Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 25:34

Ας πιστεύουμε ότι θα τα υπομείνουμε όλα· έτσι ο Νώε, πιστεύοντας, διέφυγε τον όλεθρο του κατακλυσμού, αφού κατασκεύασε την κιβωτό· έτσι ο Αβραάμ, πιστεύοντας, έγινε πατέρας πολλών εθνών· έτσι ο Μωυσής, πιστεύοντας, διέβη τη θάλασσα σαν σε ξηρά· έτσι οι τρεις παίδες, πιστεύοντας, δροσίστηκαν μέσα στη φωτιά και δεν καταφλέχθηκαν· έτσι ο Δανιήλ, πιστεύοντας, βγήκε αβλαβής από τη βορά των λεόντων· και για να μιλήσουμε συνοπτικά, έτσι όλοι οι όσιοι οσιώθηκαν, και οι δίκαιοι δικαιώθηκαν, και οι μάρτυρες μαρτύρησαν· έτσι και εμείς, αδελφοί, έχοντας πίστη, θα τα υπομείνουμε όλα και μαζί με τον Χριστό θα νικήσουμε και θα αξιωθούμε τα στεφάνια της δικαιοσύνης και θα ακούσουμε εκείνη τη μεγάλη φωνή: «Ελάτε οι ευλογημένοι του Πατέρα μου, κληρονομήστε τη βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για εσάς από την καταβολή του κόσμου». Στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, νυν και αεί και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

«Όταν έλθει ο Υιός του ανθρώπου μέσα στη δόξα του, και όλοι οι άγιοι άγγελοι μαζί του, τότε θα καθίσει στον θρόνο της δόξας του, και θα συγκεντρωθούν μπροστά του όλα τα έθνη, και θα τους χωρίσει τον έναν από τον άλλον, όπως ακριβώς ο βοσκός χωρίζει τα πρόβατα από τα ερίφια, και θα στήσει τα μεν πρόβατα στα δεξιά του, τα δε ερίφια στα αριστερά του.» Επειδή η πρώτη παρουσία του Κυρίου έγινε μέσα σε ατιμία και ύβρη, λέει το: «Όταν έλθει μέσα στη δόξα του». Διότι κατά τη δεύτερη παρουσία θα έλθει με δόξα, συνοδευόμενος από αγγέλους. Πρώτα, λοιπόν, χωρίζει τους αγίους από τους αμαρτωλούς, απαλλάσσοντάς τους από την αγωνία, και τους τοποθετεί, και τότε τους απευθύνει τον λόγο. Πρόβατα, λοιπόν, ονομάζει τους αγίους, λόγω της πραότητάς τους, και επειδή μας προσφέρουν καρπό και ωφέλεια όπως τα πρόβατα, χορηγώντας μαλλί, δηλαδή θεία και πνευματική σκέπη, και γάλα, δηλαδή την κατάλληλη τροφή· ερίφια δε ονομάζει τους αμαρτωλούς, διότι βαδίζουν σε γκρεμούς, και είναι άτακτοι και άκαρποι όπως τα ερίφια. «Τότε θα πει ο βασιλιάς σε αυτούς που βρίσκονται στα δεξιά του·»

Ελάτε, οι ευλογημένοι από τον Πατέρα μου, κληρονομήστε τη βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για εσάς από την καταβολή του κόσμου. Διότι πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ξένος ήμουν και με φιλοξενήσατε, γυμνός ήμουν και με ντύσατε, ασθένησα και με επισκεφθήκατε, στη φυλακή ήμουν και ήρθατε σε εμένα. Τότε θα του αποκριθούν οι δίκαιοι, λέγοντας:

Διότι με αυτόν τον τρόπο θα είναι ακόμη πιο αναπολόγητοι όσοι τιμωρηθούν μετά την κρίση. Και αποκαλεί ευλογημένους τους αγίους, ως αποδεκτούς από τον Πατέρα· τους καθιστά δε κληρονόμους της βασιλείας, για να δείξει ότι ο Θεός τους κάνει κοινωνούς της δικής Του δόξας, ως υιούς Του. Διότι δεν είπε, «Λάβετε», αλλά, «Κληρονομήστε», σαν να πρόκειται για κάποια πατρική περιουσία.

