Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 15:19

Πράγματι, είσαι γεμάτος από πλάνη, αδελφέ, εξαπατημένος· διότι ο παρών χρόνος είναι καιρός έργων, ενώ ο μελλοντικός καιρός στεφάνων· εδώ λάβε τον αρραβώνα, είπε ο Δεσπότης, εδώ δέξου τη σφραγίδα, από τώρα άναψε τη λαμπάδα της ψυχής σου, πριν σκοτεινιάσει, πριν κλείσουν οι πύλες της εργασίας, εάν είσαι συνετός· εδώ γίνομαι για σένα μαργαριτάρι και εξαγοράζομαι, εδώ γίνομαι για σένα σιτάρι και σαν κόκκος σιναπιού, εδώ γίνομαι για σένα προζύμι και ζυμώνω το φύραμά σου, εδώ είμαι για σένα σαν ύδωρ, γίνομαι και πυρ που γλυκαίνει· εδώ γίνομαι για σένα και ένδυμα και τροφή και κάθε είδους πόση, εάν το θέλεις. Ο Δεσπότης τα λέει αυτά· εάν, λοιπόν, με γνωρίσεις έτσι από εδώ και με αυτή τη μορφή, θα με έχεις και εκεί να γίνομαι ανέκφραστα τα πάντα για σένα· εάν όμως απέλθεις αγνοώντας τις ενέργειες της χάριτός μου, θα με βρεις εκεί μόνο ως κριτή ασυμπάθητο. Ω, Χριστέ μου και Θεέ μου, μην με κατακρίνεις τότε ούτε να υποβάλεις σε δίκη εμένα που έχω σφάλει πολύ απέναντί Σου, αλλά δέξου με ως έναν από τους έσχατους μισθωτούς σου και αξίωσέ με από τώρα να σε υπηρετήσω, Σωτήρα μου, και να λάβω το θείο Πνεύμα σου ως αρραβώνα της Βασιλείας και έπειτα να απολαύσω τον νυμφώνα της δόξας σου βλέποντάς σε, Θεέ μου, στους αιώνες των αιώνων· αμήν.

Αυτούς που επιστρέφουν να τους δεχθείτε και να τους συγκαταλέξετε στους υπόλοιπους αδελφούς, εκτελώντας τα καθήκοντά σας. Διότι χαίρομαι με την επιστροφή καθενός ξεχωριστά, και χαίρεται και ο Θεός μαζί με τους αγγέλους Του, αρκεί μόνο, μιμούμενοι τον άσωτο, να φωνάζουν το «αμάρτησα» και να επιδεικνύουν μέσα από τον βίο τους όσα είναι αρεστά στον Κύριο. Σχετικά με τις σωματικές σας ανάγκες, όλα, όπως έχει προειπωθεί, θα τα φροντίσει ο μέγας οικονόμος, δίνοντας στον καθένα το δίκαιο. Όμως ας γίνεται και ό,τι αυτός ορίζει και σας δίνει εντολή. Αν πάλι κάτι σας φανεί βαρύ σε αυτά που σας παραγγέλλει, αφού πρώτα εκπληρωθεί η εντολή, τότε να μου το αναφέρετε και εγώ θα το εξετάσω και ό,τι γίνει, θα γίνει θεάρεστα. Λοιπόν, τέκνα μου και αδελφοί, να χαίρεστε εν Κυρίω, να εργάζεστε με προθυμία, να ζείτε με ακακία, να συμπεριφέρεστε με απλότητα. Ας γίνεται εξομολόγηση των κρυφών, διότι αυτό είναι σωτήριο για την ψυχή και απαλλάσσει από τα πάθη. Ας γίνεται η ψαλμωδία και η στιχολογία, η αγρυπνία και η ανάγνωση, σύμφωνα με ό,τι αρμόζει στον κανόνα. Η εκμάθηση των ψαλμών και των τροπαρίων ας γίνεται σύμφωνα με ό,τι επιτρέπει ο προηγούμενος. Αν όμως εκείνος το απαγορεύει, γνωρίζει τι κάνει. Ο καθένας ας αποδέχεται όσα προέρχονται από αυτόν.

Ο Θεός; Αλλά δεν είναι παρών, διότι βρίσκεται μακριά από τον Θεό όποιος τρώει αυτά. Αλλά οι δαίμονες; Και πώς, αφού αυτοί μάλλον αυτό επιδιώκουν, να μην υπάρξει ποτέ παύση και κορεσμός της κακίας; «Όταν δε ήλθε στον εαυτό του, είπε: Πόσοι μισθωτοί του πατέρα μου έχουν περίσσευμα άρτων, και εγώ χάνομαι από την πείνα; Θα σηκωθώ και θα πορευθώ προς τον πατέρα μου, και θα του πω: Πατέρα, αμάρτησα στον ουρανό και ενώπιόν σου, και δεν είμαι πλέον άξιος να ονομάζομαι υιός σου. Κάνε με σαν έναν από τους μισθωτούς σου. Και αφού σηκώθηκε, ήλθε προς τον πατέρα του. Ενώ δε απείχε ακόμη μακριά, τον είδε ο πατέρας του, και τον σπλαγχνίσθηκε, και αφού έτρεξε, έπεσε στον τράχηλό του και τον καταφίλησε. Είπε δε σε αυτόν ο υιός: Πατέρα, αμάρτησα στον ουρανό και ενώπιόν σου, και δεν είμαι πλέον άξιος να ονομάζομαι υιός σου.» Ήλθε στον εαυτό του ο έως τότε άσωτος. Διότι, όσο διάστημα έπραττε τα φαύλα, βρισκόταν εκτός εαυτού. Διότι λέγεται ότι κατασπατάλησε την ουσία του, και δικαιολογημένα. Γι' αυτόν τον λόγο βρίσκεται εκτός εαυτού. Διότι εκείνος που δεν κυβερνάται από τον λόγο, αλλά ζει ως άλογο ον, και καθοδηγεί άλλους στην αλογία, βρίσκεται εκτός εαυτού και δεν παραμένει στην οικεία ουσία, δηλαδή στον λόγο. Όταν όμως αναλογισθεί ποιος είναι και σε ποια αθλιότητα κατήντησε, τότε έρχεται στον εαυτό του, σκεπτόμενος λογικά, και φθάνοντας στη μετάνοια από την έξωθεν περιπλάνηση.