Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 15:22

Εγώ μέχρι τώρα, γνήσιε αδελφέ μου, όταν κυριεύτηκα από οκνηρία, δεν έδειξα τον εαυτό μου σε ιατρό, ούτε τοποθέτησα φάρμακο σε τραύμα, όχι από αρετή αλλά από οκνηρία, αποφεύγοντας να πλησιάσω σε πόλεις και χωριά, ώστε να μην επιβαρύνω κανέναν και να μην προκαλέσω ταλαιπωρία σε κανέναν για εμένα τον ανάξιο, επειδή φοβόμουν την μέλλουσα ανταπόδοση την αναμενόμενη ώρα για όσους είναι σαν εμένα. Εκείνος όμως που μπορεί να υπομείνει από αρετή είναι μακάριος, διότι γίνεται συμμέτοχος της υπομονής του αγίου Ιώβ. Θυμάμαι δε ότι και πολλές γυναίκες υπέμειναν με καρτερία τις σωματικές ασθένειες, εμπιστευόμενες τα πάντα στον Θεό. Και εγώ ντρέπομαι που λέγομαι άνδρας μόνο κατ' όνομα. Και η αιμορροούσα, εγκαταλείποντας την προηγούμενη κατάστασή της, αφού κατάλαβε ότι σε τίποτα δεν μπόρεσαν να την ωφελήσουν οι ιατροί των σωμάτων, στους οποίους είχε δαπανήσει και την περιουσία της, υιοθέτησε άλλη στάση και προσέτρεξε στον μέγα και πνευματικό ιατρό, τον επουράνιο, αυτόν που θεραπεύει τις ψυχές και τα σώματα, και προτού καν δοθεί προσταγή, η ασθένεια φοβήθηκε και έφυγε. Και η Χαναναία άφησε τους ανθρώπους του κόσμου, τους μάγους, τους εγγαστρίμυθους, τους μάντεις, βλέποντας ότι η τέχνη τους ήταν μάταιη και δαιμονιώδης, και προσέτρεξε στον Δεσπότη κράζοντας: «Ελέησόν με, Υιέ Δαβίδ». Και από τα πέρατα της γης μέχρι τα άλλα της πέρατα, έχει κηρυχθεί σε όλους το θαύμα που της έκανε ο φιλάνθρωπος ιατρός.

Και ιδού, μια γυναίκα Χαναναία, αφού εξήλθε από τα όρια εκείνα, φώναζε προς αυτόν λέγοντας: Ελέησέ με, Κύριε, Υιέ του Δαβίδ· η θυγατέρα μου δαιμονίζεται άσχημα. Αυτός όμως δεν της αποκρίθηκε λόγο. Και αφού τον πλησίασαν οι μαθητές του, τον παρακαλούσαν λέγοντας: Διώξε την, διότι φωνάζει πίσω μας. Εκείνος δε αποκριθείς είπε: Δεν απεστάλην παρά μόνο στα απολωλότα πρόβατα του οίκου Ισραήλ. ΙΩΑΝΝΗΣ. Διότι εγώ από τον Θεό εξήλθα και έχω έρθει· διότι δεν έχω έρθει από τον εαυτό μου, αλλά εκείνος με απέστειλε. ΠΡΑΞΕΙΣ.

Ακούγοντας αυτά εγώ, ο Κλήμης, είπα: Ήθελα να μάθω, ποιος άραγε είναι αυτός ο τόσο μεγάλος απατεώνας. Και ο Πέτρος απάντησε: Αν θέλεις να μάθεις, μπορείς να το πληροφορηθείς από εκείνους από τους οποίους κι εγώ εξακρίβωσα τα πάντα γύρω από αυτόν. Υπάρχει ανάμεσά μας κάποια Ιούστα, Συροφοινίκισσα, Χαναναία στο γένος, της οποίας η θυγατέρα βασανιζόταν από βαρύτατη ασθένεια. Αυτή προσήλθε και στον Κύριό μας, φωνάζοντας και ικετεύοντας να θεραπεύσει τη θυγατέρα της. Εκείνος, αν και παρακλήθηκε κι από εμάς, είπε: Δεν επιτρέπεται να θεραπεύονται τα έθνη, που μοιάζουν με σκυλιά επειδή κάνουν χρήση αδιάκριτων τροφών και πράξεων, εφόσον το τραπέζι της βασιλείας έχει αποδοθεί στους υιούς του Ισραήλ. Εκείνη, ακούγοντας αυτό, και παρακαλώντας να συμμετάσχει από το ίδιο τραπέζι όπως ο σκύλος από τα ψίχουλα που πέφτουν, αφού μετέβαλε αυτό που ήταν, με το να ζει όμοια με τους υιούς της βασιλείας, πέτυχε τη θεραπεία για τη θυγατέρα της, όπως το είχε ζητήσει. Διότι δεν θα την θεράπευε, αν ήταν εθνική και παρέμενε στον ίδιο τρόπο ζωής, αυτός που εξαρχής αρνήθηκε να τη θεραπεύσει ως εθνική, επειδή δεν επιτρεπόταν. Αυτή λοιπόν, η οποία αποδέχτηκε τον έννομο τρόπο ζωής, εκδιώχθηκε από το σπίτι της από τον ίδιο της τον άνδρα, ο οποίος είχε αντίθετα φρονήματα από εμάς, μαζί με τη θεραπευμένη θυγατέρα της. Εκείνη όμως, αποδεχόμενη με ευγνωμοσύνη αυτές τις συνθήκες και έχοντας περιουσία, η ίδια παρέμεινε χωρίς σύζυγο, ενώ τη θυγατέρα της την πάντρεψε με κάποιον άνδρα ο οποίος είχε καλή διάθεση προς την αληθινή πίστη και ήταν φτωχός.

Γι' αυτό, αδελφέ μου, για εκείνο που επείγει και για εκείνα που υπάρχει ανάγκη σε κάθε περίσταση, γι' αυτά να παρακαλάς τον Θεό. Διότι, δες τους δύο τυφλούς που τον πλησίαζαν και φώναζαν: «Ελέησέ μας, Υιέ του Δαβίδ». Και τι τους απάντησε ο Κύριος; «Τι θέλετε να σας κάνω;» Αυτοί όμως ζήτησαν εκείνο που πονούσε και επιθυμούσε η καρδιά τους, δηλαδή το να ανοίξουν τα μάτια τους. Μήπως του είπαν: «Δώσε μας κάτι από εκείνα που πραγματικά έχουμε ανάγκη;» Μήπως είπαν: «Δώσε μας ρούχα, επειδή είμαστε φτωχοί;» Απεναντίας, ζήτησαν αυτό που τους επείγε. Δες επίσης και τη Χαναναία που φώναζε πίσω από τον Κύριο και έλεγε: «Ελέησέ με, Κύριε, η θυγατέρα μου βασανίζεται άσχημα από δαιμόνιο».

Γνωρίζω και ένα πέμπτο ακόμη, αυτό των δακρύων· είναι όμως πιο κοπιαστικό, όπως συμβαίνει με εκείνον που λούζει κάθε νύχτα την κλίνη και το στρώμα του με τα δάκρυά του, του οποίου οι μώλωπες της κακίας κακοφόρμισαν· ο οποίος πορεύεται πενθώντας και σκυθρωπάζοντας, και ο οποίος μιμείται την επιστροφή του Μανασσή και την ταπείνωση των Νινευιτών που βρήκε έλεος· ο οποίος αναφωνεί τα λόγια του τελώνη μέσα στο ιερό και δικαιώνεται περισσότερο από τον αλαζόνα Φαρισαίο· ο οποίος σκύβει ταπεινά σαν την Χαναναία και ζητά φιλανθρωπία και ψίχουλα, την τροφή ενός σκύλου που λιμοκτονεί υπερβολικά.

Κλέβω με τα χέρια μου τη θεραπεία από τα κρόσσια σου, αλλά σταμάτησε γρήγορα τη ροή του αίματος στη μαραινόμενη σάρκα μου. Σε εσένα υποκλίνομαι εγώ, ο δικός σου κλήρος, όπως η Χαναναία, έχοντας κυρτωμένο το σώμα, αλλά ανόρθωσέ με, Άνακτα. Η θάλασσα ορθώνεται, και εσένα σε κατέχει γλυκός ύπνος· αλλά εγέρσου τάχιστα, και ας κοπάσει η τρικυμία με τα λόγια σου.

Γι' αυτό και τότε, παραμένοντας εκεί, άκουγαν μεν τον λόγο και έβλεπαν τα σημεία που τελούνταν, όμως βλασφημούσαν μάλλον παρά επαινούσαν αυτόν που τους ευεργετούσε με έργα και με λόγια. Διότι, ενώ ο Κύριος δίδασκε και όλοι ή οι περισσότεροι δέχονταν με προσοχή τους λόγους της χάριτος που εκπορεύονταν από το στόμα του, «έρχονται», λέει, «μερικοί προς αυτόν, φέρνοντας έναν παραλυτικό τον οποίο βάσταζαν τέσσερις και, μην μπορώντας να τον πλησιάσουν εξαιτίας του πλήθους, ξεσκέπασαν τη στέγη όπου βρισκόταν ο Κύριος, άνοιξαν τρύπα και κατέβασαν το κρεβάτι πάνω στο οποίο ήταν ξαπλωμένος ο παραλυτικός». Μπορεί βέβαια να νομίσει κανείς ότι όλη αυτή η πράξη οφειλόταν στην πίστη εκείνων που τον μετέφεραν και ότι ο Κύριος, ικανοποιημένος από την πίστη τους, χάρισε στη συνέχεια τη θεραπεία στον παραλυτικό. Εγώ όμως νομίζω πως η αλήθεια δεν είναι έτσι. Διότι, αν και ο Κύριος, όταν θεράπευε το παιδί του αρχισυναγώγου, δεν ζήτησε πίστη από το ίδιο, ούτε από την κόρη της Χαναναίας ή του Ιαείρου, αρκούμενος στην πίστη εκείνων που προσήλθαν εκ μέρους τους, εντούτοις από τα πρόσωπα αυτά, η μεν μία ήταν νεκρή, η κόρη της Χαναναίας ήταν παράφρων και το παιδί απουσίαζε. Αυτός όμως ο παραλυτικός ήταν παρών και ήταν κύριος του λογικού του, έστω και αν το σώμα του ήταν παράλυτο.

Γι' αυτό λοιπόν, δικαίως ο Κύριος, όχι μόνο τους αντέκρουσε, αλλά και τους εγκατέλειψε, ως δείγμα της εγκατάλειψης που επρόκειτο να επέλθει αργότερα σε ολόκληρο το γένος τους, και, σύμφωνα με τα λόγια του Ευαγγελίου που αναγινώσκεται σήμερα, «αναχώρησε» σε χώρα εθνικών, «στα μέρη της Τύρου και της Σιδώνας. Και ιδού», λέει, «μια γυναίκα Χαναναία, αφού βγήκε από εκείνα τα σύνορα, του φώναζε δυνατά λέγοντας, Ελέησέ με, Κύριε, υιέ του Δαβίδ, η θυγατέρα μου βασανίζεται άσχημα από δαιμόνιο».

Πράγματι, η Χαναναία όχι μόνο βγήκε από εκείνα τα εθνικά όρια, αλλά και σαν ιερός κρίνος ξεπρόβαλε από τις κοιλάδες, αναδίδοντας την ευωδία του Αγίου Πνεύματος από το ίδιο της το στόμα μέσω των λόγων της. Διότι, εάν «κανείς δεν μπορεί να αποκαλέσει Κύριο τον Ιησού, παρά μόνο εν Πνεύματι Αγίω», ποιος θα αμφισβητήσει ότι η γλώσσα της Χαναναίας κινούνταν από το θείο Πνεύμα, εφόσον αποκαλεί τον Ίδιο υιό του Δαβίδ και Κύριο, και επικαλείται το έλεός Του, αναγνωρίζοντάς Τον ως Αυτόν που έχει την εξουσία κατά των δαιμόνων; Επειδή, λοιπόν, η πίστη σύμφωνα με τον Παύλο προέρχεται από την ακοή, και η «φήμη για τον Χριστό» διαδιδόταν, σύμφωνα με τον Λουκά, «σε κάθε τόπο εκείνης της περιχώρου», βρίσκοντας ως εύηχο σκεύος τη Χαναναία, μέσω αυτής αντηχεί δυνατότερα· διότι αφού πείστηκε, πίστεψε και προσέδραμε με θέρμη, γίνεται ταυτόχρονα ξακουστή ικέτιδα και κήρυκας, φωνάζοντας δυνατά από μακριά: «Ελέησέ με, Κύριε, υιέ του Δαβίδ, η κόρη μου βασανίζεται άσχημα από δαιμόνιο». Διότι εκείνη μεν δεν έχει συναίσθηση της συμφοράς της, εγώ όμως φλέγομαι στα σπλάχνα έχοντας την αίσθηση του πόνου και εκλιπαρώ το έλεός Σου· Εσένα, που είσαι μεν υιός του Δαβίδ όντας από το σπέρμα του ως προς την ανθρώπινη φύση, αλλά Κύριος των πάντων ως προαιώνιος Θεός, και με τη δική Σου παραχώρηση ο δαίμονας ταλαιπωρεί τη θυγατέρα μου· εάν όμως μας σπλαχνιστείς και στραφείς προς εμάς, εκείνος ο υπηρέτης της οργής Σου θα εξαφανιστεί αμέσως.

Αφήνοντας δε εκείνους τους παλαιούς, ας δούμε και αυτούς που κατά το Ευαγγέλιο της χάριτος απαλλάχθηκαν από τα δεινά που τους κατείχαν. Τι επανέφερε πάλι στη ζωή την κόρη του αρχισυνάγωγου Ιαείρου, η οποία είχε πεθάνει, όπως ακούσαμε τώρα από το Ευαγγέλιο του Λουκά; Δεν ήταν η δέηση αυτού προς τον Κύριο; Τι χάρισε στους λεπρούς τον καθαρισμό; Δεν ήταν πάλι αυτή; Τι παρέσχε το φως στη διπλή δυάδα των τυφλών; Μήπως οι δύο από αυτούς δεν επιπλήττονταν από το πλήθος για να σωπάσουν, αλλά αυτοί φώναζαν πολύ περισσότερο, γι' αυτό και πέτυχαν την εκπλήρωση της προσευχής τους; Τι παρέδωσε υγιή την κόρη στη Χαναναία, αν και ήταν απορριπτέα σύμφωνα με τον νόμο; Δεν ήταν η επίμονη αίτησή της προς τον Κύριο; Και για να αφήσουμε τώρα τα υπόλοιπα, ας θυμηθούμε τους δικούς μας, που έγιναν αιώνιοι στεφανηφόροι από τον ουρανό και είναι προσκυνητοί σε εμάς: ποιος ανέδειξε τον θαυμαστό μεταξύ των μαρτύρων Νέστορα, και πριν από την ιερή του μαρτυρία, σε δεύτερο Δαβίδ εναντίον ενός νέου Γολιάθ, του Λυαίου, κερδίζοντας φανερά τη νίκη, και έπειτα, αφού αποδύθηκε τον αγώνα ενάντια στο σώμα του Λυαίου, και τον κατατρόπωσε ολοκληρωτικά, συνέτριψε ταυτόχρονα την αλαζονεία του τυράννου Ερκουλίου; Δεν ήταν η δέησή του την ώρα του αγώνα προς τον μέγα μεταξύ των αγίων Δημήτριο, και μάλιστα πριν από την τελείωση του μαρτυρίου του, και μέσω αυτού προς τον Θεό;

Αυτή κάποτε καλλιέργησε τη χέρσα μήτρα της Σάρρας για τον Αβραάμ, έπειτα από το πέρασμα πολλού χρόνου, μετατρέποντάς την σε γόνιμο αγρό· με αυτήν και ο Μωυσής έκανε την πλωτή θάλασσα να διαβαίνεται πεζή· μέσω αυτής ο Ηλίας πρόσταζε τον ουρανό και εισακουγόταν· αυτή, επί του Σωτήρος, αποδίωξε αμέτρητα είδη παθήσεων· ένας λεπρός δια της πίστεως απαλλάχθηκε από τις φολίδες της ασθένειάς του· ένας τυφλός δι' αυτής απέκτησε οφθαλμούς, τους οποίους δεν του είχε προσφέρει η φύση· αυτήν λαμβάνοντας ως σύμμαχο η Χαναναία, δοκιμαζόμενη σκληρά για το παιδί της, άρπαξε τη θυγατέρα της από τον δαίμονα που την κατείχε.

γ΄. Και για να μάθεις ότι όχι μόνο θέλει να ευεργετεί και να παρέχει τις δωρεές Του, αλλά ότι συνηθίζει να θέλει να καθιστά και πιο περιφανείς εκείνους που τις δέχονται, δες Τον να το πράττει αυτό και στην περίπτωση της Χαναναίας, και για αυτόν τον λόγο να καθυστερεί και να αναβάλλει, ώστε όχι μόνο να της ικανοποιήσει το αίτημα, αλλά και να την κάνει γνωστή σε όλη την οικουμένη. Διότι, όταν εκείνη Τον πλησίασε ικετεύοντας και λέγοντας: «Ελέησέ με, Κύριε, διότι η κόρη μου δαιμονίζεται άσχημα», ούτε καν με απάντηση δεν την αξιώνει ο εύσπλαχνος και φιλάνθρωπος, Εκείνος που πάντοτε προφταίνει τα αιτήματά μας. Και οι μαθητές, επειδή δεν γνώριζαν αυτό που επρόκειτο να συμβεί, και ότι, επειδή νοιαζόταν για τη γυναίκα και δεν ήθελε να παραμείνει κρυμμένος ο θησαυρός της, για αυτόν τον λόγο δεν απαντούσε, εμφανιζόμενοι δήθεν ως πιο συμπονετικοί, Τον πλησίασαν και Τον παρακαλούσαν λέγοντας: «Απόλυσέ την, διότι φωνάζει ξοπίσω μας», δείχνοντας σχεδόν ότι δεν μπορούν να αντέξουν άλλο την ενόχλησή της. «Απόλυσέ την», λένε, όχι επειδή υποφέρει βαθιά, ούτε επειδή το αίτημά της είναι εύλογο, αλλά «διότι φωνάζει ξοπίσω μας». Τι έπραξε λοιπόν ο Δεσπότης;

Ας ακούσουμε, λοιπόν, πώς εκείνη η Χαναναία γυναίκα, που ήταν γεμάτη οδύνη στην ψυχή και αλλόφυλη, επειδή είδε τον ιατρό των ψυχών και τον ήλιο της δικαιοσύνης να ανατέλλει για εκείνους που κάθονται στο σκοτάδι, με πόση θερμή και ζέουσα προθυμία τον πλησίασε. Και ούτε το γεγονός ότι ήταν γυναίκα, ούτε το ότι ήταν αλλόφυλη την έκαναν να διστάσει, αλλά, παραμερίζοντας όλα αυτά τα εμπόδια, προσήλθε και λέει: «Ελέησέ με, Κύριε, διότι η θυγατέρα μου δαιμονίζεται άσχημα».

δ'. Τι λέει όμως ο τελώνης και ευαγγελιστής, ας ακούσουμε. «Και αφού αναχώρησε ο Ιησούς από εκεί, ήλθε στα μέρη της Τύρου και της Σιδώνος· και ιδού, μία γυναίκα». Θαυμάζει ο ευαγγελιστής: Ιδού μια γυναίκα, το παλαιό όπλο του διαβόλου, εκείνη που με έδιωξε από τον παράδεισο, η μητέρα της αμαρτίας, η αρχηγός της παραβάσεως· αυτή ακριβώς η γυναίκα έρχεται, αυτή η φύση. Καινούργιο και παράδοξο θαύμα· οι Ιουδαίοι φεύγουν, και η γυναίκα τον ακολουθεί επίμονα. Και ιδού, μια γυναίκα που βγήκε από τα σύνορα εκείνα, τον παρακαλούσε λέγοντας: «Κύριε, Υιέ του Δαυίδ, ελέησέ με». Ευαγγελίστρια γίνεται η γυναίκα, και ομολογεί και τη θεότητα και την οικονομία· με το «Κύριε» ομολογεί τη δεσποτεία, και με το «Υιέ του Δαυίδ» την πρόσληψη της σάρκας. «Ελέησέ με». Δες φιλόσοφη ψυχή! «Ελέησέ με· δεν έχω κατορθώματα βίου, δεν έχω παρρησία από τον τρόπο της ζωής μου· στο έλεος καταφεύγω, στον κοινό λιμένα των αμαρτωλών· στο έλεος καταφεύγω, όπου δεν υπάρχει δικαστήριο, όπου η σωτηρία παρέχεται χωρίς ανάκριση»· και μολονότι ήταν τόσο αμαρτωλή και παράνομη, τόλμησε να προσέλθει. Και δες τη φιλοσοφία της γυναίκας· δεν παρακαλεί τον Ιάκωβο, δεν ικετεύει τον Ιωάννη, ούτε προσέρχεται στον Πέτρο, ούτε διέσχισε τη χορεία των Αποστόλων. «Δεν έχω ανάγκη από μεσίτη, αλλά, λαμβάνοντας τη μετάνοια ως συνήγορο, προσέρχομαι στην ίδια την πηγή».

Επάνω υπάρχει τρόμος, και κάτω παρρησία. Ελέησέ με· δεν έχω ανάγκη από μεσίτη, ελέησέ με. Τι έχεις; Έλεος ζητώ. Τι υποφέρεις; Η θυγατέρα μου δαιμονίζεται βαριά· η φύση βασανίζεται, η συμπόνια δοκιμάζεται. Εξήλθε ως συνήγορος της θυγατέρας της· δεν φέρνει την ασθενή, αλλά φέρνει την πίστη· Θεός είναι, και τα βλέπει όλα. Η θυγατέρα μου δαιμονίζεται βαριά. Πένθος σκληρό· το κεντρί της φύσης διέσχισε τη μήτρα, η τρικυμία μαίνεται στα σπλάχνα.

Φοβερός ο κλύδωνας, πάθος και φόβος· πάθος της φύσης και φόβος του δαίμονα. Δεν μπορώ ούτε να την πλησιάσω, ούτε να την κρατήσω. Με ωθεί το πάθος και με απωθεί ο φόβος. Ελέησέ με. Αναλογίσου τη φιλοσοφία της γυναίκας. Δεν πήγε σε μάγους, δεν κάλεσε μάντεις, δεν έφτιαξε περίαπτα, δεν μίσθωσε γυναίκες μαγγανεύτριες, αυτές που επικαλούνται τους δαίμονες και μεγαλώνουν την πληγή· αλλά εγκατέλειψε το εργαστήριο του διαβόλου, και έρχεται προς τον Σωτήρα των ψυχών μας. Ελέησέ με· η θυγατέρα μου δαιμονίζεται άσχημα. Γνωρίζετε τον πόνο, όσοι γίνατε πατέρες· βοηθήστε με στον λόγο, όσες γίνατε μητέρες. Δεν μπορώ να περιγράψω την τρικυμία που υπέμεινε αυτή η γυναίκα. Ελέησέ με· η θυγατέρα μου δαιμονίζεται άσχημα. Είδες τη φιλοσοφία της γυναίκας; Είδες την καρτερία; Την ανδρεία; Την υπομονή; Εκείνος όμως δεν της αποκρίθηκε ούτε λέξη.

Αποκηρυγμένοι, λοιπόν, ήταν οι Χαναναίοι, βδελυροί, ασεβείς, καταραμένοι, μιαροί, ακάθαρτοι· γι' αυτό και οι Ιουδαίοι δεν ανέχονταν ούτε να τους ακούσουν, τηρώντας πλέον τον νόμο. Επειδή, λοιπόν, αυτή η γυναίκα καταγόταν από τους Χαναναίους —διότι, λέει, «Ιδού γυναίκα, η οποία βγήκε από τα όρια εκείνα»— επειδή, λοιπόν, αυτή η γυναίκα καταγόταν από τους Χαναναίους, και πλησίασε τον Χριστό, για τον λόγο αυτόν Εκείνος έλεγε: «Ποιος από εσάς με ελέγχει για αμαρτία, εάν παρέβην τον νόμο;». Διότι, επειδή ήταν άνθρωπος, επεδείκνυε και τα ανθρώπινα.

«Ελέησέ με, διότι η θυγατέρα μου δαιμονίζεται άσχημα». Εκείνος όμως δεν της αποκρίθηκε ούτε λέξη. Τον πλησίασαν τότε οι μαθητές του και του έλεγαν: «Διώξε την, διότι φωνάζει πίσω μας». Τι απάντησε λοιπόν εκείνος; «Δεν έχω αποσταλεί παρά μόνο στα χαμένα πρόβατα του οίκου του Ισραήλ»· για να μη λένε οι Ιουδαίοι ότι «Μας εγκατέλειψες και έφυγες έξω, και γι' αυτό δεν σε πιστέψαμε». Ιδού, λέγει, έρχονται και από τα έθνη, και δεν τους δέχομαι· ενώ εσάς, ακόμη και όταν φεύγετε, σας καλώ: «Ελάτε προς εμένα, όλοι όσοι κοπιάζετε», και δεν έρχεστε· αυτήν την απορρίπτω, και παραμένει. «Λαός, τον οποίο δεν γνώριζα, με υπηρέτησε», λέγει· «μόλις με άκουσε, με υπάκουσε»· και αλλού: «Έγινα φανερός σε εκείνους που δεν με ζητούσαν, και βρέθηκα από εκείνους που δεν ρωτούσαν για εμένα». —«Διώξε την, διότι φωνάζει πίσω μας». Ας δούμε λοιπόν τι λέγει ο Χριστός.

ια΄. Γνωρίζοντας, λοιπόν, αγαπητέ, ότι αυτά συμβαίνουν κατά τις προσευχές, μιμήσου τη Χαναναία, εσύ ο άνδρας τη γυναίκα, την αλλόφυλη, την αδύναμη, την απορριμμένη και ευκαταφρόνητη. Αλλά δεν έχεις θυγατέρα δαιμονισμένη;

Αλλά έχεις ψυχή που αμαρτάνει. Τι είπε η Χαναναία; Ελέησέ με· η θυγατέρα μου δαιμονίζεται δεινά· πες και εσύ, Ελέησέ με· η ψυχή μου δαιμονίζεται δεινά. Διότι η αμαρτία είναι μεγάλος δαίμονας. Αυτός που δαιμονίζεται ελεείται, αυτός που αμαρτάνει μισείται· εκείνος τυγχάνει συγγνώμης, τούτος στερείται απολογίας.

