Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 25:21

Και οφείλετε να έχετε ως σκοπό σας, ο οποίος θα είναι θεοφιλής και γεμάτος συμπάθεια και φόβο Θεού, έχοντας ως μάρτυρα, κριτή και εξεταστή τον Θεό, και τώρα και στον μέλλοντα αιώνα, το να μην επιδείξετε κάτι υποκινούμενοι από πάθος, από έχθρα, από οργή, από μισαδελφία, από καταφρόνηση, είτε στα λόγια είτε στα έργα. Αν όμως πράττετε σωστά, σύμφωνα με τους προαναφερθέντες θείους σκοπούς, γνωρίζω καλά, θα ακούσετε το «σε λίγα στάθηκες πιστός, σε πολλά θα σε εγκαταστήσω· είσελθε στη χαρά του Κυρίου σου». Και όσοι πάλι πειθαρχούν και αποδέχονται με υπακοή και ταπείνωση, χωρίς ταραχή, χωρίς υπερηφάνεια και ειρηνικά, τα προστάγματα των προϊσταμένων, καθώς και τα επιτίμια και τις δωρεές, αυτά και εκείνα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στον τάδε ή τον δείνα χρόνο και τρόπο, θα έχουν πολλές άλλες ευλογίες και μακαρισμούς, αλλά οπωσδήποτε θα γίνει σε εσάς εκείνο που είπε προσευχόμενος ο Κύριός μας και Θεός Ιησούς Χριστός: «Δεν παρακαλώ δε μόνο γι' αυτούς», λέει, «Πατέρα, αλλά και για εκείνους που πρόκειται να πιστέψουν σε εμένα μέσω του λόγου τους, για να είναι όλοι ένα», είναι φανερό ότι το εννοεί αυτό για τον τόπο της ευφροσύνης και της αγαλλιάσεως, της ανεκλάλητης και ανέκφραστης απολαύσεως των αιώνιων αγαθών, εν αυτώ τω Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, στον οποίο ανήκει η δόξα και η δύναμη στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Γι' αυτό ας εκλείψει το ιδιόρρυθμο, το μεμψίμοιρο, το φιλόδοξο, το φιλόπρωτο, το αλαζονικό, το επιδεικτικό, είτε πρόκειται για την ευμελεία, είτε για την ευφωνία, είτε για τη χειρωνακτική επιδεξιότητα, δηλαδή της καλλιγραφίας, της κατασκευής ενδυμάτων, της μικροτεχνίας, της χαλκουργίας, της υφαντικής, ή οποιασδήποτε άλλης τέχνης, και μάλιστα στην ανάγνωση ή στην κατανόηση των θείων ρημάτων και νοημάτων των Γραφών. Διότι εκείνος που έχει αποκτήσει ένα χάρισμα, ή δύο, ή και πάρα πολλά ως θεία δωρεά, δεν οφείλει να επαίρεται και να υπερηφανεύεται εις βάρος των υποδεεστέρων (διότι αυτό αποτελεί αφροσύνη, και επιπλήττεται από τον θείο απόστολο, που λέει: «τι έχεις το οποίο δεν έλαβες; και εάν το έλαβες, γιατί καυχάσαι σαν να μην το έχεις λάβει;»), αλλά οφείλει να ταπεινώνεται και να φοβάται και να τρέμει ως ανάξιος των δωρεών, ώστε να ακούσει την κυριακή φωνή: «Εύγε, δούλε αγαθέ και πιστέ, σε λίγα στάθηκες πιστός, σε πολλά θα σε καταστήσω».

