Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 25:6

Είδες ποιων αγαθών πρόξενος γίνεται η ασπλαχνία; Διότι δικός της καρπός είναι η μισαδελφία, δικό της γέννημα η φιλαργυρία, δική της θεραπεία το αμετάδοτο, η δική της πανήγυρη έχει γεμίσει θλίψη τον Θεό, η δική της αποθήκη είναι γεμάτη σκληρότητα, στη δική της αγορά όλα είναι άφθονα, αλλά υπάρχει έλλειψη και πείνα για το έλεος του Θεού, την ευσπλαχνία και τη φιλανθρωπία· δικοί της κάτοικοι είναι εκείνοι που βρίσκονται στα αριστερά, δικός της μαθητής είναι ο άσπλαχνος πλούσιος, ο οποίος κάποτε αποστρεφόταν με απέχθεια τον φτωχό Λάζαρο που κειτόταν στην πύλη του· δικές της φίλες και μαθήτριες είναι οι πέντε μωρές παρθένες, οι δικοί της πολίτες πωλούν και αγοράζουν κάθε τι χωρίς έλεος και αγάπη· γι' αυτό και θα ακούσουν το «Δεν σας γνωρίζω». Οι δικοί της κληρονόμοι θα ακούσουν το «Πορευθείτε μακριά από εμένα»· οι δικοί της έμποροι τα κατέχουν όλα χωρίς τη φιλανθρωπία του Θεού· όπως ακριβώς και οι προαναφερθείσες μωρές παρθένες τα είχαν κατορθώσει όλα: παρθενία, νηστεία, ψαλμωδία, αγρυπνία, εγκράτεια, χαμαικοιτία, ξηροφαγία, προσευχή, αλουσία, πολλούς κόπους και ιδρώτες, σιωπή· επιπλέον όμως από όλα αυτά, απέκτησαν ένα φοβερό και ολέθριο απόκτημα, τη μισόθεη ασπλαχνία, η οποία κατέστησε όλες τις προαναφερθείσες αρετές και τους ιδρώτες τους ανώφελους.

Αλλά, κάνοντας και πάλι μια μικρή ανασκόπηση, θα υπενθυμίσω στον καθένα συνοπτικά τα δέοντα. Εσείς, οι σκληροί πλούσιοι που ευφραίνεστε καθημερινά, θυμηθείτε εκείνον τον ανελεήμονα πλούσιο, στον οποίο η ασπλαχνία δεν του επιτρέπει να διαβεί και να δει εκείνο το χάσμα, το οποίο του έσκαψε η ίδια η ασπλαχνία του, και φρίξτε· όσοι καυχιέστε μόνο για την παρθενία σας και είστε γεμάτοι από σκληρότητα, μην ξεχνάτε τις μωρές παρθένες· όσοι κλείνετε τα σπλάχνα σας απέναντι σε αυτούς που έχουν ανάγκη, να αναλογίζεστε πάντοτε εκείνους που θα σταθούν στα αριστερά και με πολλή ντροπή θα έχουν σκυμμένο το κεφάλι τους, ακούγοντας εκείνη την οδυνηρή φωνή να λέει: «Πηγαίνετε μακριά μου, καταραμένοι, στο αιώνιο πυρ», και φρίξτε· όσοι αρπάζετε τα ξένα, ακούστε Εκείνον που μιλάει μέσω του στόματος των αγίων: «Εκείνος που άδικα απλώνει τα χέρια του δεν θα μείνει ατιμώρητος»· και πάλι: «Εγώ ο Κύριος μισώ την αρπαγή που προέρχεται από αδικία»· και αλλού: «Μην επιθυμείτε την αρπαγή». Όσοι καταθλίβετε ορφανά και χήρες, αναλογιστείτε ποιος είναι ο προστάτης και εκδικητής τους· διότι ο Θεός, όπως είπε ο Δαβίδ, είναι ο πατέρας των ορφανών και ο κριτής των χηρών. Και οι παρθένοι που υπερηφανεύεστε εις βάρος των εγγάμων, θυμηθείτε τον Χριστό που είπε μέσω του στόματος του Παύλου: «Τίμιος είναι ο γάμος, και η κοίτη αμίαντη».

βʹ. Ή δεν γνωρίζεις το παράδειγμα των δέκα παρθένων στο Ευαγγέλιο, πώς εκείνες που δεν είχαν ελεημοσύνη, αν και άσκησαν την παρθενία, έμειναν έξω από τον νυμφώνα; Διότι, λέει, ήταν δέκα παρθένες, πέντε μωρές και πέντε φρόνιμες· και οι μεν φρόνιμες είχαν έλαιο, οι δε μωρές δεν είχαν έλαιο, και οι λαμπάδες τους έσβηναν.

Ο Λυτρωτής στέκεται προ των θυρών, ο ιατρός είναι παρών για όσους πιστεύουν, το ιατρείο έχει ανοίξει, τα φάρμακα προσφέρονται, η κολυμβήθρα υποδέχεται τους πάντες, η χάρις έχει εξαπλωθεί, η πνευματική στολή υφαίνεται από τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Μακάριοι όσοι αξιώνονται να φορέσουν τη στολή. Εσείς μόνο ανάψτε τις λαμπάδες της πίστεως, και προσθέστε άφθονο το έλαιο της ευσεβείας, ώστε τη νύχτα, όταν ακουστεί η φωνή να λέει: «Ιδού ο νυμφίος έρχεται», να εξέλθετε προς προϋπάντησή του με λαμπρές τις λαμπάδες, χορεύοντας και σκιρτώντας, και αναφωνώντας: Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου· σε αυτόν ανήκει η δόξα και το κράτος, νυν και αεί, και στους αιώνες. Αμήν.

Ας μην εφαρμόζουμε, λοιπόν, τούτο, αλλά εκείνο· σε εκείνο ας μείνουμε προσκολλημένοι, ώστε με λαμπρές λαμπάδες να αναχωρήσουμε για τον νυμφώνα. Διότι η υπόσχεση αυτή δεν έχει δοθεί μόνο στις παρθένους, αλλά στις παρθένες ψυχές· επειδή, εάν αυτό αφορούσε απλώς τις παρθένους, δεν θα είχαν αποκλειστεί οι πέντε από αυτές. Επομένως, αυτό ισχύει για όλες όσες είναι παρθένες κατά την ψυχή, όσες είναι απαλλαγμένες από τις βιοτικές σκέψεις· διότι αυτές οι σκέψεις φθείρουν τις ψυχές. Εάν, λοιπόν, παραμείνουμε ακέραιοι, θα αναχωρήσουμε για εκεί και θα γίνουμε δεκτοί.

Γι' αυτό και προσευχόμαστε, λέει, πάντοτε για εσάς, ώστε ο Θεός μας να σας αξιώσει της κλήσεως και να εκπληρώσει κάθε ευδοκία αγαθωσύνης και έργο πίστεως με δύναμη. «Για να σας αξιώσει», λέει, «της κλήσεως», δείχνοντας ότι πολλοί έχουν αποβληθεί. Γι' αυτό πρόσθεσε: «Και να εκπληρώσει κάθε ευδοκία αγαθωσύνης». Επειδή και εκείνος που ήταν ντυμένος με ρυπαρά ενδύματα κλήθηκε, αλλά δεν παρέμεινε στην κλήση· γι' αυτόν τον λόγο μάλιστα αποβλήθηκε από την κλήση για τον νυμφώνα. Επειδή και οι πέντε παρθένες κλήθηκαν: «Εγερθείτε», λέει, «έρχεται ο νυμφίος»· και ετοιμάστηκαν, αλλά δεν εισήλθαν. Φανερώνοντας, λοιπόν, για ποιου είδους κλήση κάνει λόγο, πρόσθεσε: «Και να εκπληρώσει κάθε ευδοκία αγαθωσύνης και έργο πίστεως με δύναμη». Αυτήν την κλήση επιζητούμε, λέει. Δες πώς τους συγκρατεί με ήρεμο τρόπο.

Αυτούς, λοιπόν, ας μιμηθούμε και εμείς, και ας μην σβήσουμε τις λαμπάδες, αλλά ας τις διατηρήσουμε λαμπρές διά της ελεημοσύνης. Το φως αυτού του πυρός με αυτόν τον τρόπο διατηρείται. Ας συγκεντρώσουμε, λοιπόν, στα δοχεία το έλαιο, όσο βρισκόμαστε εδώ. Διότι δεν είναι δυνατόν να το αγοράσουμε όταν θα έχουμε αναχωρήσει για εκεί, ούτε από αλλού να το λάβουμε, παρά μόνο μέσα από τα χέρια των πενήτων. Ας το συλλέξουμε, λοιπόν, από εδώ ήδη με μεγάλη αφθονία, εάν βεβαίως επιθυμούμε να εισέλθουμε μαζί με τον Νυμφίο· ειδάλλως, είναι αναπόφευκτο να παραμείνουμε έξω από τον νυμφώνα. Διότι είναι αδύνατον, εντελώς αδύνατον, ακόμη και αν κατορθώσουμε αναρίθμητα αγαθά, χωρίς την ελεημοσύνη να διαβούμε τα πρόθυρα της Βασιλείας.

Διότι κοιμούνταν, λέγει. Γύρω στα μεσάνυχτα όμως ακούστηκε κραυγή. Είτε δηλαδή παρέμεινε στο πλαίσιο της παραβολής, είτε πάλι υποδεικνύει ότι η ανάσταση λαμβάνει χώρα μέσα στη νύχτα. Αυτήν την κραυγή την υποδεικνύει και ο Παύλος, λέγοντας: «Με κέλευσμα, με φωνή αρχαγγέλου, με την έσχατη σάλπιγγα θα κατέλθει από τον ουρανό». Και τι σημαίνουν οι σάλπιγγες; Και τι λέει η κραυγή; «Ο νυμφίος έρχεται».

Ώστε και στη φυλακή να εισέρχεται, και τους φυλακισμένους να επισκέπτεται, και τους ασθενείς να φροντίζει, και τους θλιβομένους να παρηγορεί, και όσους υποφέρουν να ενθαρρύνει, και με κάθε τρόπο να προσφέρει τα πάντα σύμφωνα με τις δυνάμεις της, και να μην αποφεύγει απολύτως τίποτα από όσα συντελούν στη σωτηρία και την ανάπαυση των αδελφών μας. Εάν, λοιπόν, από μια χήρα γυναίκα απαιτεί τέτοια κατορθώματα, ποια δικαιολογία θα άξιζε σε εμάς τους άνδρες όταν δεν πράττουμε αυτά που ο Παύλος όρισε να πράττουν οι χήρες γυναίκες; Αλλά ίσως πει κάποιος: Και πώς από τη χήρα γυναίκα απαιτεί τέτοια αυστηρότητα, ενώ, όταν έγραφε για την παρθενία, δεν ανέφερε τίποτα τέτοιο; Από εκείνες απαίτησε ανώτερη φιλοσοφία σε σχέση με αυτά. Διότι, όταν λέει: «Υπάρχει διαφορά μεταξύ της γυναίκας και της παρθένου», και: «Η άγαμη μεριμνά για τα του Κυρίου, πώς να αρέσει στον Κύριο», και πάλι: «Αυτό το λέω για το ευπρεπές και την απερίσπαστη αφοσίωση στον Κύριο», δεν υπονοεί τίποτε άλλο με αυτά τα λόγια, παρά ότι η παρθένος, αφού αποκόψει τον εαυτό της μια για πάντα από όλες τις βιωτικές μέριμνες, πρέπει να αφιερώσει ολόκληρη την ψυχή της στον Θεό και να μην έχει τίποτα κοινό με τα γήινα, ούτε να διαθέτει τον χρόνο της πότε σε αυτά και πότε σε εκείνα, αλλά, έχοντας αποταχθεί απολύτως αυτά, να αναλώνει όλο της τον χρόνο στα πνευματικά πράγματα. Και η παραβολή των δέκα παρθένων αυτό ακριβώς μας φανέρωσε.

Στον Ηλία και στη χήρα, και περί ελεημοσύνης. Α'. Τις ημέρες κατά τις οποίες όλοι νηστεύαμε, ενώ πολλές φορές προτίμησα να κάνω λόγο για την ελεημοσύνη, εμποδιζόμουν, επειδή μας προλάβαινε η εσπέρα και διέκοπτε την πορεία της ομιλίας μας. Αυτό όμως συνέβη επειδή ίσως ο Θεός το οικονόμησε προς το συμφέρον μας, αναβάλλοντας τη σχετική προτροπή για τη σημερινή ημέρα· ώστε, χωρίς να είστε διαιρεμένοι μέσα στην εκκλησία, να παρατεθεί σήμερα αυτή η τράπεζα της ελεημοσύνης. Και τούτο όχι επειδή εμείς έχουμε να πούμε κάτι το σπουδαίο και υψηλό, αλλά επειδή μεγάλη και γενναία είναι η δύναμη της ελεημοσύνης. Διότι το έργο αυτό έχει πολλή παρρησία ενώπιον του Θεού· και σαν να είναι η βασίλισσα της δικής μας πολιτείας, συνηθίζει να ανεβαίνει στις ουράνιες αψίδες με πολλή άνεση· και οι δυνάμεις, που έχουν επιφορτιστεί με τις πύλες των ουρανών, αν δουν την ελεημοσύνη να ανεβαίνει, ανοίγουν με πολλή τιμή τις πύλες εκείνες και για τις άλλες αρετές εξαιτίας της. Αν όμως τις δουν να καταφθάνουν χωρίς την ελεημοσύνη, τους κλείνουν τις θύρες. Και αυτό γίνεται φανερό από εκείνες τις παρθένες, οι οποίες αποκλείστηκαν από την ιερή παστάδα ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, επειδή δεν είχαν διαρκώς έλαιο στις λαμπάδες τους. Και παρατήρησε τη διαφορά.

Γι' αυτόν τον λόγο κατέστησα σαφές το παράδειγμα των μωρών παρθένων, των οποίων οι λαμπάδες της ζωής έσβησαν επειδή δεν είχαν το έλαιο της δικαιοσύνης, και το πώς έκλεισαν για αυτές οι θύρες του νυμφώνα, και πώς, ενώ εκείνες χτυπούσαν, τους απαντούσαν από μέσα: «Δεν σας γνωρίζω», υπονοώντας έτσι τη φωνή που θα απευθυνθεί προς τους αμαρτωλούς κατά την κρίση. Εφόσον, λοιπόν, αδελφοί, διδαχθήκαμε από τους λόγους του Σωτήρος τη Δεσποτική αγαθότητα, ας μην περιφρονήσουμε τον Κριτή, ο οποίος πριν από την κρίση ομιλεί φιλάνθρωπα, ας μην χάσουμε τον καιρό της μετανοίας· με αγαθές πράξεις και ελεημοσύνες ας ενδύσουμε τις ψυχές μας· ο καθένας μας από τώρα ας μεριμνήσει για τα αναγκαία της αιώνιας ζωής και ας απομακρύνουμε τους εαυτούς μας από τις κακές πράξεις. Διότι, εάν εμείς διαφυλάξουμε ασάλευτη την πίστη μέσα από αγαθά έργα, θα παραμείνει μαζί μας ασάλευτη και η κτίση. Ας κοσμήσουμε τις ψυχές μας με σωφροσύνη και ας αποκτήσουμε με βεβαιότητα τον ατίμητο μαργαρίτη της καθαρής πίστεως· προτού σβήσει ο χρόνος της ζωής μας, προτού φθαρεί το σχήμα του κόσμου, το άνθος της δόξης και όλα τα τερπνά της οικουμένης, ας ευαρεστήσουμε τον αδέκαστο Κριτή. Διότι Αυτός είναι που λέγει: «Ζω εγώ, λέγει ο Κύριος, δεν επιθυμώ τον θάνατο του αμαρτωλού, αλλά να επιστρέψει και να ζήσει».

