Συμφωνοῦντες δὲ νοοῦνται οὐχ οἱ ἐπὶ κακῷ συνερχόμενοι, ἀλλ’ οἱ ἐπ’ ἀγαθῷ. Ὅρα γὰρ τί εἶπεν· Ἐὰν δύο ὑμῶν, τουτέστι τῶν πιστευόντων, τῶν ἐναρέτων· συνεφώνησαν γὰρ καὶ Ἄννας καὶ Καϊάφας, ἀλλὰ ψεκτῶς· ὥστε διὰ τοῦτο πολλάκις εὐχόμενοι οὐ λαμβάνομεν, διότι οὐδὲ συμφωνίαν πρὸς ἀλλήλους ἔχομεν. Οὐκ εἶπε δέ, ὅτι Ἔσομαι· οὐ γὰρ μέλλει οὐδὲ βραδύνει· ἀλλ’, Εἰμί, τουτέστιν, αὐτίκα ἐκεῖ εὑρίσκομαι· νοήσεις δὲ ὅτι καὶ ὅταν συμφωνήσῃ ἡ σὰρξ καὶ τὸ πνεῦμα, καὶ μὴ ἐπιθυμῇ κατὰ τοῦ πνεύματος ἡ σάρξ, τότε ἐστὶν ἐν μέσῳ ὁ Κύριος. Συμφωνοῦσι δὲ καὶ αἱ τρεῖς δυνάμεις τῆς ψυχῆς, τὸ λογικόν, τὸ θυμικόν, καὶ τὸ ἐπιθυμητικόν. Ἀλλὰ καὶ ἡ παλαιὰ καὶ ἡ νέα συμφωνοῦσιν αἱ δύο, καὶ ἐν μέσῳ αὐτῶν εὑρίσκεται ὁ Χριστός, ὑπ’ ἀμφοῖν κηρυττόμενος. «Τότε προσελθὼν αὐτῷ ὁ Πέτρος, εἶπε· Κύριε, ποσάκις ἁμαρτήσει εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μου, καὶ ἀφήσω αὐτῷ; ἕως ἑπτάκις; Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Οὐ λέγω σοι ἕως ἑπτάκις, ἀλλ’ ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά.» Τοῦτο ἔστιν ὃ ἐρωτᾷ ὁ Πέτρος· Ποσάκις ἐὰν ἁμάρτῃ, εἶτα προσέρχηται καὶ αἰτῇ συγγνώμην μεταμελόμενος, συγχωρήσω αὐτοῦ; Προσέθηκε δὲ τό, Εἰς ἐμὲ ἐὰν ἁμάρτῃ· εἰς γὰρ Θεὸν ἐὰν ἁμάρτῃ, οὐκ ἐγὼ ὁ ἰδιώτης δύναμαι αὐτῷ συγχωρεῖν, εἰ μήπου γε ὁ Θεοῦ τάξιν ἔχων ὁ ἱερεύς· ἐὰν δὲ εἰς ἐμὲ ἁμάρτῃ, εἶτα ἀφήσω αὐτῷ, ἔσται ἀφειμένος, κἂν ἰδιώτης εἰμὶ ἐγώ, καὶ οὐχὶ ἱερεύς.
Μετάφραση
Ως αυτοί που συμφωνούν δεν νοούνται όσοι συνέρχονται για κακό σκοπό, αλλά όσοι συνέρχονται για καλό. Διότι πρόσεξε τι είπε: Εάν δύο από εσάς, δηλαδή από τους πιστούς, από τους ενάρετους· διότι συμφώνησαν και ο Άννας και ο Καϊάφας, αλλά με τρόπο αξιοκατάκριτο· ώστε για αυτόν τον λόγο πολλές φορές, αν και προσευχόμαστε, δεν λαμβάνουμε, επειδή δεν έχουμε συμφωνία μεταξύ μας. Δεν είπε, εξάλλου, «Θα είμαι», διότι δεν πρόκειται να αργήσει ούτε να καθυστερήσει, αλλά «Είμαι», δηλαδή βρίσκομαι εκεί αμέσως. Να εννοήσεις, επίσης, ότι και όταν συμφωνήσουν η σάρκα και το πνεύμα, και η σάρκα δεν επιθυμεί ενάντια στο πνεύμα, τότε ο Κύριος βρίσκεται στο μέσο. Συμφωνούν επίσης και οι τρεις δυνάμεις της ψυχής, το λογικό, το θυμικό και το επιθυμητικό. Αλλά και η Παλαιά με την Καινή Διαθήκη συμφωνούν αυτές οι δύο, και στο μέσο τους βρίσκεται ο Χριστός, ο οποίος κηρύσσεται και από τις δύο. «Τότε προσήλθε σε αυτόν ο Πέτρος και του είπε: Κύριε, πόσες φορές θα αμαρτήσει εις βάρος μου ο αδελφός μου και θα τον συγχωρήσω; Έως εφτά φορές; Του λέει ο Ιησούς: Δεν σου λέω έως εφτά φορές, αλλά έως εβδομήντα φορές το εφτά». Αυτό που ρωτά ο Πέτρος είναι το εξής: Πόσες φορές εάν αμαρτήσει, και έπειτα προσέλθει και ζητήσει συγγνώμη μετανιώνοντας, να τον συγχωρήσω; Και πρόσθεσε το «εάν αμαρτήσει εις βάρος μου»· διότι εάν αμαρτήσει απέναντι στον Θεό, δεν μπορώ εγώ, ως ιδιώτης, να τον συγχωρήσω, παρά μόνο ο ιερέας, ο οποίος κατέχει τη θέση του Θεού· εάν όμως αμαρτήσει εις βάρος μου, και έπειτα εγώ τον συγχωρήσω, θα είναι συγχωρημένος, έστω κι αν εγώ είμαι ιδιώτης και όχι ιερέας.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες