Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 16:19

Για το τρίτο τι να πούμε; Διότι εκείνοι που κατατόλμησαν απροκάλυπτα να παραβούν το Ευαγγέλιο και αναθεμάτισαν αυτούς που προτίμησαν να μην το παραβούν, τι θα τους νοιάξει για τους κανόνες; Και μάλιστα, εφόσον και αυτοί είναι σφραγισμένοι από το Άγιο Πνεύμα, και με την κατάλυσή τους καταλύονται όλα όσα έχουν δοθεί για τη σωτηρία μας· διότι τότε δεν υπάρχει πουθενά ιεροσύνη, θυσία, και τα υπόλοιπα φάρμακα των ψυχικών μας ασθενειών. Και τι μιλάω για κανόνες και κάνω διάκριση; Είναι το ίδιο με το να μιλάμε, στην περίπτωσή τους, για το Ευαγγέλιο του Χριστού. Διότι ο ίδιος έδωσε τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών στον μεγάλο Πέτρο λέγοντας: Όποιον λύσεις και όποιον δέσεις, θα γίνει αυτό κι εκείνο. Και πάλι προς όλους τους αποστόλους: Λάβετε Πνεύμα Άγιο· αν κάποιων συγχωρήσετε τις αμαρτίες, τους συγχωρούνται, και αν κάποιων τις κρατήσετε, είναι κρατημένες, και κατ' ακολουθία αυτών μεταβιβάζει την εξουσία στους διαδόχους τους, εφόσον βέβαια πράττουν με τον ίδιο τρόπο. Και γι' αυτόν τον λόγο έχουν γίνει δεκτοί οι κανόνες του Βασιλείου και των ισάξιων με αυτόν αγίων ως αποστολικοί, καθότι τους ακολούθησαν χωρίς να καινοτομήσουν καθόλου, αλλά μάλλον και τους επαύξησαν όπως έπρεπε.

Εσείς όμως, αδελφοί, ησυχάστε και αναλογιστείτε, επιπλέον των όσων έχουν ήδη ειπωθεί τόσο από τους αγίους πατέρες μας όσο και από εμάς τους ταπεινούς, ότι, αν οι τόποι στους οποίους γεννήθηκε ο Χριστός είναι και ονομάζονται άγιοι και προσκυνητοί, και αν κάποιος πάρει από εκεί χώμα ή λίθο, το περιποιείται ως ιερό κειμήλιο, πόσο μάλλον πρέπει να τιμάται και να προσκυνείται η εικόνα του Χριστού, στην οποία, σαν σε καθρέφτη, φανερώνεται και προσκυνείται ο Ίδιος. Διότι αυτή είναι η φύση της εικόνας, να φέρει τη μορφή εκείνου που απεικονίζεται. Μαθαίνω δε ότι στη Ρώμη τιμούν ιδιαιτέρως και τα κλειδιά του κορυφαίου των αποστόλων Πέτρου, αν και ο Κύριος δεν του έδωσε αισθητά κλειδιά, αλλά πνευματικά μέσω του λόγου, για να δεσμεύει και να λύνει. Εκείνοι όμως κατασκεύασαν αργυρά κλειδιά και τα εκθέτουν προς προσκύνηση τόσο μεγάλη είναι λοιπόν η πίστη τους. Και εκεί είναι θεμελιωμένη η αδιάρρηκτη πέτρα της πίστεως σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου, ενώ εδώ, όπως φαίνεται, πλεονάζει η απιστία και η ανομία. Γι' αυτό εγώ ο ταπεινός, νιώθοντας πόνο στην καρδιά και φοβούμενος την κατάκριση της σιωπής, εξ ανάγκης λέω αυτά τα λίγα και σύντομα που λέω. Διότι, αν οι ετερόδοξοι δεν παύουν, ιδιωτικά και δημόσια, εγγράφως και προφορικώς, να κινούν βλάσφημη γλώσσα κατά του Χριστού, εμείς ούτε καθήμενοι στα σπίτια μας δεν θα συζητήσουμε μεταξύ μας τα πρέποντα; Και πώς θα υποφέρουμε την οργή του Κυρίου;

Διότι τα σύμπαντα είναι δούλα του Θεού. Πύλες δε του άδη είναι οι κατά καιρούς διώκτες, οι οποίοι παρέπεμπαν τους Χριστιανούς στον άδη. Αλλά και οι αιρετικοί είναι πύλες που οδηγούν στον άδη· συνεπώς, η Εκκλησία υπερίσχυσε πολλών διωκτών και πολλών αιρετικών. Καθένας από εμάς είναι επίσης Εκκλησία, γινόμενος οίκος Θεού. Εάν λοιπόν στηριχθούμε στην ομολογία του Χριστού, οι πύλες του άδη, δηλαδή οι αμαρτίες, δεν θα μας καταβάλουν· διότι, αφού υψώθηκε από αυτές τις πύλες, και ο Δαβίδ έλεγε: «Εσύ που με υψώνεις από τις πύλες του θανάτου». Ποιων πυλών, ω Δαβίδ; Των δύο, του φόνου και της μοιχείας. «Και θα σου δώσω τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών, και ό,τι δέσεις πάνω στη γη, θα είναι δεμένο στους ουρανούς· και ό,τι λύσεις πάνω στη γη, θα είναι λυμένο στους ουρανούς». Ως Θεός λέγει το «Θα σου δώσω», με εξουσία· διότι, όπως ο Πατέρας σου έδωσε την αποκάλυψη, έτσι και εγώ σου δίνω τα κλειδιά. Και ως κλειδιά θα εννοήσεις τις συγχωρήσεις ή τα επιτίμια των σφαλμάτων που δένουν και λύνουν· διότι έχουν την εξουσία να συγχωρούν και να δεσμεύουν όσοι έχουν αξιωθεί, κατά το πρότυπο του Πέτρου, την επισκοπική χάρη. Διότι, αν και το «Θα σου δώσω» έχει ειπωθεί μόνο προς τον Πέτρο, εντούτοις έχει δοθεί σε όλους τους αποστόλους. Πότε; Όταν είπε: «Αν κάποιων συγχωρήσετε τις αμαρτίες, τους συγχωρούνται». Διότι και το «Θα δώσω» δηλώνει μέλλοντα χρόνο, δηλαδή τον χρόνο μετά την ανάσταση.