουδαϊκές. Λέει, λοιπόν, ότι κατά την κρίση η κατάσταση θα είναι πιο ανεκτή για τους Έλληνες, παρά για εσάς που είδατε θαύματα και δεν πιστέψατε. Διότι εκείνοι, αν είχαν δει, θα είχαν πιστέψει. Αλλά και εσύ, Καπερναούμ, που υψώθηκες μέχρι τον ουρανό, δοξαζόμενη για τα πολλά θαύματα που έγιναν σε εσένα, θα καταβιβαστείς μέχρι τον Άδη, και θα κατακριθείς ακριβώς για αυτό, επειδή ακόμα και μετά από τόσα θαύματα απιστείς. Έπειτα, για να μην πουν αυτοί που στέλνονται για το κήρυγμα: «πού μας αποστέλλεις, αν κάποιες πόλεις δεν πρόκειται να μας δεχτούν;», λέει: Μη λυπάστε· εκείνος που αθετεί εσάς, αθετεί εμένα και τον Πατέρα μου, έτσι ώστε η ύβρις δεν σταματά σε εσάς, αλλά ανατρέχει στον Θεό. Ας είναι λοιπόν παρηγοριά για εσάς το ότι υβρίζεται ο Θεός· όπως πάλι να μην καυχάστε. Ή να μην υπερηφανεύεστε, επειδή κάποιοι σας ακούνε. Διότι το έργο δεν είναι δικό σας, αλλά δικό μου και της χάριτος. «Επέστρεψαν δε οι εβδομήκοντα με χαρά, λέγοντας: Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσονται σε εμάς στο όνομά σου. Και τους είπε: Έβλεπα τον Σατανά να πέφτει από τον ουρανό σαν αστραπή. Ιδού, σας δίνω την εξουσία να πατάτε επάνω σε φίδια και σκορπιούς, και επάνω σε όλη τη δύναμη του εχθρού, και τίποτα απολύτως δεν θα σας βλάψει.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες