Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 17:5

Κʹ. Εσείς, λοιπόν, να θυμάστε πάντοτε όσα ειπώθηκαν, φέροντας μέσα στην καρδιά σας εκείνη τη θεία ωραιότητα, έχοντας πάντοτε να ηχεί στα αυτιά σας η φωνή του Πατέρα: «Αυτός δεν είναι δούλος, ούτε πρεσβευτής, ούτε άγγελος, αλλά ο Υιός μου ο αγαπητός· αυτόν να ακούτε». Ας τον ακούσουμε, επομένως, να λέει: «Να αγαπήσεις Κύριον τον Θεό σου με όλη σου την καρδιά. Δεν θα φονεύσεις· αλλά ούτε και να οργιστείς χωρίς λόγο εναντίον του αδελφού σου· πρώτα να συμφιλιωθείς με τον αδελφό σου, και έπειτα να έλθεις να προσφέρεις το δώρο σου. Δεν θα μοιχεύσεις· αλλά ούτε και να περιεργαστείς ξένη ομορφιά. Δεν θα επιορκήσεις· αλλά ούτε και να ορκιστείς καθόλου· ας είναι ο λόγος σας "Ναι, ναι" και "Όχι, όχι"· ό,τι περισσότερο από αυτό είναι εφεύρημα του πονηρού. Δεν θα ψευδομαρτυρήσεις. Δεν θα αποστερήσεις· αλλά και σε όποιον σου ζητά να δίνεις, και εκείνον που θέλει να δανειστεί από εσένα να μην τον αποστρέφεσαι, και εκείνον που παίρνει τα δικά σου να μην τον εμποδίζεις. Να αγαπάτε τους εχθρούς σας, να ευλογείτε εκείνους που σας καταριούνται, να ευεργετείτε εκείνους που σας μισούν, και να προσεύχεστε για εκείνους που σας κακομεταχειρίζονται και σας διώκουν. Μην κρίνετε, για να μην κριθείτε. Συγχωρείτε, και θα συγχωρηθείτε, για να γίνετε υιοί του Πατέρα σας, τέλειοι και οικτίρμονες, όπως ο ουράνιος Πατέρας σας, διότι ανατέλλει τον ήλιο του σε πονηρούς και αγαθούς, και βρέχει σε δικαίους και αδίκους».

Ότι βέβαια δεν έλαμψε απλώς σαν τον ήλιο, αλλά ότι το φως ήταν ανώτερο και από αυτό το παράδειγμα, το απέδειξαν οι μαθητές πέφτοντας στο έδαφος. Διότι, αν το φως δεν ήταν άκρατο, αλλά σύμμετρο με εκείνο του ήλιου, δεν θα έπεφταν. «Αυτός είναι ο αγαπητός μου Υιός, στον οποίο ευαρεστήθηκα· αυτόν να ακούτε». Σημείωσε ότι προηγουμένως στον Ιορδάνη μαρτυρήθηκε η Τριάδα κατά τη βάπτιση του Υιού, με τον Πατέρα να μαρτυρεί από ψηλά, και το Πνεύμα να κατέρχεται ωσεί περιστερά. Τώρα δε στο Θαβώρ, η ίδια πάλι μαρτυρείται: με εκείνον που κηρύττει, με τον κηρυττόμενο, και με τη νεφέλη, δηλαδή το Πνεύμα. Αυτά ακριβώς προανεφώνησε και ο Δαβίδ: «Το Θαβώρ και το Ερμών στο όνομά σου θα αγαλλιάσουν». Διότι το μεν Ερμών αγαλλίασε κατά τη βάπτιση του Χριστού.

Ελέχθη δε στον ναό των Αγίων Αποστόλων, παρισταμένης και της συγκλήτου: Επειδή ο Θεός μας είναι Πατέρας, Υιός και άγιο Πνεύμα, εξ αυτών ο μεν Πατέρας, ως Θεός, φανέρωσε στους ανθρώπους τη δική του θεότητα από μόνος του λέγοντας: «εγώ είμαι ο ων». Ο δε Υιός και η δική του θεότητα, και επιπλέον η πατρότητα του Πατέρα, ως Πατέρα, έχει μαρτυρηθεί και από τους δύο, δηλαδή μέσω του Πατέρα και του Υιού· διότι αφενός ο Πατέρας διακηρύσσει προς εμάς: «αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευδόκησα, αυτόν να ακούτε», και αφετέρου ο Υιός λέει στον ίδιο του τον Πατέρα: «φανέρωσα το όνομά σου στους ανθρώπους». Το άγιο Πνεύμα, όμως, και η δική του θεότητα, μάς έχει φανερωθεί εκ του Πατέρα μέσω του Υιού. Και εκ του Πατέρα μέσω του Υιού αποστέλλεται αυτό στην κτίση, όπως ακούτε: «όταν έλθει ο παράκλητος, τον οποίο εγώ θα σας στείλω παρά του Πατέρα». Και εκ του Πατέρα μέσω του Υιού παρέχεται σε όλους τους αξίους· γι' αυτό και λέγεται ότι προέρχεται, και πιστεύεται αυτό: εκ του Πατέρα μέσω του Υιού· και γι' αυτό το ζήτημα, σε όσους επιλέγουν να ορθοδοξούν δεν επιτρέπεται να αμφιβάλλουν. Διότι κατ' αυτόν τον τρόπο επέλεξε να γνωρισθεί σε εμάς ο Θεός των πάντων, η Τριάδα: στην μεν Παλαιά, ο Πατέρας μόνο ως Θεός, στην δε Νέα και ως Πατέρας· ο δε Υιός, κατά την ένσαρκη οικονομία, ξεκάθαρα ως Υιός του Θεού και Πατέρα· μετά δε την ανάληψή του, και το άγιο Πνεύμα [φανερώθηκε] ότι είναι Θεός. Και αυτή είναι η επαγγελία του Πατέρα, δηλαδή ο θείος προορισμός του να συγκαταβεί, να εμφανιστεί και να γνωριστεί σε εμάς η υπερούσια Τριάδα, μέσω της έλευσης, ή παρουσίας, ή φανέρωσης του καθενός στον κατάλληλο καιρό, όπως είπε ο Σωτήρας: «Ιδού, εγώ αποστέλλω την επαγγελία του Πατέρα μου σε εσάς».

Στη δε Καινή ο ίδιος, άλλοτε μεν απαντώντας άμεσα προς αυτόν «και εδόξασα και πάλι θα δοξάσω»· άλλοτε δε λέγοντας για αυτόν προς εμάς, «αυτός είναι ο αγαπητός μου Υιός, στον οποίο ευαρεστήθηκα, αυτόν να ακούτε». Έδωσε μαρτυρία και για το Πνεύμα, στη μεν Παλαιά λέγοντας «θα εκχέω από το Πνεύμα μου σε κάθε σάρκα»· στη δε Νέα, «μεριμνώντας ώστε αυτό να φανεί ωσεί περιστερά, και να κατέλθει, και να παραμείνει πάνω στον ίδιο τον Υιό». Έδωσε μαρτυρία και ο Υιός για τον Πατέρα κατά την ένσαρκη οικονομία· άλλοτε μεν λέγοντας σε αυτόν «σε δοξολογώ, Πατέρα, κύριε του ουρανού και της γης· και δόξασέ με εσύ, Πατέρα, κοντά σου, με τη δόξα που είχα κοντά σου πριν να υπάρξει ο κόσμος»· και, «Πατέρα άγιε, ο κόσμος δεν σε γνώρισε»· και όσα είναι παρόμοια με αυτά· άλλοτε δε λέγοντας για αυτόν σε εμάς «εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα, και ο Πατέρας μέσα σε εμένα»· «εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα»· και «αυτός που έχει δει εμένα, έχει δει τον Πατέρα»· και όσα έχουν αυτήν την έννοια.

«Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστήθηκα· αυτόν να ακούτε». Δεν είναι ο Μωυσής, ούτε ο Ηλίας, ούτε κάποιος άλλος από τους προφήτες, όπως υποπτεύονται μερικοί, αλλά «αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστήθηκα· αυτόν να ακούτε», τις εντολές και τα δόγματα και γενικώς όλα τα σωτηριώδη προστάγματα. Διότι, ακόμη κι αν πωληθεί, ακόμη κι αν προδοθεί, ακόμη κι αν σταυρωθεί, ακόμη κι αν θελήσουν να τον θανατώσουν, «αυτόν να ακούτε» και να μην αντιστέκεστε. Διότι όχι μόνο «ο θάνατος δεν μπορεί να τον κυριεύσει», αλλά μάλλον μέσω αυτού και «ο θάνατος θα καταποθεί εις νίκος». Και όταν ονομάζει την ευδοκία μου αποστολή και λέει ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα από μόνος του, πάλι να τον ακούτε και να κατανοήσετε τα λόγια αυτής της θείας οικονομίας. Και όταν πάλι αποκαλύπτει το μυστήριο της Τριάδος, αυτόν και πάλι να ακούτε και να μην αντιστέκεστε. Διότι, εάν ο αγαπητός μου Υιός σας διδάξει να πιστεύετε εσφαλμένα, τότε ποιος λοιπόν θα σας διδάξει να πιστεύετε ορθά; Και πώς παραμένει αγαπητός μου Υιός αν διδάσκει εσφαλμένα, ή πώς σας προστάζω εγώ να τον ακούτε, εάν διδάσκει κάτι αντίθετο προς το πρέπον;

Εάν όμως αυτό σας σκανδαλίζει, επειδή άλλοτε μεν λέγει πράγματα υψηλά και θεία, άλλοτε δε ταπεινά και ανθρώπινα, πρέπει να γνωρίζετε ότι, όντας Θεός και άνθρωπος, λέγει και θεία και ανθρώπινα, για να πιστοποιήσει και με αυτό τις δύο του φύσεις και ώστε ούτε να θεωρηθεί ως γυμνός Θεός που περπατά επί της γης, ούτε πάλι να θεωρηθεί ως ένας από τους απλούς ανθρώπους. Διότι, όταν λέγει ότι «εγώ και ο Πατέρας μου είμαστε ένα» και «κανείς δεν επιγινώσκει τον Πατέρα, παρά μόνον ο Υιός» και «εκείνος που έχει δει εμένα, έχει δει τον Πατέρα» και «όποιος δεν τιμά τον Υιό, δεν τιμά τον Πατέρα», να τον ακούτε επειδή ομιλεί θεοπρεπώς· όταν δε λέγει «ο Πατέρας μου είναι ανώτερός μου» και ότι είμαι απεσταλμένος και «έλαβα εντολή από τον Πατέρα μου τι να πω και τι να λαλήσω» και «δεν μπορώ να κάνω τίποτα από τον εαυτό μου», πάλι αυτόν να ακούτε· διότι τα λόγια αυτά λέγονται κατά θεία οικονομία. «Διότι αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίον ευαρεστήθηκα· αυτόν να ακούτε». Αυτός είναι για τον οποίον προείπα μέσω του Ησαΐα: «Ιδού ο δούλος μου, τον οποίο εξέλεξα, ο αγαπητός μου Υιός, τον οποίο επιπόθησε η ψυχή μου»· αυτόν να ακούτε. Ο ίδιος είναι και πάλι για τον οποίο μίλησα μέσω του προαναφερθέντος προφήτη: «Θα ψάλω λοιπόν στον ηγαπημένο ένα άσμα του αγαπητού μου για τον αμπελώνα μου».

«Αμπελώνας δημιουργήθηκε για τον ηγαπημένο σε ύψωμα, σε τόπο εύφορο», δηλαδή στην Ιερουσαλήμ, στην οποία δημιουργήθηκε «αμπελώνας του Κυρίου Σαβαώθ που είναι ο οίκος του Ισραήλ», ο οποίος έπρεπε «να παραγάγει σταφύλια, αλλά παρήγαγε αγκάθια». «Ο αμπελώνας», λέει, «του Κυρίου Σαβαώθ είναι ο οίκος του Ισραήλ, και κάθε άνθρωπος του Ιούδα είναι νεόφυτο αγαπημένο· περίμενα να πράξει κρίση, αλλά έπραξε ανομία, και όχι δικαιοσύνη αλλά κραυγή». Κραυγή προφανώς αυτή που όλοι φώναζαν στον Πιλάτο λέγοντας: «Άρε, άρε, σταύρωσέ τον», και «απόλυσέ μας τον Βαραββά», μεταχειριζόμενοι τον ένοχο ως αθώο και ως κάποιον που είναι όμοιός μας στα ήθη των φονιάδων. «Άρε δε, άρε, σταύρωσε» ως ένοχο τον αναμάρτητο, διότι «είναι ανόμοιος με εμάς ο βίος του και παράδοξες οι οδοί του»· «επειδή ισχυρίζεται ότι κατέχει τη γνώση του Θεού και ονομάζει τον εαυτό του παίδα του Κυρίου». «Άρε, άρε, σταύρωσέ τον», και «έπραξε ανομία, και όχι δικαιοσύνη αλλά κραυγή». «Και τώρα θα σας αναγγείλω τι θα κάνω εγώ στον αμπελώνα μου· θα αφαιρέσω τον φράχτη του και θα παραδοθεί σε διαρπαγή, και θα γκρεμίσω τον τοίχο του και θα καταπατηθεί, και θα εγκαταλείψω τον αμπελώνα μου και δεν θα κλαδευτεί ούτε θα σκαφτεί, και θα φυτρώσουν σε αυτόν αγκάθια σαν σε χέρσο τόπο· και θα διατάξω τα σύννεφα να μη ρίξουν βροχή πάνω του». «Θα ψάλω λοιπόν στον ηγαπημένο το άσμα του αγαπητού μου για τον αμπελώνα μου». «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευδόκησα· αυτόν να ακούτε». «

Διότι, όπως ακριβώς όταν λέει και ο ίδιος ο Υιός προς τον Πατέρα: «Εγώ σε δόξασα πάνω στη γη», δεν εννοεί αυτό, ότι δηλαδή δεν είχες δόξα και «σε δόξασα εγώ πάνω στη γη», αλλά ότι φανέρωσα το όνομά σου πάνω στη γη, «για να γνωρίζουν εσένα τον μόνο αληθινό Θεό και εκείνον που απέστειλες, τον Ιησού Χριστό», έτσι και ο θείος Πέτρος ονόμασε τιμή και δόξα τη μαρτυρία προς τον Υιό του Θεού. Διότι έπρεπε, πραγματικά έπρεπε, και από τα λόγια του και από τα θεϊκά του σημεία να γίνει πιστευτό ότι είναι Θεός και Υιός του Θεού. Επειδή όμως, αν και έλεγε και έπραττε τέτοια, δεν γινόταν πιστευτός ο μονογενής Λόγος και Υιός του Θεού, ιδού που δίνει μαρτυρία για αυτόν άνωθεν και ο Πατέρας, λέγοντας: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστήθηκα». Και αυτή η μαρτυρία έρχεται άνωθεν με τα ίδια ακριβώς λόγια και στον Ιορδάνη και στο Θαβώρ: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστήθηκα, αυτόν να ακούτε».

Έπειτα αποκαλύπτει τον δικό του μονογενή και αγαπητό Υιό, για τον οποίο είπε και μέσω του Δαβίδ: «Υιός μου είσαι εσύ, εγώ σήμερα σε γέννησα»· και στους έσχατους καιρούς, στο Θαβώρ και στον Ιορδάνη, δίνοντας μαρτυρία γι' αυτόν, έλεγε: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστήθηκα· αυτόν να ακούτε». Έπειτα, πάλι με τη μορφή περιστεριού και πύρινων γλωσσών, αποκαλύπτει το ίδιο το ζωαρχικότατο Πνεύμα. Και για να μην υποθέσουν οι άνθρωποι ότι ο Υιός και το Πνεύμα είναι κατώτεροι από τον Πατέρα, ο Υιός του Πατρός έλεγε τα εξής: «Πορευθείτε και μαθητεύστε όλα τα έθνη, βαπτίζοντάς τα στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος», ώστε από αυτό να μάθουν οι συνετοί ότι δεν θα έδινε εντολή να βαπτίζουν στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, εάν ο Υιός και το Πνεύμα τύχαινε να είναι κατώτεροι του Πατρός, αλλά οπωσδήποτε θα έδινε εντολή να βαπτίζουν στο όνομα μόνο του Πατρός.