Έτσι και αυτός που ζει σύμφωνα με την αρετή, δεν προτιμά τίποτα περισσότερο από τη μητέρα του, την Εκκλησία εννοώ, ούτε καν την ηδονή που κυριαρχεί στους πολλούς. Γι' αυτό και ο Κύριος αγκαλιάζει αυτούς τους ανθρώπους, λέγοντας: «Ελάτε προς εμένα, όλοι οι κοπιάζοντες και πεφορτισμένοι». Και ευλογεί, λέγοντας: «Ελάτε, οι ευλογημένοι του Πατέρα μου». Ως Βασιλεία δε του Θεού, εννοεί εδώ το κήρυγμα και την υπόσχεση των αγαθών. Όποιος, λοιπόν, δεχθεί το κήρυγμα του Θεού σαν παιδί, δηλαδή χωρίς καθόλου να αμφιβάλλει ή να απιστεί, εκείνος εισέρχεται στη βασιλεία του Θεού και στα αγαθά τα οποία ήδη δέχθηκε με την πίστη. «Και ενώ αυτός έβγαινε στον δρόμο, έτρεξε κάποιος, γονάτισε μπροστά του και τον ρωτούσε:

Διότι ήλθε μεν ο νόμος, και στάθηκε πάνω από αυτόν που κειτόταν, έπειτα, μην έχοντας τη δύναμη να θεραπεύσει, αποστράφηκε. Αυτό ακριβώς σημαίνει το «αντιπαρήλθε». Δες όμως το «κατά συγκυρία», τι νόημα έχει. Διότι πράγματι ο νόμος δεν δόθηκε ως πρωταρχικός σκοπός, αλλά εξαιτίας της ανθρώπινης ασθένειας, η οποία δεν μπορούσε εξ αρχής να δεχθεί το μυστήριο του Χριστού. Γι' αυτό λέει ότι ο ιερέας, δηλαδή ο νόμος, κατά συγκυρία, όπως συνηθίζουμε να λέμε κατά σύμπτωση, αλλά όχι ως πρωταρχικός σκοπός, ήλθε για να θεραπεύσει τον άνθρωπο. Αλλά ο Κύριος και Θεός μας, αυτός που για χάρη μας έγινε κατάρα και αποκαλέστηκε Σαμαρείτης, «οδεύων», δηλαδή κάνοντας αυτό ακριβώς σκοπό της οδοιπορίας του και θέτοντας ως στόχο να μας θεραπεύσει, όχι περνώντας τυχαία, ούτε επισκεπτόμενος εμάς ως πάρεργο, ήλθε σε εμάς, συναναστράφηκε μαζί μας και συνομίλησε πραγματικά. Έδεσε λοιπόν αμέσως τα τραύματα, μην αφήνοντας την κακία να επεκτείνεται ελεύθερα, αλλά δένοντάς την, και έχυσε πάνω έλαιο και οίνο. Έλαιο μεν, τον λόγο της διδασκαλίας που προτρέπει μέσω των αγαθών· οίνο δε, τον λόγο που οδηγεί προς την αρετή μέσω των φοβερότερων προειδοποιήσεων. Όπως όταν ακούς τον Κύριο να λέει: «Ελάτε προς εμένα κι εγώ θα σας αναπαύσω», αυτό είναι το έλαιο, διότι υποδεικνύει ιλαρότητα και ανάπαυση. Και πάλι: «Ελάτε, κληρονομήστε την ετοιμασμένη για εσάς βασιλεία». Όταν όμως λέει, «Πορευθείτε στο σκότος», αυτό είναι ο οίνος, η στυπτική διδασκαλία.

Εγώ όμως μοιάζω με άνθρωπο που αντλεί με το κύπελλο την άβυσσο, που μετρά τα άστρα του ουρανού, τις σταγόνες της βροχής και την άμμο της θάλασσας, που κυνηγά τη σκιά του και δεν την προφταίνει, αλλά κοπιάζει στο κενό και μάταια και δεν ωφελείται σε τίποτα, μοχθώντας ανώφελα και ατελέσφορα· διότι ισοδυναμεί με τέτοιες προσπάθειες το να επιχειρεί και να δοκιμάζει κανείς να διηγηθεί με τη σειρά τα θαύματα των αγίων. Αλλά εγώ εδώ, φτάνοντας στο τέλος του λόγου, θα σταματήσω τη διήγηση. Αυτά όμως, αποτελώντας όντως αέναο ποταμό και χείμαρρο τρυφής και ανεξάντλητη πηγή, ρέουν ακατάπαυστα και είθε να συνεχίσουν να ρέουν, πιστευόμενα ως αρραβώνας και εχέγγυα της απόλαυσης των αιώνιων αγαθών, τα οποία μάτι δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και σε καρδιά ανθρώπου δεν ανέβηκαν, τα οποία ετοίμασε ο Θεός για εκείνους που τον αγαπούν· όπως ακριβώς στα Ευαγγέλια ο Κύριός μας και Θεός, Ιησούς Χριστός, είπε: «ελάτε, οι ευλογημένοι του Πατέρα μου, κληρονομήστε τη βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για εσάς από την καταβολή του κόσμου». Σε αυτά θα συμμετάσχουν πιο φανερά και πιο τέλεια, εν Χριστώ Ιησού, στον Κύριό μας, στον οποίο πρέπει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση, μαζί με τον αιώνιο και άναρχο Πατέρα του, και το πανάγιο και αγαθό και ζωοποιό του Πνεύμα, τώρα και σε όλους τους ατελεύτητους αιώνες των αιώνων.