Πατερικὲς ἀναφορὲς ἀνὰ βιβλικὸ ἐδάφιο
50 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας
Καὶ ἰδοὺ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη εἰς δύο ἀπὸ ἄνωθεν ἕως κάτω, καὶ ἡ γῆ ἐσείσθη καὶ αἱ πέτραι ἐσχίσθησαν,Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου
41–50 από 50
Καταπέτασμα πορφύρας καὶ κοκκίνου καὶ βύσσου καὶ <ϊ>ακίνθου κατεσκευασμένον ὕφος. Ὅτε οὖν ὁ σταυρὸς ἐπείγνυτο, λέγει, τὸ καταπέτασμα ἐσχίσθη ἀπὸ ἄνωθεν ἕως κάτω· αἱ πέτραι ἐσχίσθησαν, ἡ γῆ ἐσαλεύθη, οἱ τάφοι ἠνεώχθησαν.
Το καταπέτασμα ήταν ύφασμα κατασκευασμένο από πορφύρα, κόκκινο, βύσσο και υάκινθο. Όταν λοιπόν στηνόταν ο σταυρός, λέγει, το καταπέτασμα σχίστηκε από πάνω έως κάτω· οι πέτρες σχίστηκαν, η γη σείστηκε, οι τάφοι άνοιξαν.
Λεπτομέρειες
Ἐπιτιμᾷ σοι Κύριος, διάβολε, ὁ διὰ τοῦ ἐμπτύσματος τοῦ τιμίου αὐτοῦ χαρακτῆρος πᾶν δάκρυον ἐκ παντὸς προσώπου ἐκμάξας. Ἐπιτιμᾷ σοι Κύριος, διάβολε, ὁ πήξας τὸν σταυρὸν εἰς στήριγμα ἓν καὶ σωτηρίαν κόσμου, εἰς πτῶσιν δὲ σὴν καὶ πάντων τῶν ὑπὸ σὲ ἀγγέλων. Ἐπιτιμᾷ σοι Κύριος, διάβολε, ὁ δοὺς φωνὴν ἐν τῷ σταυρῷ αὐτοῦ, καὶ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη, καὶ αἱ πέτραι διεῤῥάγησαν, καὶ τὰ μνημεῖα ἠνεῴχθησαν, καὶ οἱ ἀπ᾽ αἰῶνος θανόντες ἀνέστησαν. Ἐπιτιμᾷ σοι Κύριος, διάβολε, ὁ θανάτῳ θάνατον θανατώσας, καὶ ζωὴν τῇ ἐγέρσει αὐτοῦ τοῖς ἀνθρώποις χαρισάμενος.
Σε επιτιμά ο Κύριος, διάβολε, εκείνος που με τον εμπτυσμό του τιμίου του προσώπου εξάλειψε κάθε δάκρυ από κάθε πρόσωπο. Σε επιτιμά ο Κύριος, διάβολε, εκείνος που έστησε τον σταυρό ως μοναδικό στήριγμα και σωτηρία του κόσμου, και για τη δική σου πτώση καθώς και όλων των αγγέλων που υπόκεινται σε εσένα. Σε επιτιμά ο Κύριος, διάβολε, εκείνος που ύψωσε φωνή πάνω στον σταυρό του, και το καταπέτασμα του ναού σχίστηκε, και οι πέτρες διαρράγησαν, και τα μνημεία άνοιξαν, και οι νεκροί όλων των αιώνων αναστήθηκαν. Σε επιτιμά ο Κύριος, διάβολε, εκείνος που με τον θάνατο θανάτωσε τον θάνατο, και με την ανάστασή του χάρισε ζωή στους ανθρώπους.