Ο Μωυσής ανέκραζε: «Αυτόν θα ακούσετε», και ο Πατέρας από τους ουρανούς: «Αυτόν να ακούτε». Το ότι δε ο Μωυσής δεν τον αποκάλεσε Θεό αλλά προφήτη, δεν είναι παράδοξο· διότι απευθυνόταν σε λαό που είχε ροπή προς την πολυθεΐα, και κύριο μέλημά του ήταν να τους απομακρύνει από αυτή την πλάνη και να τους κατευθύνει προς τον έναν Θεό. Γι' αυτό ούτε αγγέλους μνημόνευσε, ή αν κάπου το έκανε, ήταν με μεγάλη φειδώ, για να μην αποδώσουν λατρεία και στους αγγέλους. Για τον λόγο αυτόν αποκρύφτηκε και το σώμα και ο τάφος του Μωυσή, ώστε να μην προσφέρουν θυσίες και εκεί.

Σύμφωνα με τη μορφή λοιπόν με την οποία έπαθε, εικονίζεται. Διότι δεν μετέβαλε τη φύση του, αλλά παρέμεινε αυτό που ήταν, αναλλοίωτος. Διότι, καθόσον είναι Θεός, ούτε απεικονίζεται, ούτε πρόκειται να υποστεί τίποτε από τα άλλα. Μάταιος λοιπόν είναι ο Ευσέβιος, που στις απείρως διαφορετικές φύσεις δεν αποδίδει τις διαφορές που χαρακτηρίζουν την καθεμία με βάση τις φυσικές τους ποιότητες, σύμφωνα με τις οποίες διατηρείται ακέραιο το «άλλο και άλλο» (ως φύσεις) από τα οποία αποτελείται ο Χριστός, και όχι «άλλος και άλλος» (ως πρόσωπα)· εφόσον ο Θεός προέρχεται ως ένα (πρόσωπο) από τα δύο αντίθετα μετά την πρόσληψη σάρκας και πνεύματος, σύμφωνα με τους δικούς μας θεολόγους. Αλλά είναι τόσο τυφλωμένος ως προς την ασύγχυτη και αδιάστατη ένωση, και δεν θέλησε να στρέψει το βλέμμα του προς τις ακτίνες των ορθών δογμάτων. Στη συνέχεια λοιπόν προσθέτει: «Εφόσον ούτε να τον αντικρίσουν όταν φάνηκε με αυτόν τον τρόπο δεν άντεξαν οι θεσπέσιοι μαθητές, οι οποίοι έπεσαν με το πρόσωπο στη γη, ομολογώντας ότι αυτό που έβλεπαν τους ήταν αφόρητο». Και όμως, δεν έπεσαν τότε, αλλά όταν ήχησε από ψηλά, από τη νεφέλη, η φωνή που έλεγε: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστήθηκα», όπως ακριβώς επισημαίνει ο ιερός Ματθαίος· διότι, εκπλαγέντες από το παράδοξο αυτών που άκουσαν και κυριευμένοι από πολύ φόβο, έπεσαν πρηνείς στο έδαφος.