Ούτε καν περιμένει να ολοκληρώσεις την προσευχή· δεν έχεις τελειώσει ακόμη την προσευχή, και λαμβάνεις τη δωρεά. «Ελέησέ με». Ας μιμηθούμε αυτήν τη Χαναναία, παρακαλώ: «Ελέησέ με· η κόρη μου δαιμονίζεται δεινά». Ο δε Κύριος λέγει προς αυτήν: «Ω γυναίκα, μεγάλη είναι η πίστη σου· ας γίνει σε εσένα όπως θέλεις». Πού είναι ο αιρετικός;

Έπειτα, ευφραινόμενη η γη για όλα αυτά τα γεγονότα, φώναζε προς όλη την ομόδουλη κτίση: Ελάτε, συναχθείτε όλοι οι απόγονοί μου, και δείτε πάνω στη γη αυτόν που δοξάζεται στους ουρανούς· ελάτε, δείτε να βαστάζεται σε αγκάλες γυναίκας αυτόν που κάθεται πάνω στα Χερουβίμ· ελάτε, δείτε να τρέφεται με γάλα αυτόν που χορηγεί το γάλα στα θηλυκά· ελάτε, δείτε να χωράει σε κοιλιά Παρθένου αυτόν που δεν τον χωρούν οι ουρανοί· ελάτε, δείτε να λαμβάνει τροφή από μητέρα αυτόν που τρέφει τα πέρατα της οικουμένης· ελάτε, δείτε να παραδίδεται σε δασκάλους αυτόν που εκπαιδεύει τους δασκάλους· ελάτε, δείτε να δοκιμάζεται από ανθρώπους αυτόν που δοξάζεται από τους αγγέλους· ελάτε, δείτε να εισέρχεται στον οίκο του Ζακχαίου αυτόν που κάθεται υπεράνω των ουρανών· ελάτε, δείτε να συνομιλεί με τη Χαναναία αυτόν που ανυμνείται από τη λειτουργία των Χερουβίμ· ελάτε, δείτε να προσεγγίζεται από αμαρτωλή γυναίκα αυτόν που κάθεται στα δεξιά του Πατρός· ελάτε, δείτε αυτόν του οποίου τα κράσπεδα αγγίζει η ασθενής γυναίκα, να προσκυνείται από την ασώματη φύση των δυνάμεων· ελάτε, δείτε να έχει γεννηθεί ως άνθρωπος, αυτόν που είναι ο ποιητής των αιώνων· ελάτε, δείτε να γίνεται νήπιο αυτόν που υπάρχει προ καταβολής κόσμου· ελάτε, δείτε να δοκιμάζεται από αρχιερείς αυτόν που δορυφορείται από τους αγγέλους· ελάτε, όλα τα κτίσματα βλέποντας τον Κτίστη· και εφόσον η ζωή βρίσκεται πάνω στη γη, όλοι ζήστε· ελάτε, όλοι γίνετε θεοφόροι· ελάτε, μικροί μαζί με τους μεγάλους συναχθείτε, οι φτωχοί με τους πλούσιους, οι δούλοι με τους κυρίους, οι αμαρτωλοί με τους δικαίους, τα ερπετά και τα τετράποδα μαζί με τα πετεινά, και δείτε αυτόν που χάρισε τη ζωή.

«Διότι ιδού», λέγει, «μία γυναίκα Χαναναία βγήκε από τα όριά της». Ο ευαγγελιστής κατηγορεί τη γυναίκα, για να αναδείξει το θαύμα και να την εγκωμιάσει σε μεγαλύτερο βαθμό. Διότι, ακούγοντας «Χαναναία», να θυμηθείς εκείνα τα παράνομα έθνη, τα οποία ανέτρεψαν εκ βάθρων ακόμη και τους νόμους της φύσεως. Και αφού τα θυμηθείς, αναλογίσου τη δύναμη της παρουσίας του Χριστού. Διότι εκείνοι που εκδιώχθηκαν για να μη διαφθείρουν τους Ιουδαίους, αποδείχθηκαν τόσο πολύ πιο δεκτικοί από τους Ιουδαίους, ώστε και από τα όριά τους να βγαίνουν και να προσέρχονται στον Χριστό, τη στιγμή που εκείνοι Τον έδιωχναν ακόμη και όταν ερχόταν προς αυτούς. Πλησιάζοντας λοιπόν δεν λέει τίποτε άλλο παρά, «Ελέησόν με», και με την κραυγή της συγκεντρώνει γύρω της μεγάλο πλήθος. Διότι πράγματι ήταν θέαμα αξιοθρήνητο, να βλέπει κανείς μια γυναίκα να φωνάζει με τόσο βαθύ πόνο, και μάλιστα γυναίκα μητέρα, η οποία παρακαλούσε για την κόρη της, και για κόρη που βρισκόταν σε τόσο κακή κατάσταση. Διότι ούτε καν τόλμησε να φέρει τη δαιμονισμένη ενώπιον του Διδασκάλου· αλλά, αφού την άφησε να κείτεται στο σπίτι, η ίδια προσέρχεται και υποβάλλει την ικεσία.

Ότι οι ασθενείς δεν μπορούσαν να πιστέψουν. Άκουσε, λοιπόν, τι λέει η Χαναναία: Η θυγατέρα μου δαιμονίζεται άσχημα, και πότε μεν πέφτει στο νερό, πότε δε στη φωτιά. Αυτή, λοιπόν, που έχει σκοτισμένο τον νου της και δαιμονίζεται, και που δεν μπορεί ποτέ να έλθει εις εαυτόν, ούτε είναι υγιής, πώς θα μπορούσε να πιστέψει;

Ελέησέ με, Θεέ, κατά το μέγα έλεός σου. Και η Χαναναία σε αυτό το λιμάνι καταφεύγει: Ελέησέ με, η θυγατέρα μου δαιμονίζεται βαριά. Διότι, όπου υπάρχει έλεος, δεν υπάρχει εξέταση· όπου υπάρχει έλεος, δεν συνεδριάζει δικαστήριο· όπου υπάρχει έλεος, δεν απαιτούνται ευθύνες· όπου υπάρχει έλεος, η σωτηρία παρέχεται ανεξέταστα· όπου υπάρχει έλεος, παραβλέπεται η απολογία. Μόνο να ελεηθώ ζητώ. Για ποιο λόγο μου ζητάς ευθύνες; Απλώς έλεος ζητώ, μια σωτηρία χωρίς ανακρίσεις.

Αναβόησε προς εσένα και η Χαναναία γυναίκα, βλέποντας τη δική της κόρη να σπαράσσεται από τον δαίμονα, και φωνάζοντας το «Ελέησον», δεν διαψεύστηκε στις ελπίδες της· διότι, αφού αποδέχθηκες την πίστη της, έδιωξες τον λύκο από το πρόβατο και απέλασες τον λυσσώδη ένοικο· χαρίζοντας στο κορίτσι νήψη, κατέπαυσες τον θρήνο της μητέρας.