Γνωρίζοντας, λοιπόν, ο καθένας το άδηλο της εξόδου, ας περιμένουμε τον Νυμφίο, και όταν εκείνος κρούσει τη θύρα, ας του ανάψουμε τις λαμπάδες μας διατηρώντας τες πάντοτε αναμμένες, έχοντας μαζί μας και έλαιο, ώστε, όταν ακουστεί η φωνή εκείνων που λένε «Ο Νυμφίος έρχεται», να εισέλθουμε μαζί του, για να μη βρεθούμε κι εμείς μαζί με τις πέντε μωρές παρθένους έξω από τον νυμφώνα. Ας μην αποκοιμηθούμε, αγαπητοί, αλλά ας έχουμε πάντοτε έλαιο στις λαμπάδες μας. Διότι δεν θα μας επιτραπεί εκείνη την ώρα να αναχωρήσουμε για να αγοράσουμε έλαιο από εκείνους που το πωλούν· επειδή εδώ πωλείται, και εκεί αναλώνεται.

Βʹ. Και πρόσεξε το μέγεθος της ελεημοσύνης, ότι καμία αρετή δεν συγκρίνεται με αυτήν. Διότι δεν είπε, ότι διατηρήσατε την παρθενία για χάρη μου· τίποτα από αυτά δεν είπε. «Επείνασα, και μου δώσατε να φάω». Μεγάλη είναι και η παρθενία, και η νηστεία, και οι λοιπές αρετές· αλλά υπολείπονται της ελεημοσύνης. Διατήρησαν την παρθενία και οι πέντε μωρές παρθένες· αλλά επειδή δεν είχαν ελεημοσύνη, έμειναν έξω από τον νυμφώνα.

Διότι οι πέντε φρόνιμες μαζί με την παρθενία είχαν και ελεημοσύνη· γι' αυτό εισήλθαν στον νυμφώνα. Οι δε πέντε μωρές διαφύλαξαν μόνο την παρθενία, προσδοκώντας να εισέλθουν μέσω αυτής στη βασιλεία των ουρανών, και δεν απέκτησαν τίποτε άλλο, ούτε ελεημοσύνη ούτε κάτι άλλο. Γι' αυτό και ο Κύριος λέει προς αυτές: Απέλθετε από εμένα, δεν σας γνωρίζω. Γι' αυτό και ονομάστηκαν μωρές, επειδή διαφύλαξαν μόνο την παρθενία και δεν έπραξαν ελεημοσύνη.

Είδες πόσο μεγάλη είναι η παρθενία; Και όμως, χωρίς ελεημοσύνη δεν έσωσε· ενώ οι ελεημοσύνες χωρίς παρθενία έσωσαν. Οι πέντε μωρές παρθένες, επειδή δεν είχαν λάδι, αλλά διέθεταν μόνο την παρθενία, δεν εισήλθαν στον νυμφώνα· διότι λένε στις φρόνιμες: Δώστε μας από το λάδι σας. Και δικαίως ονομάστηκαν μωρές, διότι, ενώ κατόρθωσαν το πιο κοπιαστικό, δεν έπραξαν εκείνο που δεν απαιτεί κόπο· κατέβαλαν τον μεγάλο αντίπαλο, και νικήθηκαν από τον μικρότερο.

Γιατί; Επειδή τήρησαν την παρθενία; Σε καμία περίπτωση· αλλά επειδή: «Πείνασα, και μου δώσατε να φάω· δίψασα, και με ποτίσατε· ξένος ήμουν, και με φιλοξενήσατε· γυμνός, και με ντύσατε· ασθενής και στη φυλακή, και με επισκεφθήκατε». Και για να μάθεις πόση αξία έχει η ελεημοσύνη, θέλω πάλι να σας υπενθυμίσω αυτήν την ιστορία. Υπήρχαν δέκα παρθένες, οι πέντε φρόνιμες και οι πέντε μωρές· και τα μεσάνυχτα ακούστηκε μία φωνή: «Σηκωθείτε, ο νυμφίος έρχεται».

Γιατί προτρέπει στην παρθενία με αφορμή τα ευχάριστα της παρούσας ζωής; Τι λες; Ενώ με προσκαλείς να πολεμήσω με δαίμονες —«Διότι η πάλη μας δεν είναι ενάντια σε αίμα και σάρκα»—, προτρέποντάς με να αντισταθώ στη μανία της φύσης, και παρακαλώντας με να κατορθώσω, αν και φέρω σάρκα και αίμα, τα ίδια που κατορθώνουν οι ασώματες δυνάμεις, μνημονεύεις τα επίγεια καλά και το ότι δεν θα έχουμε τις θλίψεις του γάμου; Γιατί, αλήθεια, δεν είπε το εξής: Διότι, ακόμη και αν παντρευτεί η παρθένος, δεν αμάρτησε, αλλά στέρησε τον εαυτό της από τα στεφάνια της παρθενίας, από τις μεγάλες και ανείπωτες δωρεές; Γιατί δεν περιέγραψε τα αγαθά που είναι αποταμιευμένα για αυτές στην αθανασία, πώς δηλαδή, κρατώντας τις λαμπάδες για να τον προϋπαντήσουν, εισέρχονται μαζί με τον Βασιλιά στον νυμφώνα με πολλή δόξα και παρρησία; Πώς λάμπουν, περισσότερο από όλους, κοντά σε εκείνον τον θρόνο και στους βασιλικούς νυμφώνες;

Ότι αυτή που μεριμνά για τα βιωτικά δεν μπορεί να είναι παρθένος. Τι συμβαίνει, λοιπόν, λέει, όταν και η παρθένος ασχολείται με πολλές υποθέσεις και έχει βιωτικές μέριμνες; Απομάκρυνέ την, σέρνοντάς την έξω από τον χορό των παρθένων. Διότι δεν αρκεί η αποχή από τον γάμο για να την κάνει παρθένο, αλλά απαιτείται και η ψυχική αγνεία· και λέγοντας αγνεία δεν εννοώ μόνο το να έχει απαλλαγεί από την πονηρή και αισχρή επιθυμία και από τους καλλωπισμούς και την περιέργεια, αλλά να είναι επίσης καθαρή από βιωτικές φροντίδες. Εάν όμως δεν συμβαίνει αυτό, ποιο είναι το όφελος της σωματικής καθαρότητας; Διότι, όπως ακριβώς για έναν στρατιώτη δεν θα υπήρχε τίποτε πιο αισχρό από το να πετάξει τα όπλα του και να συχνάζει στα καπηλειά, έτσι δεν υπάρχει τίποτε πιο άσχημο από παρθένους που είναι προσδεδεμένες σε βιωτικές φροντίδες. Άλλωστε, και εκείνες οι πέντε παρθένες και λαμπάδες είχαν και παρθενία άσκησαν, αλλά δεν αποκόμισαν κανένα όφελος από αυτά, αντιθέτως, όταν έκλεισαν οι θύρες, έμειναν έξω και χάθηκαν. Διότι η παρθενία είναι καλή ακριβώς επειδή αποκόπτει κάθε αφορμή για περιττή φροντίδα και αφιερώνει όλο τον χρόνο στα έργα του Θεού· ώστε, εάν δεν διαθέτει αυτό το στοιχείο, γίνεται και πάλι πολύ κατώτερη από τον γάμο, επειδή περιφέρει στην ψυχή της αγκάθια που συμπνίγουν τον καθαρό και ουράνιο σπόρο.

Διότι, ακόμη και αν δεν μας απειλούσε εκείνο το πυρ ούτε μας περίμεναν αιώνιες κολάσεις, αυτό και μόνο το να αποξενωθούμε από τον Χριστό, τον πράο και φιλάνθρωπο, ο οποίος παρέδωσε τον εαυτό του στον θάνατο για χάρη μας και υπέφερε τα πάντα ώστε να μας απαλλάξει από εκείνη την κόλαση και να μας συμφιλιώσει με τον Πατέρα του, ενώ ήμασταν εχθροί του εξαιτίας των πταισμάτων μας, ακόμη και αν δεν επρόκειτο να στερηθούμε τα προκείμενα εκείνα ανεκλάλητα και αθάνατα αγαθά, είναι χειρότερο από κάθε κόλαση, και ικανό να αφυπνίσει τις ψυχές και να τις πείσει να επαγρυπνούν διαρκώς. Διότι, αν μόνο διαβάζοντας το παράδειγμα των πέντε παρθένων, τις οποίες η έλλειψη του ελαίου απέκλεισε έξω από τον νυμφώνα, θλιβόμαστε εξίσου με εκείνες για τα δεινά τους και ταραζόμαστε· αν αναλογιστούμε ότι και εμείς οι ίδιοι θα υποστούμε τα ίδια εάν δείξουμε ραθυμία, ποιος άραγε θα είναι τόσο αναίσθητος πλέον, ώστε, ενώ αυτό το ίδιο παράδειγμα θα απασχολεί συνεχώς την ψυχή του, να περιπέσει σε αμέλεια;

Διότι δεν είναι έτσι, δεν είναι, αλλά από όλους μας, λέει, απαιτείται η ίδια φιλοσοφία· και αυτό θα το υποστήριζα με μεγάλη βεβαιότητα εγώ, ή μάλλον όχι εγώ, αλλά ο Ίδιος που πρόκειται να μας κρίνει. Εάν όμως απορείς ακόμη και διατηρείς αμφιβολίες, έλα να αντλήσουμε πάλι για την ακοή σου από τα ίδια νάματα, ώστε να εκπλυθεί τελείως από μέσα σου όλη η κακία της απιστίας. Την απόδειξη δε θα την αντλήσω από τις κολάσεις εκείνης της ημέρας. Ο πλούσιος, όχι επειδή ως μοναχός υπήρξε σκληρός, τιμωρούνταν γι' αυτό βαρύτερα, αλλά, αν πρέπει να προσθέσω και κάποιον δικό μου συλλογισμό, επειδή όντας κοσμικός και ζώντας μέσα στον πλούτο και την πορφύρα, παραθεωρούσε τον Λάζαρο που βρισκόταν σε έσχατη πενία. Πάντως δεν θα πω ούτε τούτο ούτε εκείνο, παρά μόνο ότι, επειδή ακριβώς ήταν σκληρόκαρδος, γι' αυτό βρισκόταν να τιμωρείται βαρύτερα μέσα στο πυρ. Αλλά και οι παρθένες, επειδή υστέρησαν ως προς τη φιλανθρωπία, γι' αυτό εκδιώχθηκαν από τον νυμφώνα· και αν πρέπει να πούμε κάτι και από δικής μας πλευράς, όχι μόνο δεν επιτάθηκε γι' αυτές η κόλαση εξαιτίας της παρθενίας, αλλά ίσως και να έγινε πιο ήπια εξαιτίας αυτής.

Ότι δε εννοεί αυτό, προσθέτει, «εκείνοι που απομένουν», διότι αν εννοεί αυτό, ότι δηλαδή θα συμβεί όσο εγώ ζω, πώς αλλού λέει ότι όλοι θα αναστηθούμε; Διότι, αν καταληφθεί (από την Παρουσία) ζωντανός, πώς εγείρεται; Λέει, λοιπόν, «εμείς οι ζωντανοί», σύμφωνα με την εξήγηση που έχει ήδη δοθεί. «Δεν θα προηγηθούμε από αυτούς που έχουν κοιμηθεί, διότι ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου, και με σάλπιγγα Θεού θα κατέβει από τον ουρανό». Και πώς δεν θα προηγηθούν, εξηγεί: Διότι ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα. Με ποιο (πρόσταγμα); Με το πρόσταγμα της αναστάσεως· με την έννοια δηλαδή ότι θα προστάξει να αναστηθούν. Με φωνή αρχαγγέλου, την οποία ονομάζει και σάλπιγγα Θεού, επειδή γίνεται με το πρόσταγμα του Θεού. Αυτό άλλωστε φανέρωσε και η παραβολή στο Ευαγγέλιο. Διότι ακούστηκε κραυγή τα μεσάνυχτα: «Εξέλθετε εις προϋπάντησιν του νυμφίου». «Και οι νεκροί εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτοι».

Μας διδάσκει ο Κύριος να μην παραμελούμε τα αναγκαία, αλλά, έχοντας εγκαίρως προετοιμασμένα τα εφόδια της ζωής, να αναμένουμε την παρουσία του νυμφίου με έτοιμη την καρδιά. Διότι, λέει, οι φρόνιμες παρθένοι, επειδή είχαν το έλαιο στις λαμπάδες τους, εισήλθαν μαζί με τον νυμφίο· ενώ οι μωρές, εξαιτίας της ανετοιμότητάς τους, αποξενώθηκαν από τη χαρά του νυμφώνος.

Και παρέθεσε και άλλη παραβολή που συμφωνεί με αυτήν, παρουσιάζοντας δέκα παρθένους, από τις οποίες οι πέντε ήταν φρόνιμες και οι πέντε μωρές. Οι μωρές, παίρνοντας τις λαμπάδες τους, δεν πήραν μαζί τους λάδι· οι φρόνιμες όμως πήραν λάδι, υποδηλώνοντας με το λάδι την απόκτηση των αγαθών έργων. Και τα μεσάνυχτα, λέει, ακούστηκε κραυγή: Ιδού ο νυμφίος έρχεται· βγείτε προς προϋπάντησή του· παριστάνοντας με τα μεσάνυχτα το άδηλο εκείνης της ημέρας. Τότε σηκώθηκαν όλες εκείνες οι παρθένες. Αυτές λοιπόν που ήταν έτοιμες βγήκαν προς προϋπάντηση του νυμφίου, και εισήλθαν μαζί του στους γάμους, και έκλεισε η θύρα· οι δε ανέτοιμες, τις οποίες δικαιολογημένα ονόμασε μωρές, βλέποντας τις λαμπάδες τους να σβήνουν, έφυγαν για να αγοράσουν λάδι. Όταν όμως έφτασαν, αφού η θύρα είχε ήδη κλείσει, φώναζαν λέγοντας: Κύριε, κύριε, άνοιξέ μας· εκείνος δε, λέει, αποκρίθηκε και είπε: Αλήθεια σας λέω, δεν σας γνωρίζω. Μέσα από όλα αυτά λοιπόν είναι φανερό ότι υπάρχει ανταπόδοση όχι μόνο για τις κακές πράξεις, αλλά και για τα λόγια και γι' αυτούς τους ίδιους τους λογισμούς. Διότι είπε ο Σωτήρας: Σας λέω ότι για κάθε αργό λόγο που θα πουν οι άνθρωποι, θα δώσουν λόγο γι' αυτόν την ημέρα της κρίσεως. Και πάλι: Ακόμη και οι τρίχες της κεφαλής σας, λέει, είναι αριθμημένες· υποδηλώνοντας με τις τρίχες τους πιο λεπτούς διαλογισμούς και σκέψεις.

Οπωσδήποτε θα έλθει Εκείνος που αποκαλύπτει τα κρυπτά του σκότους και φανερώνει τις βουλές των καρδιών, ο αδέκαστος κριτής, ο οποίος ούτε τον πλούσιο υπολογίζει ούτε τον φτωχό χαριστικά ελεεί, Εκείνος που αφαιρεί το εξωτερικό προσωπείο και φανερώνει την κρυμμένη εσωτερική αλήθεια· Εκείνος που στεφανώνει αυτούς που πολιτεύθηκαν σύμφωνα με τη συνείδησή τους ως αληθινούς αγωνιστές και αθλητές, παρουσία των αγγέλων ενώπιον του δικού Του Πατέρα, ενώ εκείνους που υποκρίθηκαν και περιβλήθηκαν απλώς τη μορφή της ευσέβειας, επιδεικνύοντας στους ανθρώπους μόνο μια φαινομενική πολιτεία και στηριζόμενοι μάταια σε αυτήν εξαπατώντας τον εαυτό τους, θα τους διαπομπεύσει ενώπιον της άνω Εκκλησίας των αγίων και όλης της επουράνιας στρατιάς, με αποτέλεσμα να ντροπιαστούν φρικτά και να καταδικαστούν στο εξώτερο σκότος, όπως οι μωρές παρθένες. Αυτές, από τη μια πλευρά, φύλαξαν την εξωτερική παρθενία του σώματος—διότι για αυτό δεν κατηγορήθηκαν—αλλά είχαν και εν μέρει λάδι στα αγγεία τους, δηλαδή είχαν μερίδιο σε κάποιες αρετές, εξωτερικά κατορθώματα και ορισμένα χαρίσματα· γι' αυτό και οι λαμπάδες τους άναβαν μέχρις ενός σημείου. Εξαιτίας όμως της αμέλειας, της άγνοιας και της ραθυμίας τους, δεν προνόησαν· και δεν διέγνωσαν με ακρίβεια το σμήνος των παθών που κρυβόταν μέσα τους, το οποίο ενεργούνταν από τα πονηρά πνεύματα, αλλά ο νους τους διαφθειρόταν από τις αντίθετες δαιμονικές ενέργειες. Μόλυναν τον εαυτό τους δίνοντας συγκατάθεση στους λογισμούς, παρασυρόμενες κρυφά και νικώμενες από τον χείριστο φθόνο, από τον μισόκαλο ζήλο, την έριδα, το μίσος, τη φιλονικία, την οργή, την πικρία, τη μνησικακία, την υποκρισία, τον θυμό, την υπερηφάνεια, την κενοδοξία, την ανθρωπαρέσκεια, την αυταρέσκεια, τη φιλαργυρία, τη σαρκική επιθυμία—καλλιεργώντας την ηδυπάθεια μέσω των λογισμών—την απιστία, την έλλειψη φόβου Θεού, τη δειλία, την ακηδία, τη λύπη, την αντιλογία, τη χαυνότητα, τον πνευματικό ύπνο, την οίηση περί της δικαιοσύνης τους, την έπαρση, την αλαζονεία, την απληστία, την ασωτία, την πλεονεξία, την απελπισία που είναι πιο φοβερή από όλα, και από τα υπόλοιπα λεπτότατα ενεργήματα της κακίας.

Τι σημαίνει η παραβολή των δέκα παρθένων; Επειδή ο άνθρωπος διαθέτει πέντε νοερές αισθήσεις που αντιλαμβάνονται τα νοητά, και πέντε σωματικές που αντιλαμβάνονται τα αισθητά, φαίνεται ότι η παραβολή υπονοεί τον κάθε άνθρωπο. Όποιος, λοιπόν, κρατά τη λαμπάδα της πρακτικής αρετής, αλλά έχει ταυτόχρονα και το έλαιο της γνώσης να την τροφοδοτεί, το να γίνονται δηλαδή οι πράξεις του με επίγνωση, αυτός, υποτάσσοντας το σώμα και ενώνοντας τις σωματικές αισθήσεις με τις νοερές, κατέστη οι πέντε φρόνιμες παρθένες. Όποιος όμως φαίνεται να μετέρχεται την πρακτική αρετή χωρίς να έχει το έλαιο της γνώσης, αλλά την επιτηδεύεται χωρίς φρόνηση, είτε από κενοδοξία, είτε από γαστριμαργία, είτε από φιλαργυρία, αυτός, στρέφοντας τις νοερές αισθήσεις προς τα αισθητά και τα πρόσκαιρα, και καθιστώντας τες γεώδεις, εύλογα κατέστη οι πέντε μωρές παρθένες, εφόσον αναγνωρίζεται μόνο από τα αισθητά.

Επαρυστρίδες, λοιπόν, των επτά λύχνων της λυχνίας είναι οι πρόσφορες έξεις των θείων χαρισμάτων της αγίας Εκκλησίας, από τις οποίες, σαν από κάποια αγγεία, κατά το παράδειγμα των φρόνιμων παρθένων του Ευαγγελίου, οι σοφοί και άγρυπνοι φύλακες των δοθέντων αγαθών επιχέουν στις λαμπάδες των χαρισμάτων το έλαιο της αγαλλιάσεως.

Τι άραγε θα κραυγάσει εκείνη η βροντερή και μεγίστη φωνή; «Ιδού», λέει, «ο νυμφίος έρχεται, εξέλθετε σε συνάντησή του». Αυτή τη φωνή θα σαλπίσει ο αρχάγγελος, νομίζω, και τότε «θα αναστηθούν οι νεκροί και θα εγερθούν όσοι βρίσκονται στα μνήματα, και θα ευφρανθούν όσοι βρίσκονται στη γη». Θα αναστηθούν, λέει, «εν ριπή οφθαλμού», ώστε οι ζώντες που θα έχουν απομείνει δεν θα προφτάσουν αυτούς που έχουν κοιμηθεί· διότι είναι επόμενο να βρεθούν τότε πολλοί ζωντανοί, οι οποίοι πρέπει να μεταβληθούν από τη φθορά προς την αφθαρσία· «διότι πρέπει», λέει, «αυτό το φθαρτό να ενδυθεί την αφθαρσία και αυτό το θνητό να ενδυθεί την αθανασία»· διότι ευκολότερα από τη δική τους μεταβολή θα αναστηθούν οι νεκροί, ακόμη και αν καταβροχθίστηκαν από μύρια ερπετά και θηρία, ακόμη και αν τα οστά τους διαλύθηκαν στο χώμα και εξαφανίστηκαν τελείως. «Διότι αυτό σας λέμε», λέει, «βασιζόμενοι στον λόγο του Κυρίου, ότι εμείς οι ζώντες που θα απομείνουμε κατά την παρουσία του Κυρίου δεν θα προηγηθούμε από αυτούς που έχουν κοιμηθεί»· εκείνοι, λέει, των οποίων και τα οστά έγιναν χώμα, και κάποιοι δεν πιστεύουν στην ανάστασή τους, εκείνοι ακριβώς θα αναστηθούν πρώτοι με τη δύναμη του Θεού και θα αρπαγούν σε προϋπάντηση του Κυρίου, ώστε να μην τους προφτάσουν καν εκείνοι που θα βρεθούν τότε ζωντανοί. «

Και από εκεί εισήλθε σε εκείνη την πάντιμη χρυσόπολη της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού· έπειτα αναφέρθηκα στη δεξιά και στην αριστερή παράταξη κατά τον διαχωρισμό των εριφίων από τα πρόβατα, και για τη νέα γη και τον νέο ουρανό, και για το παράδειγμα του δεσποτικού οίκου, και πού θα στηθεί τότε ο σταυρός για τον έλεγχο των Ιουδαίων, και ποιας δόξας θα αξιωθούν όσοι βρεθούν στα δεξιά, και ποιας καταδίκης όσοι βρεθούν στα αριστερά, και για ποια αιτία ο Χριστός ήρθε ανάμεσά μας με σάρκα, και πώς οι νεκροί, σύμφωνα με τον θείο απόστολο, θα αναστηθούν τάχιστα, και τι θα σαλπίσει η έσχατη σάλπιγγα, ότι δηλαδή δεν θα είναι απλώς μια άσημη φωνή που θα αφυπνίσει εύκολα αυτούς που κοιμούνται απ' αιώνος, αλλά μια φωνή πολύ σημαντική που θα λέει τα εξής: «Ιδού, ο νυμφίος έρχεται». Και αυτό δεν είναι δικός μου στοχασμός, αλλά ο Σωτήρας το αποκάλυψε στην παραβολή των παρθένων: «Στο μέσον δε της νύχτας», λέει, «ακούστηκε κραυγή» (το δε «μέσον της νύχτας» υποδηλώνει το άδηλο της παρουσίας Του): «Ιδού, ο νυμφίος έρχεται, βγείτε να τον προϋπαντήσετε». Τότε θα εγερθούν όλες εκείνες οι παρθένες, δηλαδή οι φρόνιμες και οι μωρές, ήτοι δύο είδη προσώπων (των αμαρτωλών και των δικαίων) «εν ριπή οφθαλμού».