Μέγας θα είναι και μετά τη σάρκωση, και αν θέλεις ακόμη και μετά τους κόπους και μετά τους ιδρώτες που έρρεαν υπό μορφήν θρόμβων, και αναδεχόμενος όλα όσα συνηθίζει να πάσχει η φύση της σάρκας. Γι' αυτό, ακόμη και αν τον δεις να πεινά, να ιδρώνει, να κοπιάζει, να υβρίζεται και να μαστιγώνεται, και τέλος να σταυρώνεται, να θανατώνεται και να θάβεται, μην υποθέσεις τίποτε το μικρό και ανάξιο του Θεού για τον θείο Λόγο· διότι θα είναι μέγας, όπως ακριβώς ήταν, έστω και αν, σύμφωνα με τον νόμο της δικής μας φύσης, αποδέχθηκε εκουσίως στη δική του σάρκα τα της σάρκας. Μέγας θα είναι και Υιός Υψίστου θα κληθεί· διότι δεν θα τον ονομάσεις πλέον εσύ, αλλά εκείνος θα κληθεί· δεν θα του δώσεις πλέον εσύ την ονομασία, αλλά εκείνος θα κληθεί. Και από ποιον θα κληθεί; Είναι προφανές ότι από τον ομοούσιο Πατέρα, ο οποίος γνωρίζει με ακρίβεια τη φύση του Υιού· διότι κανείς δεν γνωρίζει τον Υιό, παρά μόνο ο Πατέρας· και κανείς δεν γνωρίζει τον Πατέρα, παρά μόνο ο Υιός· διότι εκείνος, από τον οποίο προέρχεται η άρρητη και υπεραιώνια γέννηση του Υιού, αυτός κατέχει και την αψευδή κατάληψή του· και εκείνος που έχει την αληθινή γνώση του Γεννήματος, αυτός είναι και αξιόπιστος για να του προσδώσει την κατάλληλη ονομασία. Γι' αυτό και λέει ο Θεός των όλων και Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστήθηκα· αυτόν να ακούτε».

Και αυτό το θαυμάσιο είναι για τους Ιουδαίους μεν σκάνδαλο, για τους Έλληνες δε μωρία. Τι λέει δε ο απόστολος; «Εμείς όμως κηρύττουμε Ιησού Χριστό και μάλιστα εσταυρωμένο, που για τους Ιουδαίους μεν είναι σκάνδαλο, για τους Έλληνες δε μωρία». «Για εμάς όμως που σωζόμαστε, ο Χριστός είναι Θεού δύναμη και Θεού σοφία». Διότι μέσα στο νεκρό σώμα βρίσκεται η ζωή· εδώ είναι η απολύτρωση, εδώ το φως, εδώ έρχεται προς τον θάνατο και διαλέγεται μαζί του ο Κύριος και προστάζει να βγουν από τον Άδη και τον θάνατο οι ψυχές και να του παραδοθούν. Ιδού λοιπόν, αυτός ταρασσόμενος από αυτά εισέρχεται προς τους υπηρέτες του και συνάγει όλες τις δυνάμεις, και προβάλλει ο άρχοντας της πονηρίας τα χειρόγραφα των αμαρτιών και λέει: «Δες, αυτοί υπάκουσαν στον λόγο μου· δες πως μας προσκύνησαν οι άνθρωποι». Ο Θεός όμως, όντας δικαιοκρίτης, και εκεί δείχνει το δίκαιό του και του λέει: «Σε υπάκουσε ο Αδάμ και κατέλαβες όλες τις καρδιές τους· σε υπάκουσε η ανθρωπότητα. Το δικό μου σώμα τι κάνει εδώ; Αυτό είναι αναμάρτητο. Εκείνο το σώμα του πρώτου Αδάμ σου χρωστούσε, και δικαίως κατέχεις τα χειρόγραφά του. Για εμένα όμως όλοι μαρτυρούν ότι δεν αμάρτησα· δεν σου χρωστώ τίποτα. Και ότι είμαι Υιός του Θεού, όλοι μου το μαρτυρούν. Διότι πάνω από τους ουρανούς μαρτύρησε φωνή που ήρθε στη γη: \"Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός· αυτόν να ακούτε\"».

