Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 3:10

Γι' αυτό, αδελφοί μου, κάθε πόνος ας μας είναι ευχάριστος και κάθε κόπος γλυκός και ευκατόρθωτος χάριν της προκείμενης εντολής. Και εξαιτίας της, η άσκηση ας λογίζεται από εμάς ως απόλαυση, ο χωρισμός από τον κόσμο ως προσέγγιση προς τον Θεό, η αποχή από τα ευχάριστα ως συμμετοχή στα αγαθά, η θλίψη της εγκράτειας ως απόλαυση άνεσης. Έστω πάντως ότι και πίνουμε μόνο νερό, και τρώμε ξηρά τροφή, και κοπιάζουμε δουλεύοντας με τα χέρια μας, και αστατούμε και αδημονoύμε στους λογισμούς, και φλεγόμαστε και καιγόμαστε στους πειρασμούς της σάρκας, και κόβουμε τα θελήματά μας, και νεκρωνόμαστε μέσα από τις στερήσεις, και ζούμε χωρίς φίλους, χωρίς περιουσία, ως άγνωστοι και χωρίς καταγωγή σε αυτόν τον βίο. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι βρίσκεται μπροστά μας η αιώνια ζωή, ω τέκνα, και ετοιμάζεται η βασιλεία των ουρανών και ευτρεπίζεται η κληρονομιά του Χριστού, η απόλαυση πολλών και ακατάληπτων αγαθών, η ευφροσύνη της μεγάλης αγαλλίασης και της αθανασίας, ο πλούτος της δόξας και της τιμής, και όλων των άλλων των οποίων η ανθρώπινη γλώσσα δεν θα επαρκούσε να περιγράψει τη χάρη και το έλεος. Ας τρέξουμε λοιπόν πιο δυναμικά, και μάλιστα οι νωθροί και οι ανυπάκουοι και οι βαρυκάρδιοι και αυτοί που αγαπούν τον γογγυσμό, και όσοι μοιάζετε με την καταραμένη συκιά, εσείς που δεν διορθώνεστε. Βάζουμε κοπριά γύρω σας, και πουθενά δεν πιάνετε ρίζα. Σας ποτίζουμε με τα λόγια, και πουθενά δεν υπάρχει αύξηση. Ήδη το τσεκούρι, λέει, βρίσκεται στη ρίζα των δέντρων, και για τα περαιτέρω θα σιωπήσω.

Ας μείνουμε λοιπόν, αδελφοί, στον αγαθό μας Δεσπότη ως φυτεμένοι από αυτόν σαν κλήματα, και ας του καρποφορήσουμε τα σταφύλια των αρετών, για να μεταλάβουμε από την ευλογία του· και ας μην βγάζουμε αγκάθια και τριβόλια παθών και γίνουμε υπόδικοι της φωνής που λέει: «Κάθε δέντρο λοιπόν που δεν κάνει καλό καρπό, κόβεται και ρίχνεται στη φωτιά». Κόβεται μέσω του θανάτου, και ρίχνεται στη φωτιά δηλαδή την αιώνια, στην οποία θα ριχτούν όσοι έπραξαν τα φαύλα, όσοι αθέτησαν τις ομολογίες τους, όσοι παρέδωσαν τα σώματά τους στη φθορά. «Σύννεφα χωρίς νερό, λέει, που παρασύρονται από τους ανέμους, δέντρα φθινοπωρινά, άκαρπα, που έχουν πεθάνει δυο φορές και έχουν ξεριζωθεί, άγρια κύματα της θάλασσας που αφρίζουν τις ίδιες τους τις ντροπές, αστέρια πλανήτες, για τα οποία έχει φυλαχτεί το σκοτάδι του ζόφου στους αιώνες». Γι' αυτό, φωνάζει ο Απόστολος: «Αποφεύγετε την πορνεία· κάθε αμάρτημα που τυχόν θα κάνει ο άνθρωπος είναι έξω από το σώμα· εκείνος όμως που πορνεύει, αμαρτάνει στο ίδιο του το σώμα. Ή μήπως δεν γνωρίζετε ότι τα σώματά σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος που υπάρχει μέσα σας, το οποίο έχετε λάβει από τον Θεό, και δεν ανήκετε στον εαυτό σας; Διότι αγοραστήκατε με τίμημα». Δεν ντρεπόμαστε λοιπόν τον ουρανό και τη γη, ενώ έχουμε αγοραστεί με το τίμιο αίμα του Χριστού, να επιστρέψουμε πάλι στα πίσω; Δεν κοκκινίζουμε από ντροπή εμείς οι ίδιοι για τον εαυτό μας, επειδή εξωτερικά μεν φαινόμαστε αγιοπρεπείς, ενώ εσωτερικά είμαστε γεμάτοι ακαθαρσία; Έως πότε θα χωλαίνουμε και στα δύο μας πόδια;