Και μακάριος είναι εκείνος που συστέλλεται στα πάντα από ευλάβεια, και μακάριος εκείνος που έχει κοπιάσει περισσότερο· διότι όπου είναι μεγαλύτερος ο κόπος, εκεί είναι μεγαλύτερος και ο μισθός· και όποιος επιλέγει την τελευταία θέση στη διακονία, εκείνος θα λάβει τα πρωτεία, καθώς λέει ο Κύριος: «Όποιος θέλει να είναι μεγάλος ανάμεσά σας, ας είναι ο τελευταίος όλων και ο διάκονος όλων· έτσι και ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήλθε για να διακονηθεί, αλλά για να διακονήσει και να προσφέρει τη ζωή του ως λύτρο για όλους». Αυτά λοιπόν, αδελφοί, ας αναλογιζόμαστε και αυτά ας σπεύδουμε να πράττουμε, για να γίνουμε άξιοι να ακούσουμε εκείνη τη φωνή: «Εύγε, δούλε αγαθέ και πιστέ, σε λίγα στάθηκες πιστός, σε πολλά θα σε καταστήσω· είσελθε στη χαρά του Κυρίου σου», στον Οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, νυν και αεί και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Πόσο καλύτερα είναι αυτά από εκείνα! Ας πω κάτι και για τον εαυτό μου ο ταπεινός. Επειδή αναξίως τοποθετήθηκα ως κεφαλή σας, να εγκαταλείψω την προστασία σας και να αναχωρήσω προς την έρημο ή προς κάποιον άλλον προτεινόμενο τρόπο ζωής; Αλλά αυτό δεν αρμόζει σε κεφαλή, ούτε σε ποιμένα που οφείλει να θυσιάσει τη ζωή του υπέρ των προβάτων. Επομένως, ούτε και σε εσάς ταιριάζει να σκέφτεστε ή να πράττετε κάτι διαφορετικό από αυτό που είστε· διότι από εκεί προέρχεται η ακαρπία και η ακαταστασία του προκείμενου βίου, ενώ από την άλλη πλευρά προκύπτει η καρποφορία της επιζητούμενης υποταγής. Γι' αυτό, «όπως ο Θεός μοίρασε στον καθένα», όπως ο Κύριος κάλεσε τον καθένα, έτσι ας πορεύεται και έτσι ας πολιτεύεται και έτσι ας ευαρεστεί τον Κύριο, για να αξιωθεί να ακούσει: «Εύγε, δούλε αγαθέ και πιστέ, σε λίγα ήσουν πιστός, σε πολλά θα σε καταστήσω· είσελθε στη χαρά του Κυρίου σου», στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, νυν και αεί και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Και κάνει λογαριασμό μαζί τους, απαιτώντας και ελέγχοντας τα πεπραγμένα όσων τα έλαβαν. «Και πλησιάζοντας εκείνος που είχε λάβει τα πέντε τάλαντα, έφερε άλλα πέντε τάλαντα, λέγοντας: Κύριε, πέντε τάλαντα μου παρέδωσες· ιδού, κέρδισα άλλα πέντε τάλαντα με αυτά. Του είπε ο Κύριός του:

Εύγε, δούλε αγαθέ και πιστέ, στα λίγα φάνηκες πιστός, σε πολλά θα σε εγκαταστήσω. Είσελθε στη χαρά του Κυρίου σου. Πλησιάζοντας δε και εκείνος που είχε λάβει τα δύο τάλαντα, είπε: Κύριε, δύο τάλαντα μου παρέδωσες, ορίστε, άλλα δύο τάλαντα κέρδισα με αυτά. Του είπε ο Κύριός του: Εύγε, δούλε αγαθέ και πιστέ, στα λίγα φάνηκες πιστός, σε πολλά θα σε εγκαταστήσω. Είσελθε στη χαρά του Κυρίου σου. Πλησιάζοντας δε και εκείνος που είχε πάρει το ένα τάλαντο, είπε: Κύριε, γνώριζα ότι είσαι σκληρός άνθρωπος, που θερίζεις όπου δεν έσπειρες και μαζεύεις από εκεί όπου δεν σκόρπισες, και επειδή φοβήθηκα, πήγα και έκρυψα το τάλαντό σου μέσα στη γη. Ορίστε, έχεις το δικό σου. Αποκρινόμενος δε ο Κύριός του, του είπε:

«Πονηρέ και οκνηρέ δούλε, ήξερες ότι θερίζω όπου δεν έσπειρα, και συνάζω από εκεί όπου δεν σκόρπισα· έπρεπε λοιπόν να καταθέσεις τα χρήματά μου στους τραπεζίτες, και όταν θα ερχόμουν εγώ, θα έπαιρνα το δικό μου μαζί με τον τόκο. Πάρτε λοιπόν από αυτόν το τάλαντο και δώστε το σε εκείνον που έχει τα δέκα τάλαντα. Διότι σε καθέναν που έχει, θα του δοθεί και θα έχει περίσσευμα· ενώ από αυτόν που δεν έχει, θα του αφαιρεθεί και εκείνο που έχει. Και τον άχρηστο δούλο ρίξτε τον στο εξώτερο σκοτάδι· εκεί θα είναι το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών.» Εκείνοι, βέβαια, που εργάστηκαν με αυτά που τους δόθηκαν, επαινούνται από τον κύριο ομοίως και οι δύο. Ο καθένας τους ακούει: «Εύγε, δούλε αγαθέ και πιστέ»· ως αγαθό εδώ εννοούμε οπωσδήποτε τον φιλάνθρωπο, τον γενναιόδωρο, ο οποίος απλώνει τη δική του αγαθότητα και στους πλησίον του· επειδή δε αποδείχθηκαν πιστοί στα λίγα, εγκαθίστανται υπεύθυνοι σε πολλά.