Εν σιωπή ύφαινε την ικεσία της, και κάνοντας την εξομολόγηση μόνο με την καρδιά της, ανέπεμπε την παράκλησή της στον μόνο Δεσπότη που γνωρίζει τα βάθη της καρδιάς, και προς αυτόν, τον Φιλάνθρωπο, φώναζε νοερώς: «Τόλμησα να σε πλησιάσω, Δέσποτα, χάρη στη Μητέρα και Παρθένο σου, όπως εσύ μόνο γνωρίζεις ως Δημιουργός και Θεός. Γι' αυτήν, λοιπόν, την απειρόγαμη Μητέρα και Παρθένο σου, σπλαχνίσου εμένα την πόρνη. Δώρησέ μου τη συγχώρηση των αμαρτημάτων μου. Χάρη στη δική της παρθενία, σπλαχνίσου τη δική μου πορνεία. Ελέησε, Φιλάνθρωπε, εμένα που τώρα κλαίω, την οποία δικαίως αποστρεφόσουν όταν γελούσα με ευχαρίστηση. Σπλαχνίσου εμένα που στενάζω από τα βάθη της ψυχής μου, την οποία ευλόγως αποστρεφόσουν όταν καλλωπιζόμουν στο σώμα για τον όλεθρο και την απάτη πολλών. Σπλαχνίσου τους πλοκάμους των μαλλιών μου, τους οποίους εσύ μεν δημιούργησες για στολίδι της κεφαλής μου, εγώ όμως τους καλλώπιζα για την απώλεια της ψυχής μου. Δέξου το μύρο, ως μύρο ουράνιο, και ξέπλυνε τον βόρβορο της ζωής μου. Δέξου αυτό το μύρο, και χάρισέ μου πνευματικό μύρο, εσύ που είσαι η πηγή των αγαθών. Απόπλυνέ με τη ρυπωμένη, Ιατρέ παντοδύναμε. Θεράπευσε εμένα που δέχθηκα πολλές πληγές από τον διάβολο. Καθάρισε από την ψυχή μου τη λέπρα των αμαρτημάτων, όπως αφαίρεσες από τον πιστό λεπρό την κηλίδα του σώματος. Ξήρανε τις πηγές των ανομιών μου, όπως ξήρανες με το κράσπεδό σου τις ροές του αίματος της αιμορροούσας. Ελέησέ με, Κύριε, Υιέ του Δαβίδ, όπως ελέησες εκείνη τη Χαναναία, την ταπεινής καταγωγής, αλλά και πιστή.»

ΙΒʹ. Αλλά είσαι ανάξιος; Γίνε άξιος με την επιμονή. Διότι το ότι είναι δυνατόν και ο ανάξιος να γίνει άξιος χάρη στην επιμονή, και ότι ο Θεός συγκατανεύει περισσότερο όταν παρακαλείται από εμάς τους ίδιους παρά μέσω άλλων, και ότι πολλές φορές αναβάλλει τη δωρεά, όχι επειδή επιθυμεί να μας οδηγήσει στην απελπισία, ούτε για να μας αποπέμψει με αδειανά χέρια, αλλά για να γίνει σε εμάς πρόξενος μεγαλύτερων αγαθών· αυτά τα τρία θα προσπαθήσω να σας τα καταστήσω φανερά μέσω της παραβολής που αναγνώσθηκε σήμερα σε εσάς. Προσήλθε στον Χριστό η Χαναναία παρακαλώντας υπέρ της δαιμονιζόμενης κόρης της και, φωνάζοντας με πολλή θέρμη, έλεγε: «Ελέησόν με, Κύριε, η θυγατέρα μου κακώς δαιμονίζεται». Ιδού μια γυναίκα αλλόφυλη, και βάρβαρη, και εκτός της ιουδαϊκής πολιτείας. Και τι άλλο ήταν παρά ένας σκύλος, και ανάξια να λάβει την εκπλήρωση του αιτήματός της; «Διότι δεν είναι καλό», λέγει, «να πάρει κανείς τον άρτο των τέκνων και να τον δώσει στα κυνάρια». Αλλά όμως, από την επιμονή της, έγινε άξια. Διότι ο Χριστός όχι μόνο την εισήγαγε στην ευγένεια των παιδιών, αν και ήταν σκύλος, αλλά και την κατευόδωσε με πολλά εγκώμια, λέγοντας: «Ω γύναι, μεγάλη είναι η πίστη σου· ας γίνει σε σένα όπως θέλεις».

ΙΓ΄. Έχοντας, λοιπόν, μάθει όλα αυτά, έστω κι αν βρισκόμαστε μέσα σε αμαρτίες και είμαστε ανάξιοι να λάβουμε αυτό που ζητάμε, ας μην απελπιζόμαστε, γνωρίζοντας ότι με την προσκαρτέρηση της ψυχής θα μπορέσουμε να γίνουμε άξιοι του αιτήματός μας. Ακόμη κι αν είμαστε απροστάτευτοι και έρημοι, ας μην απογοητευόμαστε, γνωρίζοντας ότι αποτελεί μεγάλη προστασία το να προσέρχεται κανείς αυτοπροσώπως στον Θεό με πολλή προθυμία. Ακόμη κι αν Εκείνος καθυστερεί και αναβάλλει να μας δώσει το ζητούμενο, ας μην αποκάμουμε, έχοντας μάθει ότι η καθυστέρηση και η αναβολή είναι τεκμήριο της κηδεμονίας και της φιλανθρωπίας Του. Αν έτσι έχουμε πείσει τους εαυτούς μας, και με ψυχή πονεμένη και θερμή και με αφυπνισμένη προαίρεση, τέτοια σαν κι αυτήν με την οποία προσήλθε η Χαναναία, ας προσέλθουμε και εμείς σε Αυτόν. Ακόμη κι αν είμαστε σαν τα σκυλιά, ακόμη κι αν έχουμε διαπράξει οποιοδήποτε φοβερό αμάρτημα, και τα δικά μας κακά θα απομακρύνουμε, και τόση παρρησία θα λάβουμε, ώστε να μεσιτεύσουμε και για άλλους· με τον ίδιο τρόπο που και αυτή η Χαναναία, όχι μόνο η ίδια απόλαυσε παρρησία και αμέτρητα εγκώμια, αλλά μπόρεσε να διασώσει και τη θυγατέρα της από τα ανυπόφορα δεινά. Διότι τίποτα, τίποτα δεν είναι πιο δυνατό από τη φλογερή και γνήσια προσευχή. Αυτή διαλύει και τα παρόντα δεινά, και μας γλιτώνει από τις κολάσεις που θα συμβούν εκείνον τον καιρό. Για να μπορέσουμε, λοιπόν, να διανύσουμε με ευκολία τον παρόντα βίο και να αναχωρήσουμε για την άλλη ζωή με παρρησία, ας την επιτελούμε αδιαλείπτως με πολλή σπουδή και προθυμία.

Εξήλθε ο Ιησούς στα μέρη της Τύρου και της Σιδώνος, και ιδού μια γυναίκα, το παλαιό όπλο του διαβόλου, αυτή που με εξέβαλε από τον παράδεισο, η μητέρα της παρανομίας, η αρχή της αμαρτίας· αυτή η ίδια η γυναίκα έρχεται. Πράγμα καινό και παράδοξο! Οι Ιουδαίοι φεύγουν, και μια γυναίκα καταδιώκει. Και τον παρακαλούσε λέγοντας· Κύριε, Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με.

Ευαγγελίστρια γίνεται η γυναίκα, και ομολογεί και τη θεότητα και την οικονομία· με το «Κύριε» ομολογεί τη δεσποτεία, με το «Υιέ Δαβίδ» την ανάληψη της σάρκας. «Ελέησόν με». Δεν έχω κανένα κατόρθωμα στον βίο μου· δεν έχω παρρησία από την πολιτεία μου. Στο έλεος καταφεύγω, όπου η σωτηρία προσφέρεται ανεξέταστα. Και πώς τα είδες αυτά έτσι, εσύ που ήσουν πονηρή και παράνομη; Πώς τόλμησες να προσέλθεις; Αλλά παρατήρησε τη φιλοσοφία της γυναίκας. Δεν παρακαλεί τον Ιάκωβο, δεν ικετεύει τον Ιωάννη, ούτε προσέρχεται στον Πέτρο, αλλά διαπέρασε τον χορό τους. Δεν έχω ανάγκη από μεσίτη, αλλά, λαμβάνοντας ως συνήγορο τη μετάνοια, προσέρχομαι στην ίδια την πηγή. Γι' αυτό κατέβηκε, γι' αυτό ανέλαβε σάρκα, για να συνομιλήσω εγώ μαζί Του. Επάνω τα Χερουβίμ Τον τρέμουν, και κάτω συνομιλεί μαζί Του μια πόρνη.

Ελέησόν με· μια απλή λέξη, και ένα αχανές πέλαγος σωτηρίας. Ελέησόν με· για αυτόν τον λόγο ήρθες, για αυτό έλαβες σάρκα, για αυτό έγινες αυτό που είμαι εγώ. Επάνω τρόμος, και κάτω παρρησία. Ελέησόν με· τι έχεις; Έλεος ζητώ. Τι υποφέρεις; Η θυγατέρα μου δαιμονίζεται άσχημα. Η συμπόνια δοκιμάζεται, η φύση βασανίζεται. Βγήκε ως συνήγορος της κόρης της· δεν φέρνει την άρρωστη, αλλά φέρνει την πίστη.

Θεός είναι και τα πάντα βλέπει. Η θυγατέρα μου βασανίζεται άσχημα από δαιμόνιο. Βαρύ πένθος, το κεντρί της φύσεως, διαπερνά τη μήτρα, προκάλεσε κλυδωνισμό στα σπλάγχνα. Τι να κάνω; Χάνομαι. Και γιατί δεν είπε: «Ελέησε τη θυγατέρα μου», αλλά, «Ελέησέ με»; Διότι εκείνη υπομένει το πάθος ευρισκόμενη σε κατάσταση ασθένειας.

«Ελέησόν με». Αλλά αναλογίσου τη φιλοσοφία της γυναίκας. Δεν πήγε σε μάντεις· δεν έφτιαξε φυλακτά· δεν μίσθωσε μάγισσες, αυτές που κατευθύνουν τους δαίμονες και επιδεινώνουν την πληγή, αλλά εγκατέλειψε το εργαστήριο του διαβόλου. «Ελέησόν με· η κόρη μου δαιμονίζεται άσχημα». Όσοι έχετε γίνει πατέρες, και όσες έχετε γίνει μητέρες, βοηθήστε στον λόγο (να κατανοηθεί ο πόνος). Δεν μπορώ να περιγράψω τη θύελλα που υπέμεινε η δυστυχισμένη γυναίκα. Είδες την καρτερία, την ανδρεία, την υπομονή; Εκείνος όμως δεν της αποκρίθηκε ούτε λόγο. Πρωτοφανή πράγματα! Παρακαλεί, δέεται, κλαίει για τη συμφορά της· επιτείνει την τραγωδία· διηγείται τον πόνο της, και ο φιλάνθρωπος δεν αποκρίνεται, ο Λόγος σιωπά, η πηγή σφραγίζεται, ο ιατρός συγκρατεί τα φάρμακα. Τι είναι αυτό το πρωτοφανές; Τι είναι αυτό το παράδοξο; Σε άλλους προστρέχεις, και αυτήν που προστρέχει σε σένα την αποδιώχνεις; Αλλά αναλογίσου τη σοφία του ιατρού. Εκείνος όμως δεν της αποκρίθηκε ούτε λόγο.

Και τι με αυτό, λέγει· γονάτισα και προσευχήθηκα; Γονάτισες, αλλά η διάνοιά σου πετούσε έξω. Το σώμα σου ήταν μέσα, και η ψυχή σου έξω. Το στόμα σου μιλούσε, και η διάνοιά σου μετρούσε τους τόκους, τα συμβόλαια, τις συναλλαγές, τα χωράφια, τα κτήματα. Διότι ο διάβολος, επειδή είναι πονηρός και γνωρίζει ότι την ώρα της προσευχής κατορθώνουμε σπουδαία πράγματα, τότε ακριβώς επιτίθεται. Πολλές φορές είμαστε ξαπλωμένοι ανάσκελα και δεν σκεφτόμαστε τίποτα, και ο νους ηρεμεί. Ήρθαμε να προσευχηθούμε, και αναδύονται μύριοι λογισμοί, προκειμένου να μας διώξει κενούς. Γνωρίζοντας αυτά, στις προσευχές σου να έχεις κατά νουν τη Χαναναία. Αλλά δεν έχεις θυγατέρα δαιμονιζόμενη.

Τι είπε η Χαναναία; «Ελέησόν με· η θυγατέρα μου βασανίζεται δεινά από δαιμόνιο». Μεγάλος δαίμονας είναι η αμαρτία· ο δαιμονισμένος ελεείται, ενώ αυτός που αμαρτάνει μισείται. Εκείνος έχει τη συγγνώμη, τούτος όμως στερείται δικαιολογίας. «Ελέησόν με»· σύντομη η φράση, αλλά πέλαγος φιλανθρωπίας. Διότι, όπου υπάρχει το έλεος, υπάρχουν και όλα τα αγαθά. Ακόμη κι αν βρίσκεσαι έξω, κράζε και λέγε: «Ελέησόν με», χωρίς να κινείς τα χείλη, αλλά φωνάζοντας με τον νου· διότι ο Θεός ακούει και αυτούς που σιωπούν. Δεν ζητείται τόπος, αλλά αρκεί ο τρόπος. Ο Ιερεμίας βρισκόταν στον βούρκο και είλκυσε τον Θεό. Ο Δανιήλ μέσα στον λάκκο των λεόντων και εξευμένισε τον Θεό· οι τρεις παίδες ήταν στο καμίνι και έκαμψαν τον Θεό. Ο ληστής σταυρώθηκε, και ο σταυρός δεν τον εμπόδισε, αλλά του άνοιξε τον παράδεισο. Ο Ιώβ βρισκόταν στην κοπριά και έκανε τον Θεό ίλεω. Όπου κι αν βρίσκεσαι, να προσεύχεσαι. Ακόμη κι αν παρασταθείς ενώπιον δικαστή, να προσεύχεσαι. Όταν οργίζεται εναντίον σου ο δικαστής, να προσεύχεσαι. Η θάλασσα ήταν μπροστά, πίσω καταδίωκαν οι Αιγύπτιοι, και στη μέση βρισκόταν ο Μωυσής. Πολλή η προσευχή μέσα στη στενοχώρια· αλλά μεγάλο και το πέλαγος της προσευχής. Πίσω καταδίωκαν οι Αιγύπτιοι, και στη μέση υπήρχε η προσευχή. Και ο Μωυσής δεν μιλούσε καθόλου· και του λέει ο Θεός: «Τι κραυγάζεις προς εμένα;». Ακόμη κι αν το στόμα σου σιωπά, η καρδιά σου κραυγάζει. Έτσι κι εσύ, όταν σταθείς ενώπιον ενός μανιώδους και τυραννικού δικαστή, ή ακόμη και μπροστά στους ίδιους τους δήμιους, να προσεύχεσαι στον Θεό. Και όταν εσύ προσεύχεσαι, τα κύματα καταλαγιάζουν.

Ακόμη δεν τελειώνεις την προσευχή, και λαμβάνεις τη δωρεά. «Ελέησόν με»· ας μιμηθούμε αυτήν τη Χαναναία. «Ελέησόν με· η θυγατέρα μου δαιμονίζεται άσχημα». Και τι άκουσε; «Γυναίκα, μεγάλη είναι η πίστη σου· ας σου γίνει όπως θέλεις. Περιήλθες σε απόγνωση, εξυβρίστηκες από εμένα. Σε έδιωξα, και δεν αποχώρησες, αλλά παρέμεινες. Αληθινά, γυναίκα, μεγάλη είναι η πίστη σου». Πέθανε η γυναίκα, και το εγκώμιό της παραμένει λαμπρότερο από διάδημα σε όλη τη γη που φωτίζει ο ήλιος. Ακούς τον Χριστό να λέει: «Γυναίκα, μεγάλη είναι η πίστη σου· ας σου γίνει όπως εσύ θέλεις».

«Και τον παρακαλούσαν να αγγίξουν μόνο το κράσπεδο του ιματίου του. Και όσοι το άγγιξαν, διασώθηκαν.» «Ιδού, μια γυναίκα Χαναναία, η οποία βγήκε από τα όρια εκείνα,» και τα λοιπά. «Προσήλθαν σε αυτόν πολλά πλήθη, έχοντας μαζί τους χωλούς, τυφλούς, κωφούς, αναπήρους. Και τους απέθεσαν στα πόδια του Ιησού, και τους θεράπευσε.» «Προσήλθε σε αυτόν ένας άνθρωπος που γονάτισε μπροστά του και έλεγε: Κύριε, ελέησε τον υιό μου, διότι σεληνιάζεται και πολλές φορές πέφτει στη φωτιά και πολλές φορές στο νερό. Και είπε ο Ιησούς: Φέρτε τον μου εδώ. Και τον επιτίμησε, και εξήλθε από αυτόν το δαιμόνιο.» «Ιδού, δύο τυφλοί καθισμένοι στην άκρη του δρόμου, φώναξαν λέγοντας: Ελέησέ μας, Κύριε, υιέ του Δαβίδ.»

Μάθαμε, λοιπόν, από τα ιερά λόγια ότι σκύλοι ονομάζονται αυτοί που προέρχονται από τα έθνη, ενώ βασιλικός και περιούσιος, τον οποίο θα μπορούσε να εικονίσει το λιοντάρι, ονομάζεται ο ιουδαϊκός λαός. Λέει, λοιπόν, ο Εκκλησιαστής —διότι σε αυτόν δόθηκε από τον Θεό το χάρισμα της σοφίας για να επεκτείνεται και να συμπαρεκτείνεται και στα παρόντα, και βεβαίως στα παρελθόντα, αλλά και στα μέλλοντα— λέει, λοιπόν, ότι ο σκύλος, δηλαδή ο άνθρωπος από τα έθνη —διότι διδασκόμαστε μέσω της Χαναναίας ότι έτσι ονομάζεται—, εάν δεν τον εγκαταλείψει εντελώς η ενάρετη ζωή, αυτός παρέχει περισσότερες ελπίδες ότι δεν θα εκπέσει από την αγαθότητα, παρά εκείνος που προέρχεται μεν από το βασιλικό και υπερήφανο γένος των Ιουδαίων, αλλά κείται νεκρός ως προς τα πνευματικά κατορθώματα. Διότι ο μεν πρώτος, καθώς μετέχει σε μια καλύτερη ζωή, παρέχει ελπίδες ότι θα ανέλθει προς την τελειότητα των κατορθωμάτων, ενώ ο δεύτερος, φέροντας μέσα του νεκρή την ενέργεια των αρετών και γι' αυτόν τον λόγο συγκαταλεγόμενος στους νεκρούς, μάταια καυχιέται για το λιοντάρι, αφού δεν φέρει κανένα ίχνος της αληθινής ζωής.

Μήπως έκανε διακρίσεις ή ξεχώρισε κανέναν, καλώντας προφανώς τον έναν ως προγνωσμένο, και διώχνοντας τον άλλον επειδή δεν ήταν τέτοιος; Σε καμία περίπτωση. Γι' αυτό λοιπόν «μην προφασίζεστε δικαιολογίες για τις αμαρτίες σας», και μην επιθυμείτε να παίρνετε αφορμές από τα αποστολικά λόγια για την απώλειά σας, αλλά προστρέξτε όλοι στον Δεσπότη που σας καλεί. Διότι, είτε είναι κανείς τελώνης, είτε πόρνος, είτε μοιχός, είτε φονιάς, είτε οτιδήποτε άλλο, ο Δεσπότης δεν τον αποστρέφεται, αλλά σηκώνει το φορτίο των αμαρτιών του και τον καθιστά αμέσως ελεύθερο. Και πώς σηκώνει το φορτίο του; Όπως ακριβώς σήκωσε κάποτε και του παραλυτικού, λέγοντάς του: «Τέκνο, συγχωρούνται οι αμαρτίες σου», και αμέσως ανακουφίστηκε από το βάρος και αξιώθηκε πλουσιοπάροχα τη θεραπεία του σώματός του. Επομένως, ας προσέρχεται καθένας που το επιθυμεί και ας φωνάζει: «Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με»· και αν ακούσει: «Τι θέλεις να σου κάνω;», ας πει αμέσως: «Κύριε, να αναβλέψω», και αμέσως θα ακούσει: «Θέλω, ανάβλεψε». Άλλος πάλι ας πει: «Κύριε, η θυγατέρα μου η ψυχή δαιμονίζεται άσχημα», και θα ακούσει: «Κι εγώ θα έρθω να τη θεραπεύσω». Αν όμως κάποιος είναι οκνηρός και δεν θέλει να προσέλθει στον Δεσπότη, έστω κι όταν Εκείνος έρχεται προς αυτόν και του λέει: «Ακολούθησέ με», ας Τον ακολουθήσει όπως κάποτε ο τελώνης, εγκαταλείποντας το τελωνείο και την πλεονεξία· και, γνωρίζω καλά, πως αντί για τελώνη θα τον αναδείξει ευαγγελιστή.