Λεπτομέρειες
Εἰ οὖν τὰ κτιστὰ ταῦτα καὶ φθαρτὰ οὐδὲν ἀπὸ τῆς κοινωνίας τῶν εὐτελεστέρων πάσχειν πέφυκε, τίνι λόγῳ, ἀνόητε σὺ καὶ λιθοκάρδιε, χλευάζειν με τολμᾷς λέγοντα ὅτι ὁ υἱὸς καὶ λόγος τοῦ Θεοῦ, οὐδόλως ἐκστὰς τῆς πατρικῆς δόξης, ἀλλ᾽ ὁ αὐτὸς ὢν Θεός, ἐπὶ σωτηρίᾳ τῶν ἀνθρώπων ἀνείληφε σῶμα ἀνθρώπινον, ἵνα τοὺς ἀνθρώπους κοινωνοὺς ποιήσῃ τῆς θείας καὶ νοερᾶς φύσεως, καὶ ἐκ τῶν καταχθονίων τοῦ ᾅδου ἐξαγαγὼν τὴν ἡμῶν οὐσίαν, τῇ οὐρανίῳ τιμήσῃ δόξῃ ἵνα τὸν ἄρχοντα τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, τῇ προσλήψει τῆς σαρκὸς δελεάσας, χειρώσηται, καὶ τὸ γένος ἡμῶν τῆς αὐτοῦ τυραννίδος ἐλευθερώσειεν. ἔνθεν τοι καὶ ἀπαθῶς προσομιλεῖ τῷ πάθει τοῦ σταυροῦ, τὰς δύο παριστῶν φύσεις αὐτοῦ· ὡς μὲν γὰρ ἄνθρωπος σταυροῦται, ὡς θεὸς δὲ σκοτίζει τὸν ἥλιον, κλονεῖ τὴν γῆν, καὶ πολλὰ κεκοιμημένα ἐγείρει σώματα ἐκ τῶν μνημάτων· πάλιν ὡς ἄνθρωπος θνήσκει, ὡς δὲ θεὸς ἐξανίσταται σκυλεύσας τὸν ᾅδην. διὸ καὶ κέκραγεν ὁ προφήτης· Ὁ ᾅδης ἐπικράνθη συναντήσας σοι κάτω. ἐπικράνθη γὰρ καὶ ἐνεπαίχθη ἄνθρωπον δοκῶν λαβεῖν ψιλόν, τῷ Θεῷ δὲ περιτυχών, καὶ κενὸς ἐξαίφνης γεγονὼς καὶ αἰχμάλωτος. ἐγείρεται τοιγαροῦν ὡς Θεός, καὶ ἀνέρχεται εἰς οὐρανούς, ὅθεν οὐδαμῶς ἐχωρίσθη.
Εάν λοιπόν αυτά τα κτιστά και φθαρτά από τη φύση τους δεν παθαίνουν τίποτα από την επαφή τους με τα ευτελέστερα, με ποια λογική, ανόητε και σκληρόκαρδε, τολμάς να με χλευάζεις όταν λέω ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού, χωρίς καθόλου να εγκαταλείψει την πατρική δόξα, αλλά όντας ο ίδιος Θεός, για τη σωτηρία των ανθρώπων προσέλαβε ανθρώπινο σώμα, για να καταστήσει τους ανθρώπους κοινωνούς της θείας και νοερής φύσεως, και, βγάζοντας την ουσία μας από τα καταχθόνια του Άδη, να την τιμήσει με την επουράνια δόξα· ώστε τον άρχοντα του σκότους τούτου του αιώνα, αφού τον δελεάσει με την πρόσληψη της σάρκας, να τον υποτάξει, και να ελευθερώσει το γένος μας από την τυραννία του; Γι' αυτόν τον λόγο και αντιμετωπίζει το πάθος του σταυρού απαθώς, φανερώνοντας τις δύο φύσεις Του: διότι ως άνθρωπος σταυρώνεται, ενώ ως Θεός σκοτεινιάζει τον ήλιο, συγκλονίζει τη γη και εγείρει πολλά σώματα κεκοιμημένων από τα μνήματα· πάλι, ως άνθρωπος πεθαίνει, ενώ ως Θεός ανασταίνεται, αφού σκύλευσε τον Άδη. Γι' αυτό και αναφώνησε ο προφήτης: «Ο Άδης πικράνθηκε, όταν σε συνάντησε κάτω». Διότι πικράνθηκε και ξεγελάστηκε, καθώς νόμιζε ότι έπαιρνε έναν απλό άνθρωπο, ενώ ήρθε αντιμέτωπος με τον Θεό, και βρέθηκε ξαφνικά άδειος και αιχμάλωτος. Ανασταίνεται, επομένως, ως Θεός και ανέρχεται στους ουρανούς, από τους οποίους ουδέποτε αποχωρίστηκε.
Λεπτομέρειες
Καὶ ἐπεὶ τούτων ἁπάντων ὁ τοῦ Χριστοῦ θάνατος αἴτιος ἦν, διὰ τοῦτο τοῦ Σωτῆρος ἐπὶ τοῦ σταυροῦ σφαττομένου, πᾶσα ἡ κτίσις ἐσείσθη καὶ ἠλλοιώθη, τὴν ἀλλοίωσιν τὴν τελευταίαν αἰνιττομένη. Καὶ ἥλιος μὲν ἀναστρέψας τὴν ἀκτῖνα, πάλιν καθῆκε μετὰ τρεῖς ἀναλάμψας ὥρας, ἵνα καὶ τὴν δύσιν τοῦ τῆς δικαιοσύνης ἡλίου καὶ τὴν ἀνατολὴν προκηρύξῃ μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἐγειρομένου. Καὶ γῆ σείεται ἀπὸ φθορᾶς ἐπὶ τὴν ἀφθαρσίαν ἐπειγομένη καὶ πέτραι ῥήγνυνται, σύστασιν καλλίω ζητοῦσαι καὶ νεκροὶ τῶν τάφων ἀποπηδῶσιν, ὡς ἤδη τοῦ θανάτου καταλυθέντος, καὶ «τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη εἰς δύο ἀπὸ ἄνωθεν ἕως κάτω», τῶν ἁγίων ἀνεῳγότων, «ὅπου πρόδρομος μὲν ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν Χριστός», ἑπομένους δὴ καὶ ἡμᾶς ὁ μέλλων ὄψεται βίος.
Και επειδή ο θάνατος του Χριστού ήταν η αιτία όλων αυτών, γι' αυτό, καθώς ο Σωτήρας σφαγιαζόταν πάνω στον σταυρό, ολόκληρη η κτίση σείστηκε και μεταβλήθηκε, υπαινισσόμενη την τελική μεταβολή. Και ο ήλιος, αφού απέσυρε τις ακτίνες του, τις έστειλε πάλι λάμποντας μετά από τρεις ώρες, ώστε να προαναγγείλει και τη δύση του ήλιου της δικαιοσύνης και την ανατολή του, καθώς θα ανασταινόταν μετά από τρεις ημέρες. Και η γη σείεται, επειγόμενη να περάσει από τη φθορά στην αφθαρσία, και οι πέτρες σχίζονται, αναζητώντας μια ανώτερη σύσταση, και οι νεκροί εξέρχονται από τους τάφους, αφού ο θάνατος έχει πλέον καταλυθεί, και «το καταπέτασμα του ναού σχίστηκε στα δύο από πάνω έως κάτω», ανοίγοντας τα Άγια, «όπου ως πρόδρομος εισήλθε για χάρη μας ο Χριστός», έτσι ώστε η μέλλουσα ζωή να δει και εμάς να τον ακολουθούμε.