Και όμως υπάρχουν μερικοί από εσάς που απειθώντας απειθείτε και φιλονικώντας φιλονικείτε με την αλήθεια· και εγώ ο ταπεινός είμαι «καθαρός από το αίμα σας, διότι δεν απέφυγα να σας αναγγείλω» το δίκαιο του Θεού, ούτε αποσιώπησα το να φανερώσω την επερχόμενη ρομφαία «στους υιούς της απειθείας». «Ή μήπως προκαλούμε τον Κύριο; Μήπως είμαστε ισχυρότεροί του;» «Ήδη μάλιστα το τσεκούρι βρίσκεται στη ρίζα των δέντρων. Κάθε δέντρο, λοιπόν, που δεν παράγει καλό καρπό, κόβεται και ρίχνεται στη φωτιά.» Δεν φοβάστε το παράδειγμα; Δεν τρέμετε την απειλή; Δεν φοβάστε τον θάνατο, τον οποίο λίγο αργότερα θα υποστούμε; Πώς θα αντικρίσουμε τους φοβερούς αγγέλους που έρχονται να μας πάρουν από το σώμα;

Βλέπεις τι λέει, ότι δεν πρέπει μόνο να αποφεύγουμε την κακία, αλλά και να παράγουμε καρπούς αρετής. «Απόκλινε», λέει, «από το κακό και κάνε το αγαθό». «Και μην νομίσετε πως μπορείτε να λέτε μέσα σας: Έχουμε πατέρα τον Αβραάμ». Αυτό τους οδηγούσε στην απώλεια, το ότι επαναπαύονταν στην ευγενική τους καταγωγή. «Διότι σας λέω ότι ο Θεός μπορεί και από τις πέτρες αυτές να αναδείξει τέκνα στον Αβραάμ». Ως πέτρες, βέβαια, νοούνται και τα έθνη, από τα οποία πολλοί πίστεψαν. Εξάλλου, όμως, ο Ιωάννης το λέει αυτό και κυριολεκτικά, ότι μπορεί και από τις πέτρες να δημιουργήσει τέκνα στον Αβραάμ. Διότι και η μήτρα της Σάρρας ήταν σαν πέτρα, εξαιτίας της στειρότητας, αλλά ωστόσο γέννησε· ανέδειξε δε τέκνα στον Αβραάμ ο Κύριος από τις πέτρες. Πότε; Όταν, καθώς σταυρωνόταν, πολλοί είδαν τις πέτρες να σχίζονται και πίστεψαν. «Ήδη δε και η αξίνα βρίσκεται στη ρίζα των δέντρων». Ως αξίνα εννοεί την κρίση του Χριστού. Και ως δέντρα, τον καθένα από εμάς. Εκείνος, λοιπόν, που δεν πίστεψε, από τώρα κιόλας αποκόπτεται σύρριζα και ρίχνεται στη γέεννα. «Κάθε δέντρο λοιπόν». Ακόμη και αν κατάγεται από τον Αβραάμ. «Που δεν κάνει καλό καρπό». Δεν είπε, «που δεν έκανε», αλλά «που δεν κάνει». Διότι πρέπει να καρποφορούμε συνεχώς. Γιατί, αν χθες ελέησες, αλλά σήμερα αρπάζεις, δεν είσαι ευάρεστος στον Θεό. «Κόβεται και ρίχνεται στη φωτιά». Δηλαδή στης γέεννας. «Εγώ μεν σας βαπτίζω με νερό για μετάνοια· εκείνος όμως που έρχεται οπίσω μου, είναι ισχυρότερός μου». Τους είπε: Κάντε καρπό.

Διότι αυτός είναι πράγματι ο καρπός και το γέννημα της μετάνοιας, το να πράττει κανείς το αγαθό. Και μην αρχίσετε να λέτε μέσα σας ότι είμαστε ευγενικής καταγωγής, και, βασιζόμενοι στους πατέρες, αμελείτε την αρετή. Διότι ο Θεός θα μπορέσει ακόμη και από αυτές τις πέτρες να δώσει παιδιά στον πατριάρχη, όπως σχεδόν έκανε και στο παρελθόν. Επειδή η μήτρα της Σάρρας, αν και ήταν σκληρότερη από τις πέτρες, εντούτοις έλαβε τη χάρη της τεκνοποιίας. Πέλεκυς δε είναι η θεία κρίση, η οποία αποκόπτει τους αναξίους από τη ζωή. Εάν λοιπόν δεν μετανοήσετε, λέει, θα αποκοπείτε από τη ζωή. Διότι ο πέλεκυς επικείται στη ρίζα των δέντρων σας.