Ας γίνει ο ησυχάζων σαν εκείνους που ανέβηκαν μαζί με τον Ιησού στο όρος Θαβώρ και αντίκρυσαν την αστραφτερή αίγλη και την αλλαγή των ιματίων του και το φως του προσώπου του, οι οποίοι, βλέποντας τη φωτεινή νεφέλη και ακούγοντας την πατρική φωνή να λέει: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός», έπεσαν κατάπληκτοι με το πρόσωπο στη γη, για να μπορέσει και αυτός να πει όπως ο Πέτρος: «Κύριε, καλό είναι να μείνουμε εδώ. Ας φτιάξουμε τρεις σκηνές, για σένα, για τον Πατέρα σου και για το Άγιό σου Πνεύμα, στη μία βασιλεία, ως αιώνια κατοικία την ψυχή, το σώμα και τον νου, ανακαινίζοντας αυτά με την κάθαρση και οικοδομώντας τα προς τα άνω με την ποικιλία των αρετών.» Ή, σαν εκείνους που κάθονταν τότε στο υπερώο στην Ιερουσαλήμ, να περιμένει και αυτός τη δύναμη από ψηλά, ή να δεχθεί τον Παράκλητο που κατήλθε, όπως εκείνοι, και να θεωρείται από τους σαρκικούς ανθρώπους ως μεθυσμένος από γλυκό κρασί και να νομίζεται από αυτούς ως αλαζόνας και ότι υπεραίρεται πάνω από τη φύση του, επειδή εκφέρει νέα διδάγματα και ερμηνεύει τα παλαιά και μιλάει σε γλώσσες και ανατρέπει τους λόγους εκείνων που αντιτίθενται στη διδασκαλία του Πνεύματος.

Ο Ιωάννης, θεολογώντας, είπε «Εν αρχή ην ο Λόγος» και όχι ο Πατήρ. Εσύ όμως, που τάχα μυσταγωγήθηκες βαθύτερα από αυτόν από την ίδια τη σοφία του Ιησού, αποδίδεις σε εμάς και σε ολόκληρο τον κόσμο την πρώτη θέση στον Πατέρα, για να αναδείξεις δεύτερο μετά από αυτόν τον Υιό και πάλι τρίτο το Άγιο Πνεύμα, κηρύττοντάς μας ένα άλλο ευαγγέλιο σαν κάποιος άλλος θεολόγος, βαθύτερος από τον προηγούμενο και πιο οικείος στον Υιό του Θεού; Τι βλασφημία! Πώς, πες μου εσύ που υπούλως μας διδάσκεις την τριθεΐα, δεν είπε η θεολογική φωνή, ο επιστήθιος φίλος του Χριστού, «Εν αρχή ην ο Πατήρ», αλλά «Εν αρχή ην ο Λόγος»; Και γιατί δεν είπε «ο Υιός», αλλά «ο Λόγος»; Ήταν για να μας διδάξει ότι ούτε ο Υιός ήταν γνωστός σε κανέναν πριν κατέλθει και σαρκωθεί ο Θεός Λόγος, ούτε ο Θεός ως Πατήρ. Όχι επειδή δεν υπήρχε η τρισυπόστατη θεότητα που δημιούργησε τα πάντα, αλλά επειδή δεν είχε ακόμη φανερωθεί το μυστήριο της θείας οικονομίας. Διότι, μετά την ενανθρώπηση του Θεού Λόγου, και ο Θεός γνωρίστηκε σε εμάς τους πιστούς ως Πατήρ, και ο Θεός Λόγος που σαρκώθηκε για εμάς γνωρίστηκε ως Υιός του Θεού, σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν από τον Πατέρα άνωθεν. Διότι λέει: «Αυτός είναι ο αγαπητός μου Υιός, αυτόν να ακούτε». Και ο Υιός λέει: «Πάτερ δίκαιε, αν και ο κόσμος δεν σε γνώρισε, εγώ σε γνώρισα», και πάλι: «Φανέρωσα το όνομά σου στους ανθρώπους», και πάλι: «Πάτερ, δόξασε τον Υιό σου, για να σε δοξάσει και ο Υιός σου» και: «Εγώ και ο Πατήρ είμαστε ένα».