Χαίρε, Ταξιάρχη, πρόμαχε των δικαίων και οδηγέ των οσίων, μοναχών και κοσμικών. Χαίρε, Ταξιάρχη, προστάτη των ευτάκτων και παιδαγωγέ των ατάκτων. Χαίρε, Ταξιάρχη, που με σαλπιγγώδη και θεόφθογγη φωνή εξαγγέλλεις τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού του Θεού μας, συγκλονίζοντας «και τον ουρανό και τη γη και τα καταχθόνια» και αφυπνίζοντας τους νεκρούς που κοιμούνται από αιώνες, λέγοντας τρανά: «Ιδού ο νυμφίος έρχεται, εξέλθετε προς συνάντησή του». Τότε, λέγει, «θα αποστείλει» «ο Υιός του ανθρώπου» «τους αγγέλους του με δυνατή φωνή σάλπιγγας, και θα συνάξουν τους εκλεκτούς του από τους τέσσερις ανέμους, από τα άκρα των ουρανών έως τα άκρα τους».

Όταν ο νυμφίος, που είναι «ωραίος στην ομορφιά», έρθει με λαμπρότητα, μαζί με τη συνοδεία που του αρμόζει, οι άγγελοι προμηνύουν και προαναγγέλλουν στις ψυχές που τον έχουν νυμφευθεί την έλευση του ποθητού νυμφίου τους. «Ιδού», λέει, «ο νυμφίος έρχεται· εξέλθετε σε συνάντησή του». Και αυτές σκιρτούν και αγάλλονται και ετοιμάζονται για την προϋπάντηση και γεμίζουν από χαρά ακούγοντας για την έλευση του νυμφίου. Και γιατί δεν λέει, όπως είπαν προηγουμένως οι προφήτες, «ιδού ο Κύριος έρχεται» ή ο Υιός του Θεού έρχεται ή ο βασιλιάς της δόξης έρχεται ή ο κριτής των κριτών έρχεται ως δίκαιος κριτής, αλλά, αφήνοντας όλα αυτά και τα υπόλοιπα φοβερά και μεγάλα ονόματά του, τον ονομάζει νυμφίο λέγοντας «ιδού ο νυμφίος έρχεται»; Επειδή, από όσα μας είναι γνώριμα σε αυτόν τον βίο, δεν υπάρχει τίποτα πιο χαρμόσυνο από τον γάμο. Διότι την ημέρα του γάμου και ο νυμφίος και η νύμφη λησμονούν κάθε δυσχέρεια και θλίψη και ανωμαλία αυτού του βίου και αισθάνονται τόσο μεγάλη χαρά, αγαλλίαση και ευφροσύνη, τέτοια που δεν έχει ούτε ο βασιλιάς την ημέρα που γίνεται βασιλιάς, στολίζεται με το διάδημα και ανακηρύσσεται αυτοκράτορας.

Γι' αυτό και η Παρθένος, που γέννησε αλοχεύτως, παρέμεινε πάλι παρθένος και μετά τον τοκετό, ώστε και σε αυτό να μάθουμε σαφέστερα ότι όχι εξαιτίας κάποιου άλλου, αλλά μέσω αυτού και σε αυτόν εκπληρώνεται η δύναμη όσων έχουν ειπωθεί. Αλλά ας επανέλθουμε στο προκείμενο. Διότι, αφού διερευνήθηκε για ποιον λόγο ο θείος αρχάγγελος θα παραλείψει όλα τα θεία και φοβερά ονόματα του Χριστού και θα αναγγείλει σαλπίζοντας την παρουσία του νυμφίου με την έσχατη σάλπιγγα, ο λόγος έλυσε το ζήτημα, υποδεικνύοντας ότι το όνομα του νυμφίου Χριστού υποδηλώνει, μέσα από το παράδειγμα του γάμου, του νυμφίου και της νύμφης, τη μέγιστη χαρά, αγάπη και οικειότητα. Όταν δε ακούμε για έσχατη σάλπιγγα και ότι θα σαλπίσει ο άγγελος και ότι «ο Υιός του Ανθρώπου θα αποστείλει τους αγγέλους του με μεγάλη φωνή σάλπιγγας» και γενικώς όσα ακούμε από τη Γραφή περί της έσχατης σάλπιγγας, ας μην υποθέσουμε κάποια χρυσή, κεράτινη ή άλλη υλική και φθαρτή σάλπιγγα, αλλά φωνή αρχαγγέλου φοβερή και μεγάλη, που συγκλονίζει ακόμη και αυτά τα θεμέλια της γης και λέει τα εξής: «Ιδού ο νυμφίος έρχεται, βγείτε σε προϋπάντησή του».

Έπρεπε λοιπόν εσείς, ω άνθρωποι, που φτάσατε στην έσχατη ώρα και στους οποίους έφτασαν τα τέλη των αιώνων σύμφωνα με το αποστολικό ρητό (διότι ο λόγος μας απευθύνεται κοινά προς όλους), και όσοι από εσάς εξαιτίας απροσεξίας ή φιλαυτίας τρέχοντας κάπου μακριά έχετε ξεπέσει, να μην έχετε τίποτε άλλο στη μελέτη και τον λογισμό σας, παρά εκείνη την τελευταία και μέγιστη ημέρα, κατά την οποία θα έρθει το τέλος αυτού του σύμπαντος κόσμου, και να την ατενίζετε σαν να είναι ήδη παρούσα. Να αναλογίζεστε εκείνη τη μεγάλη και φοβερή σάλπιγγα που πλησιάζει, η οποία θα ηχεί από ψηλά καθαρά στα αυτιά όλων κάτι το φρικτό και εξαίσιο. Μετά από αυτήν να προσδοκάτε τον Κριτή και Δεσπότη των πάντων και Θεό των όλων, μαζί με το πλήθος των μακάριων και ασώματων δυνάμεων, να κατέρχεται από τους ουρανούς με την πατρική δόξα, όπως ακριβώς κηρύσσεται, και να οδηγεί σε κρίση ολόκληρο το δημιούργημα, αποδίδοντας στον καθένα ανάλογα με το πώς έζησε· είτε κάποιος παρασύρθηκε όντας υποδουλωμένος μόνο στα πάθη της σάρκας και έγειρε προς τη γη, μη σκεπτόμενος τίποτα ανώτερο από τα ορώμενα, είτε, ανυψούμενος με το πνεύμα, συναναστράφηκε με τα μέλλοντα, ακόμη και πριν αναχωρήσει από εδώ, σαν να είναι ήδη παρόντα, και, φτερωμένος από τον θείο πόθο, αντικατοπτρίζει τη μακαριότητα των άνω μονών. Να προσέχετε πάρα πολύ τον εαυτό σας, και από τις ορμές και τα κινήματα μέσα μας να επιλέγετε τα καλύτερα και τα συμφέροντα· και με νήψη του νου, με καθαρότητα των λογισμών και με εγρήγορση των ματιών της ψυχής να κατεργάζεστε το καθετί για τη δόξα και την ευαρέστηση του Θεού· και για να μιλήσω συνοπτικά, όλα όσα συντελούν στη σωτηρία της ψυχής, επιδεικνύοντας κάθε ζήλο, να τα πράττετε μέσω της τήρησης των εντολών. Μέσω αυτών, το να πλησιάζουν προς Αυτόν και να Του γίνονται οικείοι, εξασφαλίζεται επαξίως σε όσους τα κατορθώνουν αυτά, μιμούμενοι εκείνες τις φρόνιμες παρθένους, και ανάβοντας τις λαμπάδες τους στολισμένες με άφθονο λάδι, ώστε να προϋπαντήσετε έτοιμοι τον Νυμφίο που έρχεται στα μέσα της νύχτας, και έτσι, έχοντας αναμφίβολη την καλή ελπίδα, να αναπαυθείτε σε εκείνους τους ποθητούς και ορθάνοιχτους κόλπους των πατριαρχών, σε εκείνες τις μακάριες μονές και κληρονομιές, όποιες και αν είναι αυτές. Αυτά να αγαπάτε, με αυτά να απασχολείται ο νους σας, και να μην περιεργάζεστε τίποτα από τα επικίνδυνα και βλαβερά. Εάν έτσι φιλοσοφούμε και έτσι επιλέξουμε να ζούμε, και θεωρούμε την παρούσα ζωή ως μελέτη θανάτου, θα επιτύχουμε όσα έχουν υποσχεθεί από τον αψευδή Θεό και τη μακαριότητα που απόκειται σε όσους τήρησαν τον λόγο Του, το γνωρίζω καλά. Σχετικά με αυτά λοιπόν, αν και ο λόγος είναι σύντομος, εντούτοις είναι επαρκής και ικανοποιητικός, διότι δεν χρειάζεται να επεκταθούμε περισσότερο, επειδή αυτό δεν ανήκει στα πολύ επείγοντα για την παρούσα στιγμή. Θα συζητήσουμε όμως για εκείνα που τώρα αναφύονται, από τον μισόκαλο εχθρό που πάντοτε φθονεί τα καλά και δεν ανέχεται την ειρήνη του ποιμνίου του Χριστού, και για τα ζιζάνια που έχουν παρασπαρεί στον καθαρό σίτο του εκκλησιαστικού αγρού, τον οποίο ο ευαγγελικός και πατερικός λόγος έθρεψε και αύξησε, ζιζάνια που ήδη βγάζουν αγκάθια και έχουν αρχίσει να καταπληγώνουν ανελέητα με τα κεντριά της δυσσέβειας όσους πορεύονται στην οδό του βίου.

Και ήταν κυριολεκτικά σαν ένας μπάμπουρας ή ένα κουνούπι που βουίζει γύρω από το αυτί ενός λιονταριού, ή σαν ένας μελαμψός άνθρωπος-μυρμήγκι που καθοδηγεί έναν ελέφαντα, το μεγαλύτερο βάρος της γης, ή σαν ένα λεπτό σχοινί που σέρνει από τη μύτη μια καμήλα· θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς, καθόλου άκομψα, ότι ήταν και σαν ένα παχύ στρώμα κυψελίδας που είχε επικαθίσει στην κοιλότητα του βασιλικού αυτιού και έφραζε την είσοδο των ήχων που έρχονταν από έξω, ή ακόμη σαν ένα στενόμακρο παράθυρο και μια στενή μικρή πύλη και ένας στριμωγμένος δρόμος που εισήγαγε στα ανάκτορα. Οι πλατιές είσοδοι, μέσω των οποίων παλαιότερα προσέρχονταν στους άρχοντες όσοι είχαν κάποια ανάγκη, είχαν κλείσει εντελώς, και εκείνοι που προσπαθούσαν να εισέλθουν μέσα από αυτές έμοιαζαν κυριολεκτικά με τις μωρές παρθένες, επειδή δεν υπήρχε κανείς να ανοίξει σε εκείνον που χτυπούσε· και αν κάποιος, πού και πού, μέσα από τις κλειστές πύλες κρυφοκοίταζε αυτούς που επέμεναν να χτυπούν, δεν απαντούσε τίποτα στα ερωτήματά τους, αλλά τους υπαγόρευε να αποχωρήσουν προς την πλαϊνή παραπύλη και, μέσω αυτής, να εξασφαλίσουν άνετη είσοδο αφού καταθέσουν κάτι από όσα έκρυβαν στον κόρφο τους ή πουλώντας τον μανδύα που είχαν στο σπίτι.

ΙΑ'. Η Κυριακή τώρα μεν είναι εικόνα του μέλλοντος αιώνος, τότε δε θα είναι αυτός ο ίδιος ο όγδοος Αιώνας· επειδή την Κυριακή πρόκειται να γίνει η Δευτέρα Παρουσία, όπως είπε ανωτέρω ο θείος Μάξιμος, και η ανάσταση των νεκρών, και η απόλαυση των Δικαίων, όπως είπε ο Γρηγόριος Θεσσαλονίκης. Πολλοί δε Άγιοι υποστηρίζουν ότι πρόκειται να έλθει ο Κύριος, ο άδυτος Ήλιος της δικαιοσύνης, τα μεσάνυχτα της Κυριακής, όπως αυτό συμπεραίνεται από το σχετικό Ευαγγέλιο: «Μέσης δε νυκτός κραυγή γέγονεν, ιδού ο Νυμφίος· εξέρχεσθε εις απάντησιν αυτού»· εξαιτίας αυτού η Κυριακή εκείνη, αφού μία φορά καταυγαστεί από τις ακτίνες του νοητού Ηλίου Χριστού, δεν θα έχει πλέον εσπέρα, αλλά θα είναι μία ημέρα ανέσπερη και αδιάδοχη στους αιώνες των αιώνων· γι' αυτό είπε ο μέγας Βασίλειος: «τη μεγάλη ημέρα του Κυρίου, (κατά την οποία δηλαδή θα έλθει στη Δευτέρα Παρουσία, η οποία θα είναι Κυριακή, όπως είπαμε ανωτέρω), δεν θα την δημιουργήσει αυτός ο αισθητός Ήλιος, αλλά θα την καταφωτίσει η ανατολή του Ηλίου της δικαιοσύνης, η οποία θα είναι μία και διηνεκής, χωρίς να έχει νύχτα να τη διαδέχεται, αλλά θα συμπαρεκτείνεται σε ολόκληρο τον αιώνα».

Ας μη μιμηθούμε τις μωρές παρθένους, αλλά ας ζηλώσουμε τις φρόνιμες· διότι όντως εκείνες ήταν ανόητες, αφού, μολονότι έσβησαν τους άνθρακες των παθών και άναψαν τη φλόγα της παρθενίας, αυτό το τόσο μεγάλο κατόρθωμα που απαιτεί πολλή επιμέλεια, δεν φρόντισαν να πάρουν το λάδι, το οποίο κατορθώνεται και αποκτάται τόσο εύκολα. Ας μην εξομοιώσουμε τους εαυτούς μας με τις ασύνετες παρθένους, ώστε να μην εκδιωχθούμε από τον νυμφώνα, επειδή κάναμε τον καιρό της βασιλείας καιρό εμπορίας, και για να μην ακούσουμε το «δεν σας γνωρίζω». Διότι, εάν δεν θρέψουμε τον φτωχό, ούτε δεχτούμε τον άστεγο κάτω από τη στέγη μας, εάν δεν ντύσουμε αυτόν που κρυώνει, ούτε φιλοξενήσουμε τον ξένο, εάν δεν δώσουμε ούτε κρύο νερό σε αυτόν που διψά, αν δεν επισκεφθούμε τον ασθενή, ούτε αυτόν που βρίσκεται στη φυλακή, και αν δεν συμπονέσουμε για τα δεινά που εκείνοι υποφέρουν, θα έρθει ο Κριτής επί του θρόνου της δόξης του και θα πει (αλλά μακάρι σε κανέναν από εμάς, Κύριε, να μη συμβεί να ακούσει αυτή την οδυνηρή και πικρή φωνή), λέγοντας: «Πηγαίνετε μακριά από εμένα, οι καταραμένοι, στο πυρ το αιώνιο, το οποίο είναι ετοιμασμένο για τον διάβολο και τους αγγέλους του· διότι πείνασα και δεν μου δώσατε να φάω, δίψασα και δεν μου δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και δεν με περιμαζέψατε, γυμνός και δεν με ντύσατε, ασθενής και στη φυλακή και δεν με επισκεφθήκατε».