Λεπτομέρειες
Τίς εἶδε; τίς ἤκουσεν τοιοῦτον ἄκουσμά τε καὶ θέαμα; μᾶλλον δὲ τίς ὄψις ἤνεγκέ ποτε; τίς ἐχώρησεν ἀκοή; ποῖος ἐδέξατο λογισμός; Καὶ ἡ μὲν κτίσις τὴν θέαν οὐκ ἤνεγκεν, ἀλλὰ στυγνάζει πᾶσα καὶ κατηφείας πληροῦται· καὶ ἥλιος μὲν τὴν ἀκτῖνα κρύπτει, γῆ δὲ κυμαίνεται σειομένη, πέτραι ῥήγνυνται, νεκροὶ ἀνίστανται, στοιχεῖα κλονεῖται· σκότος τοῦ παντὸς ἄπειρον καταχεῖται· τὰ πάντα συμπάσχει πάσχοντι τῷ δημιουργῷ. Ἄνθρωποι δέ, ὑπὲρ ὧν ἅπας ἀγὼν καὶ πᾶσα γέγονεν οἰκονομία καὶ πρᾶξις, κατὰ τοῦ ἰδίου μαίνονται δεσπότου καὶ εὐεργέτου καὶ λυττῶσι καὶ ἑαυτοὺς ἀγνοοῦσι καὶ τῶν χειρίστων εἰσὶν αὐτουργοί. Σταυρῷ προσηλοῦσιν, ἥλοις τὰς χεῖρας διαπερονήσαντες καὶ τοὺς πόδας, λόγχῃ διορύττουσι τὴν πλευράν, χολὴν σὺν ὄξει ποτίζουσι, τἄλλ’ ἅπαντα τολμῶσιν ἀνυπερθέτως.
Ποιος είδε; Ποιος άκουσε τέτοιο άκουσμα και θέαμα; Ή μάλλον, ποια όραση το άντεξε ποτέ; Ποια ακοή το χώρεσε; Ποιος λογισμός το δέχθηκε; Και η μεν κτίση δεν άντεξε το θέαμα, αλλά ολόκληρη σκυθρωπάζει και γεμίζει κατήφεια· και ο ήλιος μεν κρύβει την ακτίνα του, η γη σαλεύεται και σείεται, οι πέτρες σχίζονται, οι νεκροί ανασταίνονται, τα στοιχεία της φύσεως κλονίζονται· απέραντο σκοτάδι περιχύνεται στα πάντα· τα πάντα συμπάσχουν με τον πάσχοντα Δημιουργό. Οι άνθρωποι όμως, για τους οποίους έγινε όλος ο αγώνας και όλη η θεία οικονομία και πράξη, μαίνονται εναντίον του ίδιου του Δεσπότη και ευεργέτη τους και λυσσομανούν και αγνοούν τον εαυτό τους και γίνονται αυτουργοί των χειρότερων πράξεων. Τον προσηλώνουν στον Σταυρό, διαπερνώντας με καρφιά τα χέρια και τα πόδια, με λόγχη τρυπούν την πλευρά, τον ποτίζουν χολή με ξύδι, και τολμούν να πράξουν όλα τα υπόλοιπα χωρίς δισταγμό.
Λεπτομέρειες
Mt 27,51 〈Ἐσχίσθη τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ〉 τὰ ἀθέατα πᾶσιν πλὴν τοῖς ἱερεῦσιν καὶ ἄψαυστα θεατὰ πᾶσιν ἤδη καὶ ψαυστὰ μηνῦον γινόμενα· τῆς γὰρ καινῆς διαθήκης εἰς τὰ τῆς οἰκουμένης πέρατα διαλαμπούσης καὶ τῆς νομικῆς λατρείας παυομένης καὶ τὰ ἅγια τῶν ἁγίων λεγόμενα, ἅτινα ἀθέατα καὶ ἄψαυστα ἐτύγχανεν, πᾶσιν θεατὰ καὶ ψαυστὰ γεγόνασιν, οὐ τοῖς Ἰουδαίοις μόνον, ἀλλὰ καὶ αὐτοῖς τοῖς ἀλλοφύλοις καὶ πολεμιωτάτοις, ὅτε καὶ αὐτὸς ὁ ναὸς εἰς προνομὴν καὶ σκῦλα παρεδόθη τοῖς ἐκπολιορκήσασιν τὴν Ἰερουσαλήμ. 〈Ἐσχίσθη τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ〉 καὶ ὤφθησαν τὰ ἀθέατα. τοῦτο σημαῖνον τὸ τὴν καινὴν διαθήκην εἰς πᾶσαν τὴν οἰκουμένην διαδραμεῖν καὶ τὴν νομικὴν λατρείαν ἀργῆσαι καὶ τὰ ἅγια τῶν ἁγίων πᾶσι θεατὰ καὶ βάσιμα γεγονέναι.
Ματθ. 27,51 〈Σχίστηκε το καταπέτασμα του ναού〉 φανερώνοντας ότι όσα ήταν αθέατα σε όλους εκτός από τους ιερείς και άψαυστα, γίνονταν πλέον σε όλους ορατά και ψηλαφητά. Διότι, καθώς η Καινή Διαθήκη έλαμπε στα πέρατα της οικουμένης και η λατρεία του Νόμου έπαυε, τα λεγόμενα Άγια των Αγίων, τα οποία ήταν αθέατα και άψαυστα, έγιναν σε όλους ορατά και ψηλαφητά, όχι μόνο στους Ιουδαίους, αλλά και στους ίδιους τους αλλόφυλους και τους πλέον εχθρικούς, όταν και ο ίδιος ο ναός παραδόθηκε σε λεηλασία και ως λάφυρα σε εκείνους που εκπολιόρκησαν την Ιερουσαλήμ. 〈Σχίστηκε το καταπέτασμα του ναού〉 και φανερώθηκαν τα αθέατα. Αυτό σήμαινε ότι η Καινή Διαθήκη επρόκειτο να διαδοθεί σε όλη την οικουμένη, η λατρεία του Νόμου να καταργηθεί και τα Άγια των Αγίων να γίνουν σε όλους ορατά και προσβάσιμα.
Λεπτομέρειες
Ἰγνατίῳ μητροπολίτῃ Κλαυδιουπόλεως Ῥήγνυται τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ, ξύλῳ τοῦ δεσπότου κρεμαμένου, διὰ πολλὰς οἶμαι τὰς αἰτίας. τὸ μὲν γὰρ τὴν γῆν κατ’ ἐκεῖνο τὸ σωτήριον πάθος κλόνῳ καὶ τρόμῳ μικροῦ δεῖν συγκατενεχθῆναι, δυνατόν ἐστιν τοῖς ἀγνωμονοῦσι καὶ εἰς τὰ κατὰ φύσιν ἀνάγειν τῶν στοιχείων πάθη· τὸ δὲ ῥαγῆναι καταπέτασμα, μηδενὸς μάλιστα διασπῶντος, ἀπὸ ἄνωθεν ἕως κάτω, μήτε πρὶν μήτε μετὰ ταῦτα φύσιν ἔχον ἐπιτελεσθῆναι, οὐδεμίαν ἀναχώρησιν δίδωσιν οὐδὲ τοῖς λίαν κακουργοῦσιν τὸ μὴ οὐχὶ θεομηνίαν εἶναι τὸ τέρας καὶ τῆς Ἰουδαϊκῆς μιαιφονίας ἀπαράγραπτον ἔλεγχον τὸ γεγενημένον.
Προς τον Ιγνάτιο, μητροπολίτη Κλαυδιουπόλεως. Σχίζεται το καταπέτασμα του ναού, καθώς ο Δεσπότης κρέμεται επί του ξύλου, για πολλές αιτίες, νομίζω. Διότι το γεγονός ότι η γη, κατά τη διάρκεια εκείνου του σωτήριου πάθους, παραλίγο να καταρρεύσει από τον κλονισμό και τον σεισμό, είναι δυνατόν για τους αγνώμονες να το αναγάγουν σε φυσικά φαινόμενα των στοιχείων της φύσεως. Το να σχιστεί όμως το καταπέτασμα, και μάλιστα χωρίς να το διασπάσει κανείς, από πάνω έως κάτω, πράγμα που δεν ήταν φυσικό να συμβεί ούτε πριν ούτε μετά από αυτά, δεν δίνει κανένα περιθώριο διαφυγής ούτε στους πλέον κακοπροαίρετους από το να παραδεχθούν ότι το θαυμαστό αυτό σημείο αποτελεί έκφραση της θείας οργής και ότι το γεγονός αυτό συνιστά αδιάσειστο έλεγχο της ιουδαϊκής μιαιφονίας.