Αυτά όμως τα έλεγε από μεγάλο φόβο, όπως λέει ο Λουκάς, μη γνωρίζοντας τι λέει. Διότι το ασυνήθιστο θέαμα τον κατέπληξε, ή πραγματικά δεν ήξερε τι έλεγε, επειδή ήθελε να μείνει ο Ιησούς στο όρος και να μην κατέβει και πάθει για εμάς. Φοβούμενος όμως μήπως φανεί αυθάδης, λέει το: «Αν θέλεις». «Ενώ αυτός ακόμη μιλούσε, ιδού, μια φωτεινή νεφέλη τους επισκίασε, και ιδού, ακούστηκε φωνή από τη νεφέλη που έλεγε: Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστήθηκα, αυτόν να ακούτε». Εσύ βέβαια, ω Πέτρε, ζητάς να κατασκευαστούν χειροποίητες σκηνές· ο Πατέρας, όμως, περιβάλλοντάς τους με μια άλλη σκηνή, αχειροποίητη, τη νεφέλη, δείχνει ότι, όπως ακριβώς ο Ίδιος εμφανιζόταν μέσα σε νεφέλη στους αρχαίους όντας Θεός, έτσι εμφανίζεται και ο Υιός Του.

Εδώ δε η νεφέλη είναι φωτεινή, όχι σκοτεινή όπως στην Παλαιά Διαθήκη, διότι δεν ήθελε να φοβίσει, αλλά να διδάξει. Και η φωνή ακούστηκε μέσα από τη νεφέλη, για να δείξει ότι προερχόταν από τον Θεό. Το δε «στον οποίο ευδόκησα», σημαίνει, στον οποίο επαναπαύομαι και ευαρεστούμαι. Διδάσκει δε λέγοντας, «Αυτόν να ακούτε», ακόμη και αν θέλει να σταυρωθεί, μην του εναντιώνεστε. «Και όταν άκουσαν οι μαθητές, έπεσαν με το πρόσωπό τους στη γη και φοβήθηκαν πάρα πολύ. Και αφού πλησίασε ο Ιησούς, τους άγγιξε και είπε: Σηκωθείτε και μη φοβάστε. Όταν δε σήκωσαν τα μάτια τους, δεν είδαν κανέναν, παρά μόνο τον Ιησού.» Επειδή οι μαθητές δεν άντεξαν τη λάμψη της νεφέλης, ούτε τη φωνή, έπεσαν χάμω· ήταν δε και τα μάτια τους βεβαρημένα από ύπνο· και ονομάζει ύπνο τη μεγάλη ζάλη από το θέαμα. Για να μην παραμείνει όμως για πολύ ο φόβος και διώξει τη μνήμη αυτών που είδαν, τους σηκώνει και τους ενθαρρύνει, και βρίσκεται μόνο αυτός, για να μη νομίσεις ότι η φωνή αναφερόταν στον Μωυσή ή στον Ηλία, αλλά σε αυτόν· διότι αυτός είναι ο Υιός. «Και καθώς κατέβαιναν από το όρος, ο Ιησούς τους έδωσε εντολή, λέγοντας: Σε κανέναν να μην πείτε το όραμα, μέχρις ότου ο Υιός του ανθρώπου αναστηθεί από τους νεκρούς.» Από ταπεινοφροσύνη παραγγέλλει να μην το πουν σε κανέναν, και συγχρόνως για να μη σκανδαλιστούν όσοι θα τα άκουγαν αυτά, βλέποντάς τον αργότερα να σταυρώνεται.

Θα δούμε δε και τον νόμο και τους προφήτες να συνομιλούν μαζί του, δηλαδή, τα όσα έχουν ειπωθεί για αυτόν τόσο από τον Μωυσή όσο και από τους προφήτες, τότε θα κατανοήσουμε και θα διαπιστώσουμε ότι συμφωνούν με τα γεγονότα, και τότε θα ακούσουμε όντως την Πατρική φωνή, καθώς ο Πατέρας θα μας αποκαλύπτει τον Υιό, και θα μας διδάσκει ότι: «Αυτός είναι ο Υιός μου.» Πώς όμως θα μας διδάξει;