Εἰ δὲ μὴ ταῦτα οὕτως, εἰπέ μοι· ἰδοὺ εἴρηται ὅτι Μὴ λυπεῖτε τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον, ἐν ᾧ ἐσφραγίσθητε, καὶ εἴρηται ὑπὸ Χριστοῦ· Περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου. Ἡ λύπη τοῦ πνεύματος τοῦ ἁγίου τοῦ ἀκτίστου καὶ ἡ λύπη τῆς ψυχῆς τοῦ Χριστοῦ τῆς κτιστῆς, ἆρα ὁμοιότροποι ὑπῆρχον; Μὴ γένοιτο. Ἀπαθὲς γὰρ ὡς θεὸς ἄκτιστον τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον, μήτε λυπούμενον, μήτε ἀδημονοῦν, μήτε ταραττόμενον, μήτε ἀγωνιῶν· ψυχῆς δὲ λογικῆς ἴδιον ἡ λύπη ἐπ’ ἀγαθῷ αὐτῇ ἐκ θεοῦ δοθεῖσα, εἴγε ἡ κατὰ θεὸν λύπη, ὡς ὁ Παῦλός φησι, σωτηρίας γίνεται πρόξενος. Ἐπὶ μὲν γὰρ τῆς θεότητος ἡ λύπη καὶ ὁ θυμὸς καὶ ἡ ὀργὴ καὶ ὅλα τὰ τοιαῦτα ἀλλοτρίως καὶ ἀναγωγικῶς λέγονται, ἐν δὲ τῇ λογικῇ ψυχῇ ἐμφύτως ὁρῶνται, ἐπ’ ἀγαθῷ αὐτῇ ὑπὸ θεοῦ δοθέντα· ἔστι γὰρ καὶ καλῶς ὀργίζεσθαι καὶ θυμοῦσθαι κατὰ τῶν πονηρῶν. Ὅθεν καὶ περὶ Χριστοῦ εἴρηται ὅτι ἀνέβλεψε τοῖς Ἰουδαίοις μετ’ ὀργῆς.
Μετάφραση
Και αν δεν έχουν έτσι αυτά, πες μου: ιδού, έχει ειπωθεί· «Μη λυπείτε το Άγιο Πνεύμα, με το οποίο σφραγισθήκατε», και έχει ειπωθεί από τον Χριστό· «Η ψυχή μου είναι περίλυπη έως θανάτου». Η λύπη του Αγίου Πνεύματος, που είναι άκτιστο, και η λύπη της ψυχής του Χριστού, που είναι κτιστή, ήταν άραγε όμοιες κατά τον ίδιο τρόπο; Μη γένοιτο. Διότι το Άγιο Πνεύμα, ως Θεός, είναι απαθές και άκτιστο, και ούτε λυπείται ούτε αδημονεί ούτε ταράσσεται ούτε αγωνιά· η λύπη όμως είναι ιδίωμα της λογικής ψυχής, δοσμένο σ’ αυτήν από τον Θεό προς αγαθό, αφού η κατά Θεόν λύπη, όπως λέει ο Παύλος, γίνεται πρόξενος σωτηρίας. Διότι, όταν πρόκειται για τη θεότητα, η λύπη και ο θυμός και η οργή και όλα τα παρόμοια λέγονται όχι κυριολεκτικά αλλά αναγωγικά· ενώ στη λογική ψυχή φαίνονται ως έμφυτα, δοσμένα σ’ αυτήν από τον Θεό προς αγαθό. Επειδή είναι δυνατόν και να οργίζεται κανείς καλώς και να θυμώνει εναντίον των πονηρών. Γι’ αυτό και για τον Χριστό έχει ειπωθεί ότι έστρεψε το βλέμμα του προς τους Ιουδαίους με οργή.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
- Κεφάλαιο
- {Κεφάλαιον [ϛʹ] ἐν ᾧ αἱ ἀντιθέσεις τῶν ἐναντίων εὐσεβῶς σαφηνίζονται ὑφ’ ἡμῶν.}