Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 15:24

Έλα λοιπόν, χαμένε μου υιέ, έλα, επίστρεψε στον Κύριο, διότι, όντας πάρα πολύ φιλάνθρωπος, σε δέχεται και πάλι, σε θεραπεύει και πάλι, σε στολίζει και πάλι με νυφικά ενδύματα, θυσιάζει και πάλι τον σιτευτό μόσχο και με χαρά θα συγκαλέσει τις άνω δυνάμεις για την ανεύρεσή σου. Μην απειθήσεις λοιπόν, υιέ μου, υιέ μου, αλλά ανταποκρίσου στο κάλεσμα, επίστρεψε, ενωνόμενος στενά με τον καλό σου αδελφό Διονύσιο, προτού σε καταφθάσει η ρομφαία του αιώνιου θανάτου.

Διότι είναι Πατέρας κατά την αγαθότητα, αν και κατά φύση Θεός, και ολόκληρος αγκαλιάζει ολόκληρον τον άνθρωπο, για να τον σφίξει από παντού πάνω του, όπως έχει γραφτεί: «Και η δόξα του Θεού θα σε περισκεπάσει». Και παλαιότερα μεν, όταν ο γιος απομάκρυνε τον εαυτό του, ήταν καιρός και για τον πατέρα να απομακρυνθεί από τον εναγκαλισμό του. Όταν όμως πλησίασε μέσω της προσευχής και της επιστροφής, έφτασε ο καιρός για να τον αγκαλιάσει. Πέφτει λοιπόν στον τράχηλό του, δεικνύοντας ότι εκείνος που προηγουμένως είχε αποστατήσει, τώρα έγινε πειθήνιος. Και τον καταφιλεί, δεικνύοντας τη συμφιλίωση, και αγιάζοντας πρώτα το στόμα του μολυσμένου σαν ένα είδος προπυλαίου, και έπειτα μέσω αυτού στέλνοντας τον αγιασμό και στα εσώτερα. «Είπε τότε ο πατέρας προς τους δούλους του: Φέρτε έξω την πρώτη στολή και ντύστε τον, και δώστε δαχτυλίδι στο χέρι του και υποδήματα στα πόδια του, και φέρνοντας τον σιτευτό μόσχο θυσιάστε τον, και τρώγοντας ας ευφρανθούμε, διότι αυτός ο γιος μου ήταν νεκρός και ανέζησε, και ήταν χαμένος και βρέθηκε. Και άρχισαν να ευφραίνονται». Ως δούλους θα μπορούσες να εννοήσεις τους αγγέλους, τα λειτουργικά πνεύματα που αποστέλλονται για διακονία χάριν εκείνων που είναι άξιοι σωτηρίας. Διότι αυτοί στολίζουν εκείνον που επιστρέφει από την κακία με την πρώτη στολή, δηλαδή την αρχαία, την οποία φορούσαμε πριν αμαρτήσουμε, το ένδυμα της αφθαρσίας, ή την πολύτιμη στολή που προτιμάται από όλες τις άλλες, όπως είναι αυτή του βαπτίσματος.