Λεπτομέρειες
Διατί ταῦτα πάσχει; ἵνα σοι τὴν σωτηρίαν πηγάσῃ, ἵνα τῆς δουλείας τοῦ διαβόλου ἀπαλλάξῃ, ἵνα τῆς παλαιᾶς τυραννίδος ἐξαρπάσῃ. Ἀλλ’ ἐκεῖνος μὲν ταῦτα πάσχει, ἵνα ἡμᾶς ἐφάπαξ πραθέντας τῇ ἁμαρτίᾳ ἐξαγοράσῃ, ἡμεῖς δὲ αἰσχραῖς οὕτω καὶ ἐκτόποις ἡδοναῖς καὶ ῥᾳθυμίαις πάλιν ἀπεμπολεῖν ἑαυτοὺς ἀπαρχόμεθα; Ἐκεῖνος μαστίζεται, ἵνα τὰς μάστιγας τῶν ἁμαρτιῶν ἀποστήσῃ ἀφ’ ἡμῶν, καὶ ἡμεῖς πάλιν ὥσπερ δεσπόταις ἀγαθοῖς ὑποκατακλινόμεθα αὐταῖς; Ἐκεῖνος τὸ σῶμα τῷ θανάτῳ παραδίδωσιν, ἵνα τὴν ἡμετέραν ζῳοποιήσῃ ψυχήν, καὶ ἡμεῖς τὸ οἰκεῖον σῶμα ἐκφύλοις πράξεσιν ἀγριαίνοντες πολεμεῖν τε καὶ φονᾷν ἐπιτρέπομεν κατὰ τῆς ψυχῆς; Ἐκεῖνος θανάτου γεύεται, ἵνα ἡμῖν τὴν ἀθανασίαν ἀποδῷ, καὶ ἡμεῖς τῷ βρόχῳ τῶν παθῶν ἑαυτοὺς ἀποπνίγειν φιλονεικοῦμεν; Ἡ γῆ σείεται, ὁ ἥλιος σκοτίζεται, τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ῥήγνυται, ὅτι δεσπότην ὁρᾷ σταυρούμενον δι’ ἡμᾶς, ἡμεῖς δὲ οὐδὲ στυγνάζομεν ἐφ’ οἷς ἐξημάρτομεν;
Γιατί τα πάσχει αυτά; Για να αναβλύσει για σένα τη σωτηρία, για να σε απαλλάξει από τη δουλεία του διαβόλου, για να σε ελευθερώσει από την παλαιά τυραννία. Αλλά Εκείνος μεν τα υπομένει αυτά, για να εξαγοράσει εμάς που είχαμε πουληθεί οριστικά στην αμαρτία, και εμείς αρχίζουμε πάλι να ξεπουλάμε τους εαυτούς μας σε τόσο αισχρές και άτοπες ηδονές και ραθυμίες; Εκείνος μαστιγώνεται, για να απομακρύνει από εμάς τις μάστιγες των αμαρτιών, και εμείς πάλι υποτασσόμαστε σε αυτές σαν να ήταν αγαθοί αφέντες; Εκείνος παραδίδει το σώμα Του στον θάνατο, για να ζωοποιήσει τη δική μας ψυχή, και εμείς, εξαγριώνοντας το ίδιο μας το σώμα με αφύσικες πράξεις, του επιτρέπουμε να πολεμά και να φονεύει την ψυχή; Εκείνος γεύεται τον θάνατο, για να μας αποδώσει την αθανασία, και εμείς επιμένουμε να πνίγουμε τους εαυτούς μας με τη θηλιά των παθών; Η γη σείεται, ο ήλιος σκοτεινιάζει, το καταπέτασμα του ναού σχίζεται, επειδή βλέπει τον Δεσπότη να σταυρώνεται για εμάς, και εμείς ούτε καν θλιβόμαστε για όσα έχουμε αμαρτήσει;
Λεπτομέρειες
Σταυροῦται καὶ θνῄσκει καὶ θάπτεται καὶ γῆ τρομάσσουσα κατασείεται καὶ ναοῦ διαρρήγνυται καταπέτασμα καὶ σχίζονται πέτραι καὶ ἥλιος πολλῷ τῷ σκότῳ καλύπτεται οὐχ ὑποτρεχούσης καὶ ἐπιπροσθούσης αὐτῷ τῆς σελήνης τὰς ἀκτῖνας κατὰ τὸν ἐντεθέντα τῇ φύσει θεσμόν, ἀλλὰ παραδόξως τε καὶ ὑπερφυῶς ὡς ἐν ἀπωτάτῳ τῆς διαστάσεως μέτρῳ συμπασχούσης τε καὶ συναμαυρουμένης καὶ τῷ τοῦ κτίστου πάθει ἐπιστυγναζούσης, μονονουχὶ φωνὴν ἀφιέντων τῶν κτισμάτων καὶ τὴν εἰς τὸν κοινὸν δεσπότην ὕβριν ὀλοφυρομένων καὶ τὸ μέγεθος τοῦ τολμήματος οἷς ὑφίστανται παθήμασι λαμπρῶς ἐκδιηγουμένων.
Σταυρώνεται, πεθαίνει και θάβεται, και η γη συγκλονίζεται από τον τρόμο, και το καταπέτασμα του ναού διαρρηγνύεται, και οι πέτρες σχίζονται, και ο ήλιος καλύπτεται από βαθύ σκοτάδι, όχι επειδή η σελήνη παρενεβλήθη και έκρυψε τις ακτίνες του σύμφωνα με τον θεσπισμένο νόμο της φύσης, αλλά παραδόξως και υπερφυώς, καθώς η σελήνη, αν και βρισκόταν στη μέγιστη δυνατή απόσταση, συμπάσχει, συσκοτίζεται και θρηνεί για το πάθος του Κτίστη, σαν να έβγαζαν σχεδόν φωνή τα κτίσματα, να οδύρονταν για την ύβρη ενάντια στον κοινό Δεσπότη, και να διακήρυτταν λαμπρώς το μέγεθος του τολμήματος μέσα από τα πάθη που υφίστανται.
Λεπτομέρειες
Ὁ δὲ Ἰησοῦς πάλιν κράξας φωνῇ μεγάλῃ, ἀφῆκε τὸ πνεῦμα· καὶ ἰδοὺ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη εἰς δύο, ἀπὸ ἄνωθεν ἕως κάτω, καὶ ἡ γῆ ἐσείσθη, καὶ αἱ πέτραι ἐσχίσθησαν, καὶ τὰ μνημεῖα ἀνεῴχθησαν, καὶ πολλὰ σώματα τῶν κεκοιμημένων ἁγίων ἠγέρθη, καὶ ἐξελθόντες ἐκ τῶν μνημείων μετὰ τὴν ἔγερσιν αὐτοῦ, εἰσῆλθον εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν, καὶ ἐνεφανίσθησαν πολλοῖς.» Κράζει μεγάλῃ φωνῇ ὁ Ἰησοῦς, ἵνα γνῶμεν ὅτι ὅπερ ἔλεγεν, ὅτι «Ἐξουσίαν ἔχω θεῖναι τὴν ψυχήν μου,» ἀληθὲς ἦν.
Ο δε Ιησούς, αφού έκραξε πάλι με μεγάλη φωνή, παρέδωσε το πνεύμα. Και ιδού, το καταπέτασμα του ναού σχίστηκε στα δύο, από πάνω έως κάτω, και η γη σείστηκε, και οι πέτρες σχίστηκαν, και τα μνημεία ανοίχτηκαν, και πολλά σώματα των κεκοιμημένων αγίων αναστήθηκαν, και αφού βγήκαν από τα μνημεία μετά την ανάστασή του, εισήλθαν στην αγία πόλη και εμφανίστηκαν σε πολλούς.» Κράζει με μεγάλη φωνή ο Ιησούς, για να γνωρίσουμε ότι εκείνο που έλεγε, ότι «Έχω εξουσία να παραδώσω την ψυχή μου», ήταν αληθινό.
Λεπτομέρειες