Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 10:30

Του ιδίου εις το «Άνθρωπός τις κατέβαινε από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ». Τι λέει, λοιπόν, ο Χριστός προς τον νομικό που τον πείραζε; «Τι είναι γραμμένο στον νόμο;», υπενθυμίζοντάς του την αγάπη προς τον Θεό και προς τον πλησίον, λέγοντάς του σχεδόν πως, αν μεν σου φαίνομαι ότι είμαι Θεός, μου οφείλεις την αγάπη· αν πάλι απιστείς και νομίζεις ότι είμαι ένας απλός άνθρωπος όμοιος με εσένα, και πάλι μου χρωστάς την αγάπη σύμφωνα με τον νόμο.

Το δε πάθημα ήταν το εξής: ένας οδοιπόρος κατέβαινε από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ, και αφού του επιτέθηκαν ληστές, του αφαίρεσαν μεν όσα έφερε, τον απογύμνωσαν και από τα ενδύματά του, και εξαιτίας των τραυμάτων από τους ληστές, ευρισκόμενος κοντά στον θάνατο, κειτόταν στον δρόμο ψυχορραγώντας. Πράγμα εξαιρετικά οικτρό για μάτια που έχουν έλεος ή γνωρίζουν από έλεος.

Ο λόγος ονομάζει τον Σωτήρα Σαμαρείτη, καταισχύνοντας και εδώ την παράνοια των Ιουδαίων που τον αποκάλεσαν έτσι, διότι εξύβριζαν αποκαλώντας Σαμαρείτη εκείνον που σπλαχνίστηκε και θεράπευσε τον τραυματισμένο περισσότερο από τους λευίτες και τους ιερείς.

Εκείνη την ημέρα που έπεσε ο Αδάμ, ήλθε ο Θεός περπατώντας στον παράδεισο, έκλαψε, τρόπον τινά, βλέποντας τον Αδάμ, και είπε: «Από ποια αγαθά ποια κακά προτίμησες; Αντί ποιας δόξας ποια ντροπή φοράς; Γιατί είσαι σκοτεινός τώρα; Γιατί δύσμορφος; Γιατί σαπρός; Από ποιο φως ποιο σκοτάδι σε κάλυψε;» Και αφού έπεσε ο Αδάμ και πέθανε ως προς τον Θεό, τον έκλαψε ο Δημιουργός, οι άγγελοι, όλες οι δυνάμεις, οι ουρανοί, η γη και όλα τα κτίσματα πένθησαν για τον θάνατο και την πτώση του. Διότι είδαν τον βασιλιά που τους δόθηκε να έχει γίνει δούλος της αντίθετης και πονηρής δύναμης. Σκοτάδι λοιπόν ντύθηκε στην ψυχή του, σκοτάδι πικρό και πονηρό, διότι υποδουλώθηκε στον άρχοντα του σκότους. Αυτός ήταν που τραυματίστηκε από τους ληστές και αφέθηκε ημιθανής, κατεβαίνοντας «από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ». Διότι και ο Λάζαρος, τον οποίο ανέστησε ο Κύριος, ο οποίος ήταν γεμάτος από τόση δυσοσμία ώστε να μην μπορεί κανείς να πλησιάσει στο μνήμα, αποτελούσε σύμβολο του Αδάμ, που δέχθηκε πολλή δυσοσμία στην ψυχή του και γέμισε από μαυρίλα και σκοτάδι.

Ας προσέλθουμε, λοιπόν, σε αυτόν, την πνευματική θύρα, και ας κρούσουμε, για να μας ανοίξει, ας του ζητήσουμε τον άρτο της ζωής, ας του πούμε: Δώσε μου, Κύριε, τον άρτο της ζωής, για να ζήσω, διότι, πιεζόμενος δεινά από τον λιμό της κακίας, χάνομαι. Δώσε μου το ένδυμα του φωτός της σωτηρίας, για να καλύψω την ασχημοσύνη της ψυχής μου, διότι, όντας γυμνός από τη δύναμη του πνεύματός σου, ασχημονώ αισχρά με τα πάθη. Και εάν σου πει: Είχες ένδυμα, τι το έκανες; Αποκρίσου λέγοντας: Σε ληστές έπεσα και, αφού με γύμνωσαν, με άφησαν ημιθανή και, εκδύοντάς με, μου το αφαίρεσαν. Δώσε μου πνευματικά υποδήματα, διότι με τους νοερούς πόδες τρυπιέμαι από αγκάθια και τριβόλους στην έρημό μου και, καθώς περιπλανώμαι, δεν μπορώ να περπατήσω. Δώσε μου όραση καρδιάς, για να αναβλέψω, άνοιξε τους οφθαλμούς της καρδιάς μου, διότι με τύφλωσαν οι αόρατοι εχθροί μου, καλύπτοντάς με με κάλυμμα σκότους, και δεν μπορώ να αντικρίσω το ουράνιο και επιθυμητό σου πρόσωπο. Δώσε μου πνευματική ακοή, διότι έχω κωφευθεί στη διάνοια και δεν μπορώ να ακούσω τη γλυκιά και αγαθή σου ομιλία. Δώσε μου έλαιο αγαλλιάσεως και οίνο πνευματικής ευφροσύνης, για να τα επιθέσω στα τραύματά μου και να μπορέσω να ανακουφιστώ. Θεράπευσέ με και κάνε με υγιή, διότι οι εχθροί μου και οι σκληροί ληστές με έκαναν ημιθανή και με εγκατέλειψαν να κείτομαι κάτω.