Έτσι, σε κάθε έθνος και γένος και ιδίωμα πολιτείας, μπορεί κανείς να δει μάλλον εκείνους που ζουν σύμφωνα με την αρετή παρά εκείνους που επιδιώκουν τα αντίθετα, να έχουν κληθεί και να έχουν προστρέξει και να έχουν ακολουθήσει εκείνον που τους κάλεσε. Και αν εσύ αναφέρεις την πόρνη και τον τελώνη, μάθε ότι και από εκείνες τις ασχολίες και τους τρόπους ζωής προσήλθαν στον Σωτήρα που τους καλούσε εκείνοι που διέσωζαν κάποια μικρή σπίθα της ανθρώπινης ευγένειας, και δικαίως, σε σύγκριση με το πλήθος εκείνων που δεν προσήλθαν, και θεωρούνται και ονομάζονται άξιοι. Πού είναι λοιπόν η κλήση των αμαρτωλών, όταν πόρνες και τελώνες και ληστές φαίνεται ότι αποδέχθηκαν τη σωτήρια κλήση μόνο εκείνοι οι οποίοι μεταξύ των ομοτέχνων τους, παρότι βρίσκονταν σε τόσο μεγάλο βάθος κακών, εντούτοις υπερείχαν στα καλύτερα στοιχεία; Ούτε είναι δίκαιο να παραβλέψουμε και το εξής: Το τάγμα των παρθένων αποτελούνταν από δέκα· αλλά οι μεν φρόνιμες απολαμβάνουν τον νυμφώνα, ενώ οι μωρές αποδιώχνονται. Και εκείνος που δεν φορούσε το ένδυμα του γάμου, ενώ οι άλλοι παρέμειναν στη δική τους τάξη, αυτός μόνος εκδιώκεται. Και ποιοι παραλαμβάνονται από τους αγγέλους την τελευταία ημέρα της κρίσεως για να προϋπαντήσουν τον Κύριο;

Και όπως η Θάλλουσα ανέφερε ότι υπάρχει αγνεία και των οφθαλμών και των αυτιών και της γλώσσας και των υπόλοιπων αισθητηρίων στη σειρά, έτσι λοιπόν και εδώ, αυτή που διαφύλαξε απαραβίαστη την πίστη από τις πέντε διόδους της αρετής, της όρασης, της γεύσης, της όσφρησης, της αφής και της ακοής, ονομάζεται πέντε παρθένες, επειδή παρέδωσε αγνές στον Χριστό τις πέντε παραστάσεις των αισθήσεων, εκπέμποντας ολόλαμπρα από καθεμία από αυτές την οσιότητα σαν λαμπάδα. Διότι η σάρκα μας είναι πραγματικά η πεντάφωτη λαμπάδα, την οποία η ψυχή, βαστάζοντάς την σαν πυρσό, παρουσιάζεται στον Νυμφίο Χριστό, φανερώνοντας κατά την ημέρα της αναστάσεως τη λαμπρή πίστη να αναπηδά μέσα από όλες τις αισθήσεις, καθώς ο Ίδιος δίδαξε λέγοντας: «Πυρ ήρθα να βάλω επί της γης, και πόσο θα ήθελα να είχε ήδη ανάψει», ονομάζοντας γη τα σκηνώματά (σώματά) μας, στα οποία επιθυμούσε να ανάψει γρήγορα η ταχεία και διάπυρη ενέργεια της διδασκαλίας Του (διότι το έλαιο πρέπει να παραλληλιστεί με τη δικαιοσύνη και τη σοφία). Ως καθυστέρηση δε, εννοεί το διάστημα πριν από την Παρουσία του Χριστού, ως νύσταγμα και κοίμηση της παρθένου, την έξοδο από τη ζωή, ως μεσονύκτιο τη βασιλεία του Αντιχρίστου, κατά την οποία ο εξολοθρευτής Άγγελος διέρχεται από τις οικίες, και ως κραυγή που λέει: «Ιδού ο νυμφίος· έρχεσθε εις απάντησιν», τη φωνή και τη σάλπιγγα από τους ουρανούς, οπότε όλοι, όταν αναστηθούν τα σώματά τους, θα μεταφερθούν πάνω σε νεφέλες, αρπαζόμενοι για τη συνάντηση με τον Κύριο.

Διότι οι τέτοιοι άνθρωποι αποδεικνύονται κατά την ημέρα της κρίσεως όμοιοι με τις πέντε μωρές παρθένους, οι οποίες, επειδή δεν προμηθεύτηκαν από εδώ μέσα στα δοχεία της καρδιάς τους το πνευματικό έλαιο, το οποίο είναι η ενέργεια των προαναφερθεισών αρετών διά του Πνεύματος, ονομάστηκαν μωρές και αποκλείστηκαν από τον πνευματικό νυμφώνα της βασιλείας, και ο κόπος της παρθενίας τους, εξαιτίας της έλλειψης των αρετών και της στέρησης της ενεργού ενοικήσεως του Πνεύματος, δεν υπολογίστηκε σε τίποτα.

Διότι, ιδού, οι πέντε φρόνιμες παρθένες, έχοντας επιδείξει νήψη και έχοντας σπεύσει να λάβουν αυτό που είναι ξένο προς τη φύση τους, αφού έλαβαν το έλαιο στα δοχεία της καρδιάς τους, δηλαδή την άνωθεν χάρη του Πνεύματος, μπόρεσαν να εισέλθουν μαζί με τον Νυμφίο στον επουράνιο νυμφώνα. Οι άλλες όμως, οι μωρές, οι οποίες παρέμειναν στη δική τους φύση, δεν αγρύπνησαν ούτε φρόντισαν να δεχθούν το «έλαιο της αγαλλιάσεως» στα δοχεία τους, όσο ήταν ακόμη εν σαρκί. Απεναντίας, αποκοιμήθηκαν εξαιτίας της αμέλειας, της χαυνότητας, της ραθυμίας, της άγνοιας, ή ακόμη και της οίησης για τη δικαιοσύνη τους. Γι' αυτό και αποκλείστηκαν από τον νυμφώνα της βασιλείας, καθώς δεν μπόρεσαν να γίνουν ευάρεστες στον επουράνιο Νυμφίο. Διότι, αφού αιχμαλωτίστηκαν από τα δεσμά του κόσμου και από κάποια γήινη αγάπη, δεν πρόσφεραν όλη την αγάπη και τον έρωτά τους προς τον ουράνιο Νυμφίο ούτε προμηθεύτηκαν το έλαιο. Πράγματι, οι ψυχές που αναζητούν αυτό που είναι ξένο προς τη φύση τους, τον αγιασμό του Πνεύματος, κατευθύνουν όλη την αγάπη τους αποκλειστικά προς τον Κύριο και εκεί αναστρέφονται, εκεί προσεύχονται και εκεί συγκεντρώνουν τους λογισμούς τους, αποστρεφόμενες τα πάντα. Γι' αυτό αξιώνονται να λάβουν το έλαιο της επουράνιας χάριτος και έτσι μπορούν να διέλθουν απρόσκοπτα, ευαρεστώντας απολύτως τον πνευματικό Νυμφίο.

Ε'. Εάν η ταπεινοφροσύνη και η αγάπη, η απλότητα και η αγαθότητα δεν συνενωθούν με την προσευχή μας, αυτή η προσευχή, ή μάλλον το πρόσχημα της προσευχής, ελάχιστα μπορεί να μας ωφελήσει. Και αυτό δεν το λέμε μόνο για την προσευχή, αλλά και για κάθε κόπο και μόχθο, για την παρθενία ή τη νηστεία ή την αγρυπνία ή την ψαλμωδία ή τη διακονία ή για οποιαδήποτε άλλη εργασία που επιτελείται χάριν της αρετής. Εάν δεν μπορούμε να διακρίνουμε μέσα μας τους καρπούς της αγάπης, της ειρήνης και της χαράς, της πραότητας, της ταπεινοφροσύνης, εννοώ, και της απλότητας, της ακεραιότητας και της ορθής πίστεως, της μακροθυμίας και της καλοσύνης, τότε για κανένα χρήσιμο σκοπό δεν υποστήκαμε αυτούς τους κόπους. Διότι τους κόπους δεχόμαστε να τους υπομείνουμε για την ωφέλεια των καρπών· εάν όμως οι καρποί της αγάπης δεν βρίσκονται μέσα μας, η εργασία είναι εντελώς περιττή. Επομένως, σε τίποτα δεν διαφέρουν οι τέτοιοι άνθρωποι από τις πέντε μωρές παρθένους, οι οποίες, επειδή δεν είχαν μέσα στις καρδιές τους το πνευματικό έλαιο, το οποίο είναι η ενέργεια των προαναφερθεισών αρετών δια του Αγίου Πνεύματος, ονομάστηκαν μωρές και αποκλείστηκαν οικτρά από τον βασιλικό νυμφώνα, χωρίς να ωφεληθούν καθόλου από τον κόπο της παρθενίας.