Ο τρισάθλιος, δεχόμενος αυτή την πληγή πολύ βαθιά, έπεσε στο έδαφος και κυλιόταν, και σπαρταρούσε όπως σπαρταρούν όσοι σφάζονται, νομίζοντας ότι χάνει τη ζωή του, και δίνοντας στους παρευρισκόμενους την εντύπωση ότι πεθαίνει αμέσως. [7] Όταν οι θυρωροί και εκείνοι που τελούσαν τη διακονία των αγίων είδαν αυτό το γεγονός, καταλήφθηκαν από μεγάλο φόβο, θεωρώντας δικό τους σφάλμα και αιτία μομφής το ότι δεν προστάτευσαν από μια τέτοια απόπειρα αυτόν που βρισκόταν υπό την ενέργεια του πονηρού δαίμονα. Και φοβούμενοι μήπως βρεθούν οι ίδιοι σε κίνδυνο, έτρεχαν στα γειτονικά χωριά προσκαλώντας ιατρούς, μήπως και μπορέσουν να ενώσουν το τραύμα με ραφές και να σώσουν τον άνθρωπο που δεν είχε πεθάνει ακόμη, σώζοντας ταυτόχρονα και τους εαυτούς τους που κινδύνευαν μαζί του. [8] Αφού βρήκαν μόνο έναν ιατρό στο Ηράκλειο, και τον έπεισαν με πολλές παρακλήσεις, τον οδήγησαν στο μαρτύριο. Αυτός, βλέποντας ότι η πληγή ήταν θανατηφόρα, αναχώρησε χωρίς να επιχειρήσει καμία επέμβαση, κατεχόμενος από μεγάλο φόβο και γεμάτος απορία πώς δεν είχε πεθάνει ακόμη ο Γεώργιος, ο οποίος είχε καταφέρει αυτήν την πληγή στον εαυτό του. Διότι η εκπνοή έβγαινε μέσα από την πληγή και πάλι η εισπνοή έμπαινε από αυτήν, και ομοίως οι τροφές από εκεί πραγματοποιούσαν την έξοδό τους. [9] Αλλά οι μάρτυρες εμφανίστηκαν μέσα στη νύχτα και υπέδειξαν στον οικονόμο, ενώ αυτός κοιμόταν, τη θεραπεία [η οποία ήταν οίνος και έλαιο], με την οποία ο Κύριος διέσωσε εκείνον που έπεσε στους ληστές, επιχέοντας στα τραύματά του οίνο και έλαιο. Με την ίδια θεραπεία και οι μιμητές του Σωτήρος διασώζουν τον Γεώργιο, προστάζοντας τον Χριστόδωρο να πράξει με αυτόν τον τρόπο.

Σε Αυτόν, λοιπόν, που μας ελεεί, ενώ βρισκόμαστε σε αυτήν την κατάσταση που αναφέρθηκε, και μας σπλαχνίζεται και θεραπεύει τις ψυχές μας και μας διδάσκει τα προς σωτηρίαν και μας χορηγεί σιγά-σιγά την ίαση των τραυμάτων και των νοσημάτων μας, θα τολμήσουμε καθόλου να πούμε ότι Τον υπηρετούμε ως δούλοι; Βεβαίως όχι, όπως ακριβώς δεν λέγεται ότι υπηρέτησε ως δούλος εκείνος που συντρίφθηκε στο σώμα από τους ληστές και κειτόταν ημιθανής, εκείνον που τον ανέβασε στο δικό του υποζύγιο και τον πήγε στο πανδοχείο και έβαλε στις πληγές του κρασί και λάδι, αλλά μάλλον ότι ελεήθηκε και θεραπεύτηκε και επανήλθε μέσω αυτού στην προγενέστερη υγεία του. Επομένως, αφού είμαστε και εμείς παράλυτοι και ακρωτηριασμένοι και τραυματίες, και αμελούμε όσα συντελούν στη θεραπεία μας και δεν φροντίζουμε με κανέναν τρόπο να τα πράττουμε, όπως είπα, πώς θα τολμήσουμε να πούμε ή να διανοηθούμε ότι δουλεύουμε στον Κύριο; Με κανέναν τρόπο· αλλά τι;

Διότι, λέγει, μεγαλύτερη αγάπη από αυτή δεν μπορεί κανείς να δείξει, από το να θυσιάσει κάποιος τη ζωή του για τους φίλους του. Λέγει λοιπόν προς τον νομικό: Ορθά αποκρίθηκες. Επειδή, λέγει, υπόκεισαι ακόμη στον νόμο, ορθά αποκρίνεσαι· διότι σκέφτεσαι σύμφωνα με τον νόμο. «Αυτός όμως, θέλοντας να δικαιώσει τον εαυτό του, είπε προς τον Ιησού: Και ποιος είναι ο πλησίον μου; Παίρνοντας τον λόγο ο Ιησούς, είπε: Κάποιος άνθρωπος κατέβαινε από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ, και έπεσε σε ληστές, οι οποίοι, αφού τον έγδυσαν και του κατάφεραν πληγές, έφυγαν, αφήνοντάς τον μισοπεθαμένο. Κατά σύμπτωση, κάποιος ιερέας κατέβαινε σε εκείνον τον δρόμο, και βλέποντάς τον, πέρασε από την απέναντι πλευρά. Ομοίως και ένας Λευίτης, φτάνοντας σε εκείνο το μέρος και βλέποντάς τον, πέρασε από την απέναντι πλευρά. Ένας Σαμαρείτης, όμως, που οδοιπορούσε, ήρθε κοντά του, και βλέποντάς τον τον σπλαχνίστηκε, και πλησιάζοντας έδεσε τα τραύματά του, ρίχνοντας πάνω τους λάδι και κρασί.